บทที่ 75 งานเลี้ยงเริ่มขึ้น

หลี่เยว่มองดูเซี่ยหานที่ยังคงรักษามาดนางฟ้าแสนหวานเอาไว้ รอยยิ้มประดับอยู่ระหว่างคิ้วและดวงตา ไร้ซึ่งท่าทีคุกคามใดๆ โดยสิ้นเชิง

แต่พอหวนนึกถึงคำพูดที่เธอเพิ่งเอ่ยออกมา หลี่เยว่ก็รู้สึกขนลุกซู่จนอยากจะสั่นสะท้านขึ้นมาไม่หยุด

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาตระหนักได้ว่า แม่สาวน้อยตรงหน้านี้ไม่ใช่พวกสมองทึบ แต่เป็นผู้หญิงที่ภายนอกดูหวานใส ทว่าเนื้อในกลับเจ้าเล่ห์ร้ายกาจต่างหาก

ทว่าสถานการณ์ก็ไม่เปิดโอกาสให้เขาคิดอะไรไปมากกว่านี้ บรรดาผู้บริหารระดับสูงหลายคนที่ต้องการพบเซี่ยหานได้มายืนรออยู่ตรงนั้นแล้ว

"นี่คือเซี่ยหานครับ ส่วนทางนี้คือเหล่าบอสจากคณะกรรมการบริหาร ประธานหลิน ประธานอวี๋…"

หลี่เยว่ดึงสติกลับมา แล้วเริ่มทยอยแนะนำแต่ละคนให้เซี่ยหานรู้จัก

ผู้บริหารระดับสูงจากคณะกรรมการบริหารมีทั้งหมดห้าคน สรุปสั้นๆ คือเรียกเหมารวมว่าท่านประธานนั่นประธานนี่ก็พอ

ในจำนวนนั้นสี่คนมีรูปร่างลงพุง มองดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนดี ซึ่งก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงได้ยากของชายวัยกลางคน

ทว่าประธานหลินผู้นั้นมีอายุราวสี่สิบกว่าปี กาลเวลาแทบไม่ทิ้งร่องรอยไว้บนใบหน้าและรูปร่างของเขาเลย ตรงกันข้าม เขากลับดูสูงโปร่ง ทรงนี้คงเข้าฟิตเนสเป็นประจำแน่ๆ

เหล่าบอสชนแก้วกับเซี่ยหานทีละคน มีเพียงประธานอวี๋คนเดียวที่ยื่นมือออกมาจะจับมือกับเธอ

เมื่อมองคนตรงหน้าที่มือมีไขมันหนาเป็นชั้นๆ เซี่ยหานก็รู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง

ช่วยไม่ได้จริงๆ เธอเป็นพวกแพ้คนหน้าตาดี ยิ่งนึกถึงที่หลี่เยว่เคยบอกว่ามีคนอยากจะเคลมเธอ พลอยเห็นประธานอวี๋กระตือรือร้นออกนอกหน้าขนาดนี้ ก็คงหนีไม่พ้นตานี่แหละ

สายตาของผู้ชายรอบข้างต่างแฝงความหมายลึกซึ้ง พลางกวาดมองสลับไปมาระหว่างเซี่ยหานกับประธานอวี๋

เซี่ยหานยิ้มบางๆ แล้วยื่นมือออกไป แตะสัมผัสเพียงแผ่วเบาแล้วเตรียมจะชักมือกลับ

นึกไม่ถึงว่าข้อนิ้วมือของเธอจะถูกอีกฝ่ายลูบไล้ตั้งแต่โคนจรดปลาย สัมผัสที่แฝงความนัยเช่นนี้ ใครบ้างจะไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร

"ช่วงนี้ฝีมือการแสดงของเซี่ยหานพัฒนาขึ้นมากเลยนะ เรตติ้ง 《องค์หญิงนั้นยากนัก》 ดังเปรี้ยงปร้างเชียว น่าเสียดายที่บริษัทไม่ได้ร่วมลงทุนด้วย ทางว่านเฟิงเอนเตอร์เทนเมนต์ก็ยังแก้สันดานชอบฮุบกินคนเดียวไม่หาย…"

ประธานอวี๋ขมวดคิ้ว สีหน้าดูไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง ใบหน้าที่เดิมทีก็อ้วนกลมอยู่แล้ว พอขมวดคิ้วย่นเข้าหากันแบบนี้ ก็ยิ่งดูบวมฉุขึ้นไปอีก

