บทที่ 56 ความลับสะเทือนฟ้าสะท้านแผ่นดิน

ตอนที่หลี่เยว่เดินเข้ามา เซี่ยหานกำลังนั่งเหม่ออยู่พอดี

"เป็นอะไรไป ประธานเฟิงบอกความลับสะเทือนฟ้าสะเทือนดินอะไรมาหรือไง ถึงทำให้เธอเป็นแบบนี้ได้เนี่ย"

หลี่เยว่สะกิดเธอเบาๆ ทีหนึ่ง เซี่ยหานถึงได้สติกลับมา

เธอหันไปมองหลี่เยว่ ในที่สุดก็เข้าใจความรู้สึกของเขาเวลาถูกคำพูดของเธอตอกกลับจนจุกแล้ว กลืนไม่เข้าคายไม่ออก มันติดค้างอยู่ในอก อึดอัดทรมานสิ้นดี

"เจ้าอ้วนหลี่ ต่อไปฉันจะทำดีกับนายให้มากขึ้น จะไม่ยอมให้นายต้องเจออะไรแบบนั้นอีกแล้ว"

จู่ๆ เธอก็พูดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ตอนแรกหลี่เยว่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะดีใจจนปรบมือรัวๆ

"เซี่ยหาน ในที่สุดเธอก็รู้ตัวสักทีสินะว่าตัวเองใจร้ายใจดำขนาดไหน! ทำตัวไม่ดีกับฉันไว้ตั้งสารพัด"

เขาถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ราวกับได้ยกภูเขาออกจากอก

พอเซี่ยหานเห็นท่าทางแบบนั้นของเขา ในใจก็พลันรู้สึกขัดหูขัดตาขึ้นมาทันที

"ฉันแค่พูดเล่น อย่ายึดเป็นจริงเป็นจังล่ะ"

พูดจบเธอก็สะบัดหน้าเดินหนีไป ทิ้งให้หลี่เยว่ยืนอึ้งตาค้างอยู่ตรงนั้น

ยังมีคนเล่นพิเรนทร์แกล้งกันแบบนี้อีกเหรอ เซี่ยหานชักจะน่าโมโหขึ้นทุกวันแล้วนะ ยัยตัวแสบเอ๊ย

การถ่ายทำละครเรื่อง 《วิถีมารสยบฟ้า》 กลับเข้าสู่ลู่ทางปกติได้อย่างรวดเร็ว ต้องยอมรับเลยว่าเสิ่นหลินอวี่คนนี้ทำงานทำการมีประสิทธิภาพจริงๆ

ก่อนหน้านี้คนที่กลุ่มบริษัทจิ่นเซี่ยส่งมาดูแลก็คือเขา ทว่าตอนนั้นหัวหน้าผู้รับผิดชอบหลักไม่ใช่เขา อีกทั้งยังมีคนอย่างผู้จัดการเว่ยที่ทำให้บรรยากาศของกองถ่ายเละเทะไปหมด ปกติเขาจึงมักจะนั่งเงียบๆ อยู่ตรงมุมห้อง ไม่ยอมปริปากพูดอะไรครึ่งค่อนวัน

ถ้าไม่ใช่เพราะใบหน้าหล่อเหลากับรูปร่างสูงโปร่งที่สะดุดตา เกรงว่าต่อให้เขาไม่มาทำงานสักสองสามวันก็คงไม่มีใครสังเกตเห็น

ด้วยความที่เสิ่นหลินอวี่คอยตีหน้าขรึมอยู่ทุกวัน เขาจึงสร้างบรรยากาศตึงเครียดจนทุกคนรู้สึกเหมือนมีผู้บริหารระดับสูงมาลงพื้นที่ตรวจงาน ต่างคนต่างตั้งอกตั้งใจมีสมาธิขั้นสุด เพราะกลัวว่าจะทำอะไรผิดพลาดแล้วโดนเขาจับได้

ผู้กำกับเซียวทุ่มเทให้กับการถ่ายทำอย่างเต็มที่ ไม่กล้าเฉไฉในเรื่องใดทั้งสิ้น ส่วนเรื่องจัดหาเด็กมาบำเรอนายทุนอะไรพวกนั้น ยิ่งไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยถึง

ได้ยินมาว่าเขาถูกเสิ่นหลินอวี่เรียกไปคุยเป็นการส่วนตัวรอบหนึ่ง แถมยังบอกชัดเจนว่า หากไม่ตั้งใจกำกับเรื่องนี้ให้ดี แม้การเปลี่ยนตัวผู้กำกับกลางคันจะเป็นเรื่องต้องห้าม แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

