บทที่ 77 อานุภาพของเซี่ยหาน

เรื่องที่หลี่เยว่พยายามห้ามปราม เซี่ยหานไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของเธอกลับยิ่งเด่นชัดขึ้น

"ยังไงประธานหลินก็พูดแล้วนี่คะ ว่าบอร์ดบริหารจะไม่ปล่อยฉันไว้ ให้ฉันดูแลตัวเองให้ดี ในเมื่อฉันถูกกำหนดให้เป็นเบี้ยทิ้ง สู้ซัดประธานหลินสักยกก่อนดีกว่าไหม จะได้ไม่ต้องถึงเวลาที่ประธานหลินต้องปั้นหน้าเคร่งศีลธรรมมาช่วยพูดขอร้องแทนฉัน ฉันช่วยส่งบันไดให้ประธานหลินก้าวลงด้วยความหวังดีแท้ๆ ถึงเวลาประธานหลินกับประธานอวี๋จะได้พาพวกตาแก่ตัณหากลับในบอร์ดบริหารมาประณามฉันได้เต็มที่ไง ยุคนี้ดาราสาวที่รู้ความและรู้กาลเทศะอย่างฉันหาไม่ได้ง่ายๆ แล้วนะ"

เซี่ยหานพูดพลางกระตุกยิ้มให้เขา เผยรอยยิ้มละมุนละไมออกมา ราวกับว่าข้อเสนอของตัวเองนั้นยอดเยี่ยมเสียเต็มประดา

ประธานหลินกระแอมเบาๆ หนึ่งที แล้วรีบกดลิฟต์ลงไปข้างล่างทันที

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่กล้าอยู่ตรงนี้ต่อแล้ว กลัวเหลือเกินว่าเซี่ยหานจะเดินเข้ามาซัดเขาเข้าจริงๆ เหมือนอย่างที่ทำกับประธานอวี๋

"โธ่ บรรพบุรุษน้อยของฉัน เมื่อไหร่เธอจะเลิกหาเรื่องใส่ตัวแบบนี้สักทีนะ หัวใจดวงน้อยๆ ของฉันจะวายเพราะความตกใจอยู่แล้วเนี่ย"

หลี่เยว่ใช้เวลานานมากกว่าจะได้สติ เขารีบพุ่งเข้าไปตรงหน้าเซี่ยหานด้วยสีหน้าเศร้าหมองราวกับเพิ่งเสียพ่อแม่ไปหมาดๆ

เซี่ยหานลงมือกับประธานอวี๋ต่อหน้ากล้องวงจรปิดเยอะขนาดนี้ แถมยังเอ่ยปากข่มขู่ประธานหลินอีก นี่มันเรื่องใหญ่โตชัดๆ

อีกอย่างก่อนไป ประธานหลินก็บอกชัดเจนแล้วว่าบอร์ดบริหารจะไม่ปล่อยเธอไว้ เห็นได้ชัดว่าชีวิตหลังจากนี้ของเธอคงอยู่ยากแน่

"พังแน่ๆ เธอโดนแบนชัวร์ อุตส่าห์สร้างกระแสมาจนดีขนาดนี้ กำลังจะพังพินาศหมดแล้ว…"

หลี่เยว่ยกมือกุมหน้าอกพลางบ่นพึมพำไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าเขายังคงหวาดผวากับวิธีจัดการอันดิบเถื่อนของเซี่ยหานไม่หาย การไปมีเรื่องกับบอร์ดบริหารระดับประธานถึงสองคนติดกันแบบนี้ เซี่ยหานเตรียมตัวกลับบ้านไปอดตายได้เลย

"รีบมาช่วยพยุงฉันหน่อย" เซี่ยหานขมวดคิ้ว สีหน้าฉายแววเจ็บปวดขึ้นมา แต่เธอไม่ได้เสียใจกับเรื่องที่เพิ่งถีบคนไปหรอกนะ ตรงกันข้าม เป็นเพราะเมื่อกี้เธอออกแรงถีบหนักหน่วงเกินไป ข้อเท้าก็เลยเคล็ดไปนิดหน่อยต่างหาก

ร่างนี้ช่างบอบบางราวกับไข่ในหินจริงๆ แค่แรงที่ใช้ต่อยตีคนแค่นี้ยังรับไม่ไหว วันหน้าถ้าต้องเจอสถานการณ์คับขัน คงเอาตัวรอดได้ไม่ดีแน่