อาจเป็นเพราะตรงนี้มีแต่คนกันเอง คำพูดคำจาของเขาจึงไม่ไว้หน้าใครแม้แต่น้อย

สีหน้าของเซี่ยหานยังคงไม่เปลี่ยน เธอรักษารอยยิ้มอย่างมีมารยาทไว้ตลอดเวลา

เธอเดาออกว่าการที่ผู้บริหารระดับสูงเหล่านี้มาหาเธอ และเปิดฉากด้วยคำพูดแบบนี้ตั้งแต่แรก คงตั้งใจมาเพื่อหยั่งเชิงเธอนั่นเอง

ในเมื่อว่านเฟิงเอนเตอร์เทนเมนต์เป็นผู้ลงทุนในเรื่อง 《องค์หญิงนั้นยากนัก》 ทุกอย่างก็ถือว่าตอกฝาโลงแน่นอนแล้ว การที่คนพวกนี้พูดขึ้นมาคงเป็นแค่การปูทางสำหรับเรื่อง 《วิถีมารสยบฟ้า》 เสียมากกว่า

"ที่เหล่าอวี๋พูดก็ถูก 《วิถีมารสยบฟ้า》 เดิมทีร่วมมือกันสามฝ่ายอยู่ดีๆ แท้ๆ ทางว่านเฟิงกลับดึงดันจะจับมือกับจิ่นเซี่ยเพื่อเขี่ยพวกเราออก เซี่ยหานเป็นคนของบริษัทเรานะ ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะกลัวเส้นทางในวงการของเธอจะสะดุด บอร์ดบริหารคงสั่งถอนตัวเซี่ยหานกลับมา แล้วยอมให้บริษัทจ่ายค่าฉีกสัญญาไปแล้ว"

พวกผู้บริหารต่างคนต่างพูดเสริมกันไปมา วนเวียนอยู่แต่เรื่องของเซี่ยหานกับ 《วิถีมารสยบฟ้า》 สีหน้าท่าทางของแต่ละคนดูตามใจตัวเองอย่างยิ่ง

ราวกับว่าอนาคตในวงการของเซี่ยหานเป็นเพียงสิ่งของไร้ค่า คิดอยากจะจัดการอย่างไรก็ได้ตามใจชอบ

หัวคิ้วของเซี่ยหานขมวดมุ่น เริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้ว

หลี่เยว่ยืนอยู่ข้างๆ แม้คำพูดไร้สาระพวกนี้จะฟังแล้วระคายหูเหลือเกิน แต่เขาก็ชินชาไปเสียแล้ว ใครใช้ให้ในบอร์ดบริหารมีพวกตัวป่วนอยู่ตั้งหลายคนกันล่ะ

คนที่เข้ามาหาเซี่ยหานในวันนี้ก็คือพวกตัวป่วนที่ว่านั่นแหละ ทั้งที่รู้ดีแต่ก็ทำเป็นไม่สนใจไม่ได้ เพราะสัญญาของเซี่ยหานใกล้จะหมดลงแล้ว ขืนฉีกหน้ากันจนมองหน้าไม่ติด คนพวกนี้คงได้ก่อเรื่องวุ่นวาย เพียงเพื่อต้องการให้เซี่ยหานต้องอยู่อย่างไม่เป็นสุขแน่นอน

"เซี่ยหานใกล้จะถึงเวลาต่อสัญญาแล้วใช่ไหม ได้ยินทีมวางแผนบอกว่าเตรียมบทซีรีส์ฟอร์มยักษ์แนวผู้หญิงเดินเรื่องไว้ให้หลายเรื่องทีเดียว แค่เธอเซ็นสัญญาต่อ ก็พร้อมจะส่งบทให้ดูทันที"

ประธานหลินที่นิ่งเงียบมาตลอดกลับเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมา น้ำเสียงของเขาทุ้มนุ่มน่าฟัง เข้ากับรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูสง่างามภูมิฐาน

แต่คงเพราะคลุกคลีอยู่กับคนพวกนี้ ต่อให้ประธานหลินคนนี้จะหน้าตาหล่อเหลาหรือน้ำเสียงน่าฟังเพียงใด ในสายตาของเซี่ยหาน เขาก็ยังแผ่กลิ่นอายของพวกหน้าเนื้อใจเสือออกมาอยู่ดี

เคราะห์ดีที่งานเลี้ยงเริ่มขึ้นหลังจากนั้นไม่นาน พิธีกรเดินขึ้นไปกล่าวเปิดบนเวที ค่ำคืนนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองวันครบรอบการก่อตั้งของเอ็มเอ็น

เซี่ยหานเดินหาที่นั่งของตัวเอง ในที่สุดก็ว่างพอที่จะหยิบมือถือออกมาดู ถึงได้เห็นว่าฉู่อวี๋ส่งวีแชตมาหา

— งานเลี้ยงของเอ็มเอ็น คุณมาหรือเปล่าครับ?