ผู้กำกับรุ่นใหม่ที่มีความสามารถอาจมีไม่มาก แต่ย่อมหาได้แน่นอน หากลองค้นหาพวกผู้กำกับหน้าใหม่ที่ยังไม่มีชื่อเสียงแต่มีฝีมือจริงดู ก็น่าจะมีประโยชน์กว่าการทนใช้ผู้กำกับรุ่นเก่าที่ไม่ยอมตั้งใจทำงานตั้งเยอะ

หลังจากกองถ่ายกลับมาทำงานตามปกติ พระเอกของเรื่องที่ก่อนหน้านี้กลัวข่าวฉาวของสองดาราสาวหน้าใหม่จะลามมาถึงตัว ในที่สุดก็ยอมโผล่หน้ามาที่กองถ่ายอีกครั้ง

ตอนที่เจียงเยี่ยซ้อมบทกับเซี่ยหาน เขาเกรงอกเกรงใจเธอเป็นพิเศษ ทั้งยังกล่าวขอโทษเธอเรื่องที่ช่วงนี้ไม่ได้อยู่กองถ่ายด้วย

ขณะที่เขาพูด ผู้จัดการของเขาก็ยืนประกบอยู่ข้างๆ คอยจับจ้องตาเป็นมัน ชัดเจนเลยว่ากลัวเจียงเยี่ยจะหลุดพูดอะไรไม่ดีออกไป หรือไม่ก็กลัวว่าจู่ๆ เซี่ยหานจะเปิดศึกทะเลาะกับเจียงเยี่ยขึ้นมา

สรุปคือผู้จัดการทำท่าทางเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ จนทำให้เซี่ยหานขำออกมาเลยทีเดียว

กลับกัน หลี่เยว่ยืนอยู่ห่างออกไปหน่อย เขาวางท่าเชื่อมั่นในตัวเซี่ยหานเต็มที่ และมองว่าพฤติกรรมของผู้จัดการเจียงเยี่ยนั้นเป็นการทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่

"เซี่ยหาน เจียงเยี่ย ผู้กำกับเซียวเรียกให้พวกเธอไปหาน่ะ"

ทีมงานคนหนึ่งวิ่งมาส่งข่าว ทั้งสองคนจึงรีบหยิบบทละครแล้วเดินตามไปทันที ซีนต่อไปถือเป็นฉากสำคัญฉากหนึ่ง เพราะมีเรื่องความสัมพันธ์อันซับซ้อนของทั้งสองคนเข้ามาเกี่ยว แถมยังมีฉากจูบแทรกอยู่ด้วย

พอเดินไปถึง ทั้งสองคนถึงพบว่าเสิ่นหลินอวี่กับคนเขียนบทชุยก็อยู่ที่นั่นด้วย ทั้งคู่ถือบทละครพลางโต้เถียงอะไรบางอย่าง ดูท่าทางจะถกเถียงกันดุเดือดไม่เบา

"พวกเธอมากันแล้วเหรอ" สีหน้าของผู้กำกับเซียวดูปวดหัวไม่น้อย แต่พอเห็นพวกเขาสองคน แววตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

ราวกับว่าทั้งสองคนเป็นผู้กอบกู้โลก ขาดแค่ยังไม่ได้พุ่งตัวเข้ามารีบลากพวกเขาไปเท่านั้นเอง

"เจียงเยี่ย ซีนจูบฉากต่อไป นายรู้สึกตะขิดตะขวงใจบ้างไหม"

ทั้งสองคนเพิ่งยืนนิ่ง คนเขียนบทชุยก็เปิดปากถามขึ้นมาทันที

เสิ่นหลินอวี่ก็เงยหน้าขึ้นมองพวกเขาทั้งสองคนเช่นกัน ชัดเจนว่าเรื่องที่เขาถกเถียงกับคนเขียนบทชุยก่อนหน้านี้ก็คือฉากจูบนี่เอง

เจียงเยี่ยที่จู่ๆ โดนถามขึ้นมา สีหน้าพลันปรากฏความกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาแวบหนึ่ง แต่เขาก็ควบคุมอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะแย้มยิ้มบางๆ ออกมา

"ผมเป็นนักแสดงนี่ครับ ในบทจัดวางไว้อย่างไร ผมก็เล่นไปตามนั้นอยู่แล้ว"

เห็นได้ชัดว่าเจียงเยี่ยเป็นคนที่มีทั้งไอคิวและอีคิวสูงมาก เขาวกหลบคำถามนี้ได้อย่างชาญฉลาด โดยไม่ยอมบอกความต้องการที่แท้จริงของตัวเองออกมาตรงๆ

