บทที่ 62 ต้นไม้เหล็กกำลังจะผลิบาน

ฉู่อวี๋รู้สึกปวดหัวตึ้บ อาการเหมือน ‘ต้นไม้เหล็กออกดอก’ ผลิบานขึ้นมาแบบนี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

เขารักษาภาพลักษณ์และมีชื่อเสียงที่ดีมาตลอด เวลาถ่ายฉากจูบก็ไม่เคยมีข่าวฉาวกับนักแสดงหญิงคนไหน ไม่ว่าจะเดินไปที่ใดก็มักตกเป็นเป้าสายตาเสมอ เวลาถ่ายละครก็เช่นกัน

ถ้าวันข้างหน้าเกิดควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้เวลาเข้าฉากกับเซี่ยหานขึ้นมาจริงๆ แถมยังถูกจับได้เข้า คงได้จบไม่สวยแน่

แต่ถึงจะคิดอย่างนั้น เขากลับมั่นใจว่าเซี่ยหานคงไม่ได้สนใจหรอก ตอนนั้นอารมณ์ของเขาอาจจะพลุ่งพล่านเกินไปหน่อย ส่วนหนึ่งเป็นเพราะอินไปกับบทบาทของลั่วเฉินในเรื่อง และอีกส่วนก็เป็นเพราะคำว่า ‘ใช้งานไม่ได้’ ที่คอยตามสะกิดใจอยู่นั่นแหละ

ขืนเซี่ยหานเข้าใจผิดว่าเขา ‘ใช้งานไม่ได้’ เพราะเรื่องเมื่อกี้จริงๆ แล้วตัดชื่อเขาออกจากลิสต์ว่าที่แฟนหนุ่มขึ้นมา เขาคงอกแตกตายแน่ๆ

***

เสิ่นหลินอวี่เป็นโปรดิวเซอร์ที่มีความรับผิดชอบต่องานสูงมาก อีกทั้งผู้จัดการเว่ยจากว่านเฟิงเอนเตอร์เทนเมนต์ก็ถูกเรียกตัวกลับไปแล้ว ได้ยินว่ากำลังถูกตรวจสอบเรื่องอะไรบางอย่างอยู่

คนในกองถ่ายเองก็ไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลัง รู้เพียงแค่หลังจากที่เอ็มเอ็นถอนทุนไป ทั้งว่านเฟิงและจิ่นเซี่ยต่างก็หันมาให้ความสำคัญกับ《วิถีมารสยบฟ้า》มากขึ้น ส่งผลให้การถ่ายทำดำเนินไปอย่างราบรื่นสุดๆ

ผู้กำกับเซียวลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนหน้านี้ในฐานะหัวเรือใหญ่ เขาปล่อยปละละเลยให้เกิดพฤติกรรมไม่เหมาะสมขึ้นในกองถ่าย จนเกือบทำให้นักแสดงสาวหน้าใหม่ต้องถอนตัวไปถึงสองในสามคน และหนึ่งในนั้นก็ถึงขั้นยกเลิกสัญญาไปแล้วจริงๆ

เรื่องนี้ถือเป็นความบกพร่องในหน้าที่ของเขาเต็มๆ หากเด็ดขาดตั้งแต่แรก เรื่องราวก็คงไม่บานปลายมาถึงขั้นนี้

แต่ตอนนี้พูดอะไรไปก็สายเกินแก้แล้ว โชคดีที่เซี่ยหานและคนอื่นๆ ยังอยู่ ละครเรื่องนี้จึงกลับเข้าที่เข้าทางได้เสียที ซ้ำยังราบรื่นกว่าตอนเปิดกล้องช่วงแรกๆ เสียอีก

กองถ่ายทางนี้กำลังไปได้สวย แต่ทางฝั่งเฟิงฉีกลับเริ่มวุ่นวายขึ้นมา

เวลานี้เขากำลังยืนอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ในห้องทำงานประธานบริษัท ทอดสายตามองการจราจรที่ติดขัดเบื้องล่าง

การได้ยืนมองลงมาจากจุดสูงสุดของตึกระฟ้า ให้ความรู้สึกราวกับกุมโลกทั้งใบไว้ในกำมือ

ทว่าประธานเฟิงกลับไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร เพราะภาพพวกนี้เขาเห็นมานับครั้งไม่ถ้วนจนชินชาแล้ว

“ท่านประธานครับ คุณชายเฟิงมาถึงแล้วครับ”