— เห็นผมไหม? ผมเพิ่งมาถึง ใส่สูทสีน้ำเงินนะ

เซี่ยหานชะเง้อคอมองหาทันที แล้วเธอก็ได้ยินเสียงทักทายของฉู่อวี๋ดังขึ้นใกล้ๆ

โต๊ะของเธอส่วนใหญ่เป็นศิลปินของเอ็มเอ็น แต่เพราะมีการปรับเปลี่ยนที่นั่งกะทันหัน ฉู่อวี๋กับเจิ้งหมิงจึงย้ายมานั่งด้วยกัน สุดท้ายเลยกลายเป็นโต๊ะของกองถ่าย 《องค์หญิงนั้นยากนัก》 ไปโดยปริยาย

"คุณมีเวลามาด้วยเหรอคะ ช่วงนี้ตารางงานแน่นไม่ใช่เหรอ ก่อนหน้านี้ยังได้ยินชวนชวนบอกว่าคุณต้องถ่ายฉากดึกติดต่อกันตั้งหลายคืน"

ตารางถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนั้นของฉู่อวี๋แน่นขนัดมาก ชวนชวนบอกกับเธอตั้งหลายรอบแล้วว่าเขาต้องถ่ายฉากกลางคืนตลอด

"เวลาแค่นี้ยังมีอยู่ครับ แต่ที่ผมมาไม่ได้มาเพื่อเอ็มเอ็นหรอกนะ แค่แวะมาดูว่าคุณเป็นยังไงบ้าง"

ฉู่อวี๋นั่งค่อนข้างใกล้เธอ ในสายตาคนนอกคงมองเหมือนทั้งสองกำลังพูดคุยทักทายกันตามมารยาท แต่แท้จริงแล้วเขากำลังฉวยทุกโอกาสเพื่อหยอดคำหวานใส่เธอต่างหาก

พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ ฝ่ามือของเซี่ยหานก็พลันมีเหงื่อเย็นๆ ซึมออกมา นี่มันงานอะไรกันเนี่ย พ่อเทพฉู่ช่างกล้าพูดเสียจริง นับเป็นผู้กล้าตัวจริงเสียงจริงแท้ๆ!

เธอเม้มปากยิ้ม อารมณ์ขุ่นมัวที่เพิ่งได้รับมาจากพวกตาลุงพุงพลุ้ยกลุ่มนั้นพลันมลายหายไปไม่น้อย

"โอ๊ย ทำไมฉันต้องมานั่งเบียดโต๊ะเดียวกับพวกนายด้วยเนี่ย เห็นหน้าพวกนายสองคนก็เอียนจะแย่อยู่แล้ว ไปกินเนื้อย่างก็ไม่ชวนฉัน แถมยังลากฉันไปโดนลูกหลงอีก"

ปากของเจิ้งหมิงไม่มีทางอยู่นิ่งได้ พอเห็นพวกเขาสองคนก็เอามือกุมท้องพลางบ่นอุบขึ้นมาทันที

ดาราคนอื่นที่นั่งร่วมโต๊ะอีกสองสามคนเห็นพวกเขาทั้งสามสนิทสนมกันดีขนาดนี้ก็พากันหัวเราะตาม บางคนที่เข้าสังคมเก่งหน่อยก็ช่วยพูดเสริมขึ้นมาสองสามประโยค

ส่วนวีแชตของเซี่ยหานกลับส่งเสียงแจ้งเตือนไม่หยุด พอหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นผู้กำกับเจิ้งที่รัวแชตมา

— เซี่ยหาน ฉันถ่ายหนังเรื่องนั้นจนหัวหมุน เท้าแทบไม่ได้แตะพื้นอยู่แล้ว แต่ไอ้ท่อนไม้ตายซากข้างๆ เธอนั่นเพื่อที่จะได้ผลิบาน ดันดึงดันจะลากฉันมาด้วยให้ได้!

— ยังมีหน้ามาบอกอีกว่าถ้าเขามาคนเดียวจะส่งผลไม่ดีต่อเธอ แล้วถ้าหนีบฉันมาด้วยมันจะดีขึ้นตรงไหนหา! มีผลกระทบต่อฉันเต็มๆ ต่างหากล่ะ!

