บทที่ 76 พลิกหน้าถีบคน

แม้ก่อนหน้านี้หลี่เยว่จะคอยย้ำนักย้ำหนา แต่เซี่ยหานก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลยสักนิด

ถ้าแม้แต่เรื่องกินยังกินไม่อิ่มหนำ แล้วชีวิตนี้จะไปแสวงหาอะไรได้อีก

ทว่าอย่างไรเสียเซี่ยหานก็เคยเป็นถึงองค์หญิงมาก่อน กิริยามารยาทจึงงดงามไร้ที่ติ แม้ใจจะจดจ่ออยู่กับการกิน แต่เธอกลับกินได้อย่างสง่างามผ่อนคลาย ไม่มีจุดไหนให้ใครจับผิดได้เลย

เดิมทีฉู่อวี๋ยังอารมณ์ขุ่นมัวอยู่บ้าง แต่พอเห็นเซี่ยหานกินอย่างเอร็ดอร่อยเบิกบานใจขนาดนั้น โทสะในอกเขาก็มลายหายไป กลับกลายเป็นความรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาแทน

คนทั้งโต๊ะต่างพากันมองเซี่ยหานกิน แต่ต่อมาเจิ้งหมิงกับฉู่อวี๋กลัวว่าเธอจะเขิน จึงหยิบตะเกียบขึ้นมากินเป็นเพื่อนด้วย

อีกทั้งเพราะเป็นโต๊ะจีนแบบจานหมุน อาหารหลายอย่างจึงไม่ได้อยู่ตรงหน้าตัวเอง

สายตาของเซี่ยหานคอยเหลือบมองเป็ดย่างจานหนึ่งที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเป็นระยะ แต่สุดท้ายเธอก็ยังยั้งใจไว้

ถูกกล้องตั้งกี่ตัวจับจ้องอยู่ เธอยังพอมีความรักสวยรักงามและเหนียมอายอยู่บ้าง ขืนให้หลี่เยว่จับได้ล่ะก็ เธอคงต้องสะกดกลั้นพลังความอยากกินอันล้นพ้นนี้เอาไว้

แต่แล้วจานหมุนก็เลื่อนมาจนได้ เซี่ยหานหันไปมองเล็กน้อยก็เห็นว่าฉู่อวี๋เป็นคนช่วยหมุนโต๊ะให้เธอเอง

เธอเบิกตากว้างทันที ดูเหมือนจะไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเท่าไรนัก

"เห็นคุณอยากกินจานนี้ เลยหมุนมาให้ กินสิครับ"

ฉู่อวี๋พูดพลางใช้ตะเกียบคีบเป็ดย่างสองสามชิ้นวางลงบนแผ่นแป้ง ป้ายซอส แล้วพับห่อแผ่นแป้งนั้นเป็นทรงสี่เหลี่ยม

เซี่ยหานกับเว่ยเวยมองดูจนอึ้ง ถ้าหลี่เยว่รู้ว่าเทพบุตรของเขาจะเทคแคร์ดีขนาดนี้ ถึงกับยอมหมุนโต๊ะต่อหน้าทุกคนแถมยังมานั่งห่อแป้งเป็ดปักกิ่งให้ หมอนั่นคงตาถลนออกจากเบ้าแน่ๆ

"ทำไมล่ะครับ จะให้ผมป้อนเหรอ"

ฉู่อวี๋เห็นเธอเงียบไปนาน จึงทำท่าจะยื่นชิ้นที่ห่อเสร็จแล้วส่งให้

เซี่ยหานส่ายหน้าดิกทันที รีบหยิบตะเกียบขึ้นมาห่อเองอย่างไว

กระทั่งงานเลี้ยงใกล้เลิกรา ฉู่อวี๋บอกเธอว่าจะกลับพร้อมกัน แต่พอถึงเวลาจะไปจริงๆ เขากลับได้รับข้อความหนึ่ง

คิ้วเขามุ่นเข้าหากัน ดูท่าจะมีเรื่องลำบากใจ

"ผมไปก่อนเหมือนกัน คุณกลับก่อนเถอะครับ"

