บทที่ 58 อยากจะฟาดให้ตายนัก

“ถุย เซี่ยหาน ฉันอยากจะตบแกให้ตายจริงๆ!” หลี่เยว่กลอกตาใส่เธอ เซี่ยหานนี่เก่งเรื่องกวนประสาทเขาเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

“เรื่องแบบนี้พูดซี้ซั้วได้ที่ไหนล่ะ คนอื่นมีปัญหาได้ แต่ราชาจอเงินฉู่ไม่มีทางเด็ดขาด! เขาคือสามีแห่งชาตินะ ได้รับโหวตเป็นหนุ่มที่ผู้หญิงอยากกอดมากที่สุดอันดับหนึ่งตั้งห้าปีซ้อน ถ้าสาวๆ ข้างนอกรู้ว่าเขาใช้การไม่ได้ขึ้นมา มีหวังแปลงร่างเป็นเมิ่งเจียงหนี่ วิ่งไปร้องไห้คร่ำครวญบนกำแพงเมืองจีนกันหมดแน่ อย่าว่าแต่กำแพงหมื่นลี้จะถล่มเลย ทั้งเมืองหลวงคงโดนน้ำตาท่วมจนพังราบไปด้วยซ้ำ”

หลี่เยว่แค่นหัวเราะ ส่ายหน้าดิก ไม่เชื่อเด็ดขาด

“ก็ได้ งั้นฉันคงมองผิดไปเอง”

เซี่ยหานยักไหล่ ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดเรื่องนี้อีก

เธอหยิบมือถือขึ้นมาไถเวยปั๋ว ช่วงสองสามวันนี้บนเทรนด์ฮิตยังมีชื่อของทีมนักแสดง 《วิถีมารสยบฟ้า》 โผล่มาเรื่อยๆ ก็นะ เรื่องใหญ่ขนาดนั้นจะจบลงง่ายๆ ได้ยังไง

แค่มีแอ็กเคานต์ปั่นกระแสไม่กี่เจ้ามาชงประเด็น ขุดประวัติฉาวๆ ของจูเชี่ยนหรูหรือเว่ยเวยขึ้นมา ก็ถูกลากขึ้นไปด่าซ้ำๆ บนเทรนด์ฮิตอีกรอบ ช่างน่าสงสารจริงๆ

จากเหตุการณ์คราวนี้ เซี่ยหานถึงได้ตระหนักว่าพลังของชาวเน็ตพวกนี้น่ากลัวขนาดไหน โชคดีที่เธอตั้งค่ากล่องข้อความกับแท็กเอาไว้ โดยเลือกอ่านเฉพาะคนที่ฟอลโลว์กันเท่านั้น นอกนั้นไม่คิดจะเปิดดูเลยสักนิด

“เว่ยเวยผิดสัญญาขึ้นเทรนด์ฮิตอีกแล้ว… เหยาเหยานี่หน้าตาสวยดีนะ…”

เซี่ยหานพึมพำเสียงเบา เธอไล่ดูทุกหัวข้อที่สนใจ สำหรับเธอแล้ว ยุคสมัยนี้มันช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน

หน้าร้อนมีแอร์ หน้าหนาวมีฮีตเตอร์ ของกินของอร่อยมีนับไม่ถ้วน แถมยังมีหนุ่มหล่อสาวสวยให้มองได้ตามใจชอบ ซึ่งทั้งหมดล้วนเป็นเพื่อนร่วมงานของเธอทั้งนั้น

ในยุคนี้ เธอยังสัมผัสได้ว่าผู้หญิงกับผู้ชายมีความเท่าเทียมกันมากกว่าเมื่อก่อน เพราะไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่เอาตัวเข้าแลกได้ ผู้ชายเองก็ทำได้เหมือนกัน พอนึกถึงตรงนี้ก็รู้สึกว่าในใจมีความยุติธรรมขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

ถ้าหลี่เยว่รู้ความคิดของเธอเข้า คงได้ซักไซ้ไล่เลียงอีกยาวแน่

ปกติเวลาเธอพูดอะไร หลี่เยว่จะต้องรีบโผล่หน้ามาร่วมวงคุยด้วย แต่วันนี้เขากลับนั่งเงียบเป็นเป่าสาก

