บทที่ 61 ในละครกับชีวิตจริง

“เสวี่ยฉิง เธอ… เธอมานี่สิ”

เมื่อลั่วเฉินลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตายังคงแดงก่ำ ทว่าดูเหมือนจะเริ่มได้สติกลับมาบ้างแล้ว

อู๋เสวี่ยฉิงไม่ลังเลเลยสักนิด เธอพุ่งตรงเข้าไปหาเขาอีกครั้ง

คราวนี้ราวกับว่าม่านพลังยอมเปิดทางให้ทันทีที่เธอแตะโดน เหมือนแทบจะรอต้อนรับเธอเข้าไปไม่ไหว

“ลั่วเฉิน” อู๋เสวี่ยฉิงเดินไปหยุดตรงหน้าเขา แล้วใช้สองมือประคองใบหน้าของเขาเอาไว้

สายตาทั้งสองคู่ประสานกัน ในระยะประชิดแค่นี้ หัวใจของฉู่อวี๋ก็พลันเต้นระรัวอย่างรุนแรง

ผู้กำกับเซียวกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เพราะฉากต่อไปคือฉากจูบ เขาอยากรู้เหลือเกินว่าราชาจอเงินฉู่จะถ่ายทอดอารมณ์ออกมาได้ตามที่เขาต้องการหรือไม่

ในจังหวะที่ทุกคนกำลังลุ้นระทึก ลั่วเฉินก็ก้าวประชิดเข้ามาหนึ่งก้าว ร่นระยะห่างของทั้งสองลง มือข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้ อีกมือเชยคางเธอขึ้น ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปประกบจูบริมฝีปากของเธอทันที

ทุกคนในกองถ่ายต่างอึ้งกับความดุดันของราชาจอเงินฉู่ ปกติแล้วสามีแห่งชาติคนนี้จะอ่อนโยนอยู่เสมอ นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีมุมดิบเถื่อนแบบนี้ด้วย

เซี่ยหานขมวดคิ้วเล็กน้อย ทีแรกดูตกใจ จากนั้นก็เริ่มขัดขืน แต่เดิมทีเธอก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของลั่วเฉินอยู่แล้ว ยิ่งในสถานการณ์ที่ลั่วเฉินโดนพิษกู่จนคลั่งไร้สติเช่นนี้ เธอยิ่งไม่มีทางสู้แรงเขาได้เลย

ชายหนุ่มราวกับสัตว์ป่าที่กำลังตะครุบเหยื่อ ฟันของเขาบดเบียดไปตามริมฝีปากนุ่มนิ่มของเธออย่างเชื่องช้า

ลิ้นของเขารุกรานเข้าไปในโพรงปาก กวาดต้อนดูดกลืนความหวานละมุนจนหมดสิ้น ราวกับต้องการพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินให้เป็นของตนเพียงผู้เดียว

อู๋เสวี่ยฉิงถูกเขากักขังไว้ในอ้อมกอด จูบของทั้งสองเร่าร้อนและดุเดือด

โชคดีที่เซี่ยหานไม่ใช่ท่อนไม้ ดาราหน้าใหม่บางคนเวลาเข้าฉากจูบ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขินอายหรือว่าเล่นไม่เป็น ทำได้เพียงยืนแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ ปากไม่ขยับ สีหน้าไร้เดียงสาราวกับถูกบังคับ แต่อู๋เสวี่ยฉิงแม้จะเย็นชา แต่คนที่กำลังกอดจูบเธออยู่คือคนที่เธอรัก เธอจึงยกมือขึ้นวางบนไหล่ของลั่วเฉินอย่างแผ่วเบา

การเคลื่อนไหวที่อ่อนโยนนี้ ราวกับเป็นการอนุญาตและมอบกำลังใจให้แก่เขา

ยิ่งเมื่อเธอเริ่มตอบสนอง ท่าทีของลั่วเฉินก็กลับกลายเป็นอ่อนโยนลง ไม่เร่งรีบอีกต่อไป ราวกับกำลังทะนุถนอมสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต

จูบที่เคยดุเดือดราวกับพายุฝนแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนหวาน การเคลื่อนไหวที่นัวเนียและแผ่วเบาเช่นนี้ ใครที่ได้เห็นต่างก็ดูออกว่าทั้งสองใส่ใจกันและกันมากเพียงใด

