บทที่ 57 ฉู่อวี๋ขอเพิ่มฉากจูบ

ในที่สุดเซี่ยหานก็สลัดคนเขียนบทชุยหลุดจนได้ ตอนที่เธอเผ่นหนีมานั้น อีกฝ่ายยังคงทำสีหน้าคิดไม่ตกอยู่เลย แต่เซี่ยหานไม่สนอะไรทั้งนั้น ใส่เกียร์หมาโกยแน่บออกมาทันที

เธอเองก็รับมือกับจินตนาการอันล้ำเลิศของพี่คนเขียนบทไม่ไหวเหมือนกัน โค้งเคี้ยวยิ่งกว่าถนนสิบแปดโค้ง เลี้ยวเตลิดไปไกลสุดขอบฟ้าจนดึงกลับมาไม่ได้แล้ว

ปรากฏว่าระหว่างทางขากลับ เธอเผอิญเห็นฉู่อวี๋กำลังเดินมาทางนี้พอดี

"พี่ฉู่ จะไปไหนเหรอคะ"

เพราะอยู่ในกองถ่าย เธอจึงไม่เรียกชื่อเล่นสนิทสนมอย่างน้องปลา เพื่อเลี่ยงไม่ให้คนอื่นเข้าใจผิด แต่เรียกเขาว่าพี่ฉู่ตามคนส่วนใหญ่

ฉู่อวี๋เดินเหม่อลอยอยู่บ้าง คล้ายกำลังใจลอย พอได้ยินเธอเอ่ยปากทักกะทันหัน สีหน้าเขาก็ดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ ราวกับมีเรื่องกลืนไม่เข้าคายไม่ออกบางอย่าง

"อ๋อ ฉันเข้าใจละ คุณจะไปห้องน้ำใช่ไหมล่ะ" เธอเห็นเขาทำท่าเหมือนพูดลำบาก นึกว่าตัวเองเข้าใจแจ่มแจ้ง เลยโบกมือเร่งให้เขารีบไป

เท้าของฉู่อวี๋สะดุดไปนิดหนึ่งจนแทบเซ ต้องยอมรับเลยว่าความสามารถในการทำความเข้าใจของเซี่ยหานนั้นล้ำเลิศเสมอ เดาทางไม่ได้เลยจริงๆ

เขาจะไปห้องน้ำมันมีอะไรให้พูดลำบากกัน เขาไม่ได้เป็นโรคระบบทางเดินปัสสาวะสักหน่อย!

"ไม่ใช่ ผมไม่ได้จะไปห้องน้ำ จะไปคุยเรื่องบทกับคนเขียนบทชุยต่างหาก"

เขาแกว่งบทละครในมือไปมา พลางเอ่ยอธิบายเสียงเบา

เซี่ยหานพยักหน้าส่งๆ แล้วหันหลังเดินจากไป

ฉู่อวี๋ยังแอบติดใจรอยยิ้มของเธอก่อนจากไปอยู่บ้าง เขารู้สึกตลอดว่ายัยหนูนั่นเมื่อกี้ไม่ได้คิดเรื่องดีๆ แน่ นิสัยอย่างเซี่ยหาน ไม่แคล้วคงมโนเรื่องเขาเตลิดเปิดเปิงไปไกลถึงไหนต่อไหนแล้ว

ในสายตาของเซี่ยหาน คนเขียนบทชุยถือว่าจินตนาการกว้างไกลแล้ว แต่ความจริงในสายตาของฉู่อวี๋ เซี่ยหานต่างหากที่เป็นคนที่จินตนาการล้ำเลิศที่สุด

ตอนที่ฉู่อวี๋หาคนเขียนบทชุยเจอนั้น อีกฝ่ายกำลังเอาปากกาเคาะบทละคร พลางขมวดคิ้วคิดหนักกับพล็อตเรื่องอยู่

"คนเขียนบทชุย เมื่อกี้ผมอ่านบทดูแล้ว—"

ตอนที่เขาเดินเข้าไป ก็เห็นทันทีว่าคนเขียนบทชุยถือดินสออยู่ในมือ วาดวงกลมวงใหญ่เบ้อเร่อไว้ตรงฉากจูบฉากนั้น

คำพูดที่ยังไม่จบของเขาจึงหยุดชะงัก แล้วหรี่ตามองบทละคร

"น้องปลา มีธุระอะไรเหรอ"

คนเขียนบทชุยร่วมงานกับฉู่อวี๋มาหลายเรื่องแล้ว นิสัยก็เข้ากันได้ดี จึงมีเรียกชื่อเล่นนี้บ้างเป็นครั้งคราว

ฉู่อวี๋ชะงักไปนิดหนึ่ง เบนสายตากลับมาที่บทละคร แกล้งทำเป็นพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า "คุณกำลังแก้บทอยู่เหรอครับ"

"ใช่น่ะสิ ฉากที่พระเอกกับนางรองจูบกัน โปรดิวเซอร์ไม่พอใจ อยากให้ฉันแก้ พอฉันคิดดูอีกที ตรงนี้จะจูบหรือไม่จูบก็ไม่กระทบกับพล็อตหลัก ผู้กำกับก็สั่งให้แก้ ฉันก็เลยแก้ๆ ไปซะเลย ยังไงก็ไม่กระทบทิศทางเรื่อง เพียงแต่ว่าจะแก้อย่างไรนี่สิยังคิดไม่ออก"

เขายกมือขยี้หัว สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังกลุ้มใจ ด้วยความที่ค่อนข้างสนิทกับฉู่อวี๋ เวลาพูดจึงปล่อยตามสบาย พูดความในใจออกมาตรงๆ

ฉู่อวี๋เลิกคิ้ว ในใจรู้สึกพอใจขึ้นมาทันที เขารวบบทละครในมือเข้าหากันไม่ให้คนอื่นเห็น

อันที่จริงถ้ามีใครหยิบบทของเขาไปดู ก็จะเห็นว่าตรงฉากจูบนั้นมีวงกลมวงใหญ่เบ้อเร่อวาดเอาไว้เช่นกัน เด่นชัดสะดุดตา แถมด้านบนยังเขียนความเห็นไว้สองสามข้อ เพราะกลัวว่าตัวเองจะลืม

"เพราะนางรองเป็นสเปกแบบบริสุทธิ์ผุดผ่องแถมยังเย็นชา แต่พอมีฉากจูบกับคนอื่น มันจะตอบสนองจินตนาการบางอย่างได้ อีกอย่างก็แค่จูบเอง ผู้ชายเหมือนกัน นายก็น่าจะเข้าใจนี่นา…"

คนเขียนบทชุยก้มหน้าพึมพำไม่หยุด เห็นได้ชัดว่ายังคงยึดติดกับฉากจูบนี้อยู่ไม่น้อย

ในฐานะผู้ชาย ฉู่อวี๋ย่อมเข้าใจความหมายที่คนเขียนบทชุยพูดดี ความจริงเขาก็อยากเห็นเหมือนกันว่านางรองผู้บริสุทธิ์ผุดผ่องเวลาจูบจะเป็นอย่างไร โดยมีข้อแม้ว่าเซี่ยหานต้องไม่ไปจูบกับผู้ชายคนอื่น

แม้ว่าในฐานะนักแสดง เรื่องแบบนี้จะเลี่ยงไม่ได้ และช้าเร็วก็ต้องเจอเข้าสักวัน

แต่การที่ฉู่อวี๋ต้องมาเห็นพวกเขาเล่นฉากนี้ในกองถ่าย เขาเกรงว่าตัวเองจะทนไม่ไหวจนเผลอโมโหออกมา

"ฉากจูบตรงนี้ตัดออกได้ครับ ยังไงพระเอกก็เป็นของนางเอก ถึงนางรองจะมีเรื่องพัวพันทางความรู้สึก แต่การจูบมันก็ดูไม่ดีอยู่ดี เหมือนยิ่งตอกย้ำภาพมือที่สามเข้าไปอีก แต่นางรองไม่ได้ยังมีคนที่มากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่แฟนที่ตายไปก่อนหน้านั้นอีกคนเหรอครับ…"

ฉู่อวี๋พูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ไม่ได้พูดต่อจนจบประโยค

คนเขียนบทชุยชะงักไปครู่หนึ่ง พอคิดตามทันก็ระเบิดหัวเราะลั่น

"ราชาจอเงินฉู่ ที่แท้นายมาเสนอหน้าเสนอตัวเองหรอกเรอะ" เขาเดาะลิ้นส่ายหน้า ใบหน้าผุดรอยยิ้มมีเลศนัย

"จะว่าไป ดาราสาวหน้าใหม่เหมือนๆ กัน แต่โชคชะตาช่างต่างกันลิบลับ พวกที่ลำบากยากเข็ญฉันจะไม่พูดถึงแล้วกัน แต่เซี่ยหานนี่ถือว่าไปได้สวยสุดๆ มีทั้งนายทั้งโปรดิวเซอร์คอยคุ้มกะลาหัว นั่งปวดหัวกับอีแค่ฉากจูบฉากเดียวตั้งนานสองนาน"

"โปรดิวเซอร์เหรอ เสิ่นหลินอวี่คนนั้นน่ะนะ" ฉู่อวี๋ขมวดคิ้ว

คนเขียนบทชุยพยักหน้า "ใช่ เสิ่นหลินอวี่คนนั้นแหละ ดูเหมือนเขาจะสนใจเซี่ยหานอยู่ไม่น้อยเหมือนกันนะ ราชาจอเงินฉู่ คู่แข่งนายหินน่าดูเลยนะเนี่ย แต่ฉันอยู่ข้างนายนะเว้ย ยังไงไม้ใกล้ฝั่งจะผลิดอกออกผลมันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เอาเถอะ ฉากจูบของเซี่ยหานยกประโยชน์ให้นายแล้วกัน เดี๋ยวเพิ่มให้!"

เขาตบโต๊ะฉาด ตัดสินใจเพิ่มฉากจูบฉากนี้ให้เซี่ยหานทันที ฉู่อวี๋อมยิ้มพลางพยักหน้ารับ

ทว่าปากกลับไม่ยอมรับ ซ้ำยังยกความมืออาชีพของตัวเองขึ้นมาอ้าง "คุณอย่าพูดเพ้อเจ้อสิครับ ผมกับเซี่ยหานเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน เราสองคนต่างก็เป็นนักแสดงมืออาชีพ จะจูบกับใครก็ขึ้นอยู่กับผู้กำกับและคนเขียนบทจัดให้ทั้งนั้น ทุกอย่างต้องพึ่งพาคนเขียนบทแล้วละครับ"

คนเขียนบทชุยโบกมือไล่เขาออกนอกห้อง "ไปๆ อย่ามาได้ทีขี่แพะไล่หน่อยเลย"

ฉู่อวี๋ถือบทละครของตัวเองเดินออกมา อารมณ์ดีจนเผลอฮัมเพลงเบาๆ ในลำคอ

มาเที่ยวนี้ไม่เสียเที่ยวจริงๆ ถือว่าทำเป้าหมายสำเร็จเกินคาด

ตอนแรกเขาแค่กะจะมาลองหยั่งเชิง อยากคุยกับคนเขียนบทชุยให้ช่วยตัดฉากจูบระหว่างเซี่ยหานกับเจียงเยี่ยออก ไม่นึกเลยว่าพอมาถึง ยังไม่ทันได้อ้าปาก ก็มีคนชิงตัดออกไปก่อนแล้ว

แต่ไอ้โปรดิวเซอร์ที่โผล่พรวดพราดขึ้นมาทีหลังนี่สิ ชวนให้เขารู้สึกหงุดหงิดไปทั้งตัวจริงๆ หน้าตาท่าทางดูดีแถมยังหนุ่มแน่น

ทว่าเมื่อกวาดตามองคนรอบตัวเซี่ยหานในตอนนี้ นอกจากหลี่เยว่แล้ว เขาก็คือคนที่สนิทกับเธอที่สุด คงไม่มีมือที่สามโผล่มาแย่งซีนได้หรอก

ความอารมณ์ดีของเขา คนที่เดินผ่านไปมาตามทางต่างก็ดูออกกันหมด ราชาจอเงินยิ้มแย้มแจ่มใส เจอใครก็ทักทายอย่างเป็นกันเอง ออร่าความสุขล้นทะลักออกมาจนปิดไม่มิด

อยากให้ราชาจอเงินฉู่อารมณ์ดีแบบนี้ทุกวันจัง พวกเขาจะได้เห็นท่านเทพผู้เข้าถึงง่ายแบบนี้ไปตลอด

***

ตอนที่เซี่ยหานวิ่งกลับมาที่รถ หลี่เยว่กำลังนั่งเล่นมือถืออยู่

"ทำไมกลับมาแล้วล่ะ ไม่ใช่ว่าให้พวกเธอไปถ่ายละครหรอกเหรอ"

นับตั้งแต่เจอเฟิงฉีในห้องแต่งหน้าคราวนั้น เซี่ยหานก็ไม่กล้าไปพักผ่อนที่นั่นอีกเลย อีกอย่างพอเปิดกล้องถ่ายทำ คนในห้องแต่งหน้าก็ค่อนข้างเยอะด้วย

เซี่ยหานส่ายหน้า เธอหย่อนตัวลงนั่งที่เบาะหลัง แล้วเริ่มยื่นมือไปรื้อค้นถุงขนม

ช่วงนี้พอเริ่มเปิดกล้องถ่ายทำ หลี่เยว่ก็เริ่มคุมเข้มเรื่องขนมของเธออีกครั้ง ทุกวันนี้เธอเห็นขนมแล้วเหมือนเห็นพ่อแท้ๆ ไม่อยากปล่อยมือเลยสักนิด

"เฮ้ยๆ โควตาขนมของวันนี้เธอกินหมดไปแล้วนะ ห้ามกินอีกเด็ดขาด"

หลี่เยว่เห็นเธอรื้อค้นเข้าไปข้างในก็ปวดหัวจี๊ด อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือนเสียงต่ำ สีหน้าฉายแววไม่พอใจ

เซี่ยหานหยิบขนมขบเคี้ยวออกมาสองสามซอง กอดไว้แนบอก แถมยังเอาหน้าถูๆ ไถๆ อีกต่างหาก

"ฉันแค่จับๆ ดู ไม่กินหรอกน่า"

เธอส่งเสียงฮึดฮัด แล้วยังแอบเอาขโมยเอาจมูกไปดมฟุดฟิดสองที พอดมเสร็จก็หลับตาพริ้ม ทำหน้าฟินเหมือนเพิ่งเสพยามาหมาดๆ

หลี่เยว่กลอกตาใส่ ขี้เกียจจะต่อปากต่อคำด้วย คำพูดคำจาของเซี่ยหานมักชวนให้คนเข้าใจผิดอยู่เรื่อย ไอ้คำว่าแค่จับๆ ดูไม่กินเนี่ย ฟังแล้วชวนให้นึกถึงเรื่องสองแง่สองง่ามอย่างขอแค่ถูๆ ไม่ใส่เข้าไปชะมัด

"อยากกินก็ไม่มีให้กินหรอก ถ้าเธอกล้ากินเพิ่มอีกแม้แต่ซองเดียว ต่อไปนี้ขนมจะถูกตัดขาดจากชีวิตเธออย่างถาวร"

ประโยคนี้หลี่เยว่พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเด็ดขาด บ่งบอกชัดเจนว่าเอาจริง

เซี่ยหานไม่กล้าเถียงต่อ เธอเบะปากแล้วกอดซองขนมไว้ พลางจมดิ่งเข้าสู่ความคิด

"นี่ เจ้าอ้วนหลี่ นายว่าอาการปัสสาวะบ่อย ปัสสาวะกะปริดกะปรอย ปัสสาวะไม่สุดเนี่ย มันเป็นเพราะต่อมลูกหมากมีปัญหาหรือเปล่า"

หลี่เยว่ที่เพิ่งควักกรรไกรตัดเล็บออกมาและกำลังก้มหน้าก้มตาตัดเล็บอย่างตั้งใจ พอได้ยินคำถามของเธอ มือก็พลันกระตุกจนเกือบจะตัดเข้าเนื้อเลือดซิบ

"ทำไมจู่ๆ ถึงนึกถามเรื่องพรรค์นี้ขึ้นมาได้ แอบไปก่อเรื่องชั่วร้ายอะไรข้างหลังฉันมารึเปล่าเนี่ย"

เขาเบิกตากว้างด้วยความตกใจที่ยังไม่คลาย ยกหน้าขึ้นมองไปทางหยวนเหมี่ยวเหมี่ยวทันที ใบหน้าถึงกับซีดเผือด

"เธอคงไม่ได้ไปทำอะไรประธานเฟิงเข้าหรอกนะ เมื่อวานเธอทำอะไรเขาหรือเปล่า ฉันเห็นตอนเขาเดินออกไปหน้าตาดูแย่สุดๆ สายตาที่มองฉันยังกับมองกองขยะเปียก ฉันออกจะน่ารักขนาดนี้ เขากลับมองด้วยสายตาแบบนั้น ต้องเป็นเพราะเธอไปทำเรื่องเลวร้ายอะไรไว้แน่ๆ แล้วเขาก็เลยพาลเอาหนี้ก้อนนี้มาคิดบัญชีกับฉัน!"

สมองของหลี่เยว่แล่นเร็วเป็นจรวด พยายามนึกย้อนถึงบรรดาเพื่อนร่วมโลกเพศชายทุกคนที่เซี่ยหานพอจะมีโอกาสได้เข้าใกล้ในช่วงไม่กี่วันมานี้อย่างสุดความสามารถ

เขานึกถึงความดุดันบ้าพลังตอนที่เซี่ยหานซัดเฟิงอวิ๋นจนต้องหามเข้าโรงพยาบาล แล้วก็พลอยนึกถึงน้องชายตัวน้อยระหว่างขาของตัวเองขึ้นมา

เขาแทบจะจินตนาการออกเลยว่า ถ้าเซี่ยหานเกิดฟิวส์ขาดแล้วยกเท้าถีบเปรี้ยงเข้ามา น้องชายระหว่างขาของเขาก็คงต้องทนทุกข์ทรมานแสนสาหัส อาการปัสสาวะบ่อย ปัสสาวะกะปริดกะปรอย ปัสสาวะไม่สุดยังถือว่าเบาไปด้วยซ้ำ ถึงเวลานั้นถ้าเกิดมันไม่สามารถผงาดขึ้นมาได้อีกต่อไป เขาคงได้สิ้นตระกูลไร้ทายาทสืบสกุลจริงๆ แน่

"เธอ เธอไปทำอะไรกับคนน่าสงสารคนไหนมากันแน่ ต่อมลูกหมากของเขาถึงได้พังไปแล้ว ประธานเฟิงโทรมาบอกเธอเหรอว่าเขาฉี่บ่อย ฉี่ขัด ฉี่ไม่สุดน่ะ"

ต้องยอมรับเลยว่า ในช่วงเวลาไม่กี่วินาทีแห่งความเงียบงัน สมองของหลี่เยว่ได้จินตนาการผูกเรื่องเป็นละครน้ำเน่าฟอร์มยักษ์ไปเรียบร้อยแล้ว แถมระดับความเว่อร์วังยังน่ากลัวจนคนฟังต้องขยาด

เซี่ยหานกะพริบตาปริบๆ สีหน้าเผยความงุนงงทำตัวไม่ถูกออกมาเล็กน้อย

"เฟิงฉีเป็นอะไรไปล่ะ ฉันไม่ได้ทำอะไรเขาสักหน่อย เขาก็ปัสสาวะบ่อย ปัสสาวะไม่สุดเหมือนกันเหรอ ไว้เจอเขาคราวหน้า ให้เขาไปปรึกษาแลกเปลี่ยนข้อมูลกับน้องปลาหน่อยดีไหม ยังไงซะ—"

ทว่าคำพูดของเธอยังไม่ทันจะจบประโยคดี หลี่เยว่ก็สูดหายใจเข้าลึกเฮือกใหญ่ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"เธอหมายความว่าท่านเทพฉู่ต่อมลูกหมากมีปัญหาเหรอ"

"ฉันก็ไม่รู้สิ ก็แค่ถามดูเฉยๆ เมื่อเช้าฉันเห็นเขาเดินไปทางห้องน้ำตั้งสี่รอบแหนะ นี่ขนาดยังไม่นับตอนที่ฉันไม่ได้มองนะ ฉันก็เลยสงสัยไงว่าเขาเป็นอะไรหรือเปล่า ควรไปซื้อยามาให้เขาไหมนะ"

เซี่ยหานส่ายหน้า เธอขมวดคิ้วมุ่นด้วยสีหน้าท่าทางที่เป็นห่วงเป็นใยสุดๆ