เลขาฯ เคาะประตูแล้วเอ่ยรายงาน

“ให้เขาเข้ามา”

เพียงครู่เดียว เฟิงอวิ๋นก็ก้าวฉับๆ เข้ามา ท่าเดินโยกโย้กวนประสาทตามแบบฉบับของเจ้าตัวไม่มีผิดเพี้ยน

เฟิงฉียังคงไม่หันกลับไป เขายังคงยืนหันหลังและทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับว่าทิวทัศน์ด้านนอกนั้นมีสิ่งน่าสนใจดึงดูดสายตาเขาอยู่จริงๆ

“พี่ใหญ่ มีเรื่องอะไรถึงเรียกผมมาเหรอ” เฟิงอวิ๋นลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งลงหน้าตาเฉย

“ฉันเตือนนายแล้วนะว่าอย่าทำอะไรให้มันเกินเลยไปนัก ไม่อย่างนั้นสักวันจะต้องพังไม่เป็นท่า แค่คิดจะเล่นงานดาราสาวหน้าใหม่สามคนนั่น นายคิดจริงๆ เหรอว่าไม่มีใครทำอะไรนายได้?”

เฟิงฉีพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แฝงความไม่พอใจไว้อย่างชัดเจน

“พี่ใหญ่ ผมรู้น่า ผมไม่ได้โง่สักหน่อย ก่อนจะลงมือ ผมสืบมาหมดแล้ว นอกจากเซี่ยหานแล้ว เว่ยเวยกับจูเชี่ยนหรูไม่มีแบ็กดีๆ คอยหนุนหลังหรอก เพราะงั้นจะเหยียบสองคนนั้นให้จมดินก็ไม่มีอะไรต้องกังวล ส่วนเรื่องที่เซี่ยหานโดนหางเลขไปด้วยน่ะ ไม่เกี่ยวกับผมเลย เป็นเพราะนังผู้หญิงแพศยาเว่ยเวยนั่นต่างหากที่ลากเธอมาเป็นโล่กำบัง”

เฟิงอวิ๋นไม่เพียงแต่ไม่เกรงกลัวหรือสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย ยามเอ่ยถึงสามคนนั้น น้ำเสียงของเขายังเต็มไปด้วยความเยาะเย้ยถากถาง

หัวคิ้วของเฟิงฉีขมวดแน่นขึ้นไปอีก ในที่สุดเขาก็หันกลับมามองเฟิงอวิ๋นด้วยสีหน้ามืดครึ้ม

“นายคิดว่าตัวเองเก่งกาจนักหรือไง ถึงได้คิดว่าสิ่งที่ทำลงไปมันไร้ร่องรอย? บัญชีการตลาดที่ลากเซี่ยหานมาเป็นโล่กำบังน่ะ มีคนขุดคุ้ยออกมาแล้วว่าเป็นบัญชีของว่านเฟิงเอนเตอร์เทนเมนต์เราเอง บอกฉันทีสิ ว่านายยังจะนอนหลับสบายใจอยู่อีกได้ยังไง? สรุปแล้วเว่ยเวยลากเธอมาเป็นโล่ หรือเป็นเพราะนายทนไม่ได้ที่ถูกเธอซัดจนซี่โครงหัก เสียหน้าจนต้องหาทางเอาคืนกันแน่?”

พอได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเฟิงอวิ๋นก็ดูอึดอัดขึ้นมาทันที เขาแกล้งกระแอมไอเบาๆ

“พี่ยังคงรู้ทันผมเหมือนเดิมเลยนะ แต่ไม่เป็นไรหรอก เรื่องนี้มีแค่คนวงในของเราที่รู้ อีกอย่างพี่ก็อยากกำจัดผู้จัดการเว่ยคนนั้นมานานแล้วไม่ใช่เหรอ? ผมลากเขามาเอี่ยวด้วย พี่จะได้ไล่ออกได้แบบไม่ต้องไว้หน้าใคร ไม่ต้องกังวลว่าพวกคนแก่หัวโบราณจะมาต่อว่าเพราะเห็นแก่หน้าเพื่อนเก่า…”

เฟิงอวิ๋นกลับมาทำตัวระรื่นเหมือนเดิมได้อย่างรวดเร็ว ท่าทียังคงแสดงออกถึงความมั่นใจว่าไม่มีใครทำอะไรเขาได้