เมื่อเห็นเธอทำหน้าเหยเกเพราะความเจ็บ หลี่เยว่ก็รู้สึกจนใจจนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดดี

"ในเมื่อรับไม่ไหว แล้วจะไปทุ่มสุดตัวถีบคนอื่นทำไมล่ะเนี่ย" หลี่เยว่ยังคงบ่นอุบ

ทว่าเพื่อป้องกันไม่ให้ประธานหลินลงไปตามคนขึ้นมา เขาจึงรีบเข้าไปพยุงเซี่ยหานออกไปจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด ส่วนประธานอวี๋ที่นอนอ้วกหมดสติอยู่บนพื้น ตอนนี้พวกเขาก็ไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจแล้ว

พอออกจากลิฟต์มา เซี่ยหานก็เห็นว่าประธานหลินพาคนเดินตรงเข้ามาจริงๆ โชคยังดีที่เจิ้งหมิงยังพอพึ่งพาได้ ก่อนหน้านี้เขาได้รับปากฉู่อวี๋เอาไว้ ดังนั้นแม้ว่าเซี่ยหานจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เขาก็ยังคงปักหลักรออยู่ข้างล่าง

เจิ้งหมิงไม่เปิดโอกาสให้พวกประธานหลินได้ทำอะไร เขารีบปรี่เข้ามาหาทันที

"เซี่ยหาน ไม่เป็นไรใช่ไหม รถฉันจอดอยู่ข้างนอกพอดี ไปกันเถอะ" เจิ้งหมิงพูดพลางเดินนำหน้า ในโรงแรมนี้มีแต่คน เขาไม่สะดวกที่จะช่วยพยุงเซี่ยหานตามอำเภอใจ ประเดี๋ยวพวกชอบสอดรู้สอดเห็นจะแอบถ่ายรูปไปลงเวยปั๋วอีก

ยุคนี้พวกชอบกินเผือกมักจะถือคติยิ่งเละยิ่งมัน ไม่มีเรื่องอะไรก็พยายามจะปั่นให้เป็นเรื่องจนได้

โดยเฉพาะในวงการบันเทิง บางคนมีนิสัยชอบมุงดูเรื่องสนุก อยากให้วันนี้คนนั้นนอกใจ พรุ่งนี้คนนี้มีภาพหลุด กลัวแต่ว่าโลกนี้จะสงบสุขเกินไป

เจิ้งหมิงบอกให้คนขับรถขับออกจากหน้าโรงแรม โชคดีที่ข้างนอกมืดแล้ว คนตามทางจึงไม่ทันสังเกตเห็นอะไร

"เมื่อกี้ฉู่อวี๋ติดธุระนิดหน่อย ฉันเลยมาส่งพวกเธอแทน" เจิ้งหมิงช่วยแก้ตัวให้ฉู่อวี๋ที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้

เซี่ยหานพยักหน้า ก่อนหน้านี้ฉู่อวี๋ตกลงว่าจะกลับพร้อมเธอแท้ๆ แต่พอได้รับข้อความ เขาก็รีบร้อนจากไปทันที แถมสีหน้ายังดูย่ำแย่มาก คาดว่าคงเกิดเรื่องสำคัญมากจริงๆ

เธอไม่ใช่เด็กเสียหน่อย อีกอย่างก่อนไป ฉู่อวี๋ก็อุตส่าห์ฝากฝังเธอกับคนอื่นไว้แล้ว สุดท้ายเป็นเธอเองกับหลี่เยว่ที่วางแผนสลัดเจิ้งหมิงทิ้ง แล้วแอบขึ้นไปซัดคนข้างบน

ดังนั้น สิ่งที่ฉู่อวี๋ทำให้เธอก็นับว่าเกินพอแล้ว เธอไม่เพียงไม่ควรโทษเขา แต่ยังต้องขอบคุณเขาด้วยซ้ำ

"เซี่ยหาน เธอไม่เป็นไรแน่นะ เมื่อกี้ฉันเห็นประธานหลินขึ้นไปชั้นบนสุด พอลงมาจากลิฟต์สีหน้าก็ดูแย่สุดๆ ถ้าเขาไม่เดินออกจากลิฟต์มาซะก่อน ฉันก็กะว่าจะขึ้นไปตามหาเธอที่ชั้นบนสุดอยู่แล้วเชียว" เจิ้งหมิงอาศัยจังหวะที่รถกำลังแล่นอยู่ รีบคว้าโอกาสถามเซี่ยหานด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ประธานหลินแห่งบอร์ดบริหารเอ็มเอ็นคนนั้นน่ะ ได้ชื่อว่าเป็นพวกหน้าเนื้อใจเสือตัวพ่อเลยนะ ปั้นหน้าทรงภูมิกับทุกคน แต่เนื้อแท้คือสัตว์เดรัจฉานในคราบผู้ดี กลืนคนทั้งเป็นแบบไม่คายกระดูก นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันเห็นเขาชักสีหน้าต่อหน้าคนอื่น แถมยังเป็นสีหน้าที่ดูแย่สุดขีด เหมือนเพิ่งเสียพ่อแม่ไปอย่างนั้นแหละ…"

สมกับเป็นผู้กำกับใหญ่ เคยชินกับการอบรมสั่งสอนคนในกองถ่ายมาตลอด ตอนนี้พอได้โอกาสด่าคนขึ้นมา คำพูดคำจาเลยพรั่งพรูออกมาแบบไม่ยั้ง จนคนฟังแทบจะรับมือไม่ทัน

ก่อนหน้านี้ที่ฉู่อวี๋บอกให้เขาพาเซี่ยหานออกไป เขาก็เริ่มระแวงอยู่แล้ว เพราะเรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้นบ่อยมากในวงการ

เขาถึงได้เดาว่าเซี่ยหานน่าจะขึ้นไปที่ห้องบนชั้นบนสุด โรงแรมนี้เดิมทีก็เป็นทรัพย์สินของสมาชิกคนหนึ่งในบอร์ดบริหารเอ็มเอ็นอยู่แล้ว จึงเหมาะมากที่จะใช้เป็นสถานที่สำหรับกฎซ่อนเร้น

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เมื่อกี้ฉันแค่ป้องกันตัวตามสมควรนิดหน่อย ถ้าหลังจากนี้ไม่มีงานแสดงให้เล่นแล้ว ก็คงต้องรบกวนผู้กำกับเจิ้งช่วยชี้แนะและสนับสนุนฉันด้วยนะคะ"

เซี่ยหานกระตุกยิ้ม มุมปากปรากฏรอยยิ้มเจื่อนๆ ช่วงเวลาแบบนี้ สกิลการพูดจาเอาใจของเธอกลับทำงานขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาด

ถ้าเป็นเวลาปกติ แล้วเซี่ยหานพูดประโยคนี้ออกมา หลี่เยว่คงดีใจจนแทบบ้า คิดว่าเธอคงตาสว่างรู้ความขึ้นมาแล้วแน่ๆ

แต่หลังจากเพิ่งเกิดเรื่องบัดซบพวกนั้นขึ้น พอได้ยินคำพูดนี้ หลี่เยว่กลับรู้สึกเหมือนเห็นยันต์ทวงวิญญาณเสียมากกว่า ในใจยังคงอึดอัดคับข้องจนแทบหายใจไม่ออก

เจิ้งหมิงเป็นคนฉลาด พอได้ยินเธอพูดแบบนั้น ตอนแรกก็ชะงักไป จากนั้นจึงเอ่ยถามด้วยความตกตะลึง "ร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ แล้วเธอสู้ไหวเหรอ"

จุดสนใจของผู้กำกับใหญ่ช่างแตกต่างจากคนทั่วไปจริงๆ เซี่ยหานพยักหน้า

"สู้ไหวค่ะ พวกไร้ประโยชน์ วันๆ จมปลักอยู่กับกิเลสตัณหาและสุรานารี ต้องมารับมือกับก้อนไขมันเดินได้แบบนั้น ทำไมฉันจะสู้ไม่ไหวล่ะคะ" เวลาเซี่ยหานเหน็บแนมใคร เธอก็ยังคงแทงใจดำได้ตรงจุดเสมอ

เจิ้งหมิงกระแอมเบาๆ แอบก้มมองดูสารรูปตัวเองเงียบๆ พลางชั่งใจในอกว่า ตัวเองจะถูกนับรวมอยู่ในพวกไร้ประโยชน์ประเภทนั้นด้วยหรือเปล่า

"เธอวางใจเถอะ ถ้ามีบทที่เหมาะสม ฉันติดต่อเธอแน่นอน แต่เธอเองก็ต้องมีแผนสำรองไว้ด้วยนะ ถ้าเอ็มเอ็นคิดจะแบนเธอแบบเด็ดขาดจริงๆ เธอก็ต้องหาคนนอกมาช่วยสนับสนุน ไม่อย่างนั้นถ้ากระแสดรอปลงไป มันจะไม่เป็นผลดีต่อตัวเธอในตอนนี้เลย"

เจิ้งหมิงพูดคุยกับเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รถยังไม่ทันจะถึงหน้าหมู่บ้านของเซี่ยหาน เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นเสียก่อน

"ฉู่อวี๋โทรมาน่ะ" เจิ้งหมิงพูดพลางกดเปิดลำโพง "ฮัลโหล นึกว่าลืมไปแล้วว่าต้องโทรมา ให้โอกาสเป็นอัศวินขี่ม้าขาวมาช่วยสาวงามก็ดันไม่เอา ตอนนี้เซี่ยหานไม่คิดจะยอมพลีกายตอบแทนบุญคุณนายแล้วนะ"

ปลายสายเงียบเสียงไปครู่หนึ่ง ลมหายใจที่ได้ยินดูเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

"เธอไม่เป็นไรใช่ไหม" เสียงของฉู่อวี๋แหบพร่าเล็กน้อย ฟังดูน่ากลัวขึ้นมาทันที

"นายเป็นอะไรไปเนี่ย ทำไมเสียงแหบขนาดนั้น โดนความเย็นเล่นงานเหรอ" เจิ้งหมิงรีบถามต่อทันที

"ผมไม่เป็นไร เซี่ยหานเป็นยังไงบ้าง"

เจิ้งหมิงจนปัญญาที่จะซักไซ้ในเมื่อฉู่อวี๋ไม่ยอมบอก เขาจึงพยักพยิดหน้าไปทางเซี่ยหาน ส่งสัญญาณให้เธอเป็นคนคุยกับเขาเอง

"น้องปลา ฉันไม่เป็นไรแล้วค่ะ ผู้กำกับเจิ้งกำลังจะพาฉันกลับถึงหมู่บ้านแล้ว คุณโอเคไหม"

ปลายสายของฉู่อวี๋เงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ผมโอเค ให้เขาไปส่งคุณกลับเถอะ แล้วรีบพักผ่อนเร็วๆ นะ"

เจิ้งหมิงรับโทรศัพท์กลับมาหมายจะเอ่ยแซวต่ออีกสักสองสามคำ ทว่าฉู่อวี๋กลับกดวางสายไปเสียแล้ว ทิ้งไว้เพียงสัญญาณสายไม่ว่างที่ดังยาวๆ

"ไอ้เด็กบ้า เสร็จนาฆ่าโคถึกแท้ๆ ยังใช้ประโยชน์จากฉันไม่เสร็จดี ก็ไม่คิดจะพูดจาหวานหูใส่สักคำ" แม้ปากของเจิ้งหมิงจะบ่นด้วยความรำคาญ แต่คิ้วของเขากลับขมวดมุ่น เห็นได้ชัดว่าเขาก็รับรู้ได้ว่าสภาพของฉู่อวี๋เมื่อกี้ดูผิดปกติไปจริงๆ

"น้องปลาไม่ได้เป็นอะไรแน่นะคะ ฟังดูเหมือนคนอกหักยังไงยังงั้นเลย" เซี่ยหานเอียงคอ พึมพำออกมาเสียงเบา

บังเอิญว่าเจิ้งหมิงได้ยินเข้าพอดี จึงอดหัวเราะเยาะออกมาไม่ได้

"เซี่ยหาน เธอนี่ไม่ทำให้เสียชื่อคนทึ่มจริงๆ เลยนะ ฉู่อวี๋ยังจีบเธอไม่ติดเลย จะเอาที่ไหนมาอกหักกัน ถ้าอยากให้เขาอกหัก เธอก็ยอมตกลงคบกับเขา แล้วค่อยบอกเลิกเขาสิ"

เจิ้งหมิงพูดจาจริงจังมาก เซี่ยหานกะพริบตาปริบๆ แล้วจ้องมองเขาเขม็งทันที

พอต้องสบสายตาอันไร้เดียงสาของเซี่ยหาน เจิ้งหมิงก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรงไปทั้งตัว แววตาซื่อๆ ไร้เดียงสาของเซี่ยหานเวลามองคนอื่นนี่มันอาวุธร้ายแรงชัดๆ ใครมองสบตาเข้าเป็นต้องปวดกบาลทุกราย

