บทที่ 74 เทพบุตรกลายเป็นสายกิน

ฉู่อวี๋ยังคงเฝ้าหน้าจอมือถืออยู่ พอเห็นข้อความสองข้อความนั้น ในใจก็พลันโล่งอกขึ้นมาทันที

สีหน้าของเขาดูผ่อนคลายขึ้นมาก พลางหลุดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

——ไม่เป็นไร รอไว้เธอมีแฟนเมื่อไหร่ ค่อยไปอวดหวานใส่พวกเขาคืน

เซี่ยหานมองข้อความนี้แล้วอดเอียงคอไม่ได้ รู้สึกว่าเขาพูดถูกเผง

——ฉันจะพยายามนะ แต่แฟนฉันอยู่ที่ไหนล่ะ?

ฉู่อวี๋เกือบจะตอบกลับไปแล้วว่า แฟนเธอก็คือผมนี่ไง แต่เขาก็ยังยั้งใจไว้ได้ แอบเตือนตัวเองไม่ให้ใจร้อนเกินไป จะได้ไม่ทำให้เซี่ยหานตกใจจนเตลิดหนีไปเสียก่อน

ทว่าในใจเขาก็ทรมานเหลือเกิน เพราะเซี่ยหานบื้อเรื่องนี้มากจริงๆ เขากลัวเหลือเกินว่าก่อนที่เธอจะรู้ความ เขาคงคิดจะรวบรัดตัดตอนเข้าให้แล้ว

ฉู่อวี๋คิดอยู่เป็นนาทีก็ยังนึกไม่ออกว่าจะตอบอะไรดี จนเริ่มจะปวดหัวตุบๆ

“น้องปลา เข้าฉากได้แล้ว” ชวนชวนตบไหล่เขาเบาๆ

ฉู่อวี๋ทำได้เพียงยัดมือถือใส่มือชวนชวน พร้อมกำชับเสียงเบา “ห้ามแอบดูมั่วซั่วนะ ไม่อย่างนั้นกลับมาฉันซัดเธอแน่”

พูดจบ เขาก็ส่งสายตาเตือนไปอีกสองสามที ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

เมื่อมองดูเขาเดินก้าวยาวๆ ออกไปด้วยแผ่นหลังอันแสนเท่ ชวนชวนที่รู้จักเขาดีกลับรู้ว่า ตอนนี้ในใจของราชาจอเงินฉู่คงกำลังว้าวุ่นไม่น้อยเลย

หลังจากเซี่ยหานส่งข้อความไป ทางฝั่งฉู่อวี๋ก็ไม่มีการตอบกลับมาอีก เธอจึงอดถอนหายใจยาวไม่ได้

เธอยังอยากจะคุยต่ออีกสักสองสามประโยค ให้น้องปลาช่วยปลอบใจเธอหน่อย ได้แลกเปลี่ยนความรู้สึกกันมากขึ้น ไม่แน่ว่าวันข้างหน้าอาจจะได้พัฒนาเป็นแฟนกันก็ได้

ก็แหม ตอนนี้เธอรู้สึกหดหู่มากจริงๆ พอเห็นคนอื่นเขาอวดหวานใส่กัน ก็เกิดความรู้สึกอยากมีความรักขึ้นมาบ้าง ถ้าคนข้างกายดันถูกตาต้องใจพอดี ไม่แน่ว่าอาจจะตกลงคบกันไปเลย

เซี่ยหานยู่ปาก แล้วเก็บมือถือใส่กระเป๋า

ฉู่อวี๋ที่กำลังถ่ายทำฉากกลางคืนท่ามกลางสายฝนเทกระหน่ำ จู่ๆ ก็สะท้านขึ้นมา เขารู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งจะพลาดเรื่องสำคัญมากๆ ไปอย่างนั้นแหละ

แต่ถึงอย่างไรเขาก็ผ่านการถ่ายทำมานับครั้งไม่ถ้วน อีกอย่างฉากฝนตกหนักแบบนี้ถ่ายยากที่สุด ยิ่งถ่ายเสียหลายเทกก็ยิ่งเปลืองน้ำและเสียเวลา

ฉากแบบนี้ควรถ่ายเทกเดียวให้ผ่าน เขาจึงรีบปรับท่าทางแล้วทุ่มสมาธิให้กับการแสดงต่อทันที

