บทที่ 78 สองมือสังหาร

“นายวางใจเถอะ ฉันรู้ลิมิตน่า มือคู่นี้ของฉันสวยขนาดนี้ ไม่ว่าจะรูปทรงหรือสีผิวก็ไร้ที่ติทั้งนั้น บริสุทธิ์ผุดผ่องจะตายไป ฉันไม่อยากให้คนแรกที่ต้องมาเปื้อนเลือดมือฉันเป็นไอ้พวกที่เทียบไม่ได้แม้แต่กับสัตว์เดรัจฉานหรอกนะ!”

เซี่ยหานพูดพลางยกมือขึ้นมาโบกไปมาตรงหน้าเขา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังทวงความชอบ

ทว่าพอเธอพูดประโยคนี้ออกมา มันกลับยิ่งทำให้หลี่เยว่รู้สึกอยากจะกระอักเลือด

ตอนแรกที่เขาหยิบยกเรื่องฆ่าคนขึ้นมาพูด ก็แค่อยากจะขู่ให้เซี่ยหานกลัว ให้เธอตระหนักถึงความร้ายแรงว่าเกือบจะฆ่าประธานอวี๋ตายไปแล้ว ทุกคนต่างก็เป็นเด็กดีที่เติบโตขึ้นมาใต้ร่มธงแดง ย่อมกลัวการไปพัวพันกับเรื่องชั่วช้าอย่างการฆ่าคนวางเพลิงเป็นธรรมดา เขาแค่หวังให้เซี่ยหานเพลาๆ มือลงบ้างในครั้งหน้า

ใครจะไปคิดว่ายัยสมองทึบคนนี้จะไม่เดินตามวิถีคนปกติ แถมยังมาคุยเรื่องฆ่าคนกับเขาอย่างจริงจังอีก

นอกจากเธอจะไม่รู้สึกรังเกียจกับการทำให้มือสวยๆ คู่นั้นต้องเปื้อนเลือดแล้ว ดูเหมือนจะแฝงความคาดหวังเอาไว้ด้วยซ้ำ

ขอโทษนะ? หลี่เยว่รู้สึกว่าตัวเองจะรับไม่ไหวแล้วจริงๆ อยากจะคุกเข่าลงต่อหน้าเซี่ยหานให้รู้แล้วรู้รอด

เส้นประสาทของศิลปินช่างแข็งแกร่งเกินไปแล้ว เด็กมีปัญหาทางสมองขั้นสิบ แถมยังมีจิตใจโน้มเอียงไปทางอาชญากรขั้นรุนแรง มองการฆ่าคนเป็นเรื่องผักปลา ผู้จัดการควรจะลาออกไปเลย หรือควรจะฆ่าตัวตายเพื่อขอขมาดีล่ะเนี่ย

“เธอ—” หลี่เยว่โมโหจนพูดไม่ออก พอยกนิ้วชี้หน้าเซี่ยหาน นิ้วของเขาก็สั่นไม่หยุด

เซี่ยหานเห็นท่าทางแบบนั้นของเขา ก็กลัวว่าเขาจะโมโหจนล้มป่วยไปเสียก่อน

“ฉันล้อเล่นน่า ฉันไม่ฆ่าคนหรอก ฉันสัญญา” เซี่ยหานยกมือขึ้นสาบานทันที สีหน้าจริงจังเต็มเปี่ยม

“นายอย่าโกรธไปเลย เขาบอกกันว่าโกรธบ่อยๆ มันทำร้ายสุขภาพ เป็นอัมพฤกษ์อัมพาตกับลิ่มเลือดในสมองได้ง่ายนะ ตัวนายก็อ้วนขนาดนี้อยู่แล้ว อนาคตหนีไม่พ้นเงาของโรคสามสูงแน่นอน ฉันจะปล่อยให้นายกลายเป็นคนที่แม้แต่อุจจาระปัสสาวะตัวเองยังไม่รู้เรื่องไม่ได้หรอก…”

เซี่ยหานคว้ามืออวบๆ ของหลี่เยว่เอาไว้ พลางพูดกับเขาด้วยสีหน้าจริงจังอย่างถึงที่สุด