ตั้งแต่เด็กจนโต เขาได้รับการตามใจและปกป้องจากเฟิงฉีดีเกินไป ไม่ว่าจะก่อเรื่องอะไรไว้ ก็มีเฟิงฉีคอยตามเช็ดตามล้างให้ตลอด

แน่นอนว่าเขารู้ขอบเขตดีว่าจะไม่ทำเรื่องร้ายแรงอย่างฆ่าคนวางเพลิง แต่แค่เล่นสนุกกับดาราตัวเล็กๆ พวกนี้ มันจะไปนับเป็นเรื่องใหญ่อะไรได้

ในวงการนี้ ตราบใดที่พี่ชายของเขายังอยู่ เขาก็จะเป็นคุณชายเฟิงจอมเสเพลไปตลอดชีวิต ใครหน้าไหนก็ไม่มีทางแตะต้องเขาได้

“ไม่ใช่ฉันที่สืบเจอ แต่เป็นเอ็มเอ็นต่างหากที่สืบเจอ หลักฐานมัดตัวแน่นหนา แถมยังสาวมาถึงตัวแล้วด้วย ถึงคนอื่นในเอ็มเอ็นจะไม่รู้เบื้องหลังของเซี่ยหาน แต่เซี่ยหยวนต้องรู้แน่ว่าครั้งนี้เซี่ยหานโดนลูกหลงอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่ แล้วหมอนั่นก็ไม่ใช่คนใจกว้างอะไรนักหรอกนะ”

เฟิงฉีเตือนด้วยสีหน้าเย็นชา ทั้งสองบริษัทยังมีผลประโยชน์ร่วมกันอยู่ ไม่ควรจะฉีกหน้ากันโต้งๆ

ทว่าเช่นเดียวกับคราวก่อนที่เซี่ยหานโดนรังแก แม้เซี่ยหยวนจะไม่ได้ลงมือเอาคืนทางสว่างตรงๆ แต่ถ้าเขานึกอยากจะเอาเรื่องขึ้นมา ก็แอบดัดหลังเล่นงานเฟิงอวิ๋นได้อย่างสบายๆ

ตราบใดที่ไม่ล้ำเส้นจนเกินไป ความสัมพันธ์ทางธุรกิจของสองบริษัทก็จะไม่แตกหัก เฟิงฉีในฐานะพี่ใหญ่ แม้อยากจะออกโรงสั่งสอนแก้แค้นแทนแค่ไหน แต่ก็จำต้องสะกดกลั้นเอาไว้

เฟิงอวิ๋นกลับทำเป็นไม่ยี่หระ "พี่ใหญ่ พี่อย่าพูดเล่นน่า สองคนนั้นเป็นพี่น้องต่างแม่ ความสัมพันธ์จอมปลอมทั้งนั้นแหละ ผมเดาว่าเซี่ยหยวนคงอยากให้เซี่ยหานตายๆ ไปให้พ้นทางด้วยซ้ำ จะได้ไม่มีใครมาแย่งสมบัติ แต่พวกเราไม่เหมือนกันนะ พี่ใหญ่ พี่น่ะเป็นพี่ชายแท้ๆ ของผม เซี่ยหยวนไม่มีทางกล้าลงมือกับผมง่ายๆ หรอก"

เขามีความมั่นใจอย่างไร้ที่มาที่ไปจริงๆ ยิ่งตอนพูดถึงเรื่องพี่ชายแท้ๆ เขายิ่งทำหน้าภาคภูมิใจเต็มประดา

เฟิงอวิ๋นรู้สึกว่าเรื่องที่โชคดีที่สุดในชีวิตของตน คือการได้เกิดมาเป็นน้องชายของเฟิงฉีนี่แหละ

"ออกไปซะ" เฟิงฉีมองท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาวของน้องชายแล้ว ไฟโทสะในอกก็ยิ่งปะทุขึ้นมา

สุดท้ายเขาก็พูดแค่นี้ เห็นได้ชัดว่าไม่อยากคุยอะไรต่อแม้แต่คำเดียว

“พี่ พี่โกรธเหรอ ผมทนไม่ไหวจริงๆ นี่นา โดนผู้หญิงปั่นหัวติดกันตั้งสามคน ตอนแรกผมไม่ได้กะจะทำอะไรพวกเธอหรอกนะ แต่ใครจะไปคิดว่าพอ 《วิถีมารสยบฟ้า》 เปิดกล้อง ยัยสามคนนี้ดันมารวมหัวกันอยู่ในกองเดียวกันพอดี แถมว่านเฟิงของเรายังมีอำนาจตัดสินใจมากอีก ผมเลยรู้สึกว่านี่สวรรค์เปิดโอกาสให้เอาคืนชัดๆ ก็เลยลงมือไป”