ถ้าเขารู้ว่าเมื่อครู่นี้เซี่ยหานกำลังคิดอะไรอยู่ละก็ ต่อให้เป็นฉากฝนตกหรือฉากลูกเห็บตกก็คงไม่สนแล้ว คงรีบคว้ามือถือมาตกลงเป็นแฟนกับเธอเดี๋ยวนี้เลย

เซี่ยหานไม่ได้นั่งคิดมากอยู่นาน หลี่เยว่ที่ไปส่งคนเขียนบทชุยก็กลับมา

ตอนแรกเขาตั้งใจจะแค่มาบอกเซี่ยหานแล้วไปนั่งรวมโต๊ะกับพวกผู้จัดการและผู้ช่วยคนอื่นๆ แต่นึกไม่ถึงว่าจะถูกเซี่ยหานรั้งตัวไว้

พอหลี่เยว่เห็นสายตาเว้าวอนนิดๆ ของเธอ สุดท้ายก็ใจอ่อนจนได้

เขานั่งลงปิ้งย่างกับเจียงเยี่ย พอมีหลี่เยว่มาร่วมวง เซี่ยหานก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด ไม่เกร็งเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป แม้แต่ตอนกินปิ้งย่างก็ไม่ต้องคอยคิดว่าเนื้อพวกนี้เจียงเยี่ยตั้งใจปิ้งให้เหยาเหยากิน เธอจ้องกินเฉพาะเนื้อที่หลี่เยว่ปิ้ง แถมยังกินอย่างเอร็ดอร่อยอีกต่างหาก

เดิมทีหลี่เยว่ก็ยังไม่ได้กินอะไรมาก ท้องยังว่างอยู่ คิดว่าทางฝั่งเซี่ยหานน่าจะมีของกินเหลือเยอะ แต่ผลคือเนื้อที่เขาเพิ่งปิ้งสุกยังไม่ทันได้กินกี่ชิ้น ก็ลงไปอยู่ในท้องของเซี่ยหานหมดแล้ว

“ชิ อยากกินก็ปิ้งเองสิ” ในที่สุดหลี่เยว่ก็ทนไม่ไหว กระซิบว่าเซี่ยหานต่อหน้าเจียงเยี่ยกับเหยาเหยา

ปากก็บ่นไป มือก็ใช้ที่คีบรีบคีบอาหารไปด้วย เซี่ยหานเองก็ไม่ยอมแพ้ ตะเกียบในมือขยับพลิกแพลงว่องไวปานสายลม

เหยาเหยาและเจียงเยี่ยที่นั่งดูอยู่ด้านข้าง ต่างก็ทำหน้าประหลาดใจสุดขีด

นานๆ ทีจะเห็นดารากับผู้จัดการเล่นกันสนุกสนานต่อหน้าคนนอกขนาดนี้ แถมยังแย่งเนื้อย่างกันไม่กี่ชิ้นอย่างเอาเป็นเอาตาย

“เจ๊หาน กินตรงนี้สิคะ ยังมีอีกนะ!” เหยาเหยารีบเอ่ยช่วยคลี่คลายสถานการณ์

หลี่เยว่ตะโกนขึ้นทันที “ใช่แล้ว เธอไปกินตรงนู้นเลย”

“ไม่ได้ นั่นเจียงเยี่ยเขาตั้งใจปิ้งให้เหยาเหยากิน ฉันจะไปแย่งได้ยังไง นายไม่มีแฟนนี่นา!”

เซี่ยหานเบิกตากว้าง ทำท่าทางเหมือนถ้าไม่ได้เนื้อย่างก็ไม่ยอมเลิกรา ทำเอาหลี่เยว่ตกใจแทบแย่

สุดท้ายเรื่องวุ่นวายนี้ก็จบลงด้วยการยอมจำนนของหลี่เยว่ แต่เซี่ยหานก็เพลาๆ ลงมาก ก่อนที่หลี่เยว่จะปิ้งเนื้อเสร็จ เซี่ยหานห้ามแอบกินก่อนเด็ดขาด

ต้องรอให้หลี่เยว่บอกว่าเริ่ม กินได้แล้ว ทั้งคู่ถึงจะลงมือคีบพร้อมกัน และต้องแบ่งกันคนละครึ่งด้วย

“เธอดูสิว่าชีวิตฉันมันรันทดแค่ไหน อุตส่าห์ตั้งหน้าตั้งตาปิ้งเนื้อจนสุก ยังต้องแบ่งให้เธอครึ่งหนึ่งอีก แล้วเธอทำอะไรบ้าง? นั่งมองอยู่ข้างๆ แถมบางทียังมาบ่นว่าเนื้อที่ฉันปิ้งไม่อร่อยอีก เหนื่อยก็เหนื่อยแถมยังโดนว่า จ่ายเงินซื้อความลำบากแท้ๆ”

หลี่เยว่ใช้ที่คีบพลิกเนื้อย่างไปพลาง บ่นอุบอิบไปด้วย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

เซี่ยหานเบะปาก สีหน้าบอกบุญไม่รับเช่นกัน

“เงินที่จ่ายน่ะเงินฉัน นายไม่ได้จ่ายสักบาท”

หลี่เยว่เงยหน้าขึ้นมาถลึงตาใส่เธอ เซี่ยหานก็จ้องกลับทันทีโดยไม่ยอมแพ้ ทั้งสองคนต่อปากต่อคำกันอย่างสนุกสนาน

แต่ยังดีที่ในที่สุดทั้งคู่ก็สงบศึกกันได้ เหยาเหยากับเจียงเยี่ยสบตากันแล้วต่างก็หัวเราะออกมา

โดยรวมแล้ว มื้อนี้กินกันอย่างมีความสุขมาก

พอกว่าฉู่อวี๋จะถ่ายทำเสร็จก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว ตอนที่หยิบมือถือขึ้นมาแล้วคิดจะตอบข้อความเซี่ยหาน พอนึกได้ว่าเธอน่าจะหลับไปแล้ว ก็อดรู้สึกหม่นหมองในใจไม่ได้

“เป็นอะไรไปล่ะ? เซี่ยหานรอข้อความนายไม่ไหว ป่านนี้คงน้อยใจแย่แล้ว เฮ้อ ไม่รู้คืนนี้จะนอนหลับลงไหมนะ”

ชวนชวนเห็นเขายืนเหม่อมองมือถือก็รู้สึกน่าขำดี จึงแกล้งกระแอมไอแล้วทำหน้าขรึม เอ่ยซ้ำเติมอย่างจงใจ

เป็นไปตามคาด พอเธอพูดจบ สีหน้าของฉู่อวี๋ก็ยิ่งดูเคร่งเครียดขึ้นไปอีก

ชวนชวนอดเลิกคิ้วไม่ได้ กระแอมเบาๆ พลางคิดในใจว่าฉู่อวี๋เหมือนโดนของเข้าให้แล้วจริงๆ

ฉู่อวี๋จ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นเยียบ ชวนชวนจึงรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองทันที เป็นสัญญาณว่าเธอจะไม่พูดจาเพ้อเจ้ออีกแล้ว

ตอนที่ชวนชวนนั่งอยู่บนรถ จู่ๆ เวยปั๋วในมือถือก็มีแจ้งเตือนใหม่ขึ้นมา เธอจึงรีบกดเข้าไปดู

@ฉู่อวี๋: คืนที่ต้องถ่ายฉากดึก อยากไปกินหม้อไฟ เนื้อย่าง แล้วก็เซิงเจียนเปาจัง ฝนที่ตกคืนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนน้ำบ๊วยเปรี้ยวๆ เลย

แนบรูปถ่ายจากกองถ่ายสองสามรูป หนึ่งในนั้นเป็นภาพฝนตกหนัก เขาสวมชุดโบราณยืนอยู่กลางสายฝน นั่นเป็นรูปที่ชวนชวนถ่ายแล้วส่งให้เขา นึกไม่ถึงว่าจะถูกเขาเอามาโพสต์ลงเวยปั๋วพอดี

ชวนชวนรีบกดไลก์ แล้วเลื่อนเปิดอ่านคอมเมนต์ พลางรู้สึกขำเมื่อเห็นข้อความตื่นเต้นโวยวายในคอมเมนต์ยอดนิยม

——เชี่ยๆ เทพบุตร คุณเป็นอะไรไปเนี่ย? วันนี้โดนอะไรเข้าสิงหรือเปล่า เทพบุตรสุดคูลของฉันทำไมกลายร่างเป็นสายกินไปได้ล่ะเนี่ย?

——55555 น้องปลาไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวแม่พาไปกินหม้อไฟ เป็ดย่าง ไก่ผัดพริกกระทะใหญ่ หม่าล่าเซียงกัว หมูกระทะ ซวนล่าเฝิน กุ้งมังกร เสียบไม้ย่าง เทปปันยากิ เห็ดคั่วเกลือพริกไทย ปลาหมึกแห้งผัด หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง เซิงเจียนเปา… ประเทศเรากว้างใหญ่ไพศาล มีของกินอุดมสมบูรณ์ ไม่ปล่อยให้เธออดแน่นอน ฉันเป็นเศรษฐินีมีเงินนะจ๊ะ แต่งกับฉันสิ อยากกินอะไรได้กินหมดเลย

——น้องปลาแต่งกับฉันเถอะ เดี๋ยวฉันพาไปกินเอง

——คนที่บอกให้แต่งด้วยน่ะ มียางอายกันบ้างไหม คุณอาเขางานยุ่งจะตายจะมาชอบพวกแกได้ไง มาแต่งกับฉันนี่!

——นี่เขาเรียกว่าเสน่ห์แบบคอนทราสต์ น้องปลาต้องแอบมาส่องเวยปั๋วแน่ๆ รู้ว่าช่วงนี้ฮิตน่ารักแบบขัดลุค กลัวตำแหน่งเทพบุตรจะสั่นคลอน เลยรีบจัดลุคขัดตามาสักดอก 55555

“เวยปั๋วที่คุณโพสต์เนี่ย ทำไมได้กลิ่นอายแบบเซี่ยหานล่ะคะ?”

หลังจากชวนชวนอ่านคอมเมนต์ยอดนิยมไปสองสามอัน ก็รู้สึกพอใจอย่างยิ่ง เธอไอเบาๆ แล้วขยับเข้าไปใกล้ฉู่อวี๋ ถามขึ้นเสียงเบา

ฉู่อวี๋เบิกตากว้างมองเธอทันที เพียงครู่เดียวสีหน้าก็กลับมาเป็นปกติ

“ก็ใช่น่ะสิ เพราะผมคิดถึงเธอ” น้ำเสียงของเขาราบเรียบเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง

คราวนี้กลับเป็นชวนชวนที่ตกตะลึง เธอถึงกับกลืนน้ำลาย อยากจะด่าฉู่อวี๋สักคำว่าหน้าด้านจริงๆ แต่สุดท้ายก็ทนเก็บไว้

“แต่ฉันว่าเธอคงไม่ได้คิดถึงคุณหรอกค่ะ” ชวนชวนชอบขัดคอเขาเป็นที่สุด

ฉู่อวี๋หัวเราะเยาะ “ช่วงนี้เธอนี่ใจกล้าขึ้นเยอะนะ ก็แค่เธออิจฉาที่ผมมีคนที่ให้คิดถึง แต่เธอไม่มีใครให้คิดถึงล่ะสิไม่ว่า”

ชวนชวน: …

น้องปลาในโหมดกระวนกระวายเพราะความรักไม่สมหวังนี่น่ากลัวชะมัด TT เธออยากกลับบ้าน ไม่อยากนั่งรถคันเดียวกับเขาแล้ว

เมื่อคืนเซี่ยหานดื่มไปนิดหน่อย บวกกับถ่ายทำปิดกล้องแล้วอารมณ์ดี พอกลับถึงโรงแรมก็เลยหลับปุ๋ยไปเลย

พอตื่นขึ้นมาตอนเช้า ถึงได้เห็นเวยปั๋วอันนี้

เดิมทีเธอยังสะลึมสะลืออยู่บ้าง แต่พอเห็นเนื้อหาในเวยปั๋วแล้วก็ตาสว่างขึ้นมาทันที

@เซี่ยหาน: อยากกินก็ไปกินสิ ให้ผู้กำกับเจิ้งเลี้ยงเลย

เธอกดรีโพสต์แบบส่งๆ และดูเหมือนจะรู้สึกว่าพิมพ์แค่ประโยคเดียวมันสั้นเกินไป ก็เลยลากเจิ้งหมิงออกมาร่วมวงด้วยอีกคน

เป็นไปตามคาด พลันที่เธอรีโพสต์เวยปั๋วนี้ออกไป ก็จุดกระแสความตื่นเต้นของเหล่าขากินเผือกขึ้นมาทันที

——555 เยี่ยมมาก! ว่าแล้วเชียวว่าเทพธิดาของฉันต้องเป็นหัวหน้าเรือคู่จิ้นชาวประมง

——ขอชูธงเรือคู่จิ้นชาวประมงขึ้นสูงๆ ผัวขาทำได้ดีมาก น้องปลาคู่กับผู้กำกับเจิ้งไปเถอะ ส่วนเธอต้องมากับฉันคนเดียว

