บทที่ 72 บริษัทเกิดเรื่องผิดพลาด

ก่อนที่องค์หญิงหมิงจูจะแอบหนีออกจากวัง แม่นมข้างกายเคยพร่ำสอนไว้ว่าห้ามเดินเพ่นพ่านเด็ดขาด เพราะมักมีคนชั่วคอยลักพาตัวเด็กสาวหน้าตาสะสวยไปขาย

แม้ว่าเธอจะมีองครักษ์คอยคุ้มกันอย่างใกล้ชิดและไม่เคยเจอคนชั่วมาก่อน แต่เมื่อเผชิญหน้ากับชายหนุ่มตรงหน้า เธอกลับเลือกที่จะโกหก

ในตำราบอกไว้ว่า ชายหนุ่มรูปงามที่ช่วยชีวิตหญิงสาวผู้งดงาม เรียกว่าวีรบุรุษช่วยหญิงงาม

และตอนนี้ เธอก็อยากมีโอกาสได้เป็นหญิงงามคนนั้นบ้าง

"เจ้านี่ช่างเป็นเด็กดื้อจริงๆ เสื้อผ้าที่สวมใส่ล้วนเป็นผ้าไหมแพรพรรณชั้นดี ไม่เศรษฐีก็คงเป็นผู้สูงศักดิ์ รีบให้องครักษ์ตามมาดูแลให้ดีเถิด อย่าให้ข้าเจอเจ้าเป็นครั้งที่สองเชียว เพราะข้านี่แหละคือคนชั่วประเภทที่ชอบจับแม่นางน้อยหน้าตาสะสวยไปขายโดยเฉพาะ เจ้าอยากไปอยู่ในสถานที่โสโครกพรรค์นั้นหรือ"

หรงสวินกะพริบตาให้เธอ หมิงจูรู้สึกเพียงว่าขนตาของเขาช่างยาวงอน กระพือไหวราวกับพู่กันด้ามเล็ก

"ไม่อยาก" เธอส่ายหน้า

"เช่นนั้นก็กลับไปเสีย" หรงสวินยังคงยืนอยู่ที่เดิม สีหน้าแฝงความเด็ดขาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้

หมิงจูเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร พอได้ยินเขาพูดเช่นนั้น เธอกลับยอมเดินย้อนกลับไปแต่โดยดี พลางเหลียวหลังมองเขาทุกสามก้าว

ไม่นานนักองครักษ์ก็หาตัวเธอพบ เมื่อพวกเขาถามว่าทรงได้รับบาดเจ็บหรือไม่ สติของเธอก็ยังคงเหม่อลอย

พอหันกลับไปมองอีกครั้ง ชายหนุ่มที่เคยยืนอยู่ตรงนั้นก็หายตัวไปแล้ว สีหน้าของเธอจึงฉายแววละห้อยหา ยังไม่ทันได้ถามชื่อของเขาเลยแท้ๆ

นับจากนั้นเป็นต้นมา องค์หญิงก็เริ่มมีความลับในใจ ในห้วงคำนึงของเธอมีชายหนุ่มรูปงามนิรนามผู้นั้นเข้ามาจับจองพื้นที่เสียแล้ว

เจิ้งหมิงเป็นผู้กำกับมานานหลายปี ฝีมือการถ่ายทอดเรื่องราวความรักของเขายังคงเฉียบขาดหาตัวจับยาก

แค่ฉากการพบกันธรรมดาๆ ฉากเดียว แต่พอกำกับโดยเขาแล้ว มันกลับดูงดงามชวนฝัน แสงเงาสว่างไสวลงตัว

ทุกองค์ประกอบของสีสันดูมีชีวิตชีวา ราวกับความรักแรกแย้มของดรุณีแรกรุ่นอย่างองค์หญิงหมิงจู ชวนให้คนดูเฝ้ารอคอยด้วยใจจดจ่อ

หลังจากดูสองตอนนี้จบ ความคิดเห็นของชาวเน็ตส่วนใหญ่ต่างบอกว่ามันปลุกหัวใจสาวน้อยของพวกเธอให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

***

เนื่องจากเรตติ้งการออกอากาศตอนแรกของ 《องค์หญิงนั้นยากนัก》 พุ่งสูงเป็นประวัติการณ์ พอเซี่ยหานเข้าไปในกองถ่าย หลายคนจึงพากันเข้ามาแสดงความยินดีกับเธอ

แม้แต่ผู้กำกับเซียวก็ยังยิ้มแย้มแจ่มใส ถึงขั้นปลีกเวลามาปรึกษากับเธอว่า หลังจากนี้เมื่อ 《วิถีมารสยบฟ้า》 ออกอากาศตอนแรก ควรจะโปรโมตอย่างไรดี

"ผมว่าวิธีโปรโมตของคุณกับฉู่อวี๋คราวนี้เจ๋งมากเลยนะ คราวหน้าพอ 《วิถีมารสยบฟ้า》 ออนแอร์ พวกคุณก็จัดใหม่อีกสักรอบสิ แฟนคลับข้างล่างกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ ตื่นเต้นยิ่งกว่าเจอพ่อแม่บังเกิดเกล้าซะอีก!"