เฟิงอวิ๋นรู้ใจพี่ชายตัวเองดีที่สุด มองปราดเดียวก็รู้ว่าตอนนี้เฟิงฉีกำลังอารมณ์ไม่ดี จึงคิดจะพูดเอาใจสักหน่อย

ใครจะไปรู้ว่าเฟิงฉีกลับนั่งลงบนเก้าอี้หมุน มองเขาด้วยสายตาเย็นชา พลางชี้นิ้วไปที่ประตู ไม่คิดจะต่อความยาวสาวความยืดกับเขาอีกต่อไป

“พี่ใหญ่…”

“เฟิงอวิ๋น นิสัยแบบแกไม่ช้าก็เร็วจะสร้างเรื่องเดือดร้อนเข้าตัว ฉันไม่ใช่พระเจ้า ไม่ได้คอยตามเช็ดตามล้างให้แกได้ตลอดหรอกนะ ช่วงนี้วงเงินบัตรของแกจะถูกจำกัด ถ้าอยากจะใช้ชีวิตสำมะเลเทเมานัก ก็ไปหาเงินเอาเอง”

เฟิงฉีทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะหยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาเปิดอ่าน ไม่คิดจะสนใจเขาอีกอย่างเห็นได้ชัด

เฟิงอวิ๋นเห็นท่าทีเด็ดขาดของเฟิงฉีก็รู้ว่าพี่ชายตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ต่อให้ตนจะพูดอะไรไปอีกก็ไร้ประโยชน์

“เข้าใจแล้วพี่ พี่ก็พักผ่อนด้วยนะ”

เขาพูดเสียงอ่อยออกมาประโยคหนึ่ง แล้วเดินคอตกออกไปอย่างไม่เต็มใจ

ต่อหน้าคนอื่น เฟิงอวิ๋นทำตัวกร่าง ไม่เห็นหัวใครทั้งนั้น แต่พออยู่ต่อหน้าเฟิงฉี กลับทำตัวเรียบร้อยเหมือนเด็กดีไม่มีผิด

หลังจากเขาออกไป เฟิงฉีก็เรียกจินหรานเข้ามา

“คนแซ่เว่ยคนนั้นว่ายังไงบ้าง” เขาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้หมุน สีหน้าแฝงความเหนื่อยล้าอยู่หลายส่วน

“ทุกอย่างเป็นไปตามแผนครับ”

เฟิงฉีพยักหน้า เขายังคงพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลง ราวกับจะผล็อยหลับไปได้ทุกเมื่อ

“ช่วงนี้ทางเอ็มเอ็นติดต่อผมมาตลอด อยากจะขอพบคุณครับ”

จินหรานเปลี่ยนไปพูดอีกเรื่อง เฟิงฉีลืมตาขึ้น พอได้ยินประโยคนี้ มุมปากก็ยกยิ้มเย้ยหยันขึ้นมา

“พบฉันเหรอ มีอะไรน่าพบ จะมาบอกฉันงั้นสิว่าช่วยกันยังไงให้น้องชายฉันยิ่งทำตัวเหนือกฎหมายเข้าไปอีกล่ะ”

น้ำเสียงของเขาแฝงแววประชดประชันอย่างหาได้ยาก ชัดเจนว่าไม่พอใจเอ็มเอ็นอย่างยิ่ง

จินหรานไม่พูดอะไร ได้แต่ยืนนิ่งอยู่ด้านข้าง รอรับคำสั่งต่อไป

“เอ็มเอ็นอยากจะเข้ามาร่วมลงทุนใน 《วิถีมารสยบฟ้า》 งั้นสิ”

“ครับ ดูเหมือนพวกเขาจะยังไม่ยอมถอดใจจาก 《วิถีมารสยบฟ้า》 แถมยังดึงเซี่ยหานเข้ามาเกี่ยวด้วย บอกว่าถ้าเป็นคนจากบริษัทเดียวกันจะคุยงานง่ายกว่า”