ทั้งกองถ่ายเงียบกริบ นอกเหนือจากทีมงานที่จำเป็นซึ่งยังคงทำหน้าที่ของตนอยู่ คนที่เหลือต่างกลายร่างเป็นผู้ชมที่นั่งกินแตงดูกันอย่างเพลิดเพลิน

กระทั่งพนักงานหญิงบางคนยังจับมือกันแน่น แสดงออกถึงความตื่นเต้นสุดขีด

แน่นอนว่าพวกเธอไม่กล้าส่งเสียงกรี๊ดออกมา เกรงว่าฉากนี้จะไม่ผ่านแล้วต้องถ่ายใหม่ ไม่อย่างนั้นเทพบุตรคงได้ฉีกอกพวกเธอแน่

จูบของทั้งสองคนเนิ่นนานเหลือเกิน กระทั่งบรรดาผู้ชมที่ยืนลุ้นแทบกลั้นหายใจตาย ในที่สุดจูบนี้ก็สิ้นสุดลง

ลั่วเฉินก้มหน้ามองเธอ แม้จะใส่คอนแทกต์เลนส์สีแดงเอาไว้ แต่ก็ยังเห็นแววตาจริงจังเปี่ยมสมาธิของเขาได้อย่างชัดเจน

สายตาของเขาราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน พุ่งตรงเข้าใส่ตัวอู๋เสวี่ยฉิงเต็มเปา

อู๋เสวี่ยฉิงเงยหน้าขึ้น เนื่องจากเมื่อครู่จูบกันดุเดือดเกินไป เวลานี้ดวงตาของเธอจึงมีม่านหมอกบางๆ ปกคลุม ดูฉ่ำน้ำราวกับจะร้องไห้ออกมาได้ทุกเมื่อ

สภาพของเธอในตอนนี้ดูเย้ายวนใจยิ่งกว่าเดิม ริมฝีปากบางของลั่วเฉินเม้มเข้าหากันเล็กน้อย คล้ายกำลังสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่าง

ในที่สุดเขาก็ก้มหน้าลง จุมพิตแผ่วเบาซ้ำๆ ไปทั่วทั้งหน้าผาก สันจมูก และพวงแก้มของเธอ

คนเขียนบทชุยที่ยืนดูอยู่ข้างๆ สายตาพลันวูบไหว ในบทที่เพิ่งแก้เมื่อครู่ไม่มีท่าทางจูบซับเบาๆ พวกนี้เลย ทว่าพอฉู่อวี๋ถ่ายทอดออกมา กลับดูเป็นธรรมชาติยิ่งนัก

มันช่วยขับเน้นความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ของลั่วเฉินออกมาได้อย่างชัดเจน ช่างดูผูกพันลึกซึ้งและชวนให้เคลิบเคลิ้มเหลือเกิน

ทีมงานสาวๆ ไม่กี่คนที่อยู่ข้างๆ ต่างยกมือปิดปากแน่นสนิท กลัวเหลือเกินว่าเสียงกรี๊ดจะเล็ดลอดออกไป เพราะเทพบุตรในเวลานี้ช่างอ่อนโยนลึกซึ้งจับใจเหลือเกิน

ต่อให้ดวงตาทั้งสองข้างจะเป็นสีแดงก่ำดูแปลกตาไปบ้าง แต่การกระทำอันแสนอ่อนโยนนี้กลับทำให้คนดูอยากจะกรีดร้องด้วยความฟิน

“ผมบอกให้เธอเข้ามา เธอก็เข้ามาจริงๆ เหรอ ไม่กลัวว่าวงการนี้จะทำร้ายเธออีกหรือไง” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ

อู๋เสวี่ยฉิงส่ายหน้า “ไม่กลัว คนอื่นทั้งโลกอาจจะทำร้ายฉัน แต่มีแค่นายคนเดียวที่จะไม่มีวันทำร้ายฉัน ลั่วเฉิน นายต้องหายดีนะ”

พอพูดจบ เธอก็กางแขนทั้งสองข้างออกแล้วสวมกอดชายหนุ่มตรงหน้าไว้

น้ำเสียงของอู๋เสวี่ยฉิงแฝงความเปราะบางอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น คล้ายกับกลัวเหลือเกินว่าคนตรงหน้าจะอันตรธานหายไป

จังหวะนั้นเอง กล้องตัวหนึ่งก็จับภาพโคลสอัปที่ใบหน้าของเซี่ยหาน ขอบตาของอู๋เสวี่ยฉิงแดงระเรื่อ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ เจ็บปวด และสับสนทรมาน