"ช่างเถอะ ไม่พูดแล้ว ให้ผู้จัดการของเธอเดินไปส่งขึ้นตึกแล้วกัน รถฉันจอดใต้ตึกเธอไม่ได้หรอก ขืนมีใครแอบถ่ายไปได้จะกลายเป็นเรื่องใหญ่อีก ยุคนี้พวกนักข่าวบางคนไร้ยางอายสิ้นดี แค่มีรูปเฟรมเดียวกันสักสองสามรูป ต่อให้ภาพจะเบลอและแตกจนไม่ต่างจากเศษขยะ หรือไม่ได้มีความใกล้ชิดเกินเลยอะไรสักนิด พวกมันก็มโนแต่งเป็นมหากาพย์รักรันทดน้ำเน่าเคล้าน้ำตาได้เป็นฉากๆ แล้ว…"

เจิ้งหมิงรู้สึกเอือมระอากับมาตรฐานที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินของข่าวซุบซิบในปัจจุบันมาก จึงถือโอกาสถ่ายทอดประสบการณ์เตือนสติเซี่ยหานไปด้วย

ทั้งสองฝ่ายเอ่ยลากันสั้นๆ ก่อนที่เซี่ยหานกับหลี่เยว่จะลงจากรถมาพร้อมกัน

เมื่อกี้ตอนที่เจิ้งหมิงยังอยู่ หลี่เยว่จำต้องสะกดกลั้นเพลิงโทสะเอาไว้เพราะไม่สะดวกที่จะระบายออกมา สีหน้าของเขาจึงดูเย็นชาไร้อารมณ์มาตลอดทาง

ตอนนี้ในที่สุดเจิ้งหมิงก็ไปเสียที เหลือแค่พวกเขาสองคน จะพูดอะไรก็ย่อมพูดได้เต็มปากแล้ว

หลี่เยว่อดทนรอจนกระทั่งเซี่ยหานเปิดประตูห้องของเธอ พอทั้งสองก้าวเข้ามาด้านในโดยที่ยังไม่ทันได้เปลี่ยนรองเท้าด้วยซ้ำ หลี่เยว่ก็ระเบิดอารมณ์ออกมาทันที

"เซี่ยหาน เธอไปลงไม้ลงมือกับคนอื่นได้ยังไง อย่ามาอ้างเรื่องป้องกันตัวกับฉันเลยนะ ทางฝั่งนั้นสามารถฟ้องร้องเอาผิดเธอข้อหาทำร้ายร่างกายโดยเจตนาได้สบายๆ เลย เธอกระหน่ำถีบไปแรงขนาดนั้น สุดท้ายถึงขั้นทำให้ประธานอวี๋สลบเหมือดไปเลยเนี่ย ยังไม่รู้เลยว่าไอ้สวะนั่นมันจะตายหรือเปล่า ถ้าตอนนั้นเธอคุมแรงไม่อยู่ แล้วพลั้งเท้าเตะเขาตายขึ้นมาจะทำยังไง หน้าตาสะสวย วัยกำลังสดใสอย่างเธอ จะต้องมาแลกชีวิตให้กับไอ้หมาตัวนั้นเหรอ ก่อนจะทำอะไรเคยคิดถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาบ้างไหม ฉันก็อยู่ตรงนั้นทั้งคน ในฐานะผู้จัดการของเธอ ฉันสามารถออกหน้าขวางเขาไว้ได้อยู่แล้ว ต่อให้ต้องไปมีเรื่องกับเขา คนที่มีเรื่องก็คือฉัน เธอแค่หลบอยู่ข้างหลังคอยดูเฉยๆ ก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ!"

"ก่อนหน้านี้ยังมารบเร้าบอกฉันไม่หยุดว่าจะขึ้นไปคุยกับเขาให้รู้เรื่อง ฉันก็นึกว่าเธอจะมีแผนการอันชาญฉลาดอะไร ที่ไหนได้ กลับเป็นการเดินดุ่ยๆ ขึ้นไปซัดเขาตรงๆ ฉันจะบ้าตายเพราะเธอให้ได้เลยจริงๆ!"

ใบหน้าของหลี่เยว่เต็มไปด้วยความโกรธระคนเสียใจ เขาหวาดกลัวกับเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆ

ตอนที่เซี่ยหานถีบเข้าไปนั้น แม้ลึกๆ เขาจะรู้สึกสะใจ แต่พอลองคิดทบทวนดูอีกที เหงื่อกาฬก็พลันผุดพรายออกมาเต็มฝ่ามือด้วยความเสียวสันหลัง

ความกล้าของยัยนี่มันใหญ่คับฟ้าเกินไปแล้ว ทำเหมือนกับว่าไม่เคยกลัวว่าคนอื่นจะตายเลยสักนิด