บทที่ 60 เรื่องเข้าใจผิดครั้งใหญ่

"อ๊ากกก ทำยังไงดีล่ะเนี่ย ฉันดันพูดไปหมดเปลือกเลย! ถึงจะไม่ได้เอ่ยคำว่าต่อมลูกหมากออกมาตรงๆ แต่ดันหลุดเรื่องแผนกทางเดินปัสสาวะไป แล้วสุดท้ายเทพบุตรเขาก็พูดคำนั้นออกมาเองเฉยเลย แบบนี้มันโคตรจะน่าอึดอัดเลยโว้ย!"

หลี่เยว่เสียใจจนอกแทบแตก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นไปแล้ว บนโลกใบนี้ก็ไม่มียาแก้นึกเสียใจภายหลังขายเสียด้วย เขาจึงได้แต่นั่งกลุ้มใจอยู่คนเดียวตรงนี้

"ไม่เป็นไรหรอกน่า น้องปลาไม่ใช่คนใจแคบสักหน่อย ฉันน่ะเคยล่วงเกินเขาโดยไม่รู้ตัวมาตั้งกี่ครั้งกี่หน เขายังไม่เคยโมโหเลยสักนิด เพราะงั้นความผิดของนายแค่นี้ เขาไม่เก็บมาใส่ใจหรอก"

เซี่ยหานยัดมะม่วงอบแห้งชิ้นสุดท้ายในถุงเข้าปาก สีหน้ายังคงทองไม่รู้ร้อน ชัดเจนเลยว่าเธอไม่ได้คิดว่าจะมีเรื่องร้ายแรงอะไรเกิดขึ้นจริงๆ

หลี่เยว่ได้ฟังคำพูดของเธอก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิมด้วยความกลัดกลุ้ม

"มันจะไปเหมือนกันได้ยังไงเล่า! ปกติที่เธอไปล่วงเกินเขาน่ะ เขายอมรับได้แบบเต็มอกเต็มใจ เพราะเขาคิดจะจีบเธอไงล่ะ! แต่มันไม่เหมือนกับฉันนี่ ถึงแม้เรื่องคราวนี้จะเห็นชัดๆ ว่ามีต้นเหตุมาจากเธอ แต่เทพบุตรเขาก็ไม่ได้โทษเธอเลยสักนิด กลับโยนความผิดทั้งหมดมาลงที่หัวฉันเนี่ย!"

"อ๊ากกก พอมาอยู่กับเธอ ฉันก็ชักจะสมองทึบตามเธอไปด้วยแล้ว จะให้ฉันทำใจยอมรับได้ยังไงเนี่ย แต่ก่อนฉันออกจะฉลาดแท้ๆ…"

หลี่เยว่จมดิ่งลงสู่ความรังเกียจตัวเองไปชั่วขณะ แน่นอนว่าเวลาเขารังเกียจตัวเอง ก็ไม่ลืมที่จะลากเซี่ยหานเข้ามาเอี่ยวด้วย และโยนความผิดทั้งหมดไปให้เธอตามระเบียบ

เซี่ยหานเบะปาก ไม่ได้เก็บเอาคำพูดของเขามาใส่ใจอยู่แล้ว ยังไงเรื่องทั้งหมดก็ไม่เกี่ยวกับเธอ ขอแค่เธอกับน้องปลายังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันก็พอแล้ว

***

วันนี้ถึงคิวเข้าฉากของเซี่ยหานกับฉู่อวี๋ ทั้งสองคนจึงได้เจอกันอีกครั้ง

หลี่เยว่หดคอ ทำตัวลีบราวกับหมาหางจุกตูดอย่างเต็มที่ ตรงกันข้ามกับเซี่ยหานที่ยังคงมีสีหน้านิ่งสงบเป็นปกติ

ทั้งสองคนต่อบทกันรอบหนึ่งก่อน โดยมีผู้กำกับเซียวคอยอธิบายฉากอยู่ข้างๆ

คนเขียนบทชุยทำงานได้รวดเร็วมาก แก้บทเสร็จเรียบร้อยแล้ว ส่วนฉากจูบระหว่างเซี่ยหานกับฉู่อวี๋ฉากนี้ ผู้กำกับเซียวรู้สึกพอใจมาก ตอนนั้นยังเอ่ยปากชมคนเขียนบทชุยไปยกใหญ่ด้วย

ตอนที่ถ่ายทำฉากนี้ เสิ่นหลินอวี่ก็อยู่ที่นั่นด้วย

ระหว่างที่ผู้กำกับเซียวสาธิตการแสดง เขาไม่ได้ยืนอยู่ข้างๆ แต่พอมองดูท่าทางของผู้กำกับเซียวจากระยะไกลแล้วก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

ผู้กำกับบางคนเวลาอธิบายบทก็ชอบสาธิตด้วยตัวเอง ผู้กำกับเซียวเองก็เป็นคนประเภทนั้นเหมือนกัน

ขณะที่เขากำลังพูดอยู่นั้น ก็ดันเซี่ยหานไปติดกำแพง แล้วทำท่าเหมือนจะจูบเธอ

แน่นอนว่าเรื่องอย่างจะจูบยังไงนั้น ผู้กำกับเซียวไม่มีทางทำจริงอยู่แล้ว เพื่อไม่ให้มีใครครหาว่าเขาฉวยโอกาสกินเต้าหู้

"เกิดอะไรขึ้น ในบทมีฉากแบบนี้ด้วยเหรอ" เสิ่นหลินอวี่เอ่ยถามเสียงเย็น

"มีสิ เพิ่งเพิ่มเข้าไปน่ะ"

ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือบังเอิญ คนเขียนบทชุยมายืนอยู่ข้างเขาพอดี พอเขาถามออกไป คนเขียนบทชุยก็รีบตอบกลับมาอย่างกระตือรือร้นทันควัน

สีหน้าของเสิ่นหลินอวี่พลันแข็งค้างและเย็นเยียบลง บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นมาทันตา

"ผมจำได้ว่าบอกให้ตัดฉากจูบทิ้งไปแล้ว และคุณก็ตกลงแล้วด้วย" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ คล้ายกำลังปริ่มจะระเบิดอารมณ์อยู่รอมร่อ

"แน่นอนสิครับ โปรดิวเซอร์สั่งอะไรมาก็ต้องตามนั้น ฉากจูบของพระเอกกับนางรองผมก็ตัดทิ้งไปแล้วไง แต่ตัวละครที่ราชาจอเงินฉู่แสดงกับนางเอกเดิมทีก็เป็นคู่รักกันมาแต่ชาติก่อนอยู่แล้ว พวกเขาจูบกันได้สบายมาก แถมไม่มีทางโดนด่าว่ามีมือที่สามเข้ามาแทรกด้วย อีกทั้งยังช่วยส่งให้อารมณ์เรื่องทั้งก่อนหน้าและหลังจากนี้ดูมีมิติเข้มข้นขึ้น ฉากจูบตรงนี้ยังไงก็จำเป็นต้องมีครับ"

น้ำเสียงของคนเขียนบทชุยเต็มไปด้วยความมั่นใจ ตอนที่พูดประโยคนี้ยังพยักหน้าหงึกหงักสำทับไปด้วย

"เมื่อกี้ผู้กำกับเซียวยังชมผมอยู่เลยว่าเพิ่มฉากนี้ได้ดีมาก โปรดิวเซอร์คิดว่ายังไงล่ะครับ"

เสิ่นหลินอวี่หันไปมองเขา ก็เห็นคนเขียนบทชุยเลิกคิ้ว ยืดอก สีหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและลำพองใจ แววตายังแฝงความยั่วเย้าเอาไว้ไม่น้อย

"เหอะ คนเขียนบทชุยเกรงใจเกินไปแล้ว คุณยืนอยู่ไกลขนาดนั้น โปรดิวเซอร์อย่างผมไม่ได้ยินที่คุณพูดเลย รบกวนช่วยเขยิบเข้ามาใกล้ๆ หน่อยสิ"

เสิ่นหลินอวี่มองแล้วย่อมไม่สบอารมณ์ แต่ก็ไม่อาจอาละวาดออกมาตรงๆ ได้ จึงทำได้เพียงประชดออกไปแบบนี้

สิ้นเสียงของเขา คนเขียนบทชุยก็แทบจะโกรธจนอกแตกตาย

เพราะเสิ่นหลินอวี่ตัวสูงมาก ขณะที่คนเขียนบทชุยถ้าเทียบในหมู่ผู้ชายด้วยกันแล้ว นับว่าเป็นคนที่ไซซ์ค่อนข้างกะทัดรัดเลยทีเดียว คำพูดของเสิ่นหลินอวี่จึงจงใจเหน็บแนมเรื่องความสูงของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย

เรื่องส่วนสูงเป็นสิ่งที่คนเขียนบทชุยจี้ใจดำที่สุด ย่อมเป็นเพราะเรื่องศักดิ์ศรีของลูกผู้ชาย