หลี่เยว่โมโหจนแทบล้มตึง เกือบจะหมดสติไปตรงนั้น

ยังดีที่สุดท้ายเขายังใช้สภาพจิตใจอันแข็งแกร่งดึงตัวเองกลับมาได้ ก่อนจะฉีกยิ้มที่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ส่งให้เธอ

“ฉันหมดปัญญากับเธอแล้วจริงๆ ปล่อยให้เธอไปตามยถากรรมเถอะ”

หลี่เยว่ถอนหายใจยาว พลันรู้สึกว่าตัวเองแก่ลงไปถนัดตา ราวกับแก่ขึ้นไปอีกสิบปีในชั่วข้ามคืน

“ไม่เป็นไรน่า นายอย่าลืมสิว่าฉันแซ่เซี่ย เซี่ยหยวนเป็นพี่ชายฉัน เขาไม่มีทางทนดูฉันซวยขนาดนั้นหรอก ถ้าไม่ไหวจริงๆ ถึงตอนนั้นฉันค่อยไปอ้อนวอนเขา ไม่ปล่อยให้นายตกงานแน่นอน อนาคตฉันจะพานายไปโกยเงินก้อนโตเอง!”

คราวนี้เซี่ยหานจริงจังขึ้นมาได้เสียที ไม่เพียงแต่ท่าทีจะดีขึ้น แต่ยังคิดหาทางออกดีๆ ได้อีกด้วย

น่าเสียดายที่หลี่เยว่ไม่คิดว่าเซี่ยหยวนจะยื่นมือเข้าช่วยเธอ เพราะก่อนหน้านี้ยัยคนทึ่มนี่เพิ่งจะรีดไถเงินจากเซี่ยหยวนมาก้อนหนึ่ง ไม่แน่ว่าเซี่ยหยวนอาจจะกำลังแค้นจนกัดฟันกรอดอยู่ก็ได้ แล้วจะยอมมาช่วยเธอได้ยังไง

“อ้อ ถ้าเซี่ยหยวนไม่ยอมช่วยเธอ เธอก็อย่าลืมพูดชมฉันต่อหน้าเขาให้หน่อยแล้วกัน ถึงเธอจะไร้สมอง แต่ฝีมือฉันน่ะเก่งกาจรอบด้าน ศิลปินคนไหนมาอยู่กับฉันก็ฝ่าฟันขึ้นมาได้ทั้งนั้น ฉันก็แค่โดนเธอถ่วงความเจริญเอาไว้ ให้พี่ชายเธอรับฉันไว้ทำงานเถอะ ฉันจะตั้งใจหาเงินให้เขาแน่นอน ปล่อยให้เธอไปตามยถากรรมคนเดียวก็พอแล้ว”

พูดตามตรง ในแง่ของความร้ายกาจไร้ศีลธรรมแล้ว ทั้งหลี่เยว่และเซี่ยหานก็พอฟัดพอเหวี่ยงกัน ไม่มีใครดีไปกว่าใครหรอก

พอเซี่ยหานได้ยินสิ่งที่เขาพูด ทีแรกก็ชะงักไป จากนั้นใบหน้าก็ผุดรอยยิ้มขึ้นมา

“เจ้าอ้วนหลี่ นายฝันหวานอะไรอยู่เนี่ย คนจิตใจดีงามเข้าใจโลกอย่างฉัน ย่อมไม่มีวันทอดทิ้งนายอยู่แล้ว ยามมีชีวิตนายต้องเป็นคนของฉัน ยามตายก็ต้องเป็นผีของฉัน ถึงฉันจะต้องพังพินาศจริงๆ ฉันก็ต้องลากนายไปลงหลุมด้วยกันอยู่ดี”

“เวรเอ๊ย เซี่ยหาน เธอนี่มันใจคออำมหิตที่สุด!”