พอผู้กำกับเซียวพูดถึงเรื่องการโปรโมตในอนาคต ใบหน้าของเขาก็ดูเปล่งปลั่งขึ้นมาราวกับมีแสงจับ

เซี่ยหานกะพริบตาปริบๆ ช่วงนี้เธอได้เรียนรู้คำสแลงบนอินเทอร์เน็ตมาไม่น้อย มุกเปรียบเปรยแบบผู้ใหญ่สองแง่สองง่ามเธอก็ไม่ได้ตกหล่น

ดังนั้นพอได้ยินคำว่า "จัดสักดอก" สีหน้าของเธอจึงดูแปลกๆ ไปทันที

ทว่าเธอก็ยังสะกดกลั้นเอาไว้ เพราะหลี่เยว่เคยเตือนไว้ว่า บางคำฟังดูเหมือนสองแง่สองง่าม แต่จริงๆ แล้วไม่มีอะไร อย่าเพิ่งคิดลึกไปเอง

"จริงๆ แล้วไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่ไปกินเนื้อย่างด้วยกัน คราวหน้าถ้า 《วิถีมารสยบฟ้า》 ออนแอร์ตอนแรก ฉันจะชวนผู้กำกับไปด้วย ถึงตอนนั้นค่อยโพสต์เวยปั๋วพร้อมกัน รับรองว่ากระแสต้องเปรี้ยงกว่าเดิมแน่ค่ะ"

"ไม่ๆ เอาแค่พวกคุณสองคนพอนั่นแหละ ไม่ต้องหนีบใครไปด้วยทั้งนั้น" ผู้กำกับเซียวโบกไม้โบกมือปฏิเสธทันควัน

ในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก การที่เซี่ยหานพูดแบบนี้ทำเอาเขาเขินพิกล

การที่คนสองคนโพสต์เวยปั๋วว่าไปกินข้าวกันตามลำพังในเวลาไล่เลี่ยกัน มันก็คือการโชว์หวานกลายๆ ไม่ใช่หรือไง

ไม่ว่าความรู้สึกจริงจะเป็นอย่างไร แต่เหตุผลที่พวกแฟนคลับกรี๊ดกร๊าดกันแทบบ้า ก็เพราะทั้งสองคนโพสต์เวยปั๋วพร้อมกันนั่นแหละ

แถมเนื้อหาที่โพสต์ยังคล้ายกันอีก ราวกับใจตรงกันไม่มีผิดเพี้ยน

"อ๋อ ฉันจะพยายามนะคะ แล้วแบบนี้กองถ่ายเบิกค่าอาหารได้ไหมคะ"

เซี่ยหานพยักหน้ารับแบบเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง รอยยิ้มบนหน้าของผู้กำกับเซียวที่ยังไม่ทันได้คลี่ออกเต็มที่ พอได้ยินคำถามนี้เข้า ก็ถึงกับค้างเติ่งไปไม่เป็นในทันที

เขาแกล้งกระแอมเบาๆ "กองถ่ายไม่เบิกให้ เดี๋ยวผมออกให้คุณเอง"

เซี่ยหานฉีกยิ้มกว้าง "ฉันล้อเล่นน่ะค่ะ ไม่ต้องหรอก ราชาจอเงินฉู่ออกจะรวย"

พูดจบเธอก็เดินจากไป ทิ้งให้ผู้กำกับเซียวได้แต่ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น

มุกที่เซี่ยหานเพิ่งเล่นไปเมื่อกี้ มันไม่ขำเลยสักนิด

อีกอย่าง ต่อให้ราชาจอเงินฉู่จะรวย นั่นมันก็เงินของฉู่อวี๋ ไม่ได้เกี่ยวกับเซี่ยหานเลยสักหน่อย

แต่ความหมายในประโยคเมื่อกี้ของเซี่ยหาน มันชวนให้คนเข้าใจผิดได้ง่ายมาก ราวกับว่าเธอเป็นคนสำคัญอะไรของฉู่อวี๋ ถึงได้เอาเงินเขามาผลาญเล่นได้ตามใจชอบแบบนั้น

ทุกอย่างในกองถ่ายยังคงดำเนินไปตามปกติ เซี่ยหานเริ่มคุ้นชินกับการจัดสรรเวลาแบบนี้แล้ว เธอรู้สึกว่าทุกอย่างลงตัวและเป็นระเบียบเรียบร้อยดี

ตอนที่มีคิวถ่าย เธอก็ตั้งใจแสดงอย่างเต็มที่ พอไม่มีคิว เธอก็จะหาที่ว่างๆ นั่งหยิบมือถือขึ้นมาไถเวยปั๋วอย่างสบายอารมณ์

ช่วงนี้เธอยังติดเกมออฟไลน์งอมแงม พวกเกมเรียงผลไม้ เกมระเบิดดวงดาวอะไรเทือกนั้น เธอโหลดเก็บไว้เต็มเครื่อง

แม้ว่าหลี่เยว่จะคอยบ่นอยู่เรื่อยว่าเธอเล่นแต่เกมปัญญาอ่อน ทว่าเซี่ยหานก็ไม่สน มิหนำซ้ำยังเล่นอย่างสนุกสนานเพลิดเพลิน

ในตอนที่เธอคิดว่าจะผ่านพ้นกองถ่ายเรื่องนี้ไปได้อย่างราบรื่นจนกระทั่งปิดกล้อง ทางฝั่งเอ็มเอ็นกลับเกิดเรื่องขึ้นจนได้

ตอนที่หลี่เยว่เดินเข้ามา สีหน้าของเขาบึ้งตึงมืดมนจนถึงขีดสุด

"เลิกเล่นได้แล้ว"

เซี่ยหานกำลังก้มหน้าก้มตาจดจ่ออยู่กับหน้าจอมือถืออย่างเพลิดเพลิน รู้สึกสะใจสุดๆ เวลาเห็นผลไม้พวกนั้นระเบิดหายไปเป็นแถบๆ สีหน้าดูเบิกบานมีความสุขเป็นล้นพ้น

หลี่เยว่ยื่นมือไปกดหน้าจอมือถือของเธอไว้ สีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด เซี่ยหานจึงเงยหน้าขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ แล้วก็พบว่าสีหน้าของเขาบึ้งตึง มืดมนจนแทบจะมีหยดน้ำคั้นออกมาได้

เซี่ยหานขมวดคิ้ว เจ้าอ้วนหลี่เป็นคนคุยง่ายมาแต่ไหนแต่ไร แถมยังมองโลกในแง่ดีสุดๆ

ปกติเธอสร้างเรื่องชวนปวดหัวให้หลี่เยว่อยู่ไม่น้อย แต่ก็ไม่เคยเห็นเขามีสีหน้าตึงเครียดขนาดนี้มาก่อน เห็นได้ชัดว่าเรื่องคราวนี้ร้ายแรงมากจริงๆ

"มีอะไรเหรอ" เธอเก็บมือถือ พลางกดปิดเกมไปด้วยความรู้สึกเสียดายเล็กน้อย

"ทางบริษัทเกิดเรื่องแล้ว ตามฉันมา ไปคุยกันบนรถ"

พอดีว่าคิวถ่ายฉากถัดไปยังไม่ถึงเธอ เซี่ยหานจึงเดินตามหลี่เยว่ขึ้นรถไป

"ที่บริษัทเป็นอะไรไป คราวนั้นเซียวปิงกลับไปพูดอะไรเหรอ"

"เมื่อกี้ฉันลองไถดูกระทู้ จู่ๆ ก็เห็นกระทู้ใหม่ๆ โผล่ขึ้นมาเพียบ ทุกกระทู้พากันบอกว่าเธอทำตัวหยิ่ง พอเริ่มดังแล้วกร่าง วางท่าเย็นชาไม่เห็นหัวพนักงานในบริษัท ฉันรู้สึกว่ามันผิดปกติเลยรีบโทรหาฝ่ายพีอาร์ แต่รอบนี้พวกนั้นกลับบอกให้เราจัดการกันเอง แถมยังบอกอีกว่ากระทู้พวกนี้ก็แค่เรื่องบังเอิญ ไม่ได้สลักสำคัญอะไรสักหน่อย"

ตอนที่หลี่เยว่พูดเรื่องพวกนี้ ทั้งตัวเขาดูหงุดหงิดงุ่นง่านไปหมด เซี่ยหานสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าเขากำลังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"ถ้าเป็นเวลาปกติก็ช่างเถอะ แต่เรื่อง 《วิถีมารสยบฟ้า》 คราวนี้มันทำให้ฉันรู้สึกถึงวิกฤต ในเมื่อเธอไม่ได้ทำตามที่ทางบริษัทจัดแจงไว้ แม้ฉันเองจะมองว่าการที่บริษัทอยากให้เธอไปออดอ้อนต่อหน้าประธานเฟิง เพื่อดึงให้เอ็มเอ็นกลับมาร่วมลงทุนด้วยมันจะเป็นเรื่องที่โคตรจะไร้สาระก็เถอะ แต่พวกบอร์ดบริหารนั่น สมองมีปัญหากันทั้งนั้นแหละ เอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้อยู่แล้ว ให้ตายสิ พวกนั้นไม่มีทางมองหาข้อผิดพลาดของตัวเองหรอก ต้องพุ่งเป้าเล่นงานเธอตรงๆ แน่"

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย ทั่วทั้งใบหน้าฉายแววไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด

"แถมสัญญาของเธอก็ใกล้จะหมดแล้วด้วย ก่อนหน้านี้เอ็มเอ็นอยากจะคุยเรื่องต่อสัญญากับเธอ เธอก็ทำท่าไม่อยากจะอยู่ต่อแล้วให้ฉันคอยถ่วงเวลามาตลอด พอหลังเกิดเรื่องคราวนี้ขึ้น แม้แต่จะมาคุยยังไม่มาคุยเลย ฉันกลัวว่าบริษัทคิดจะแช่แข็งเธอแล้วน่ะสิ"

ถ้าเอ็มเอ็นทำแบบนั้นจริงๆ มันก็คือการทำลายชื่อเสียงของเซี่ยหานให้ป่นปี้ แน่นอนว่าการกระทำแบบนี้มันทรามมาก ต่อไปพวกดาราสาวหน้าใหม่กับดาราหนุ่มหน้าใสที่คิดจะเซ็นสัญญากับเอ็มเอ็น พอนึกถึงจุดจบของเซี่ยหานขึ้นมา ก็คงต้องขยาดกันไปหมด

เรื่องที่ศิลปินไม่ยอมต่อสัญญากับบริษัทต้นสังกัดเป็นเรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไป แต่ที่ตั้งหน้าตั้งตาจะเหยียบศิลปินให้จมดินแบบเอ็มเอ็นเนี่ย แทบไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อนเลย

"นี่ก็เป็นแค่ข้อสันนิษฐานของฉันนะ แต่ยังไงก็ต้องเตรียมรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดไว้ก่อน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าในหัวเอ็มเอ็นคิดอะไรอยู่ เดิมทีฝ่ายพีอาร์ก็ห่วยแตกสิ้นดีอยู่แล้ว การที่เธอไม่อยากต่อสัญญามันก็เข้าใจได้เต็มร้อย แต่บริษัทไม่คิดจะมองหาปัญหาของตัวเอง กลับจะมาเปิดศึกแลกหมัดเอาเป็นเอาตายกับเธอซะงั้น"

หลี่เยว่เริ่มปวดหัว ในมือเขายังไม่มีหลักฐานอะไรแน่ชัด ได้แต่รู้สึกว่าช่วงนี้ดวงตกชะมัด ไม่อย่างนั้นทำไมถึงไม่มีเรื่องดีๆ เข้ามาบ้างเลย มีแต่เรื่องชวนปวดประสาทเต็มไปหมด

ทว่าเซี่ยหานกลับยังคงนิ่งสงบ "บริษัทอยากจะเปิดศึก ก็เปิดสิ ฉันไม่เห็นจะกลัวเลย"

"ถ้าเธอเปิดศึก แล้วต่อไปบริษัทไหนจะกล้าเซ็นเธอล่ะ ถึงจะมีคำพูดว่าฝ่ายที่เริ่มก่อนคือฝ่ายผิดก็เถอะ แต่ถ้าเธอเล่นไม่ไว้หน้าใคร เทเรื่องเน่าเหม็นของเอ็มเอ็นออกมาหมดเปลือก ค่ายอื่นก็ต้องกลัวสิว่าถ้าเซ็นสัญญากับเธอแล้ว วันดีคืนดีเธอเกิดไม่สบอารมณ์ขึ้นมาแฉความลับบริษัทตัวเองบ้าง มันจะไม่แย่เอาเหรอ"

