บทที่ 59 โดนแจกการ์ดคนดีอีกรอบ

"ไม่ต้องหรอกครับ ผมไม่จำเป็นต้องใช้" ฉู่อวี๋นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปฏิเสธเสียงเบา สีหน้าแสดงออกชัดเจนว่าไม่ต้องการจริงๆ

เซี่ยหานเอียงคอ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"ไม่จำเป็นจริงๆ เหรอคะ ไม่มีของที่ชอบกินบ้างเลยเหรอ"

ฉู่อวี๋ยิ้มเจื่อน "ถ้าเทียบกับผลไม้แล้ว ผมชอบกินพวกไก่ย่างอะไรทำนองนั้นมากกว่า ลิปมันคงไม่มีรสจัดจ้านขนาดนั้นหรอกมั้งครับ"

"เดี๋ยวฉันลองค้นในเถาเป่าดูแป๊บหนึ่งนะ" เธอเปิดแอปพลิเคชันขึ้นมาทันที ลองค้นหาดูรอบหนึ่ง แต่ก็ไม่มีจริงๆ

"งั้นเลือกรสมะม่วงดีไหมคะ ฉันก็ชอบกินมะม่วงเหมือนกัน อยากลองชิมรสชาติองุ่นผสมมะม่วงมาตั้งนานแล้ว ถึงจะกินขนมหวานไม่ได้ แต่ลิปมันนี่ไม่มีปัญหานะ…"

เซี่ยหานพึมพำเสียงเบา ทั่วทั้งร่างแผ่รังสีความตื่นเต้นออกมาอย่างเห็นได้ชัด พอคิดว่าตอนถ่ายฉากจูบจะได้ผสมรสชาติลิปมันสองรสเข้าด้วยกัน เธอก็พลอยมีความสุขขึ้นมาทันตา

เดิมทีฉู่อวี๋รู้สึกกร่อยไปบ้างกับท่าทีไม่ประสีประสาของเธอ ทว่าพอได้ยินเธอพูดถึงการผสมผสานรสชาติผลไม้สองชนิดเข้าด้วยกัน ในใจกลับเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา กระทั่งตัวเขาเองก็ยังอดนึกคาดหวังตามไปด้วยไม่ได้

เขายกยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แล้วยื่นมือไปลูบหัวเธอเบาๆ

เซี่ยหานไม่ได้มีปฏิกิริยาต่อต้านการกระทำที่สนิทสนมนี้แต่อย่างใด เพราะในสายตาของเธอ ฉู่อวี๋จัดอยู่ในสถานะเพื่อนที่ดีไปแล้ว

เมื่อก่อนตอนอยู่ในค่ายทหาร อย่าว่าแต่ลูบหัวเลย แม้แต่การกอดคอพาดไหล่ก็ถือเป็นเรื่องธรรมดามาก ด้วยความเป็นสหายร่วมรบ แน่นอนว่าการกระทำในตอนนั้นย่อมไม่มีเจตนาอื่นใดแอบแฝง การที่ฉู่อวี๋ลูบหัวเธอในครั้งนี้ก็เช่นกัน ไม่มีกลิ่นอายของความลุ่มหลงเจือปนอยู่แม้แต่น้อย

ขอเพียงเขาแสดงท่าทีไม่ชอบมาพากลออกมาแม้แต่นิดเดียว รับรองว่าเซี่ยหานต้องรู้ตัวทันทีแน่ เพราะสัญชาตญาณระวังภัยของเธอนั้นเฉียบคมจนน่ากลัว

"คุณอยากได้รสไหนก็ได้ทั้งนั้นครับ ถ้าอยากเปลี่ยนเมื่อไรก็บอกผมได้นะ" ฉู่อวี๋ยอมตามใจเธอเสมอ

"น้องปลา คุณนี่ดีจังเลย"

ติ๊ง! ได้รับการ์ดคนดีเพิ่มอีกหนึ่งใบ!