ทั้งสองคนเริ่มเปิดศึกเถียงกันในประเด็นที่ว่าใครกันแน่ที่ไร้จิตสำนึก ต้องยอมรับเลยว่าเซี่ยหานเป็นเลิศในการเปลี่ยนเรื่องจริงๆ

หลี่เยว่เถียงกับเธออยู่ตั้งนาน ถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าพวกเขาทะเลาะกันเรื่องอะไรอยู่ แต่ผลคือพอนึกขึ้นได้ เขากลับไม่มีเรี่ยวแรงจะยกขึ้นมาพูดแล้ว ยิ่งไม่มีพลังจะไปต่อปากต่อคำด้วยอีกต่อไป

“ไปแล้วๆ ไม่อยากมองหน้าชวนหงุดหงิดของเธออีก เห็นแล้วอารมณ์เสียจนอยากจะซัดคนขึ้นมาตงิดๆ”

หลี่เยว่สบตากับเธออย่างเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เป็นเขาที่ยอมแพ้ไปก่อน

เห็นได้ชัดว่าเขาทนอยู่ในห้องสองต่อสองกับเซี่ยหานไม่ได้แล้ว เพราะเซี่ยหานน่ะเป็นคนไร้ตรรกะ พูดด้วยเหตุผลไปก็ฟังไม่รู้เรื่อง แถมยังจะโดนเธอแถพาเลี้ยวไปเรื่องประหลาดๆ อีก

เพื่อไม่ให้เธอทำให้ตัวเองกลายเป็นพวกสมองทึบตามไปด้วย หลี่เยว่จึงตัดสินใจรีบไสหัวออกไปจากที่นี่ กลับไปสงบสติอารมณ์ที่รังของตัวเอง จะได้จัดระเบียบความคิดและหาทางว่าจะสลัดตัวซวยอย่างเซี่ยหานทิ้งไปให้เร็วที่สุดได้อย่างไร

พอหลี่เยว่กลับไปแล้ว ในห้องกว้างใหญ่จึงเหลือเพียงเธอแค่คนเดียว

เซี่ยหานเบะปาก ที่จริงแล้วตอนนี้อารมณ์ของเธอแย่มาก

ทั้งที่วันนี้เพิ่งซัดคนไป เธอควรจะรู้สึกสะใจสิ แต่ความจริงกลับตรงกันข้ามกับสิ่งที่คิดไว้โดยสิ้นเชิง

เธอรู้สึกโหวงเหวงในใจ หลี่เยว่พูดถึงเรื่องเส้นสายเบื้องหลังกับเธออยู่หลายครั้ง แต่เธอไม่เคยเก็บมาใส่ใจ แน่นอนว่าตอนนี้เธอก็ยังรู้สึกว่าเรื่องพวกนั้นไม่สำคัญอยู่ดี ยังไงซะเธอก็ดำเนินชีวิตตามใจตัวเองอยู่แล้ว

ทว่าตามปกติแล้ว น้องปลาจะต้องคอยช่วยเหลือเธออย่างไม่มีเงื่อนไข แต่ครั้งนี้เขากลับหายเงียบไปเลย

เธอเริ่มพึ่งพาฉู่อวี๋อย่างมากไปแล้วโดยไม่รู้ตัว

เซี่ยหานเองก็ตระหนักถึงจุดนี้ เธอเดินไปนั่งที่ระเบียง สองมือโอบเข่า สายตาทอดมองทิวทัศน์ยามค่ำคืนนอกหน้าต่าง

ห้องของเธอไม่ได้อยู่ชั้นสูงมากนัก แต่ก็พอมองเห็นแสงไฟริมถนนและแสงไฟจากรถราที่แล่นผ่านไปมาไม่ขาดสาย แสงนีออนหลากสีสันส่องประกายวิบวับ ช่างเหมือนกับวงการที่เธอกำลังยืนอยู่ตอนนี้ สวยงามและชวนให้หลงใหล แต่ในขณะเดียวกัน รอบด้านก็กลับถูกความมืดมิดอันมากมายโอบล้อมเอาไว้

ในฐานะองค์หญิงหมิงจู ตอนนั้นเธอสามารถนำทัพทหารไปปกป้องบ้านเมืองได้ แผนการร้ายเล่ห์เหลี่ยมพวกนั้น เธอย่อมเคยสัมผัสมาไม่น้อย และในท้ายที่สุด เธอก็กลายเป็นคนที่เชี่ยวชาญเรื่องการชิงไหวชิงพริบไปด้วย

แต่ชีวิตแบบนั้นมันเหนื่อยเกินไปจริงๆ เธอไม่ได้พิสมัยการที่เหล่าขุนนางมาก้มกราบคารวะเลยสักนิด เธอแค่อยากเป็นเด็กสาวธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น