ใครๆ ต่างก็รู้ดีว่า ลั่วเฉินยากที่จะรอดพ้นความตายไปได้

“คัต!” เสียงของผู้กำกับเซียวดังขึ้น ผู้คนรอบข้างต่างลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

พวกที่ยืนมุงดูอยู่ไม่กล้าคิดเลยจริงๆ ว่าถ้าผู้กำกับไม่สั่งคัต สองคนนี้จะเตลิดเปิดเปิงทำอะไรต่อตรงนี้เลยหรือเปล่า

แม้ทุกคนจะคันยุบยิบในหัวใจจนแทบทนไม่ไหว แต่ฉากจูบของทั้งคู่นั้นเย้ายวนเกินไปจริงๆ ต่อให้ช่วงท้ายจะกลายเป็นสายลมและหยาดฝนที่อ่อนโยน แต่มันก็ทำเอาคนดูใจเต้นจนแทบคุมอารมณ์ไม่อยู่

“ดีมาก อารมณ์ถึงมาก!”

ผู้กำกับเซียวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เปิดดูภาพที่เพิ่งถ่ายเมื่อครู่ในจอมอนิเตอร์ซ้ำอีกรอบ พยักหน้าด้วยความพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัดที่ทั้งสองคนรับส่งอารมณ์กันได้อย่างยอดเยี่ยม

เซี่ยหานกับฉู่อวี๋ผละออกจากกัน ช่างแต่งหน้าที่อยู่ข้างๆ รีบพุ่งตัวเข้ามาทันที ยื่นที่คีบพลาสติกอันเล็กให้ฉู่อวี๋ เพื่อให้เขาถอดคอนแทกต์เลนส์ออก

หลังจากฉู่อวี๋ถอดเลนส์ตาโตออกแล้ว อีกฝ่ายก็ส่งยาหยอดตามาให้ทันที

กว่าเขาจะปลีกตัวออกจากวงล้อมของผู้คนได้ พอเงยหน้ามองหาเซี่ยหาน ก็พบว่าเธอเดินไปนั่งพักที่เก้าอี้เรียบร้อยแล้ว ข้างกายมีหลี่เยว่คอยรินน้ำเสิร์ฟชาให้อยู่คนเดียว

เห็นได้ชัดว่าช่างแต่งหน้าช่วยเติมหน้าให้เธอเสร็จแล้ว ช่วงนี้ไม่ใช่อากาศหน้าร้อน เมคอัพจึงไม่เยิ้ม โดยพื้นฐานแทบไม่ต้องเติมอะไรเลย

ฉู่อวี๋สาวเท้าเดินตรงไปหาเซี่ยหานทันที หลี่เยว่พยักหน้าทักทายเขา แม้สีหน้าจะยังดูกระอักกระอ่วนอยู่บ้างก็ตาม

ถึงอย่างไรเรื่อง ‘ต่อมลูกหมาก’ ก่อนหน้านี้ก็ยังไม่จางหายไป โชคดีที่ระดับเทพบุตรย่อมใจกว้างดั่งแม่น้ำ ไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ จึงส่งยิ้มบางๆ พลางพยักหน้าตอบกลับไป

หลี่เยว่ดีใจจนเนื้อเต้น รีบถอยฉากออกไปยืนห่างๆ อย่างรู้ความ

ฉู่อวี๋หยิบบทละครขึ้นมาแล้วขยับเข้าไปใกล้เธอ คนรอบข้างเห็นดังนั้นก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาขัดจังหวะ เพราะคิดว่าทั้งสองคนกำลังจะต่อบทกัน

“เมื่อกี้นี้…” ฉู่อวี๋พูดค้างไว้แค่นั้น สีหน้าแฝงความขัดเขินไว้อย่างชัดเจน

เพราะตอนที่จูบกันเมื่อครู่ เขาตื่นเต้นเกินไป แถมยังถูกสะกิดใจด้วยคำว่า ‘เขาใช้การไม่ได้’ ก่อนหน้านี้ ก็เลยเอาแต่คิดอยากจะพิสูจน์ตัวเองต่อหน้าเซี่ยหานว่าเขาใช้การได้ดีแค่ไหน

ประจวบกับบทระบุไว้ว่าฉากจูบนี้ต้องดูดดื่มเร่าร้อน เขาจึงกอดเซี่ยหานไว้แล้วระดมจูบอย่างไม่ยั้ง