ฉู่อวี๋ถึงกับพูดไม่ออกในใจ นี่เป็นใบที่สองแล้วที่เขาได้รับการ์ดคนดีจากเซี่ยหาน บอกตามตรงว่าเขาไม่ได้อยากได้มันเลยสักนิด

ยิ่งได้รับการ์ดคนดีมากเท่าไร ก็เหมือนว่าระยะห่างระหว่างเขากับตำแหน่งแฟนของเธอยิ่งไกลออกไปเท่านั้น ความรู้สึกแบบนี้ช่างไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย

"อย่าบอกว่าผมดีเลยครับ ผมไม่ได้ดีขนาดนั้นหรอก ที่ผมทำดีกับคุณ ก็แค่อยากให้คุณจำผมได้ต่างหาก"

ฉู่อวี๋อดรนทนไม่ไหว จนเผลอพูดความในใจที่อัดอั้นมานานออกมาในที่สุด

เซี่ยหานพยักหน้ารับโดยไม่พูดอะไร เมื่อฉู่อวี๋ตระหนักได้ว่าหนทางที่จะได้เป็นแฟนของเธอนั้นยังอยู่อีกไกลแสนไกล ในใจก็พลอยรู้สึกหม่นหมองจนแสดงออกทางสีหน้า

เรื่องที่ฉู่อวี๋กำลังคิดอะไรอยู่นั้น เซี่ยหานย่อมไม่มีทางรู้ เธอเพียงเห็นสีหน้าของเขาดูไม่ค่อยสู้ดี สมองที่มักคิดอะไรเป็นเส้นตรงทื่อๆ จึงเริ่มประมวลผลหมุนติ้วขึ้นมาทันที

น้องปลาเศร้าขนาดนี้ เป็นเพราะต่อมลูกหมากมีปัญหาหรือเปล่านะ? ผู้ชายให้ความสำคัญกับเรื่องพรรค์นี้มากจริงๆ สินะ

จู่ๆ เธอก็พลอยรู้สึกอึดอัดตามไปด้วย ราวกับในใจกุมความลับสำคัญบางอย่างเอาไว้ ทั้งที่รู้ดีว่าเพื่อนรักของตนกำลังทนทุกข์ทรมาน แต่เพราะเป็นเรื่องที่พูดออกมาได้ยาก เธอจึงไม่กล้าเอ่ยปากถาม

“เป็นอะไรไปเหรอครับ?” ฉู่อวี๋สังเกตเห็นความผิดปกติของเซี่ยหานได้อย่างรวดเร็ว จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามเสียงเบา

เซี่ยหานกะพริบตาปริบๆ หลังจากลังเลอยู่หลายรอบ ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจถามออกไป

“น้องปลา… คุณอยากเข้าห้องน้ำหรือเปล่าคะ?”

อาการปัสสาวะบ่อย ปัสสาวะกะทันหัน หรือปัสสาวะไม่สุด มักจะเกิดขึ้นได้เสมอ ฉู่อวี๋ขึ้นมาบนรถได้พักใหญ่แล้ว ดังนั้นต้องอยากเข้าห้องน้ำอยู่แน่ๆ

ฉู่อวี๋กลับทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก ทำไมจู่ๆ เซี่ยหานถึงได้สนใจเรื่องการปลดทุกข์ของเขาขนาดนี้

ทั้งสองคนต่างจ้องตากันปริบๆ ฉู่อวี๋ไม่รู้ว่าในหัวเธอคิดอะไรอยู่กันแน่ จึงได้แต่จ้องหน้าเธอเขม็ง

เซี่ยหานเองก็ไม่พูดอะไร เพียงแค่อยากดูว่าเขาอยากเข้าห้องน้ำจริงๆ หรือไม่

บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนตกอยู่ในความเงียบงันอย่างประหลาด ต่างฝ่ายต่างไม่รู้ว่าอีกคนกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ

แต่ฉู่อวี๋เคยเรียนเรื่องการอ่านสีหน้าท่าทางมา พอมองเห็นสีหน้าแปลกๆ ของเซี่ยหาน เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเรื่องที่เธอคิดอยู่ในใจตอนนี้ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่

ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้ดีว่าจินตนาการของเซี่ยหานกว้างไกลแค่ไหน สีหน้าของเขาจึงเปลี่ยนเป็นเขียวสลับคล้ำขึ้นมาทันควัน

วันนี้ถึงกับมาห่วงว่าเขาอยากเข้าห้องน้ำไหม? สรุปแล้วนี่ไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่? คุณต้องพูดให้เคลียร์นะ ไม่อย่างนั้นผมคงไม่สบายใจ” น้ำเสียงของฉู่อวี๋เริ่มจริงจังขึ้นมา

เซี่ยหานเอาแต่ส่ายหน้า แม้เขาจะซักไซ้ไล่เลียงซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอก็ไม่ยอมพูด จนสุดท้ายเมื่อถูกต้อนจนมุมจริงๆ