——ทางนี้สายเรือคู่หรงจูถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก ฉันคือใคร ฉันอยู่ที่ไหน แม่ไม่รักฉันแล้วเหรอ

——คู่หรงจู [อกหัก]

——ไม่ต้องขอบคุณฉันนะ @เจิ้งหมิง ผู้กำกับเจิ้งคะ ตรงนี้มีคนกำลังสร้างเรื่องค่ะ

วันนี้เจิ้งหมิงก็ตื่นแต่เช้าเช่นกัน ช่วงนี้เขาไม่ได้ถ่ายทำอะไร 《องค์หญิงนั้นยากนัก》 เรตติ้งดีขนาดนี้ ตัวเขาเองก็ดีใจจนเนื้อเต้น กะว่าจะให้รางวัลตัวเองได้พักผ่อนสักสองสามวัน

นึกไม่ถึงว่าพอหยิบมือถือมาเปิดดูเวยปั๋ว ก็เห็นเซี่ยหานกำลังก่อกวนอยู่พอดี

เขาขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะผูกกัน อยากจะเรียกเซี่ยหานมาด่าตรงหน้าให้สะใจ ยัยเด็กตัวแสบ ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ

@เจิ้งหมิง: แต่เขาไม่ได้อยากให้ฉันไปนั่งกินข้าวด้วยนี่สิ ปิดกล้องไปแล้วพวกเธอสองคนไปกินข้าวด้วยกันตั้งกี่มื้อแล้วล่ะ [หึหึ] เขาแค่อยากได้สาวสวยไปนั่งเป็นเพื่อนต่างหาก เสียดายที่ใจสาวสวยอ่านยากเหลือเกิน

เจิ้งหมิงรีโพสต์เวยปั๋วของเซี่ยหานอีกรอบ คำพูดที่มีความนัยแฝงอยู่ไม่กี่ประโยคนี้ ทำให้เหล่าบรรดาขากินเผือกต่างได้กลิ่นและแห่กันเข้ามารุมคอมเมนต์ใต้เวยปั๋วของเขาทันที

——อุ๊ยตาย ผู้กำกับเจิ้งหึงซะแล้ว สมกับเป็นตัวแทนความปากไม่ตรงกับใจจริงๆ

——คุณพระ ผู้กำกับเจิ้งพูดเรื่องอะไรเนี่ย? หรือว่าเทพบุตรของฉันจะชอบยัยเซี่ยหานนั่นจริงๆ?

——บางคนช่วยระวังคำพูดด้วยนะ ทำไมต้องเรียกจิกกัด อยากเปิดศึกใช่ไหม? ถึงจะเป็นการล้อเล่นก็กรุณาอย่าใช้คำหยาบ เซี่ยหานตั้งแต่เข้าวงการมาไม่เคยมีข่าวลือเรื่องแฟนเลย แต่น้องปลาบ้านเธอเปลี่ยนข่าวลือคู่ขาชายมาตั้งกี่คนแล้ว

——เชี่ย คิดจะเปิดศึกใช่ไหม? ถึงเซี่ยหานจะกู้ชื่อเสียงจากเรื่องนี้ได้ ฝีมือการแสดงจะดีขึ้น แต่มันก็เปลี่ยนความจริงไม่ได้หรอกว่าระดับเธอยังไม่ถึงขั้น การมีข่าวลือกับน้องปลาของพวกเราน่ะมันคือการเกาะกระแสชัดๆ!

——พวกที่ยุให้ทะเลาะกันมันก็พวกแอนตี้แฟนทั้งนั้นแหละ มาด่าพระเอกนางเอกอย่างเปิดเผยใต้เวยปั๋วของผู้กำกับ 《องค์หญิงนั้นยากนัก》 สมองให้หมากินไปแล้วเหรอ? ขอให้พวกแอนตี้โง่ๆ ตายยกครัวไปซะ

ชาวเน็ตสายกินเผือกจากทุกสารทิศพากันออกมาเคลื่อนไหว ใต้เวยปั๋วของทั้งสามคนจึงคึกคักวุ่นวายอย่างยิ่ง ทำให้ทั้งสามคนจับมือกันขึ้นเทรนด์ฮิตไปโดยปริยาย

แน่นอนว่าทั้งคู่จิ้นชาวประมงและคู่หรงจูก็ติดเทรนด์ฮิตไปด้วย ทำเอาชาวเน็ตที่ชอบมุงเรื่องเผือกตื่นเต้นดีใจกันยกใหญ่