“เฮ้ย เซี่ยหาน!” หลี่เยว่ตบหน้าขาฉาดใหญ่ สูดหายใจเข้าลึก เหมือนเพิ่งนึกเรื่องสำคัญสุดๆ ขึ้นมาได้

เซี่ยหานสะดุ้งตกใจกับท่าทางตื่นตูมของเขา ไม่รู้ว่าเขาจะผีเข้าอะไรอีก จึงเงยหน้าขึ้นมอง

“มีอะไรเหรอ” เธอถาม

หลี่เยว่เบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน ลูกตาแทบจะถลนออกมานอกเบ้า

“เรื่องของราชาจอเงินฉู่อาจจะเป็นเรื่องจริงก็ได้นะ!”

“เรื่องอะไรล่ะ”

“ก็เรื่องต่อมลูกหมากไง!” หลี่เยว่ขมวดคิ้ว นึกหงุดหงิดที่เธอความจำสั้น

“ทำไม มองออกเหรอ” คราวนี้เซี่ยหานเริ่มรู้สึกว่าเรื่องชักจะไม่ธรรมดาเข้าแล้ว รีบเก็บมือถือแล้วปรับสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที เธอยื่นหน้าเข้าไปมองเขารอฟังคำตอบ

“ฉันจะไปดูออกได้ยังไงเล่า โธ่เอ๋ย วงการนี้มันมีกฎลับสกปรกซ่อนอยู่ เธอเองก็รู้ไม่ใช่เหรอ ตอนนั้นราชาจอเงินฉู่เคยมีข่าวเรื่องโดนเสี่ยเลี้ยง ข่าวลือบอกว่ามีคุณหนูตระกูลใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลนอกวงการถูกใจเขา เลยดันเขาจนดังเป็นพลุแตก เธอก็รู้นี่ว่าคนพวกนั้นไม่มีทางดันใครฟรีๆ แน่นอนว่าราชาจอเงินฉู่ก็ต้องมีอะไรไปแลก ไม่แน่ว่าตอนนั้น… อีกอย่างเมื่อก่อนเขาก็เข้าออกกลุ่มสังสรรค์ตั้งหลายกลุ่ม อาจจะเล่นหนักมือไปหน่อยก็ได้…”

น้ำเสียงของหลี่เยว่ไม่ค่อยมั่นใจนัก แต่เรื่องพรรค์นี้มันอดคิดในแง่ร้ายไม่ได้จริงๆ

ในวงการนี้ไม่มีคำว่าดำมืดที่สุด มีแต่จะยิ่งมืดมนลงไปเรื่อยๆ เขาเป็นผู้จัดการมานานพอสมควร เคยดูแลดาราประเภทที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อไต่เต้าจนไม่สนศีลธรรม สุดท้ายก็โดนย่ำยีจนเละเทะ เรื่องนั้นยังคงเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเขามาจนถึงทุกวันนี้

“ไม่หรอก บนตัวน้องปลาไม่มีกลิ่นแบบนั้นสักนิด”

“กลิ่นอะไร บนตัวคนเรามันได้กลิ่นความสารเลวด้วยหรือไง” หลี่เยว่กลอกตาใส่เธอ

“ใช่แล้ว นายทายถูก ฉันได้กลิ่นพวกคนชั่ว สรุปคือน้องปลาไม่มีทางทำเรื่องล้ำเส้นขนาดนั้นหรอก อีกอย่างฉันกับเขาก็เป็นสหายสนิทกัน คนประเภทเดียวกันย่อมดึงดูดเข้าหากัน เขาไม่ใช่คนแบบนั้นแน่”

เซี่ยหานพยักหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ

เห็นท่าทางแบบนี้ของเธอแล้ว หลี่เยว่ก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ เขารู้สึกเสมอว่าเวลาเซี่ยหานพูดเรื่องพวกนี้ เธอจะดูจริงจังเสียจนเขาไม่กล้าเถียงด้วยซ้ำ

“เขาจะมีปัญหาอะไรเราก็ไปยุ่งไม่ได้หรอก แต่เธอห้ามไปพูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้าเขาล่ะ ผู้ชายน่ะรักศักดิ์ศรีจะตายชัก ขืนเธอไปพูดจี้ใจดำเข้า มีหวังเขาโกรธจนมองหน้าไม่ติดแน่ แล้วก็อีกเรื่องหนึ่ง—”

พอพูดถึงตรงนี้ หลี่เยว่ก็ชะงักไป เขามองเซี่ยหานอย่างลังเล เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะพูดดีไหม

“แล้วก็อะไรอีกล่ะ” เธอเอียงคอถาม

“ถ้ายังไม่แน่ใจสถานะก็อย่าเพิ่งขึ้นเตียง แต่ถ้าขึ้นไปแล้วก็ต้องป้องกันด้วย ไม่ว่าจะกับใครก็ตาม”

หลี่เยว่อั้นอยู่นาน ในที่สุดก็เค้นประโยคนี้ออกมาจนได้

ถ้าเป็นเซี่ยหานคนเดิม เขาคงไม่มานั่งกำชับอะไรแบบนี้หรอก เพราะเซี่ยหานคนก่อนน่ะหัวไวจะตาย ใครหน้าไหนก็อย่าหวังจะได้เอาเปรียบเธอเลย

แต่เซี่ยหานตอนนี้ซื่อบื้อเกินไป ใครจะไปรู้ล่ะว่าเธอจะโดนหลอกจนยอมมอบกายถวายชีวิตให้เขาไปแบบโง่ๆ หรือเปล่า

คราวนี้เป็นตาของเซี่ยหานที่ต้องเบิกตากว้าง เธอมองเขาด้วยสายตาตกตะลึง

“เจ้าอ้วนหลี่ ไม่นึกเลยนะว่านายจะเป็นคนอ้วนแบบนี้ ฉันจะไปขึ้นเตียงกับเขาทำไม ไปนอนคุยกันใต้ผ้าห่มเฉยๆ หรือไง เขาก็ไม่ได้คิดอะไรกับฉันในแง่นั้นสักหน่อย”

ในฐานะที่เซี่ยหานทะลุมิติมาจากยุคโบราณ ความคิดเรื่องรักนวลสงวนตัวย่อมมีอยู่เต็มเปี่ยม แม้ว่าเธอจะเคยต้องถอดเสื้อผ้าให้หมอทหารพันแผลเพราะบาดเจ็บ หรือเคยเห็นผู้ชายแขนขาดขาขาดในสนามรบมานับไม่ถ้วน แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าเธอจะยอมรับเรื่องการเอะอะก็ลากกันขึ้นเตียงได้ง่ายๆ

“เธอรู้ได้ยังไงว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกับเธอ” หลี่เยว่เถียงกลับทันควัน

คนใกล้ชิดไม่กี่คนต่างก็ดูออกว่าราชาจอเงินฉู่มีความรู้สึกดีๆ ให้กับเซี่ยหาน แถมวันนั้นยังสารภาพรักบนรถอีกต่างหาก ถึงแม้ตอนนี้เขาจะยังใช้คำว่าเพื่อนสนิทบังหน้าอยู่ แต่หลี่เยว่ไม่เชื่อเลยสักนิด

เขาเป็นผู้ชาย ย่อมเข้าใจผู้ชายด้วยกันดี จะมีใครบ้างที่พอได้อยู่กับผู้หญิงที่ชอบแล้วในหัวคิดแค่เรื่องนอนคุยกันใต้ผ้าห่มเฉยๆ

ถ้าไม่ใช่นกเขาไม่ขัน ก็คงทื่อมะลื่อเป็นท่อนไม้ไปแล้ว

“อันนี้ฉันพูดกับเธอตรงๆ เลยนะ ห้ามเอาไปพูดเพ้อเจ้อข้างนอกเด็ดขาด ราชาจอเงินฉู่มีใจให้เธอมาตลอด ไม่อย่างนั้นเขาจะยอมส่งทีมพีอาร์ของตัวเองมาช่วยเธอทำไม เธอเป็นลูกสาวเขาหรือไง เขาถึงต้องดีกับเธอขนาดนี้”

หลี่เยว่ขยับเข้าไปใกล้อีกนิดแล้วกระซิบกระซาบต่อหน้าเธอ

เซี่ยหานเบิกตากว้างขึ้นไปอีก คล้ายโลกทัศน์กำลังพังทลายลงมาตรงหน้า

ผ่านไปพักใหญ่ ในที่สุดเธอก็เค้นเสียงออกมาได้ประโยคหนึ่ง “ในสายตานาย ที่ผ่านมาความสัมพันธ์ของเขากับฉันไม่ใช่พ่อลูกกันเหรอ นายดูไม่ออกจริงๆ เหรอ”

หลี่เยว่ถึงกับพูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็กลอกตามองบนแล้วประชดแบบปล่อยเลยตามเลย “ฉันมันตาบอดเอง พอใจหรือยัง”

“อ๋อ ได้สิ นายนี่น่าสงสารจัง นอกจากเนื้อเยอะแล้วสายตายังมีปัญหาอีก ต่อไปถ้าไม่มีใครยอมแต่งงานด้วยจะทำยังไงล่ะเนี่ย”

หลี่เยว่อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว คราวก่อนเซี่ยหานได้ยินเขาคุยโทรศัพท์ ดูเหมือนแม่ของหลี่เยว่จะโทรมาเร่งให้รีบหาแฟนแล้วแต่งงานสักที

เพราะแม่ของเขาเร่งเรื่องแต่งงานมาหลายปีแล้ว แถมยังสรรหาสารพัดวิธีมากดดันจนคนฟังถึงกับเปิดหูเปิดตา

เซี่ยหานจึงพลอยนึกไปถึงเรื่องที่หลี่เยว่จะต้องหาภรรยาในอนาคตขึ้นมาได้ และก็เป็นไปตามคาด พอเธอพูดเรื่องนี้ขึ้นมา สีหน้าของหลี่เยว่ก็พลันบึ้งตึงขึ้นทันควัน

เขาค้อนขวับใส่เซี่ยหาน ก่อนจะพูดอย่างหงุดหงิดว่า “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ ไม่ต้องมาแส่ ห่วงตัวเองให้ขายออกก่อนเถอะ”

ทั้งสองคนต่อปากต่อคำกันไปมา ทันใดนั้นก็มีคนมาเคาะกระจกรถจากด้านนอก

หลี่เยว่หันไปมอง ก็เห็นฉู่อวี๋ในชุดโบราณยืนอยู่ข้างนอก ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพ

เขาอดไม่ได้ที่จะกระแอมไอเบาๆ รู้สึกเก้อเขินขึ้นมาเล็กน้อย ทั้งยังขยิบตาให้เซี่ยหานเป็นสัญญาณว่าอย่าพูดจาเพ้อเจ้อเด็ดขาด

โชคดีที่พวกเขายุติหัวข้อเมื่อครู่ไปได้เร็ว ไม่อย่างนั้นคงโดนจับได้คาหนังคาเขาแน่ แต่ถึงแม้ตอนนี้จะไม่ได้พูดเรื่องนั้นแล้ว หลี่เยว่ก็ยังรู้สึกผิดในใจอยู่ดี

นี่สินะผลกรรมของการนินทาคนอื่นลับหลัง มันช่างชวนให้อึดอัดไปทั้งตัวจริงๆ

“ราชาจอเงินฉู่ มีธุระอะไรเหรอครับ” หลี่เยว่พยักหน้าให้อย่างมีมารยาทแล้วเอ่ยถามก่อน

"คือแบบนี้ครับ คนเขียนบทชุยปรับบทนิดหน่อย ผมเลยแวะมาบอกเซี่ยหานให้เตรียมใจไว้ล่วงหน้าน่ะครับ"

"โอเคครับ งั้นคุยกันตามสบายนะ ผมขอลงไปสูบบุหรี่หน่อย" หลี่เยว่รีบพยักหน้ารับทันที ก่อนจะก้าวลงจากรถไปอย่างรู้กาลเทศะ