“คือแบบนี้นะคะ… หลี่เยว่บอกว่าห้ามถามคุณ กลัวคุณจะอาย มันเกี่ยวกับเรื่องศักดิ์ศรีความเป็นชายของคุณน่ะ”

เซี่ยหานไม่ได้พูดให้กระจ่างชัดเจน เพียงแค่ยอมแย้มพรายออกมานิดหน่อย ทว่าแค่คำพูดหลุดปากมาแค่นี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้ฉู่อวี๋หน้าเปลี่ยนสีแล้ว

คำว่า “ศักดิ์ศรีความเป็นชาย” มีพลังทำลายล้างรุนแรงเกินไป ในหัวของเขาผุดความคิดแย่ๆ ขึ้นมานับไม่ถ้วนทันที

***

หลี่เยว่กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างนอก ปกติเขาไม่ได้ติดบุหรี่ แต่ช่วงนี้เพราะเรื่องของเซี่ยหาน ความถี่ในการสูบบุหรี่จึงพุ่งสูงขึ้นเป็นประวัติการณ์

โดยเฉพาะหลังจากที่เซี่ยหานกลายเป็นคนเพี้ยนๆ เขาก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงและน้ำร้อนลวกทุกเมื่อเชื่อวัน

เซี่ยหานเหมือนระเบิดเวลาอย่างแท้จริง ไม่รู้เลยว่าจะระเบิดตู้มขึ้นมาตอนไหน

ก่อนหน้านี้ขอแค่ประธานเฟิงปรากฏตัว หลี่เยว่ก็กลัวว่าเซี่ยหานจะลงไม้ลงมือทำร้ายเขา เพราะใจคอของเซี่ยหานก็ไม่ได้กว้างขวางอะไร ไม่แน่อาจจะพาลเอาความแค้นที่มีต่อคุณชายเฟิงไปลงที่ประธานเฟิงก็ได้

แต่ยังดีที่แม้ประธานเฟิงจะมีสีหน้ามืดมนทุกครั้ง ทว่าบนร่างกายกลับไม่มีร่องรอยบาดแผลน่าสงสัยใดๆ ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อไถ่โทษจริงๆ

ทว่าความจริงแล้วสถานการณ์กลับเลวร้ายยิ่งกว่าที่เขาจินตนาการไว้เสียอีก แม้เซี่ยหานจะไม่ได้ลงไม้ลงมือทุบตีประธานเฟิง แต่มันกลับร้ายแรงกว่าการโดนซ้อมตั้งหลายเท่า

เพราะถ้าเซี่ยหานลงมือทำร้ายร่างกายจริงๆ ก็ยังพอว่า อย่างน้อยข้างกายเฟิงฉีก็มีบอดี้การ์ดนับไม่ถ้วน ทว่าเธอดันไม่ได้ใช้ความรุนแรงกับเขา แต่กลับลวนลามเขาต่างหาก

เรื่องนี้เลยยิ่งจัดการยากเข้าไปใหญ่ ชายอกสามศอกอย่างเขา จะไปร้องเรียนขอความเป็นธรรมจากที่ไหนได้เล่า

ถ้าคนอื่นรู้เข้าว่าประธานเฟิงผู้สูงส่งสง่างาม ถูกดาราสาวหน้าใหม่ลวนลามเข้าให้ มีหวังได้กลายเป็นตัวตลกในสายตาผู้คนเป็นแน่

นี่เป็นเรื่องที่ยอมให้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด ดังนั้นจนถึงตอนนี้ หลี่เยว่จึงยังคงถูกปิดหูปิดตาไม่รู้อีโหน่อีเหน่ต่อไป

ขณะที่เขากำลังพ่นควันบุหรี่อยู่นั้น ฉู่อวี๋ก็ก้าวลงมาจากรถ หลี่เยว่รีบพยักหน้าค้อมตัวทักทายราชาจอเงินฉู่ทันที

ทว่าท่านเทพฉู่ที่ปกติสุภาพกับเขาเสมอ คราวนี้กลับมีสีหน้ามืดมนอย่างยิ่ง กระทั่งกล้ามเนื้อบนใบหน้ายังเกร็งแน่นจนดูดุดันน่ากลัว

หลี่เยว่ไม่ได้อยู่ในวงการนี้มาเล่นๆ พอเห็นสีหน้าแบบนั้นของอีกฝ่าย ในใจก็ส่งเสียงเตือนลั่นว่า ซวยแล้ว