"เจิ้งหมิงไปห้องน้ำ คุณรอเขาตรงนี้สักเดี๋ยวนะ เดี๋ยวค่อยกลับพร้อมเขา"

ฉู่อวี๋ยังคงเป็นห่วง แต่ดูเหมือนเขามีธุระด่วนจริงๆ สุดท้ายจึงฝากฝังเธอไว้กับเจิ้งหมิง

พอฉู่อวี๋ผละไป หลี่เยว่ก็เดินเข้ามาหา

"เซี่ยหาน เดี๋ยวฉันไปส่งเธอเอง คนทางฝั่งบอร์ดบริหารนั่นไม่ต้องไปสนใจหรอก ก่อนหน้านี้ก็เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ดาราบางคนก็ยอม บางคนก็ไม่เล่นด้วย แต่พวกที่ไม่ยอมเนี่ยสิ บทละครมักจะโดนดึงออก ทรัพยากรงานก็โดนตัดเรียบ"

สีหน้าของหลี่เยว่ดูย่ำแย่ เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคุณอวี๋คนนี้ถึงได้น่ารังเกียจขนาดนั้น

อันที่จริงถ้าต้องแตกหักกับดาราสาวหน้าใหม่ที่กำลังฮอต ทางฝั่งนั้นก็อาจจะเอาตัวไม่รอดเหมือนกัน เพราะพลังแฟนคลับของพวกเธอก็ไม่ใช่ย่อยๆ ถ้าขืนรู้เข้าว่ามีคนมารังแกดาราด้วยการบังคับให้เอาตัวเข้าแลก คงโดนแฟนคลับพวกนั้นฉีกอกเอาแน่

ด้วยเหตุนี้ การที่คุณอวี๋ยังทำตัวแบบนี้ซ้ำๆ ถึงขนาดยัดคีย์การ์ดให้ถึงสองรอบก็ยังไม่ยอมถอย มันเลยดูผิดปกติและแปลกประหลาดมากจริงๆ

เซี่ยหานส่ายหน้า "ไป ไปหาคุณอวี๋คนนั้นกัน ฉันไม่เชื่อหรอก"

หลี่เยว่ยังอยากจะเกลี้ยกล่อม แต่เซี่ยหานยืนกรานหนักแน่น

ทั้งสองเดินอ้อมไปทางด้านหลังแล้วตรงขึ้นไปชั้นบนสุดทันที

ทว่าเธอกลับนั่งรออยู่ตรงโซฟาหน้าห้อง ไม่คิดจะก้าวเข้าไปข้างในแม้แต่น้อย

หลี่เยว่รีบโทรศัพท์เรียกให้อีกฝ่ายออกมา คุณอวี๋ร่างท้วมพุงพลุ้ยเดินโซเซออกมาจากห้องสวีต เขาถอดเสื้อสูททิ้งไปแล้ว ส่วนเนกไทก็หลุดหายไปไหนไม่รู้

กลิ่นเหล้าคลุ้งไปทั้งตัว ใบหน้าแดงก่ำราวกับก้นลิง เห็นได้ชัดว่าดื่มไปไม่น้อยจนแทบจะเดินไม่เป็นเส้นทาง

"เซี่ยหาน ทำไมมานั่งอยู่ข้างนอกล่ะ เข้าไปคุยข้างในกันดีกว่า ตรงนี้มีกล้องวงจรปิดนะ ถ้ามีภาพหลุดออกไปจะไม่ดีต่อตัวเธอเอา" เขายื่นมือออกไปหวังจะคว้าตัวเธอ

ทว่าเซี่ยหานกลับปัดมือเขาออกอย่างแรง แรงปะทะรุนแรงจนแทบสัมผัสได้ถึงลมที่พัดวูบผ่านไป

คุณอวี๋โดนเธอฟาดมือจนเสียหลักเซไปเล็กน้อย แต่เขากลับเพียงแค่ลูบหลังมือที่แดงเถือก ไม่ได้มีทีท่าจะโกรธเคืองเลยสักนิด ตรงกันข้าม ใบหน้ากลับยิ่งผุดรอยยิ้มหื่นกามน่ารังเกียจขึ้นมา

"เซี่ยหานชอบเล่นแนวฮาร์ดคอร์ขนาดนี้เลยเหรอ เข้าไปในห้องสิ ข้างในมีพร้อมทุกอย่าง ขอแค่เธออยากได้ ทั้งเทียนทั้งแส้ฉันก็เตรียมไว้หมดแล้ว…"

คุณอวี๋ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ กระซิบกระซาบพลางขยิบตาให้ ทำท่าทางเหมือนเจอคนคอเดียวกันไม่มีผิด

ทว่าเขายิ่งพูดแบบนี้ เปลวเพลิงโทสะในใจของเซี่ยหานก็ยิ่งลุกโชน รู้สึกว่าไอ้สารเลวนี่มันเกินเยียวยาแล้วจริงๆ

เธอแค่นหัวเราะ ลุกขึ้นยืนพลางหักข้อนิ้ว ไม่รู้ว่าเธอออกแรงมากเกินไปหรืออย่างไร ถึงได้มีเสียงกระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บดังขึ้นมาชัดเจน

พอได้ยินเสียงนี้ คุณอวี๋นอกจากจะไม่กลัวแล้ว สีหน้ากลับยิ่งดูหื่นกระหายขึ้นไปอีก

เห็นได้ชัดว่าเขาเมามายไม่ได้สติ แต่นั่นก็ไม่ได้บั่นทอนสันดานหื่นกามลงเลยสักนิด เขาก้าวโซซัดโซเซตรงเข้ามาหาเธอ ทั้งยังยื่นมือหมายจะลูบไล้ใบหน้างาม

"คุณอวี๋ครับ คุณอวี๋—" หลี่เยว่ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ทั้งด้านหน้าด้านหลังล้วนมีกล้องวงจรปิด คุณอวี๋หน้ามืดตามัวจนรอไม่ไหวขนาดนี้ ดูท่าคงคิดจะเปิดศึกรักกลางโถงทางเดินชั้นบนสุดของโรงแรมจริงๆ เสียแล้ว

หากถึงเวลานั้นมีคนปล่อยคลิปออกไป เซี่ยหานคงหนีไม่พ้นถูกตราหน้าเป็นนังแพศยาที่คนรุมประณามแน่

"เจ้าอ้วน ปล่อยให้มันเข้ามา" เซี่ยหานพยักพเยิดให้หลี่เยว่

น้ำเสียงของเธอเย็นเฉียบและเด็ดขาดจนไม่อาจปฏิเสธได้

"ใช่แล้ว เจ้าอ้วน แกอย่ามาขวางทางรวยของเซี่ยหาน ขอแค่ยอมนอนกับฉันสักคืน มีบทไหนบ้างที่ไม่ได้ บทนางเอกมีให้เลือกไม่อั้น!"

ประธานอวี๋พูดจาลิ้นไก่สั้นฟังไม่ค่อยเป็นคำ ทว่าความกำเริบเสิบสานกลับทวีคูณ เขาตะเกียกตะกายหมายจะเบียดผ่านตัวหลี่เยว่ไปหาเซี่ยหานให้ได้

พอหลี่เยว่หันไปมอง ก็เห็นรอยยิ้มเย็นเยียบเปี่ยมด้วยจิตสังหารผุดขึ้นบนใบหน้าของเซี่ยหาน ทำเอาเขาอดขนลุกซู่สะดุ้งสุดตัวไม่ได้

เซี่ยหานตรงหน้าช่างแปลกตายิ่งนัก ทั่วทั้งร่างแผ่รังสีอำมหิตออกมา แม้บนใบหน้าจะยังคงมีรอยยิ้ม ทว่าในแววตากลับซ่อนความดุดันเหี้ยมเกรียมเอาไว้

พอมองนานเข้า หลี่เยว่ถึงกับขนลุกซู่ รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายกระหายเลือด เหมือนเธอพร้อมจะฆ่าแกงประธานอวี๋ตรงหน้าให้ตายคามืออย่างไรอย่างนั้น

"เซี่ยหาน ฉันหลบให้ก็ได้ แต่เราตกลงกันก่อนนะ ฆ่าคนมันผิดกฎหมาย" หลี่เยว่ค่อยๆ ขยับตัวถอยออกไปสองสามก้าวอย่างเชื่องช้าเพื่อเปิดทาง