สิ้นเสียงจินหราน เฟิงฉีก็ส่งเสียงเยาะเย้ยในลำคอ

“เอ็มเอ็นนี่ชักจะหน้าหนาขึ้นทุกวัน ข้ออ้างห่วยๆ แบบนี้ยังกล้าขุดมาพูด ตอนเซี่ยหานมีเรื่องก่อนหน้านี้ ไม่เห็นกระตือรือร้นขนาดนี้เลย ยังต้องอาศัยคนอื่นช่วยเบี่ยงเบนความสนใจแท้ๆ เฟิงอวิ๋นบอกว่าสวรรค์ประทานโอกาสงั้นเหรอ ดาราสาวหน้าใหม่ตั้งสามคนจะมารวมตัวอยู่ในซีรีส์เรื่องเดียวกันได้ แถมทุกคนล้วนมีเรื่องบาดหมางกับเฟิงอวิ๋น นายไปสืบดูซิว่ามีใครแอบเล่นตุกติกอยู่เบื้องหลังหรือเปล่า”

นิ้วของเฟิงฉีเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ เห็นได้ชัดว่ากำลังนึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของเฟิงอวิ๋น

แม้ว่าเฟิงอวิ๋นจะทำตัวไม่เห็นหัวใครและอาจพูดจาเหลวไหลต่อหน้าคนนอก แต่เวลาอยู่ต่อหน้าเฟิงฉี เขามักจะพูดแต่ความจริงเสมอ

เพราะเขารู้ดีว่าพี่ชายเป็นคนคอยตามเช็ดตามล้างให้ หากไม่พูดความจริง มีความเป็นไปได้สูงว่าตอนที่เฟิงฉีช่วยจัดการ จะเกิดข้อผิดพลาดเพราะข้อมูลไม่ถูกต้อง ถึงตอนนั้นเรื่องใหญ่ไม่กลายเป็นเรื่องเล็ก เรื่องเล็กไม่คลี่คลายกลายเป็นหายไป แต่กลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น คนที่ซวยที่สุดก็คือตัวเขาเอง

ดังนั้นในจุดนี้ เฟิงฉีจึงยังเชื่อเขาอยู่

เรื่องของ《วิถีมารสยบฟ้า》 มีความบังเอิญมากเกินไป มีคนวางกับดักไว้ หรือเป็นเพราะลิขิตสวรรค์เล่นตลกกันแน่ ยังไงก็ต้องสืบหาความจริงให้รู้เรื่อง

***

“เซี่ยหาน คืนนี้ไม่มีคิวถ่าย ไปกินข้าวด้วยกันไหม ชวนชวนเจอร้านอร่อยอีกแล้วนะ”

ฉู่อวี๋ส่งข้อความไปหาเซี่ยหานช่วงพักกอง เห็นได้ชัดว่ายังคงชวนไปหาอะไรกินเหมือนเคย

พอเซี่ยหานเห็นข้อความนี้ ตอนแรกก็ดีใจจนแทบกระโดดโลดเต้น จากนั้นจึงรีบไปหาหลี่เยว่เพื่อเช็กตารางงาน

หลี่เยว่เคยกำชับเธอมานับครั้งไม่ถ้วน ว่าถ้ามีใครมาชวนไปกินข้าวหรืออะไรทำนองนี้ ห้ามตอบตกลงส่งเดชเด็ดขาด เพราะถ้าเกิดติดงานขึ้นมา การที่เธอรับปากคนอื่นไปก่อนก็เท่ากับต้องผิดคำพูด

“เทพฉู่ชวนกินข้าวเหรอ โธ่เอ๊ย น่าจะถามให้เร็วกว่านี้หน่อย เมื่อกี้เซียวปิงเพิ่งชวนเราออกไปกินข้าว บอกว่าพวกผู้ใหญ่มีเรื่องจะคุยด้วย ฉันเห็นว่าคืนนี้เธอไม่มีคิวถ่ายรอบดึกก็เลยตอบตกลงไปแล้ว รู้งี้น่าจะนัดเป็นพรุ่งนี้แทน”

หลี่เยว่บ่นอุบ สีหน้าเต็มไปด้วยความเสียดายอย่างยิ่ง เห็นได้ชัดว่าถ้าเลือกได้ เขาอยากไปกินข้าวกับฉู่อวี๋มากกว่าเป็นไหนๆ

อีกอย่าง ทางฝั่งเซียวปิงก็ไม่รู้จะมาไม้ไหน ตอนที่เซี่ยหานโดนลูกหลงบนเวยป๋อก่อนหน้านี้ บริษัทไม่แม้แต่จะแยแสสักนิด ตอนนี้เพิ่งจะแล่นมาหา มันสายไปหน่อยแล้วมั้ง