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ลอบกลืนน้ำลายเอื๊อก แล้วปั้นรอยยิ้มประจบประแจงขึ้นมาบนใบหน้าทันที

"เทพฉู่ คุณเป็นอะไรไปเหรอครับ"

หลี่เยว่ยังพูดไม่ทันขาดคำ ก็เห็นฉู่อวี๋สาวเท้ายาวๆ มาหยุดตรงหน้า ยกแขนขึ้นกอดคอเขาไว้ ดูเผินๆ เหมือนพี่น้องรักใคร่กลมเกลียวกันดี

ทว่ามีเพียงหลี่เยว่เท่านั้นที่รู้ว่า แรงที่เทพฉู่รัดรอบคอเขานั้นหนักหน่วงเพียงใด ราวกับพร้อมจะบีบคอเขาให้ขาดใจตายได้ทุกเมื่อ จนเขาแทบหายใจไม่ออก

"เทพฉู่ เป็นอะไรไปครับ เซี่ยหานทำอะไรให้คุณไม่พอใจเหรอ ผมขอโทษแทนยัยนั่นด้วยนะ คุณอย่ามาลงที่ผมเลย ชีวิตผมมันไร้ค่า คุณรังแกไปก็ไม่ช่วยให้หายโมโหหรอกครับ…"

หลี่เยว่เห็นท่าไม่ดีก็รีบละล่ำละลักแก้ตัวทันควัน

"ผมมีปัญหาเหรอ"

ฉู่อวี๋หัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงแฝงความเย็นเยียบถึงขีดสุด ชัดเจนว่าเป็นประโยคคำถาม แต่กลับทำให้หลี่เยว่ขวัญผวาจนใจสั่นสะท้าน

"ไม่ๆ เปล่าเลย เซี่ยหานพูดเพ้อเจ้อไปเองทั้งนั้น ผมไม่รู้เรื่องด้วยเลยนะ ร่างกายคุณแข็งแรงจะตาย กินอิ่มนอนหลับสบาย ผู้หญิงนับไม่ถ้วนพร้อมสยบแทบเท้าคุณ จะเป็นไปได้ยังไงที่จะใช้งานไม่ได้จริงไหมครับ สมรรถภาพชายยอดเยี่ยมกระเทียมดองที่สุด ที่เข้าห้องน้ำบ่อยๆ ก็คงเพราะดื่มน้ำเยอะไปแน่ๆ…"

หลี่เยว่โดนเขากดดันจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก รีบเค้นเสียงแหบแห้งอธิบายรัวเร็ว

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะถูกฉู่อวี๋รัดคอแน่นเกินไปหรือเปล่า เวลาพูด เขาถึงรู้สึกเหมือนตัวเองรวยรินใกล้จะหมดลมหายใจเข้าไปทุกที

ทุกประโยคที่เขาพ่นออกมา สีหน้าของฉู่อวี๋ก็เปลี่ยนไปทีละนิด จนกระทั่งท้ายที่สุดก็ซับซ้อนจนอ่านไม่ออก เดี๋ยวคล้ำเดี๋ยวกระจ่างสลับกันไป

ในที่สุดฉู่อวี๋ก็ยอมเมตตาปล่อยมือที่ล็อกคอเขาออกเสียที ทว่ารอยยิ้มกึ่งยิ้มกึ่งบึ้งตึงบนใบหน้านั้น กลับยิ่งแผ่รังสีคุกคามกดดันหนักขึ้นไปอีก

"ผมใช้งานไม่ได้งั้นเหรอ หึ" สายตาของเขากวาดมองสำรวจหลี่เยว่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเค่นหัวเราะในลำคออย่างมีความหมายลึกซึ้งสองที

หลี่เยว่โบกมือพัลวันหวังจะแก้ตัว แต่ตอนนี้สีหน้าของฉู่อวี๋ย่ำแย่ถึงขีดสุด เห็นได้ชัดว่าไม่คิดจะฟังอะไรอีกต่อไปแล้ว

"เมื่อเช้าผมไม่ได้ไปเข้าห้องน้ำเลยสักครั้งเดียว! เพราะห้องพักของคนเขียนบทอยู่ทางนั้น ผมถึงเดินไปทางนั้น ไม่ได้จะไปห้องน้ำโว้ย!"