คนในอ้อมแขนคือคนที่เขาชอบ แถมยังเป็นจูบลึกซึ้งถึงเพียงนี้ ต่อมาเซี่ยหานยังอินตามอารมณ์ของบท ยกมือขึ้นวางบนไหล่ของเขาเบาๆ สัมผัสที่เหมือนเป็นการตอบรับนั้น ยิ่งทำให้ฉู่อวี๋ตื่นเต้นจนแทบคลั่ง

ดังนั้นในตอนนั้น แม้ท่วงท่าการจูบจะเริ่มนุ่มนวลลงแล้ว แต่ปฏิกิริยาทางร่างกายของเขากลับไม่อาจซ่อนเร้นได้อีกต่อไป

ตอนที่ทั้งสองคนกอดแนบชิดกัน เขารู้สึกได้ชัดเจนถึงความเก้อกระดาก

ใช่แล้ว เขาจูบจนแข็ง… จูบจนร่างกายมีปฏิกิริยาเข้าจริงๆ

สำหรับเขาแล้ว นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ฉู่อวี๋เป็นผู้ชายที่รักนวลสงวนตัวมาก หรือจะพูดให้ถูกก็คือเจิ้งหมิงเคยวิเคราะห์ตัวตนของเขาเอาไว้

ผู้กำกับบอกว่าฉู่อวี๋เป็นผู้ชายที่หยิ่งทะนงในตัวเองมาก แทบไม่มีใครทำให้เขาหวั่นไหวได้เลย เพราะเขาเหมือนนกยูงรำแพนหาง ที่คิดว่าตัวเองดูดีที่สุดในโลก ส่วนคนอื่นล้วนไม่คู่ควรกับเขาทั้งนั้น

แน่นอนว่านี่เป็นคำแซวขำๆ ที่เจิ้งหมิงใช้จิกกัดเขา แต่ก็ต้องยอมรับว่ามันแทงใจดำเข้าอย่างจัง

ถึงอย่างไรทั้งสองคนก็เป็นเพื่อนสนิทกันมาหลายปี เจิ้งหมิงย่อมรู้จักเขาเป็นอย่างดี ฉู่อวี๋มีความหลงตัวเองและเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรีแบบนั้นอยู่จริงๆ

ตามปกติแล้ว ต่อให้เขาต้องแสดงร่วมกับนักแสดงคนอื่น และอินกับบทบาทแค่ไหน ร่างกายของเขาก็ไม่เคยมีปฏิกิริยาตอบสนองเลยสักนิด

เดี๋ยวนี้ซีรีส์ที่มีฉากเลิฟซีนดุเดือดก็ไม่ได้มีมาก และตัวเขาก็พยายามหลีกเลี่ยงบทแบบนี้มาตลอด ดังนั้นการที่จูบใครสักคนแล้วเกิดอารมณ์ขึ้นมา นี่จึงเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ราชาจอเงินฉู่ถึงกับเสียอาการได้ขนาดนี้

ตอนนั้นเขายังไม่ทันตั้งตัว เพราะยังติดอยู่ในบทบาท ในเวลานั้นเขาคือลั่วเฉิน

การที่ลั่วเฉินจะมีปฏิกิริยากับอู๋เสวี่ยฉิง มันเป็นเรื่องปกติยิ่งกว่าปกติเสียอีก

จนกระทั่งจูบของทั้งสองคนสิ้นสุดลงนั่นแหละ ฉู่อวี๋ถึงเพิ่งได้สติกลับมา

เขากลัวว่าจะทำให้เซี่ยหานตกใจ จึงทำทีเป็นจูบซับแผ่วเบาต่อไปเพื่อให้อารมณ์ของเธอผ่อนคลายลง ใช้การกระทำที่เงียบงันแต่อ่อนโยนนี้บอกกับเธอว่าไม่ต้องกลัว

เซี่ยหานเงยหน้าขึ้น ในมือของเธอก็ถือบทละครอยู่เช่นกัน ส่วนเรื่องสภาพที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ของฉู่อวี๋เมื่อครู่นี้ แน่นอนว่าเธอรับรู้ได้

ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเธอเฉียบคมมาก ตั้งแต่ตอนที่ฉู่อวี๋เริ่มมีอารมณ์พลุ่งพล่านในตอนแรก เธอก็รู้ทันทีว่าผู้ชายตรงหน้าแทบจะกลายร่างเป็นหมาป่าหิวโซที่อยากกลืนกินเธอลงท้องไปทั้งตัว