เซี่ยหานหันไปมองเขา ใบหน้าผุดรอยยิ้มสงบนิ่ง

"ฉันรู้ค่ะ แต่ฉันได้ยินมาว่าการป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมายน่ะทำได้นี่คะ เขาคิดจะข่มขืนฉัน ฉันก็แค่ปกป้องความปลอดภัยของตัวเอง ส่วนเขาจะอยู่หรือตายก็แล้วแต่ชะตากรรมแล้วกัน"

ขณะที่พูด เธอก็ถอดเตะรองเท้าส้นสูงที่เกะกะคู่นั้นทิ้งไปทันที

ได้ยินแบบนี้เข้า หลี่เยว่ก็ยิ่งกังวลหนักกว่าเดิม แต่เมื่อเห็นสายตาที่เปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของเซี่ยหาน เขาก็รู้แล้วว่าพูดอะไรไปก็คงไร้ประโยชน์

ประธานอวี๋ตั้งท่าจะพุ่งเข้ามา เซี่ยหานจึงเตรียมพร้อมที่จะซัดให้อีกฝ่ายหมอบกระแตในคราวเดียว

"เหล่าอวี๋ นายทำอะไรน่ะ" เสียงทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะ

เซี่ยหานเอียงคอไปมอง ก็เห็นประธานหลินผู้ดูสง่างามก้าวออกมาจากลิฟต์ มุ่งสายตามองประธานอวี๋ด้วยสีหน้าประหลาดใจ

"เหล่าหลิน นายมาแล้วเหรอ เซี่ยหานสวยมากเลยนะ พวกเรามาเล่นสนุกด้วยกันหน่อยเป็นไง" ประธานอวี๋พุงพลุ้ยคนนี้เห็นได้ชัดว่าเมาแอ๋จนขาดสติ ถึงได้พ่นคำพูดพรรค์นี้ออกมาได้ น่าสะอิดสะเอียนสิ้นดี

"เหล่าอวี๋ นายพูดจาเพ้อเจ้ออะไรอีก เซี่ยหานเป็นดาราสาวหน้าใหม่ที่บริษัทตั้งใจจะผลักดันในอนาคตนะ ถ้าเธอไม่ยินยอม ใครก็แตะต้องไม่ได้ทั้งนั้น" ประธานหลินเอ็ด ก่อนจะหันมายิ้มขอโทษขอโพยกับเซี่ยหาน "เซี่ยหาน ต้องขอโทษด้วยนะ เหล่าอวี๋เขาเมาแล้ว อย่าเอาคำพูดเขามาใส่ใจเลย"

เซี่ยหานกระตุกมุมปากส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้ประธานหลิน "ประธานหลินคะ ฉันแค่ป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมายเท่านั้นค่ะ"

สิ้นเสียง มือข้างหนึ่งของเธอก็กดพนักพิงโซฟาเอาไว้ อาศัยแรงส่งดีดตัวลอยขึ้น เตะเปรี้ยงเข้าที่ท้องของประธานอวี๋เต็มเหนี่ยว

พุงที่เคยยื่นโย้เหมือนคนท้องพลันยุบยวบลงไปในพริบตา ประธานอวี๋เซถอยหลังไปหลายก้าวใหญ่ ก่อนจะหงายหลังกระแทกพื้นดัง "พลั่ก!"

ประธานอวี๋รีบกุมท้องร้องโอดโอยลั่น ทว่ายังร้องได้ไม่ทันไร ก็เริ่มโก่งคออ้วกออกมาดัง "แหวะๆ"

ลูกเตะเมื่อครู่ของเซี่ยหานใส่แรงไปไม่น้อย ถึงขั้นสะเทือนไปถึงกระเพาะ

ประจวบเหมาะกับที่ดื่มเหล้าไปเยอะ จึงสำรอกออกมาอย่างเอาเป็นเอาตาย เศษอาหารที่ถูกน้ำย่อยไปครึ่งหนึ่งส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งจนแทบทนไม่ไหว