— ฉันจะบอกเธอให้นะ เพื่อเป็นการตอบแทนที่ฉันอุตส่าห์ยอมเป็นเพื่อนเขามาดูหน้าเธอ ต่อไปนี้เธอห้ามไปปั่นกระแสคู่จิ้นชาวประมงอีกเด็ดขาด ไม่งั้นฉันจะโกรธจริงๆ ด้วย!

ส่งวีแชตรวดเดียวสามข้อความติด แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนเลยว่าคืนนี้เจิ้งหมิงจำใจมาขนาดไหน

ทว่าหลังจากเซี่ยหานอ่านจบ รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งกว้างขึ้น เรื่องพวกนี้ล้วนไม่สะดวกที่จะพูดต่อหน้ากันทั้งนั้น

— ได้ค่ะ คราวหน้าไม่ปั่นคู่จิ้นชาวประมงแล้ว จะปั่นคู่จิ้นปลากะพงแทน

เจิ้งหมิงเอียงคอ พลางยื่นมือถือให้ฉู่อวี๋ดูตัวอักษรนั้น

"คำนี้อ่านว่าอะไรน่ะ"

เขาไม่อยากยอมรับจริงๆ ว่าตัวเองเป็นพวกไร้การศึกษา กระทั่งตัวอักษรตัวนี้ยังอ่านไม่ออก

ฉู่อวี๋ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคว้ามือถือของเขามา เลื่อนดูประวัติแชตระหว่างเขากับเซี่ยหาน บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มจนใจอยู่หลายส่วน

"อ่านว่าหมิ่น" ฉู่อวี๋ตอบส่งๆ ไป

"หมิ่นอวี๋เหรอ แล้วหมิ่นอวี๋มันคือตัวบ้าอะไรกันเนี่ย" เจิ้งหมิงเอียงคอ พึมพำกับตัวเองอยู่สองสามคำ ดูเหมือนจะไม่เข้าใจเจตนาของเซี่ยหาน

"ชาวประมงอ่านสลับหลังกลับหน้าก็คือปลากะพงไงล่ะครับ"

ฉู่อวี๋เองก็จนปัญญากับความทึ่มของเขาเหลือเกิน ถึงได้ยอมอธิบายให้ฟังอย่างใจเย็น

คราวนี้เจิ้งหมิงถึงได้เข้าใจกระจ่างแจ้งในที่สุด "งั้นมันก็เหมือนเดิมไม่ใช่เรอะ! ก็ยังเป็นคู่ฉันกับนายอยู่ดีนี่ ไม่สิ ไม่เหมือนเดิม คราวนี้ฉันรุกนายรับ ชัดเจนแจ่มแจ้ง!"

เขาเปลี่ยนสีหน้าเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้ากระดาษ ตอนที่พูดประโยคนี้ ใบหน้าเจือรอยยิ้มกรุ้มกริ่มชวนขนลุก ไม่รู้ว่าเตลิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

ฉู่อวี๋กลอกตาใส่เขา ทำท่าเหมือนไม่อยากจะเสวนาด้วยอีกต่อไป

"คุณไปพูดจาไร้สาระอะไรกับเจิ้งหมิง ระวังทำมือถือหายแล้วมีคนเก็บได้ เอาภาพแคปหน้าจอแชตของพวกคุณไปโพสต์ลงเวยปั๋วนะ"

ฉู่อวี๋เอ่ยเตือนเซี่ยหานเสียงเบา เซี่ยหานกลับเบะปาก สีหน้าเผยความผิดหวังเล็กน้อย

"ฉันช่วยพวกคุณจับคู่จิ้นไม่ดีตรงไหนเหรอคะ ออกจะดีนะ"

ฉู่อวี๋มองเธอ ไม่ได้ตอบอะไร แต่กลับล้วงมือถือออกมากดส่งวีแชตให้เธอข้อความหนึ่ง

— ผมยอมจิ้นกับคุณดีกว่า

พวกเขาสามคนเดี๋ยวก็หันไปคุยกับคนอื่น เดี๋ยวก็แอบส่งวีแชตหากัน สุดท้ายเจิ้งหมิงทนความอึดอัดจากการต้องเป็นสะพานส่งสารไม่ไหว จึงดึงเข้ากลุ่มแชตสามคนไปเสียเลย

ทั้งสามไม่ได้ทำให้เสียงานเสียการแต่อย่างใด ไม่ว่าจะพูดคุยตามปกติหรือส่งวีแชตหากัน ก็กลายเป็นเรื่องสนุกสนานเพลิดเพลินไปหมด