เขาเป็นแค่นักแสดงคนหนึ่ง จะไม่ยอมกระโดดลงไปร่วมวงวิวาทกับพวกเขาหรอก

ทั้งสองฝั่งล้วนล่วงเกินไม่ได้ทั้งคู่ เสิ่นหลินอวี่อยู่ในฐานะโปรดิวเซอร์ ส่วนคนเขียนบทชุยก็คุมทิศทางบทละครทั้งหมด ไม่ว่าเขาจะเข้าข้างฝั่งไหน ก็มีสิทธิ์ล่วงเกินอีกฝั่งได้ทั้งนั้น

และไม่ว่าจะผิดใจกับใคร เขาก็ไม่มีทางได้ประโยชน์อะไรเลย

"แล้วเซี่ยหานล่ะ"

คราวนี้เป็นเสิ่นหลินอวี่ที่เอ่ยปากขึ้นมา เขาสอดมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกง ดูท่าทางสบายๆ เปลือกตาปรือขึ้นเล็กน้อยเหมือนมองสำรวจเธอไปแกนๆ

ทว่าในจังหวะที่เซี่ยหานสบสายตากับเขา เธอกลับชะงักไปเล็กน้อย สายตาของเสิ่นหลินอวี่เมื่อครู่นี้ร้อนแรงมาก แม้จะเป็นเพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่เธอก็สัมผัสได้ว่าเขาแฝงความรู้สึกที่ค่อนข้างซับซ้อนเอาไว้

เซี่ยหานใจกระตุก หรือว่าหมอนี่จะรู้จักกับเจ้าของร่างเดิม

แล้วพวกเขามีความสัมพันธ์กันแบบไหน นิสัยแบบเธอจะหลุดความลับออกมาเข้าสักวันหรือเปล่า

"ฉันก็ตามใจผู้กำกับค่ะ เจียงเยี่ย นายชอบลิปบาล์มกลิ่นอะไรล่ะ เดี๋ยวฉันทาให้ จะได้พยายามไม่ให้นายจูบแล้วรู้สึกเอียน"

ท่าทางยิ้มแย้มของเธอเห็นได้ชัดว่าต้องการใช้มุกตลกกลบเกลื่อนให้ผ่านๆ ไป

คนเขียนบทชุยค่อนข้างสนิทกับเซี่ยหาน พอเห็นเธอพูดแบบนี้ ไฟโทสะในใจก็มอดลงไปสามส่วน เขาถอนหายใจเบาๆ พลางบ่นพึมพำว่า "เธอนี่นะ" น้ำเสียงเจือความจนใจอยู่หลายส่วน

ทว่าเสิ่นหลินอวี่กลับกวาดสายตามองเธอเรียบๆ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ดูเหมือนกำลังไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง

"ผู้กำกับคิดว่ายังไงครับ บทนางรองเป็นคนสวยเย็นชา อีกอย่างก่อนหน้านี้พระเอกก็มีใจให้นางเอก อยู่ๆ จะมาจูบปากประกบปากกันแบบนี้มันเกินไปหน่อยไหม คนดูจะรู้สึกว่านางรองเป็นมือที่สาม ส่วนพระเอกก็เป็นผู้ชายเฮงซวย"

เสิ่นหลินอวี่ไม่ยอมเสียเวลากับพวกเขาอีก เขาหันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับผู้กำกับเซียวแล้วเอ่ยถาม สีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที

ผู้กำกับเซียวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ พยายามทำหน้าที่เป็นผู้สังเกตการณ์อย่างสุดความสามารถแล้ว นึกไม่ถึงว่าจะโดนเสิ่นหลินอวี่ลากเข้าไปเอี่ยว แถมยังยิงคำถามนี้ใส่เขาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ยอมให้ปฏิเสธอีกต่างหาก

ผู้กำกับเซียวอดไม่ได้ที่จะกระแอมไอเบาๆ สีหน้าของเขาแฝงความกระอักกระอ่วนอยู่เล็กน้อย แต่ก็รีบปรับอารมณ์กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

"นั่นสิ คนเขียนบทชุย คุณช่วยแก้ใหม่อีกสักรอบเถอะ ผมเองก็คิดว่าจูบกันแนบชิดขนาดนั้นมันไม่ค่อยดี ความหมายของการจูบปากมันไม่เหมือนอย่างอื่น ยิ่งไปกว่านั้นนางรองเป็นคนสวยหยิ่งเย็นชา อยู่ๆ จะมาจูบกันแบบนี้มันดูแปลกๆ อยู่เหมือนกันนะ"