เมื่อถูกเซี่ยหานเตะเข้าอย่างจังจนทั้งเจ็บทั้งอ้วกไม่หยุด ประธานอวี๋ก็ทรมานจนแทบจะร้องไห้ แต่พอจะอ้าปากแหกปากร้อง ของที่ขย้อนออกมาก็ดันมาจุกอุดอยู่ที่คอหอย

สภาพที่ทั้งอยากจะอ้วก ทั้งจำต้องกลืนของกลับลงไปช่างดูน่าเวทนายิ่งนัก แต่น่าเสียดายที่คนที่อยู่ในเหตุการณ์ไม่มีใครคิดจะสงสารเขาสักคน

ส่วนประธานหลินที่เพิ่งขึ้นมาชั้นบน ยังคงยืนนิ่งค้างอยู่หน้าประตูลิฟต์ ตอนนี้รอยยิ้มสุภาพพอดิบพอดีบนใบหน้ามลายหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงความตกตะลึงจนถึงที่สุดเข้ามาแทนที่

ดาราสาวอย่างเซี่ยหานที่ดูบอบบางไร้เรี่ยวแรง เมื่อกี้กลับเตะชายวัยกลางคนจนลงไปนอนหมอบร้องไห้สลับอ้วกอยู่กับพื้น ฝีมือแบบนี้เขาไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อนจริงๆ

"ประธานหลินคะ อยากลองสักทีไหม" เซี่ยหานเงยหน้าขึ้น ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มตามมารยาท

ประธานหลินรีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน ไม่ว่าก่อนหน้านี้เขาจะคิดอะไรอยู่ ตอนนี้ความคิดเหล่านั้นมอดดับไปจนหมดสิ้น

เซี่ยหานไม่ใช่ดอกไม้บอบบางตามข่าวลือ แต่เป็นนางพญาดอกไม้พิษชัดๆ

"เซี่ยหาน เธอชักจะเก่งกล้าเกินไปแล้วนะ เหล่าอวี๋เป็นถึงกรรมการบริหาร คงไม่ยอมปล่อยให้เรื่องตบหน้าฉาดใหญ่แบบนี้ผ่านไปง่ายๆ แน่ ถึงตอนนั้นฉันจะอยู่ข้างเหล่าอวี๋ เธอเตรียมรับผลที่จะตามมาไว้เถอะ"

หลังจากประธานหลินได้สติ ทั้งร่างก็แผ่กลิ่นอายเคร่งขรึม สีหน้าดูแย่ถึงขีดสุด

เขารีบกดโทรศัพท์เรียกคนขึ้นมาทันที ส่วนเซี่ยหานยังคงมีท่าทีไม่ยี่หระ

"ต่อให้ฉันไม่เก่งกล้า บอร์ดบริหารก็คงไม่คิดจะปล่อยฉันไปอยู่แล้วมั้งคะ ประธานหลินเลือกขึ้นมาบนห้องเวลานี้ คงกะจะมาร่วมวงเล่นสนุกกับประธานอวี๋สินะคะ ให้ฉันทายเลขคีย์การ์ดในมือคุณไหมล่ะ ว่าจะบังเอิญเป็นห้องสองศูนย์ศูนย์หนึ่ง ห้องเดียวกับที่ฉันได้มารึเปล่า" เซี่ยหานควานเอาคีย์การ์ดใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า ซึ่งก็คือใบที่หลี่เยว่ได้มาเมื่อครู่

ทุกคำที่เธอพูดออกมา สีหน้าของประธานหลินก็ยิ่งดูย่ำแย่ลงเรื่อยๆ ราวกับถูกเธอทายถูกเข้าเต็มเปา

"เซี่ยหาน เธอพูดให้น้อยๆ หน่อยเถอะ" หลี่เยว่ยืนเป็นฉากหลังอยู่นาน พอได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ตอนนี้ เหงื่อกาฬก็แตกพลั่กไปทั้งตัว

ไม่นึกเลยว่าประธานหลินที่ดูภูมิฐานผึ่งผาย จิตใจจะคิดเรื่องสกปรกโสมมแบบนี้ได้ ช่างเกินคาดจริงๆ