คนทำงานเขียนบทอย่างเขา เพื่อไม่ให้ตกยุค ย่อมต้องเข้าไปป้วนเปี้ยนตามชุมชนออนไลน์ที่มีกระแสคึกคักแทบทุกที่

จือฮู โต้วป้าน เวยปั๋ว ล้วนเป็นถิ่นสิงสถิตประจำ กระทั่งแอ็กหลุมหลายอันของเขาก็เข้าขั้นระดับปรมาจารย์อาวุโส แค่ล็อกอินโผล่ไปก็มักจะได้รับเสียงตอบรับอย่างล้นหลามจากชาวเน็ตรุ่นเก๋าเสมอ

บวกกับสำนวนปลายปากกาอันจัดจ้าน บางครั้งสิ่งที่เขาเขียนตอบไว้ก็มักได้รับการยกย่องว่าเป็นคำตอบระดับตำนาน

และหนึ่งในประเด็นที่เขากลัวคนพูดถึงมากที่สุดก็คือเรื่องส่วนสูง เพราะเคยมีคนตั้งกระทู้ถามเอาไว้ว่า

คำถาม: ผู้ชายที่สูงไม่ถึงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร รู้สึกยังไงกันบ้าง

คำตอบที่หนึ่ง: รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนพิการระดับสาม

คำตอบที่สอง: กลายเป็นจุดโจมตีชั้นดีเวลาโดนเพื่อนรุมแซว

คำตอบที่สาม: ชอบเอามาเล่นมุกแซะตัวเองก่อนใครเพื่อน แต่ความจริงพอคนอื่นพูดถึงกลับแคร์แทบตาย หน้าฉากยังต้องฝืนยิ้มแป้น แต่ในใจนี่ด่าว่าไปตายซะเป็นร้อยรอบ

และคำตอบของคนเขียนบทชุยก็ได้รับการยกย่องให้เป็นคำตอบระดับตำนาน

'ผู้ชายที่มีความสามารถ หากเตี้ยเกินไปก็จะถูกมองว่าพิการแต่ใจสู้ ส่วนผู้ชายที่ทั้งไร้ความสามารถและไร้ส่วนสูง แถมหน้าตายังไม่ดีอีก ก็เตรียมตัวลงนรกไปได้เลย'

เขาตอบได้สมจริงอย่างยิ่ง เพราะนี่คือสิ่งที่ต้องเผชิญอยู่เป็นประจำ

ตอนเข้าวงการมาเขียนบทใหม่ๆ ไม่ว่าจะเป็นรุ่นพี่หรือพวกผู้กำกับที่ร่วมงานด้วย พอได้เห็นตัวจริงของเขา มักจะพูดกันว่า 'เสี่ยวชุยเนี่ยดูไม่ออกเลยนะ ตัวกะเปี๊ยกแค่นี้แต่กลับมีพลังซ่อนอยู่มหาศาล'

ประโยคนี้ฟังดูเหมือนคำชม แต่มันกลับทิ่มแทงใจเขา อยากชมก็ชมดีๆ สิ จะลากเรื่องส่วนสูงมาเกี่ยวด้วยทำไม

เขาเป็นผู้ชายหัวใจเปราะบางแบบนี้นี่แหละ

ทว่าตอนนี้ เสิ่นหลินอวี่ที่เป็นโปรดิวเซอร์กลับมาเหยียบย่ำปมด้อยของเขาซ้ำอีก ทำเอาเขาแทบจะชักสีหน้าใส่ตรงนั้น อยากจะระเบิดอารมณ์พุ่งเข้าไปแลกหมัดให้รู้แล้วรู้รอด

แต่บทละครเรื่อง 《วิถีมารสยบฟ้า》 คือหยาดเหงื่อแรงกายของเขา ซีรีส์เรื่องนี้เดิมทีก็ผ่านเคราะห์กรรมมามากพอแล้ว ข่าวฉาวของนักแสดงนำหญิงสามคนก่อนหน้านี้ทำเอาปวดหัวไปตามๆ กัน ถ้ายังมีข่าวคนเขียนบทต่อยกับโปรดิวเซอร์โผล่มาอีก มีหวังซีรีส์เรื่องนี้คงถูกสั่งพักกองถ่ายทำจริงๆ แน่

คิดหน้าคิดหลังแล้ว คนเขียนบทชุยจึงข่มเพลิงโทสะในใจลงได้ ก่อนจะปรายตามองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา

"สงสัยหูของโปรดิวเซอร์จะไม่ค่อยดีนะครับ น่าจะไปตรวจที่แผนกหูคอจมูกดูบ้าง" เขาตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"การได้ยินของผมปกติดีครับ สำคัญคือเสียงพูดของคนเขียนบทชุยมันเบาเกินไป นุ่มนิ่มจนเกือบจะเหมือนผู้หญิงไปหน่อย" เสิ่นหลินอวี่กระตุกยิ้มมุมปากให้เขา

พูดจบประโยค เขาก็หมุนตัวเดินจากไป ไม่เปิดโอกาสให้คนเขียนบทชุยได้โต้เถียงอะไรแม้แต่น้อย

คนเขียนบทชุยแทบจะคลั่งตายอยู่ตรงนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะที่นี่เป็นกองถ่ายและเขายังพอมีสติอยู่ละก็ ป่านนี้คงพุ่งเข้าไปซัดหน้าคนจริงๆ แล้ว

โปรดิวเซอร์คนนี้น่าโดนต่อยจริงๆ นอกจากจะล้อเลียนว่าเขาเตี้ยแล้ว ยังมาเหน็บแนมว่าเขาตุ้งติ้งอีก

อย่าคิดว่าเขาฟังไม่ออกเชียวนะ! เขาก็เป็นถึงคนเขียนบท ถนัดเรื่องร้อยเรียงถ้อยคำที่สุด และยิ่งถนัดเรื่องแต่งบทให้ตัวละครจิกกัดคนโดยไม่ใช้คำหยาบเป็นที่สุด

เมื่อกี้ท่าทางของเสิ่นหลินอวี่มันคือการโจมตีเรื่องส่วนบุคคลชัดๆ ถึงจะพูดจาอ้อมค้อม แต่คนเขียนบทชุยก็ฟังออกอยู่ดี

เขาโมโหอยู่ครู่ใหญ่ พลางก่นด่าในใจว่าโปรดิวเซอร์คนนี้จะใจแคบเกินไปแล้วมั้ง แค่เพิ่มฉากจูบให้เซี่ยหานฉากเดียว ทำเป็นตั้งป้อมเอาเรื่องไม่ยอมปล่อยไปได้

คนไม่รู้คงนึกว่าเขากับเซี่ยหานมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไรกันเสียอีก!

พอคิดมาถึงตรงนี้ จินตนาการของคนเขียนบทชุยก็เตลิดเปิดเปิงอีกครั้ง จนเผลอสูดหายใจเข้าลึก แอบหวั่นในใจว่าตัวเองดันไปล่วงรู้ความจริงอะไรเข้าหรือเปล่า

หรือว่าโปรดิวเซอร์หน้าตายจอมเรื่องมากคนนี้จะแอบชอบเซี่ยหานเข้าจริงๆ ถึงไม่อยากให้เธอไปใกล้ชิดสนิทสนมกับคนอื่น?

***

เรื่องราวที่เกิดขึ้นนอกฉาก เซี่ยหานย่อมไม่รู้อยู่แล้ว ตอนนี้พวกเธอเริ่มถ่ายทำกันแล้ว

ตัวละครที่ฉู่อวี๋แสดงมีชื่อว่าลั่วเฉิน มีความสัมพันธ์พัวพันข้ามภพข้ามชาติกับอู๋เสวี่ยฉิง

ครั้งนี้เป็นฉากสุดท้ายก่อนที่เขาจะตายในชาติภพที่สอง เพราะช่วยอู๋เสวี่ยฉิงจนโดนพิษกู่เล่นงาน ซ้ำยังเป็นพิษกู่ที่ทำให้คุ้มคลั่งเสียสติ

ยิ่งความยึดติดในใจของเขารุนแรงมากเท่าไร พิษกู่ก็จะยิ่งกำเริบหนักขึ้นเท่านั้น

"ลั่วเฉิน"

เซี่ยหานเข้าถึงอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว เธอยืนห่างจากเขาไปไม่กี่ก้าว ขอบตารื้นแดง เรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ทว่าชายหนุ่มผู้นั้นกลับโดนพิษกู่ครอบงำไปแล้ว ดวงตาทั้งคู่ทอประกายสีแดงก่ำ

ฉู่อวี๋ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาใส่คอนแทกต์เลนส์สีแดงไว้ ภาพทุกอย่างที่มองเห็นรอบตัวจึงเคลือบแฝงไปด้วยสีแดงประหลาด

เซี่ยหานสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะ ในสายตาของเขา ณ เวลานี้ เธอได้กลายเป็นอู๋เสวี่ยฉิงไปแล้วจริงๆ

เธอมีใบหน้างดงามสะกดสายตา ไม่ว่าจะรับบทบาทไหน ล้วนงดงามลงตัวไม่ว่าจะแต่งหน้าบางเบาหรือจัดจ้าน

"เสวี่ย…เสวี่ยฉิง" น้ำเสียงของเขาแหบพร่า แค่จะอ้าปากพูดก็ยังยากลำบาก ดูเหมือนจะถูกพิษกู่ควบคุมไว้อย่างสมบูรณ์ จึงไม่อาจเอ่ยชื่อเธอออกมาได้ชัดถ้อยชัดคำ

ลั่วเฉินได้รับการอบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดี ยามปกติยืนหลังตรงสง่างามดั่งทวนเล่มหนึ่ง ทว่ายามนี้กลับงอตัวคู้ลง มีเพียงศีรษะที่เงยขึ้นเล็กน้อย สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ร่างของอู๋เสวี่ยฉิงไม่คลาดสายตา

"ลั่วเฉิน" เธอร้องเรียกอีกครั้ง ไม่ลังเลอีกต่อไป พุ่งตรงเข้าไปหาเขาในทันที

ทว่ารอบกายของลั่วเฉินกลับสร้างม่านพลังกั้นขึ้นมาโดยอัตโนมัติ ผลักเธอออกไปในพริบตา เห็นได้ชัดว่ากำลังต่อต้านไม่ให้เธอเข้าใกล้

"เสวี่ยฉิง" คราวนี้เสียงของเขาแฝงความร้อนรนขึ้นมาบ้างแล้ว

อู๋เสวี่ยฉิงไม่บุ่มบ่าม เธอหยัดกายลุกขึ้นยืนพลางกัดริมฝีปากล่าง คอยจับตาดูม่านพลังรอบตัวลั่วเฉินตลอดเวลา เห็นได้ชัดว่ากำลังคิดหาวิธีทำลายเข้าไป

ลั่วเฉินหลับตาลง สะกดกลิ่นอายคลุ้มคลั่งบนร่างให้สงบลงบ้าง

ทั่วทั้งกองถ่ายเงียบกริบ สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปที่คนทั้งสอง

ต้องยอมรับเลยว่าฝีมือการแสดงของทั้งคู่ยอดเยี่ยมมาก ราชาจอเงินฉู่นั้นไม่ต้องพูดถึง ถ่ายทอดความดุร้ายบ้าคลั่งของลั่วเฉินยามถูกพิษกู่ครอบงำออกมาได้อย่างหมดจด ในขณะเดียวกันก็ยังแฝงไว้ด้วยความอาลัยอาวรณ์และทะนุถนอมต่ออู๋เสวี่ยฉิงอย่างลึกซึ้ง

ส่วนฝีมือการแสดงของเซี่ยหานตั้งแต่เข้ากองมาก็อยู่ในระดับยอดเยี่ยมมาตลอด นี่เป็นเรื่องที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจจนตาค้าง

แน่นอนว่ายังมีพวกที่ไม่ชอบเธอแอบนินทาลับหลัง บอกว่าผู้จัดการของเซี่ยหานช่างเก่งกาจเหลือเกิน เลือกบทได้ฉลาดเป็นกรด เจาะจงหาสาวงามมาดนิ่งหน้าตายมาให้เธอเล่น

ตัวละครแบบนี้แทบไม่ต้องอาศัยฝีมือการแสดงเลย จึงควบคุมได้ง่าย หากเปลี่ยนให้คนอื่นมาเล่นก็คงทำได้ดีกว่านี้ด้วยซ้ำ

ผู้กำกับเซียวจดจ่ออยู่กับทั้งสองคนที่กำลังเข้าถึงบทบาท ในใจรู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง การแสดงของทั้งคู่ยอดเยี่ยมไร้ที่ติ

เซี่ยหานคือคนที่ทำให้เขาประหลาดใจที่สุด ในฐานะผู้กำกับ เขาย่อมไม่มองอะไรตื้นเขินเหมือนคนนอกที่คิดไปเองว่า เพราะบทนี้เล่นง่าย เซี่ยหานถึงเอาอยู่

ในยามที่เซี่ยหานสวมบทเป็นอู๋เสวี่ยฉิง เธอก็คืออู๋เสวี่ยฉิงจริงๆ ไม่ได้มีร่องรอยของการจงใจประดิษฐ์ท่าทางการแสดงขึ้นมาเลยสักนิด