ในที่สุดเขาก็เลือกยืนอยู่ข้างเสิ่นหลินอวี่ คนเขียนบทชุยขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้ารับ

อันที่จริงในวงการบันเทิงบ้านเรา เวลาถ่ายทำละครโทรทัศน์ โปรดิวเซอร์ก็คือเบอร์หนึ่งตัวจริง

เพียงแต่โปรดิวเซอร์ทั่วไป อย่างมากที่สุดก็แค่ยัดตัวละครเข้ามา หรือไม่ก็สั่งให้เพิ่มบทให้ตัวละครไหนเป็นพิเศษ เหมือนอย่างที่ผู้จัดการเว่ยเคยทำก่อนหน้านี้ ที่ดันบทตัวประกอบหญิงเบอร์สามของเว่ยเวยจนกลายเป็นบทเด่นเท่านางรองไปเลย แต่ประเภทที่มายืนเถียงเป็นวรรคเป็นเวรเพราะฉากจูบแค่ฉากเดียวแบบเสิ่นหลินอวี่นี้ ช่างหาดูได้ยากจริงๆ

โปรดิวเซอร์ที่ก้าวข้ามสายงานมาอย่างเสิ่นหลินอวี่ จะเข้ามาก้าวก่ายกว้างขวางขนาดนี้ แถมยังอ่านบทมาแล้วจนทะลุปรุโปร่ง นี่คือจุดที่ทำให้คนเขียนบทชุยประหลาดใจที่สุด

ทุกครั้งที่คนเขียนบทชุยยกฉากไหนขึ้นมาอ้าง เสิ่นหลินอวี่ก็จะมีอีกฉากมารองรับและหักล้างได้ทันควัน นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมการโต้เถียงเมื่อครู่นี้ถึงทำให้เขารู้สึกอึดอัดจนแทบกระอักเลือด

ผลงานที่ตัวเองเขียนแท้ๆ กลับถูกคนอื่นท้วงว่าไม่สมเหตุสมผล แถมยังโดนเนื้อเรื่องเหล่านั้นมาอุดปากจนนักเขียนอย่างเขาถึงกับพูดไม่ออก ต้องยอมรับเลยว่าเสิ่นหลินอวี่คนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ

สุดท้ายเมื่อผู้กำกับตัดสินใจแบบนั้น คนเขียนบทชุยก็ไม่ได้คัดค้านอะไร ได้แต่พยักหน้าตาม

อันที่จริง ตอนนั้นเขาก็รู้สึกอยู่เหมือนกันว่าการให้นางรองจูบกับพระเอกตรงๆ มันดูขัดกับคาแรกเตอร์ไปหน่อย แต่พอโดนคำพูดห้วนๆ ของเสิ่นหลินอวี่กระตุ้นเข้า มันก็เลยเกิดความไม่พอใจขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

บวกกับโปรดิวเซอร์คนก่อนหน้านี้มีแต่จะสร้างความวุ่นวายให้ มันก็เลยอดที่จะมีอารมณ์ตกค้างไม่ได้

"เอาละ งั้นแก้บทเสร็จค่อยถ่ายฉากนี้ เปลี่ยนไปถ่ายฉากต่อไปก่อน" ผู้กำกับเซียวพยักหน้า ถอนหายใจอย่างโล่งอกไปที ในที่สุดเรื่องก็จบลงด้วยความพอใจของทุกฝ่าย

ตอนที่เซี่ยหานกำลังจะเดินออกไป คนเขียนบทชุยก็ดึงเธอหลบไปคุยข้างๆ

"เซี่ยหาน บอกฉันมาตรงๆ ซิ เธอรู้จักกับโปรดิวเซอร์ใช่ไหม พวกเธอสองคนไม่ได้เป็นแฟนกันหรอกนะ"

คนเขียนบทชุยเขียนบทมาเยอะ จินตนาการเลยค่อนข้างกว้างไกล ถ้าไม่ถามให้หายข้องใจก็คงนอนไม่หลับ ถึงได้ลากเธอมาเค้นถามแบบนี้

เซี่ยหานกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะส่ายหน้า "พวกเราไม่ใช่แฟนกันแน่นอนค่ะ ฉันยังแทบไม่ได้คุยกับเขาเลยสักกี่คำ พี่เอาความคิดมาจากไหนเนี่ยว่าพวกเราเป็นแฟนกัน"