หลังจากเขาเดินออกไป ประตูรถก็ไม่ได้ปิดไว้ เพราะกลัวว่าคนอื่นมาเห็นเข้าแล้วจะเข้าใจผิด คิดว่าหลี่เยว่กำลังคอยดูต้นทางให้เซี่ยหานกับฉู่อวี๋ทำเรื่องไม่น่าไว้วางใจอะไรกันอยู่บนรถ

เซี่ยหานนั่งประจำที่อย่างเรียบร้อยพลางหยิบบทละครของตัวเองออกมา

"ไม่ต้องหรอกครับ คนเขียนบทไม่ได้ระบุว่าเพิ่มตรงไหน แต่บอกว่าจะเพิ่มฉากจูบเข้ามา"

"ฉากจูบเหรอคะ ไหนตอนแรกบอกว่าจะตัดออกไปแล้ว ทำไมถึงเพิ่มเข้ามาอีกล่ะ" เซี่ยหานทำหน้าแปลกใจ

"คืออย่างนี้ครับ ฉากจูบระหว่างคุณกับพระเอกน่ะถูกตัดออกไปแล้วจริง แต่เพิ่มฉากจูบของผมกับคุณเข้ามาแทน"

เซี่ยหานพยักหน้า สีหน้าเรียบเฉยไม่มีปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษ

ทำเอาฉู่อวี๋ที่เฝ้ารอว่าเธอจะเขินอายหรือแสดงอารมณ์อื่นออกมา รู้สึกผิดหวังขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เฮ้อ ว่าที่แฟนสาวทำหน้าตายไร้ความรู้สึกแบบนี้ตลอดเวลา มันช่างทำให้เขาหาจังหวะเข้าหาไม่ได้เลยจริงๆ

"มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ" เขาถามย้ำอีกครั้ง

เซี่ยหานเอียงคอ ใช้ความคิดอย่างจริงจังครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าเบาๆ

"ถ้าเป็นไปได้ ตอนถ่ายฉากนั้นช่วยทาลิปมันกลิ่นองุ่นได้ไหมคะ" เธอถามด้วยสีหน้าจริงจังสุดๆ

ฉู่อวี๋กะพริบตาปริบๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เขาไม่นึกเลยจริงๆ ว่าคำขอของเซี่ยหานจะแหวกแนวได้ขนาดนี้ เธอไม่ถามถึงระดับความลึกซึ้งของฉากจูบ ไม่สนด้วยซ้ำว่าฉากนี้จะถ่ายเมื่อไร สิ่งที่เธอต้องการมีเพียงให้เขาใช้ลิปมันกลิ่นองุ่นเท่านั้น

"ได้ครับ" เขาพยักหน้าตอบช้าๆ อย่างคนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จนถึงตอนนี้เขาก็ยังแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

"เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน มีน้ำใจมาก็ต้องมีน้ำใจตอบสิคะ แล้วคุณชอบลิปมันกลิ่นอะไรล่ะ เดี๋ยวตอนถ่ายฉากนั้น ฉันจะให้พี่ช่างแต่งหน้าทาให้"

เซี่ยหานพูดออกมาอย่างจริงจัง แถมน้ำเสียงยังฟังดูใส่ใจความรู้สึกของเขาเสียเหลือเกิน

พูดตามตรงนะ ถ้าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องการถ่ายฉากจูบ ฉู่อวี๋คงรู้สึกซึ้งใจไปแล้ว

เพราะปกติเซี่ยหานไม่ใช่คนที่จะมาใส่ใจใครก่อน เธออาจจะดูสวยสง่าและวางตัวดี แต่เนื้อแท้จริงๆ กลับเป็นคนค่อนข้างเฉยชา

หากเมื่อไรที่เธอเป็นฝ่ายใส่ใจคนอื่นก่อน นั่นหมายความว่าเธอได้จัดให้คนๆ นั้นเข้ามาอยู่ในขอบเขตคนของเธอแล้ว