หลี่เยว่กลุ้มใจจนผมแทบหงอก เขาขมวดคิ้วพลางครุ่นคิดอย่างละเอียด

"เซี่ยหาน หรือว่าเราหาเวลาว่างไปไหว้พระที่วัดกันดี ฉันรู้สึกว่าช่วงนี้ดวงซวยเกินไปแล้วจริงๆ ไม่มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นเลยสักเรื่อง"

"ใครว่าล่ะ วันก่อนเรายังไปกินเนื้อย่างกับน้องปลาอยู่เลย จะบอกว่าไม่มีเรื่องดีๆ ได้ยังไง แล้วอีกอย่าง เซี่ยหยวนยังโอนเงินมาให้ฉันด้วย ตอนนี้ฉันเป็นเศรษฐินีแล้วนะ!"

พอหลี่เยว่พูดจบ เซี่ยหานก็สวนกลับทันควัน สีหน้าฉายแววไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง

"เงินที่เซี่ยหยวนโอนมาให้น่ะ เป็นลาภลอยชัดๆ นี่มันเรื่องน่ายินดีระดับฟ้าประทานเลยนะ นายจะบอกว่าไม่มีเรื่องดีๆ สักเรื่องได้ยังไง"

เซี่ยหานพูดจาเป็นตุเป็นตะ สีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ ตรงกันข้ามกับหลี่เยว่ที่สูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ด้วยความตกใจ

"เซี่ยหยวนโอนเงินให้เธอเนี่ยนะ ทำไมเธอไม่บอกฉันเลย เธอก็ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินนี่ เขาจะโอนเงินให้เธอทำไม เธอไปพูดจาเพ้อเจ้ออะไรต่อหน้าเขาใช่ไหม"

หลี่เยว่ตกตะลึงไปหมด เรื่องที่เซี่ยหยวนโอนเงินให้เซี่ยหาน ก่อนหน้านี้เขาไม่ระแคะระคายเลยสักนิด ถ้าไม่ใช่เพราะเซี่ยหานหลุดปากพูดออกมาคราวนี้ ดูท่าเขาคงถูกปิดหูปิดตาไปอีกนาน

"เขาโอนมาให้ฉันแล้ว จะให้โอนคืนกลับไปหรือไง ช่างเถอะ มาคุยเรื่องบริษัทกันดีกว่า นายคิดจะทำยังไงต่อไป"

หลี่เยว่ตวัดสายตาค้อนใส่เธอ "เธอมาถามฉันเนี่ยนะ บริษัทคิดจะเล่นงานเธอ ไม่ต้องมาถามฉันเลย เพราะอันดับแรกฉันเป็นพนักงานของบริษัท แล้วถึงค่อยมาเป็นผู้จัดการของเธอ เธอไปคิดหาทางเอาเองเถอะ ไม่ต้องมาถามฉัน!"

เห็นได้ชัดว่าเขากำลังโมโห ถึงได้พูดจาประชดประชันออกมาแบบนี้ มิหนำซ้ำยังสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง แสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากจะเสวนากับเธอต่อ

เซี่ยหานเบะปาก ทว่าท่าทางของเธอยังคงสงบนิ่งไม่สะทกสะท้านสักนิด

"ผิดแล้ว อันดับแรกนายเป็นผู้จัดการของฉัน แล้วถึงค่อยเป็นพนักงานของบริษัทต่างหาก นายจะปล่อยให้บริษัทมารังแกฉันแบบนี้ได้ยังไง ถ้าเธอปล่อยให้ฉันเสียชื่อเสียงจนพังไม่เป็นท่าแบบนี้ ต่อไปก็คงไม่มีดาราคนไหนยอมมาอยู่ใต้การดูแลของเธอหรอกนะ"

เธอเหลือบตาไปมาครู่เดียว ก็วิเคราะห์ผลลัพธ์ของเรื่องนี้ออกมาเสร็จสรรพ แถมยังจี้จุดถึงผลกระทบที่หลี่เยว่จะต้องแบกรับในภายหลังอีกด้วย

"ทีเรื่องแบบนี้ล่ะฉลาดขึ้นมาเชียวนะ เมื่อก่อนสอนอะไรไปก็ทำตัวทื่อเหมือนคนโง่ คราวก่อนที่เจอประธานเซี่ย ถ้าเธอไม่เอาเงินก้อนนี้ แต่หันไปพูดเรื่องต่อสัญญาแทน มีเขาคอยหนุนหลังให้ จะมีเรื่องบัดซบพวกนี้ไหมล่ะ"