เธอทำหน้างงงวยอย่างแท้จริง ไม่เข้าใจเลยว่าคนเขียนบทชุยมโนไปถึงขั้นว่าพวกเธอเป็นคู่รักกันได้อย่างไร

"ถึงพวกเธอสองคนจะดูไม่ค่อยสนิทสนมกัน แต่เธอก็รู้นี่ว่าเธอเป็นนักแสดง ฝีมือการแสดงย่อมมีอยู่แล้ว ส่วนโปรดิวเซอร์หน้าตาก็ไม่ได้แย่ เพราะฉะนั้นถ้าต่างคนต่างไม่พูดจา ใครจะไปรู้ล่ะว่าพวกเธอเป็นแฟนกันหรือไม่ใช่ เธอบอกฉันมาเถอะ ฉันจะได้รู้ไว้ในใจ ไม่เอาไปบอกคนอื่นหรอก แค่เวลาปรับบทจะได้ระวังๆ ไว้หน่อย"

คนเขียนบทชุยขมวดคิ้ว เขารู้สึกว่ามันมีกลิ่นแปลกๆ ตะหงิดๆ จริงๆ นั่นแหละ

โปรดิวเซอร์จะเข้ามาก้าวก่ายเรื่องเยอะขนาดนี้เชียวหรือ กระทั่งฉากจูบของพระเอกกับนางรองยังถึงกับเดินมาหาเขาโดยเฉพาะ แถมยังมาในท่าทางที่เตรียมตัวมาอย่างดี ชัดเจนว่าให้ความสนใจกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ

เขาถึงได้สงสัยว่าเสิ่นหลินอวี่กับเซี่ยหานน่าจะเป็นแฟนกัน ไม่อย่างนั้นทำไมถึงยอมรับฉากจูบแค่ฉากเดียวไม่ได้ สวรรค์เป็นพยานเถอะว่าตั้งแต่เซี่ยหานเข้าวงการมาก็รับแต่บทแนวรักใคร่ ไม่ว่าจะบทนางเอกหรือนางรอง โดยพื้นฐานแล้วก็มีฉากจูบทั้งนั้น ผู้ชายที่เคยจูบกับเธอนับนิ้วมือข้างเดียวยังแทบไม่พอ

แล้วนักแสดงชายคนล่าสุดที่เซี่ยหานจูบด้วยก็ยืนหัวโด่อยู่ในกองถ่ายนี้ไง จะเป็นใครไปได้ถ้าไม่ใช่ท่านราชาจอเงินฉู่

"ไม่ใช่แฟนกันจริงๆ ค่ะ ฉันยังไม่สนิทกับโปรดิวเซอร์เท่าที่สนิทกับเจ้าอ้วนหลี่ของพวกเราเลย พี่คิดว่าพวกเราจะเป็นแฟนกันได้เหรอคะ"

เซี่ยหานขมวดคิ้ว ใบหน้าเริ่มฉายแววไม่พอใจขึ้นมาบ้าง

คนเขียนบทชุยเอียงคอคิดดู เออ มันก็จริงของเธอแฮะ เลยเลิกซักไซ้ไล่เลียงเธอต่อ

"เธอก็พูดถูก ถ้าโปรดิวเซอร์ไม่ได้ทำเพื่อเธอ หรือว่าเขาจะทำเพื่อพระเอก ไม่น่าใช่นะ หน้าตาก็ดูแมนทั้งแท่ง หรือว่าจะแอบชอบเจียงเยี่ยเข้าแล้วจริงๆ"

คนเขียนบทชุยพึมพำเสียงเบา คนที่เป็นนักเขียนบทอย่างเขาพบเห็นเรื่องพรรค์นี้มาเยอะ โดยเฉพาะในวงการนี้ ดังนั้นการที่เขาจะตั้งข้อสงสัยแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไรเลย

กลับเป็นเซี่ยหานที่กระแอมไอเบาๆ เธอเบะปากเล็กน้อยก่อนจะอดไม่ได้ที่จะสุมหัววิเคราะห์กับเขาด้วยเสียงกระซิบ

"เจียงเยี่ยเป็นชายแท้แน่นอนค่ะ บางทีอาจจะเป็นเพราะโปรดิวเซอร์เพิ่งเคยคุมละครฟอร์มยักษ์ขนาดนี้เป็นครั้งแรก ก็เลยจริงจังและมีความรับผิดชอบมากไปหน่อยเป็นธรรมดา พอเห็นว่าในบทมีตรงไหนที่ไม่สมเหตุสมผล ก็เลยรีบมาปรึกษากับคนเขียนบททันที มันก็เป็นเรื่องปกติออกนะคะ"