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเข้าใจ นี่เป็นปฏิกิริยาตามธรรมชาติ”

เซี่ยหานเอ่ยปลอบอย่างเข้าอกเข้าใจพลางบอกเป็นนัยว่าไม่ต้องคิดมาก เธอยังใช้นิ้วเคาะมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะเบาๆ

“ฉันเพิ่งค้นดูเมื่อกี้ ในนี้บอกว่าเป็นเรื่องปกติ คุณอย่าเก็บไปคิดมากจนเป็นภาระทางใจเลยนะ”

เธอพูดจาจริงจังเป็นเรื่องเป็นราว แต่ฉู่อวี๋ที่นั่งอยู่ตรงข้ามกลับรู้สึกเหมือนมีเส้นดำพาดผ่านหน้าผาก

เขาไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะคุยต่อยังไงดี รู้สึกราวกับว่าเรื่องนี้สลับเพศสลับบทบาทกันไปหมด ชัดๆ เลยว่าเป็นเขาที่เกือบจะทำตัวรุ่มร่ามใส่แท้ๆ แต่กลับกลายเป็นฝ่ายเซี่ยหานที่ต้องมาคอยปลอบใจเขาเสียอย่างนั้น

ชั่วพริบตานั้น ฉู่อวี๋ทั้งขำทั้งเอ็นดู คนตรงหน้าช่างดูเหมือนพวกหนังเหนียวฟันแทงไม่เข้า ไม่ว่าจะเจออะไรก็ยังคงสุขุมเยือกเย็นอยู่เสมอ

“คราวนี้คุณรู้แล้วใช่ไหมว่าผมไม่ได้ ‘ไร้น้ำยา’ น่ะ”

หลังจากอัดอั้นอยู่นาน ในที่สุดฉู่อวี๋ก็โพล่งประโยคนี้ออกมาจนได้ เห็นได้ชัดว่าเขายังคงฝังใจกับประเด็นที่คุยกันก่อนหน้านี้มากทีเดียว

คราวนี้เป็นฝ่ายเซี่ยหานที่ต้องประหลาดใจบ้าง ในสายตาของเธอ เจ้าปลาไม่เคยพูดจาอะไรทำนองนี้มาก่อน ทว่าตอนนี้เขากลับพูดมันออกมาต่อหน้าเธอโต้งๆ ชัดเจนเลยว่ายังแค้นฝังหุ่นกับเรื่องเมื่อกี้อยู่

เซี่ยหานกระตุกมุมปากเบาๆ สีหน้าเผยความจนใจออกมาเล็กน้อย

“เจ้าปลา คุณเสียคนแล้วนะ”

เธอยกนิ้วชี้ไปที่ฉู่อวี๋ ชายหนุ่มตรงหน้ากะพริบตาปริบๆ ให้เธอ สีหน้าแฝงแววเจ้าเล่ห์

ในที่สุดหัวข้อนี้ก็ถูกปัดผ่านไปอย่างง่ายดาย ทว่าในขณะที่เรื่องนี้จบลงสำหรับเซี่ยหาน ทางฝั่งฉู่อวี๋กลับถือเป็นเรื่องใหญ่โตมโหฬารทีเดียว

เขาดันเป็นเหมือนอย่างที่เจิ้งหมิงบอกไว้ไม่มีผิด ต้นไม้เหล็กออกดอกเสียแล้ว แถมยังตกอยู่ในสภาพปักใจรักเซี่ยหานอย่างหัวปักหัวปำ ราวกับว่าถ้าไม่ใช่เธอก็คงเป็นใครอื่นไม่ได้อีกแล้ว

ถึงขนาดที่ว่าตอนกำลังถ่ายละครอยู่แท้ๆ เขากลับเกิดปฏิกิริยาทางร่างกายกับเธอขึ้นมาได้

ยังโชคดีที่นี่เป็นการถ่ายละครย้อนยุค ชุดโบราณบนตัวค่อนข้างหลวมโคร่ง จึงพอช่วยปกปิดความน่าอายให้เขาได้บ้าง

หากเรื่องนี้เป็นละครยุคปัจจุบัน ต่อให้เทพบุตรในเรื่องจะใส่กางเกงลำลอง แต่ถ้าเกิดมีปฏิกิริยาขึ้นมาละก็ คงไม่แคล้วถูกมองออกจนทะลุปรุโปร่งเป็นแน่