ฉู่อวี๋แทบจะตะคอกประโยคนี้ออกมา จากนั้นก็สะบัดหน้าเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

หลี่เยว่ยกมือขึ้นลูบคอที่ยังเจ็บแปลบๆ เมื่อกี้เขาตกใจแทบตาย นึกว่าฉู่อวี๋จะรัดคอเขาให้ตายคามือเข้าจริงๆ เสียแล้ว

โชคดีที่ท่านเทพฉู่ดึงสติกลับมาได้ทัน ยอมไว้ชีวิตเขา

พอนวดคอจนเริ่มตั้งสติได้ เขาก็นึกถึงบทสนทนาก่อนหน้านี้ขึ้นมา ทันใดนั้นทั้งร่างก็สะดุ้งโหยง รีบวิ่งแจ้นขึ้นไปบนรถทันที

เซี่ยหานกำลังเลื่อนดูเวยปั๋วอยู่ ข้างมือยังมีถุงมะม่วงอบแห้งที่เปิดซองแล้ววางไว้ ปากก็เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย

"เซี่ยหาน!" เขาตะโกนเรียกเสียงลั่น

ทำเอาเซี่ยหานที่กำลังดูซีรีส์อยู่ตกใจจนสะดุ้งโหยง สะดุ้งจนตัวโยนไปทั้งร่าง

"มีอะไรเหรอ" เธอเงยหน้าขึ้นมาด้วยสายตาใสซื่อ

"ยังจะกล้าถามอีกว่ามีอะไร ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าไปพูดจาเพ้อเจ้อต่อหน้าเทพบุตรน่ะ! แล้วทำไมเทพบุตรฉู่ถึงยังรู้ว่าพวกเรานินทาอะไรเขา แถมยังมาตามเช็กบิลกับฉันอีก เขาแทบจะรัดคอฉันตายอยู่แล้วเนี่ย!"

"เอ๋ ฉันแค่บอกว่าสุขภาพเขาอาจจะไม่ค่อยดี ไม่ได้พูดเรื่องต่อมลูกหมากหรือปัญหาโรคผู้ชายเลยสักคำนะ นายไปพูดออกไปหมดแล้วเหรอ โดนเขาหลอกถามมาหรือเปล่าเนี่ย"

สีหน้าของเซี่ยหานเต็มไปด้วยความฉงนใจ เห็นได้ชัดว่าไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยจริงๆ ว่าหลี่เยว่กำลังโวยวายเรื่องอะไร

"อะไรนะ" หลี่เยว่ถึงกับยืนอึ้งค้างอยู่ตรงนั้น ครู่หนึ่งต่อมาถึงได้เอ่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อ "เทพบุตรหลอกฉันเนี่ยนะ… เขาถึงกับหลอกฉันเลยเหรอ เธอไม่ได้พูดจาเพ้อเจ้ออะไรต่อหน้าเขาจริงๆ ใช่ไหม"

"ก็ไม่ได้พูดน่ะสิ ฉันแค่บอกว่าเห็นเขาเข้าห้องน้ำบ่อย ก็นึกว่าร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง แต่ไม่ได้เอ่ยเรื่องอื่นเลยนะ"

เซี่ยหานทำหน้าตาใสซื่อบริสุทธิ์ ทว่าความจริงแล้วคำพูดของเธอบนรถก่อนหน้านี้มีส่วนชี้นำอยู่บ้าง ฉู่อวี๋เป็นคนช่างสังเกตอยู่แล้ว จึงเดาได้ทันทีว่าเรื่องที่เซี่ยหานพูดถึงต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดาแค่นั้นแน่

ด้วยเหตุนี้ ตอนลงจากรถเขาถึงได้จงใจทำหน้าขรึมถมึงทึง ถึงขั้นใช้แขนล็อกคออีกฝ่าย สร้างแรงกดดันมหาศาลให้อย่างเงียบงัน หวังให้แนวป้องกันในใจของหลี่เยว่พังทลายลง แล้วยอมเปิดปากพูดเรื่องนี้ออกมาให้กระจ่าง

และเขาก็มองคนไม่ผิดจริงๆ หลี่เยว่เป็นพวกขี้ขลาดตาขาวตัวพ่อ พอโดนแกล้งตีหน้าขรึมคาดคั้นเข้าหน่อย เจ้าตัวก็สารภาพเรื่องราวทั้งหมดออกมาจนหมดเปลือกเสียแล้ว