ทว่าตอนที่เซี่ยหานได้รับข้อความวีแชตจากหลี่เยว่ บรรยากาศกลับไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย

— ประธานอวี๋เจ้าอ้วนคนนั้นยังไม่ยอมตัดใจจากเธอ เอาคีย์การ์ดห้องมาให้อีกแล้ว เดี๋ยวพองานเลิกอาจจะไปดักรอเธอแน่ๆ

— ถ้าเธอตามท่านเทพฉู่ไปได้ ก็รีบออกไปกับเขาเลย ทางนี้ฉันจะช่วยคุยถ่วงเวลาให้เอง

เซี่ยหานขมวดคิ้วแน่น เธอคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ตอบกลับไปประโยคหนึ่ง

— ไม่ต้องค่ะ ฉันจะอยู่กับพี่

"เป็นอะไรไป" ฉู่อวี๋สังเกตเห็นความผิดปกติของเซี่ยหานได้อย่างรวดเร็ว จึงอดไม่ได้ที่จะโน้มตัวเข้ามาถามเสียงเบา

เซี่ยหานโบกมือ สีหน้าเผยรอยยิ้มบางๆ

"ไม่มีอะไรค่ะ"

ฉู่อวี๋ไม่พูดอะไร เพียงแต่จ้องมองเซี่ยหานพลางขมวดคิ้ว

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ช่วงนี้เอ็มเอ็นไม่ค่อยสงบ สัญญาของคุณก็ใกล้จะหมด มีปัญหาอะไรหรือเปล่า"

เซี่ยหานประหลาดใจในความไวต่อความรู้สึกของเขา จึงอดเลิกคิ้วขึ้นไม่ได้

"ก็ได้ค่ะ คุณเดาถูก มีผู้บริหารระดับสูงคนหนึ่งเอาคีย์การ์ดห้องมาให้หลี่เยว่ถึงสองครั้งติด แต่ก็โดนเขาปฏิเสธไปหมดแล้ว"

เซี่ยหานรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องปิดบังฉู่อวี๋ อีกอย่างเขาโลดแล่นอยู่ในวงการนี้มานาน บางทีอาจจะมีวิธีจัดการกับเรื่องพรรค์นี้ในแบบอื่น

เธอจึงขยับเข้าไปใกล้เขา แล้วกระซิบเบาๆ สองสามประโยค

แม้คนร่วมโต๊ะจะมีหลายคนที่คอยจับตามองพวกเขาอยู่ แต่เพราะทั้งสองขยับเข้าไปใกล้ชิดกันมาก ทั้งยังพูดด้วยเสียงเบา จึงไม่มีใครได้ยินสิ่งที่คุยกัน

ทว่าเพียงประโยคสั้นๆ นี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้สีหน้าของฉู่อวี๋แปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงอย่างยิ่ง

"สองครั้งงั้นเหรอ" เขาแค่นยิ้มเย็น "เดี๋ยวคุณตามผมออกไป ผมอยากจะรู้นักว่าจะมีใครหน้าไหนกล้ามาขวางคุณ พอขึ้นรถแล้ว ผมค่อยคุยกับคุณเรื่องสัญญา"

สีหน้าของฉู่อวี๋ดูย่ำแย่มาก หากไม่ใช่เพราะที่นี่มีคนอยู่เยอะเกินไป เขาคงคว้ามือเซี่ยหานมากุมไว้แล้ว

มาถึงวินาทีนี้ จู่ๆ เขาก็รู้สึกกลัวขึ้นมาว่าแม่สาวน้อยตรงหน้าจะหายตัวไป เซี่ยหานดีพร้อมขนาดนี้ คนที่คอยจับจ้องเธออยู่ในที่ลับมีมากเกินไปจนยากจะระวังได้หมดจริงๆ

เมื่องานเลี้ยงเริ่มขึ้น ผู้คนที่นั่งอยู่ตามโต๊ะต่างก็หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบกินพอเป็นพิธีเพียงไม่กี่คำ

อันที่จริง ในสถานการณ์ที่มีกล้องบันทึกภาพล้อมหน้าล้อมหลังแบบนี้ การจะกินข้าวให้อร่อยเต็มคราบนั้นยากมากจริงๆ

แต่ในจำนวนนี้ย่อมไม่นับรวมเซี่ยหานแน่นอน เธอหยิบตะเกียบขึ้นมา แล้วเริ่มลงมือกินอาหารอย่างสบายอารมณ์ด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามปกติ