บทที่ 73 กลายเป็นก้างขวางคอ

หลี่เยว่เห็นได้ชัดว่าโมโหไม่น้อย ขณะพูดประโยคเหล่านี้ก็อดไม่ได้ที่จะถ่มน้ำลายลงพื้น สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์

"บ้าเอ๊ย ไม่มีเส้นสายภูมิหลังนี่มันเหมือนเกิดมาให้คนอื่นรังแกชัดๆ น่าจะเกิดเป็นลูกสาวฮ่องเต้ไปซะเลย จะได้วางอำนาจบาตรใหญ่ ใครเห็นก็ต้องคุกเข่าให้แก"

หลี่เยว่ยิ่งคิดก็ยิ่งมีน้ำโห รู้สึกว่าถ้าเซี่ยหานเป็นองค์หญิงขึ้นมาจริงๆ คงไม่มีเรื่องวุ่นวายพวกนี้ คนอื่นเห็นคงมีแต่จะรีบประจบเอาใจ มีที่ไหนจะมาลอบกัดลับหลังแบบนี้

"เป็นองค์หญิงแล้วยังไงล่ะ มีได้ก็ต้องมีเสีย นายดูสิ องค์หญิงที่อยู่สูงส่งขนาดนั้น เผลอๆ แม้แต่คนที่ชอบยังแต่งด้วยไม่ได้ ต้องไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรีอะไรเทือกนั้นอีก ถ้าเกิดเป็นองค์หญิงหมิงจู ครึ่งชีวิตแรกเสวยสุขร่ำรวย พ่อแม่ตามใจสารพัดไม่มีที่สิ้นสุด แล้วผลลัพธ์ล่ะ สุดท้ายยังต้องสวมเกราะนำทัพ สร้างผลงานท่ามกลางกองซากศพเพื่อปกป้องบ้านเมือง จุ๊ๆ ผู้หญิงที่งดงามหยาดเยิ้มคนหนึ่งแท้ๆ…"

เซี่ยหานแสดงท่าทีไม่แยแสต่อฐานะองค์หญิงแม้แต่น้อย ชาติก่อนเธอเป็นองค์หญิงมาทั้งชีวิต สุดท้ายกลับรู้สึกว่าตัวเองเกิดมามีแต่ชะตาที่ต้องตรากตรำ แม้แต่หรงสวินก็ยังตาย

ต่อให้ปกป้องแผ่นดินให้สงบสุขได้ เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวนั้น กวาดตามองเหล่าขุนนางเบื้องล่าง ในใจกลับไม่มีความรู้สึกยินดียินร้ายใดๆ

กระทั่งในยามค่ำคืนอันเงียบสงัด เธอมักจะรู้สึกเสมอว่าตัวเองโดดเดี่ยวอ้างว้าง ไม่มีใครรักใครเอ็นดู สายตาของคนพวกนั้นที่มองมา มีแต่ความหวาดกลัวทั้งสิ้น

มีชีวิตอยู่แบบนั้นไม่มีความหมายเลยสักนิด กลับกลายเป็นภาระด้วยซ้ำ

"แกปลงตกขนาดนี้ มันไม่ควรเลยนะ ยัยคุณหนูตระกูลเซี่ย เมื่อก่อนแกอยากได้อะไรก็ได้ไม่ใช่เหรอ มีตรงไหนไม่สบอารมณ์อีกล่ะ แล้วไอ้คนที่ชอบน่ะ ถ้าแกชอบก็ไปจีบสิ คนตาบอดคนไหนมองข้ามแก บอกพี่อ้วนมา เดี๋ยวพี่ไปเฉ่งมันให้"

หลี่เยว่โบกไม้โบกมือคล้ายรำพึงรำพัน ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด ราวกับจะระบายความอึดอัดที่สุมแน่นอยู่ในอกออกไปจนหมด

"รอดูไปก่อนแล้วกัน ช่วงนี้ 《องค์หญิงนั้นยากนัก》 กำลังดัง อาจจะมีคนจากค่ายอื่นตาร้อนผ่าว อยากจะมาหักหน้าแกก็ได้"

《องค์หญิงนั้นยากนัก》 ออกอากาศวันละสองตอนต่อเนื่อง แถมยังเป็นซีรีส์ที่เน้นบทผู้หญิงเป็นหลัก ตอนแรกหลายคนไม่ค่อยเชื่อมั่นในตัวเซี่ยหาน สาเหตุหลักก็เพราะดาราสาวหน้าใหม่คนนี้มีดีแค่หน้าตา ฝีมือการแสดงห่วยแตกเป็นบ้า

กระทั่งช่วงสองสามวันแรกที่เริ่มออนแอร์ ยังมีคนแคปภาพมาเยาะเย้ยการแสดงของเซี่ยหาน บอกว่าเธอเล่นแข็ง เล่นเรื่องไหนก็หน้าเดียว พูดจาไม่มีเรี่ยวแรง วันๆ เอาแต่ทำตัวออดอ้อน

ทว่าเสียงวิจารณ์เรื่องไร้ฝีมือพวกนี้ ผ่านไปแค่ไม่กี่วันก็พังทลายลงไปเอง เพราะองค์หญิงหมิงจูที่เซี่ยหานถ่ายทอดในตอนต่อๆ มาค่อยๆ เติบโตขึ้น

จากองค์หญิงผู้ไร้ความทุกข์กังวล กลายเป็นคนที่ไร้ที่พึ่งพิงแต่ต้องแบกรับความหวังในอนาคตของบ้านเมืองเอาไว้

เธอถอดชุดหรูหรา ปลดปิ่นไข่มุก เรียกอาจารย์สอนวรยุทธ์มาประลองฝีมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตำราพิชัยสงครามในมือก็ไม่เคยละเลย

ในชั่วพริบตาที่ควบม้าศึกมุ่งหน้าสู่สนามรบ ความไร้เดียงสาและความเหนียมอายของหญิงสาวบนตัวเธอก็มลายหายไปจนหมดสิ้น ราวกับเติบโตเป็นผู้ใหญ่เพียงชั่วข้ามคืน

ชุดเกราะอันแข็งแกร่งบนร่าง ก็เหมือนกับตัวเธอที่แปรเปลี่ยนเป็นไร้เทียมทาน

ส่วนหัวใจอันอ่อนโยนแต่เดิม ถูกห่อหุ้มไว้ชั้นแล้วชั้นเล่าด้วยปณิธานอันแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า

รายการวาไรตี้ที่ทีมนักแสดง 《องค์หญิงนั้นยากนัก》 ไปออกก่อนหน้านี้ ก็พอดีได้คิวออกอากาศในช่วงสุดสัปดาห์นี้ด้วย

ผู้ชมจำนวนมากต่างนั่งเฝ้าหน้าจอตรงเวลาอย่างแน่นอน แฟนคลับของแต่ละคนต่างตัดคลิปสั้นช่วงตลกๆ ของไอดอลตัวเองในรายการวาไรตี้ไปลงเวยปั๋ว พร้อมพาดหัวแคปชั่นประเภทที่ว่า ขำไปได้อีกเป็นปี

กระแสความนิยมของเซี่ยหานยิ่งพุ่งสูงขึ้นไปอีกขั้น ดูได้จากยอดรีโพสต์และคอมเมนต์ใต้เวยปั๋วของเธอ ดาราสาวหน้าใหม่คนนี้ก้าวขึ้นไปอีกระดับ และมีเสน่ห์ดึงดูดใจผู้ชมอย่างมาก

——โฮๆ เซี่ยเซี่ยแสดงดีมาก ต่อไปใครกล้าพูดว่าเซี่ยเซี่ยของเราไม่มีฝีมืออีกล่ะก็ ตาบอดชัดๆ

——ผัวขา กรี๊ดดด ฉันไม่คิดเลยว่าเซี่ยหานที่สวยขนาดนี้จะแสดงบทที่ทรงพลังได้เบอร์นี้ ตอนเธอสังหารศัตรูในสนามรบอย่างกล้าหาญ ดาบแทงทะลุ เลือดสาดกระเซ็นเปรอะใบหน้า แต่เธอกลับไม่สะทกสะท้าน ทั้งที่ใช้ชีวิตอยู่บนคมดาบ แววตาของเธอกลับยิ่งแน่วแน่มั่นคง แม่ทัพผู้นำเหล่าทหารหาญนับไม่ถ้วน องค์หญิงหมิงจู สมกับที่เป็นแก้วตาดวงใจของหรงสวิน เปล่งประกายเจิดจ้าจริงๆ!

——ฝีมือการแสดงของเซี่ยหานพัฒนาขึ้นเยอะมากจริงๆ ถึงแม้ในชีวิตจริง ฉันจะอยากให้เทพบุตรของฉันมารักฉันหรือครองตัวเป็นโสดต่อไปก็เถอะ แต่ในซีรีส์ ฉันอยากให้องค์หญิงหมิงจูกับหรงสวินรักกันดีๆ เหลือเกิน พวกเธออย่ามารักแบบบริสุทธิ์เหนือโลกกันอยู่เลย ลุยเลยสิ ไปขึ้นเตียงกันเถอะ! กลิ้งกันสักร้อยแปดสิบรอบไปเลย ไม่แน่เจอกันคราวหน้าอาจจะเป็นการจากลาชั่วนิรันดร์แล้วนะ กรี๊ดดด!

เพราะซีรีส์ 《องค์หญิงนั้นยากนัก》 เรื่องนี้ ความนิยมของเซี่ยหานจึงพุ่งทะยาน ข่าวลือเรื่องที่เธอดังแล้วหยิ่งก่อนหน้านี้เลยถูกกลบมิด

หลี่เยว่กอดมือถือไถดูกระทู้กับเวยปั๋วทั้งวัน ทั้งตัวดูหวาดระแวงไปหมด กลัวว่าจะมีข่าวลือแง่ลบหลุดออกมาอีก เพราะช่วงนี้เซี่ยหานกำลังมาแรงมากจริงๆ จึงตกเป็นเป้าโจมตีของคนอื่นได้ง่าย

ในวงการนี้ แค่ดังอย่างเดียวมันใช้ไม่ได้หรอก เพราะชาวเน็ตสมัยนี้ใจโลเล แฟนพันธุ์แท้ที่ไม่เปลี่ยนใจไปชอบคนอื่นน่ะมีน้อยมาก

ส่วนใหญ่เป็นแค่แฟนขาจร พอมีเรื่องฉาวโผล่มา พวกเขาก็หมดรักแล้ว

เผลอๆ ยังกลายร่างเป็นแอนตี้แฟนได้ง่ายๆ อีก ศิลปินอย่างเซี่ยหานที่แต่ก่อนมีประวัติด่างพร้อยไม่น้อย แถมยังไม่มีฝีมือ พอได้ซีรีส์ดีๆ สักเรื่องจนดูเหมือนจะลืมตาอ้าปากได้ ปัญหาก็คงจะตามมาเป็นพรวน

อย่างเช่นพวกที่อยากจะเกาะกระแสสร้างข่าว หรือพวกที่อยากสาดโคลนทำลายชื่อเสียงเธอ มีเยอะจนนับไม่ถ้วน

แต่ยังดีที่ตอนนี้คลื่นลมยังสงบ เซี่ยหานได้แฟนคลับเพิ่มขึ้นมากมายจาก 《องค์หญิงนั้นยากนัก》 แค่ดูจากยอดผู้ติดตามที่เด้งขึ้นมาไม่หยุดบนเวยปั๋ว ก็รู้ได้เลยว่าความนิยมของเซี่ยหานกำลังพุ่งทะยานวันต่อวัน จนถึงขั้นน่าตกใจทีเดียว

ตอนที่ 《องค์หญิงนั้นยากนัก》 ออกอากาศไปได้เกินครึ่ง เซี่ยหานก็ปิดกล้องจากกอง 《วิถีมารสยบฟ้า》 พอดิบพอดี

แต่เนื่องจากซีรีส์เรื่องนี้เดิมทีเน้นตัวละครชายเป็นหลัก และเซี่ยหานเป็นเพียงนางรอง จึงไม่ใช่คนสุดท้ายที่ถ่ายทำเสร็จ

ผู้กำกับเซียวมอบช่อดอกไม้ให้เป็นที่ระลึก เย็นวันนั้นเซี่ยหานจึงเลี้ยงอาหารคนที่ค่อนข้างสนิทกันสักมื้อ

ผู้กำกับเซียวติดถ่ายคิวกลางคืนจึงไม่ได้มา คนเขียนบทชุย เจียงเยี่ย และเหยาเหยามากันพร้อมหน้า

"เหยาเหยาก็ใกล้จะปิดกล้องแล้วใช่ไหม" คนเขียนบทชุยยกแก้วเหล้าขึ้นถาม

"ค่ะ เหลืออีกแค่สองสามฉากก็ปิดกล้องแล้ว"

"ไอ้หยา ถึงตอนนั้นก็เหลือพระเอกของเราเป็นหมาหัวเน่าอยู่คนเดียว คิดดูสิ ละครเรื่องนี้มีสาวงามตั้งสามคนคอยประกบ สุดท้ายกลับเหลือแกโดดเดี่ยวเดียวดายอยู่คนเดียวซะงั้น"

คนเขียนบทชุยดูเหมือนจะดื่มไปเยอะ ตอนพูดลิ้นเริ่มรัวอย่างเห็นได้ชัด แถมยังดูคึกคักเป็นพิเศษ

เซี่ยหานดื่มไปไม่เท่าไหร่ พอมองเห็นคนเขียนบทชุยกระดกเหล้าเข้าปากไม่หยุด ก็ไม่รู้ว่าในใจมีเรื่องน่ายินดีอะไรซ่อนอยู่ แต่เรื่องนี้ก็ไม่ใช่กงการอะไรที่เธอต้องไปยุ่ง

สุดท้ายคนเขียนบทชุยก็เมาฟุบไปเอง เพราะพวกเขาสนิทกันพอสมควร และก่อนจะเข้ามานั่งกินข้าว ก็ตกลงกันไว้แล้วว่าจะไม่คะยั้นคะยอให้ดื่ม

ดังนั้นพอคนเขียนบทชุยอยากดื่ม พวกเขาจึงแค่ยกแก้วชนเป็นพิธีไปไม่กี่แก้ว แล้วก็วางลง

หลังจากส่งคนเขียนบทชุยกลับไปก่อน อีกสามคนที่เหลือก็กินกันอย่างเอร็ดอร่อย

"ที่นี่คือร้านที่คราวที่แล้วเจ๊หานกับพี่ฉู่มากินกันเหรอคะ" เหยาเหยาคีบเนื้อย่างเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมีความสุข

"ใช่ รสชาติดี ฉันก็เลยพาพวกเธอมาลองเหมือนกัน"

ตอนนี้คนที่รับหน้าที่ย่างเนื้อคือเจียงเยี่ย ตั้งแต่นั่งลง เขาก็แทบไม่ได้กินอะไรเลย มัวแต่บริการย่างเนื้อให้สองสาวอย่างเต็มที่

เซี่ยหานกินไปได้พักหนึ่ง ในที่สุดก็เริ่มอิ่มท้อง พอนึกถึงคราวที่แล้วที่มากินเนื้อย่าง ฉู่อวี๋ก็เอาแต่ย่างให้เยอะจนตัวเองแทบไม่ได้กิน เธอจึงรีบหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ส่งข้อความหาเขาทันที

——พวกผู้ชายนี่ พอเดินเข้าร้านเนื้อย่าง ชอบย่างให้ผู้หญิงกินแล้วตัวเองนั่งมองเฉยๆ กันหมดทุกคนเลยเหรอ

ฉู่อวี๋กำลังนั่งกินข้าวกล่องของกองถ่าย คืนนี้เขามีคิวถ่ายดึก ชวนชวนเห็นข้อความส่งมาจากเซี่ยหาน ก็รีบยัดมือถือใส่มือฉู่อวี๋ทันที เพื่อไม่ให้เขาพลาดเรื่องสำคัญ แล้วน้องปลาจะพาลมาโมโหใส่เธอ

พอฉู่อวี๋เห็นข้อความนี้ แววตาก็หม่นลงเล็กน้อย

——นอกจากผมแล้ว ยังมีใครอื่นที่ย่างเนื้อให้เธอกินแล้วตัวเองนั่งมองเฉยๆ อีกเหรอ

——ดาราหนุ่มหน้าใสเจียงเยี่ยไง ผู้ชายตอนตั้งอกตั้งใจนี่ดูเท่ชะมัด

ฉู่อวี๋รู้สึกถึงวิกฤตอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาอยากจะบินไปอยู่ข้างกายเซี่ยหานเดี๋ยวนี้ แล้วผลักเจียงเยี่ยที่กำลังย่างเนื้อให้เธอกระเด็นไปให้พ้นทาง

ผู้หญิงคนนี้เขาเล็งไว้ก่อนแท้ๆ เจียงเยี่ยช่างกล้าดีนักที่คิดจะมาแย่ง ช่างน่าโมโหนัก

ขณะที่เขากำลังเดือดดาล ข้อความในวีแชตก็เด้งขึ้นมาอีกประโยค

——แต่ไม่เท่เท่าคุณหรอกนะ

ฉู่อวี๋แค่นเสียงหึออกมาเบาๆ ทันที เพลิงโทสะในอกมลายหายไปเกินครึ่ง แถมยังรู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่องขึ้นมาไม่น้อย

เซี่ยหานยังมีตาถึงอยู่จริงๆ ดาราหนุ่มหน้าใสที่ดูดีแต่ภายนอกอย่างเจียงเยี่ย จะมามีเสน่ห์ดึงดูดใจแบบผู้ชายกร้านโลกที่มีฝีมือล้นเหลืออย่างเขาได้ยังไง

——ตาแหลมมาก ยายหนู

เซี่ยหานหัวเราะเบาๆ น้องปลานี่ชักจะชมคนเก่งขึ้นทุกวันแล้วนะ

——แต่ฉันคิดว่าเขาไม่ได้อยากย่างให้ฉันกินหรอก น่าจะอยากขุนเหยาเหยาให้อิ่มมากกว่า

ราวกับจะยืนยันคำพูดของเธอ ทันทีที่ข้อความวีแชตของเธอส่งไป ก็ได้ยินเจียงเยี่ยเอ่ยปากเตือนเหยาเหยาด้วยความเป็นห่วง

"เธอกินเยอะพอแล้วนะ ขืนกินต่อเดี๋ยวก็มานั่งเสียใจทีหลังอีกหรอก"

เจียงเยี่ยพูดออกมาตรงๆ ขนาดนี้ เหยาเหยาจึงหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที เห็นได้ชัดว่าเขินอายมาก

เธอค้อนตาใส่เจียงเยี่ยขวับ ปากยื่นเบะออก "พอแล้ว ไม่กินเนื้อแล้วก็ได้ แต่ย่างเห็ดให้ฉันอีกสองสามชิ้นสิ"

"เซี่ยหานนั่งมองอยู่ข้างๆ จะหัวเราะเยาะเอาได้นะ หุ่นเธอก็ไม่ได้กินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วนเหมือนเขาสักหน่อย"

เจียงเยี่ยเอ่ยแซวเธอพร้อมรอยยิ้ม ทว่ามือที่คีบเห็ดลงเตาย่างกลับไม่ได้ช้าลงเลยสักนิด

เหยาเหยาส่งยิ้มประจบให้เซี่ยหาน แล้วหันเหความสนใจกลับไปที่เตาย่างอีกครั้ง

ในใจของเซี่ยหานตอนนี้เริ่มรู้สึกปั่นป่วน เธอรู้สึกขึ้นมากะทันหันว่าบรรยากาศตรงหน้าชวนให้อึดอัดจนแทบจะทนอยู่ต่อไปไม่ไหว

รู้สึกว่าสองคนที่นั่งคุยกันอยู่ตรงหน้า เหมือนมีออร่าเปล่งประกายวิบวับออกมาจนแสบตาไปหมด ทั้งที่ความจริงแล้วพวกเขาก็ไม่ได้มีวิชาเปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์อะไรสักหน่อย

ถ้าหลี่เยว่รู้ความคิดของเธอในตอนนี้ คงจะบอกเธอว่า นี่เขาเรียกว่าโดนรัศมีความหวานของคู่รักกระแทกตาเข้าให้แล้ว นี่แหละคือความรู้สึกของการเป็นก้างขวางคอ

เห็ดบนเตาย่าง เธอเกรงใจจนไม่กล้าคีบมากินอีก กะว่าจะยกให้เหยาเหยาคนเดียวไปเลย

ถึงเธอจะชอบกินเห็ดเหมือนกัน แต่ดูจากทรงแล้ว เห็ดพวกนี้ไม่ได้ตั้งใจย่างเผื่อเธอหรอก แต่เจียงเยี่ยย่างให้เหยาเหยาต่างหาก ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอสักนิด

เซี่ยหานคว้ามือถือขึ้นมา แล้วเริ่มพิมพ์ข้อความส่งหาฉู่อวี๋ต่อ

——ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกิน รสชาติของการเป็นก้างขวางคอนี่มันแย่จริงๆ เลย

——อ๊ากกก ฉันเสียใจจัง ทำไมตอนนั้นถึงยอมปล่อยให้คนเขียนบทชุยกลับไปนะ ต่อให้เขาจะเป็นตาแก่ขี้เมา อย่างน้อยก็ยังมีคนมาช่วยเป็นก้างขวางคออยู่เป็นเพื่อนฉันสักคน