ดังนั้นพอได้มาเป็นเซี่ยหาน เธอเคยคิดว่าตัวเองแค่กินๆ นอนๆ เล่นละครไปเรื่อยๆ ก็สามารถก้าวเดินบนถนนสายชีวิตอันราบรื่นได้แล้ว ทว่าความเป็นจริงกลับตบหน้าเธอเข้าฉาดใหญ่อีกครั้ง

ตราบใดที่มีคน ที่นั่นย่อมมีการแก่งแย่ง ทั้งเรื่องเว่ยเวยก่อนหน้านี้ ทั้งเรื่องที่แอนตี้แฟนเปิดศึกด่ากันบนโลกออนไลน์ หรือแม้แต่ในบริษัทตัวเองก็ยังมีเรื่องขัดแย้งเต็มไปหมด

เธอถอนหายใจยาวออกมา ไม่ได้ปล่อยให้อารมณ์หม่นหมองครอบงำนานเกินไป นิสัยของเธอไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว

เซี่ยหานคิดทบทวนอยู่นาน สุดท้ายก็ต่อสายหาเซี่ยหยวน

เซี่ยหยวนกำลังจัดการกับเอกสารตรงหน้า ช่วงนี้ธุรกิจของตระกูลเซี่ยเน้นหนักไปที่วงการบันเทิง แม้จะบอกว่าเป็นพันธมิตรกับตระกูลเฟิง แต่การร่วมมือกันกลับไม่ได้ราบรื่นนัก

ในเมื่อตระกูลเซี่ยต้องการเปิดทางในวงการบันเทิง มันก็เท่ากับเป็นการแย่งชิงทรัพยากรมาจากมือของตระกูลเฟิง เฟิงฉีไม่เคยทำธุรกิจที่ขาดทุน ถ้าเซี่ยหยวนอยากได้ของจากมือเขา ก็ต้องเป็นฝ่ายยื่นข้อเสนอสิทธิประโยชน์ในธุรกิจอื่นให้อย่างเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งในความเป็นจริงก็เท่ากับเป็นการส่งมอบทรัพยากรส่วนหนึ่งของตระกูลเซี่ยให้แก่ตระกูลเฟิงไป

การได้ของของคนอื่นมาย่อมเป็นเรื่องน่ายินดีอยู่แล้ว แต่การต้องคายของตัวเองออกไปส่วนหนึ่งก่อนนี่สิ มันช่างเป็นกระบวนการที่มีทั้งความสุขและความกระอักกระอ่วนใจจริงๆ

เขากำลังใช้นิ้วนวดหว่างคิ้ว จู่ๆ เสียงเรียกเข้ามือถือก็ดังขึ้น แถมยังเป็นเสียงเรียกเข้าเฉพาะสำหรับเบอร์ส่วนตัวเสียด้วย

คำว่า “เซี่ยหาน” สว่างวาบอยู่บนหน้าจอมือถือ สีหน้าของเขาพลันลังเลขึ้นมา นึกถึงเหตุการณ์ตอนที่เซี่ยหานมาไถเงินเขาในวันนั้นแล้ว เขาก็รู้สึกปวดหัวตึบขึ้นมาทันที

พูดตามตรง ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขามันค่อนข้างน่าอึดอัด พี่น้องต่างแม่ แถมยัยน้องสาวคนนี้สมองยังไม่ค่อยปกติ ชอบก่อเรื่องให้เขาอยู่เรื่อย

“ฮัลโหล” ในที่สุดเขาก็ยอมกดรับสาย หากเซี่ยหานเกิดเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ วันคืนของเขาก็คงไม่สงบสุขแน่

“ท่านเจ้าหนี้ผู้หล่อเหลาสง่างามองอาจ ฉันขอรบกวนเวลาคุณสักสองสามนาทีเพื่อแจ้งความประสงค์ของฉันในตอนนี้หน่อยได้ไหมคะ”

เสียงกวนประสาทของเซี่ยหานลอยมาตามสาย ทำให้เซี่ยหยวนขมวดคิ้วแน่น

“ในเมื่อบอกว่าฉันเป็นท่านเจ้าหนี้แล้ว งั้นก็จ่ายเงินคืนมาก่อนค่อยว่ากัน”

ยัยน้องสาวตัวโง่งมคนนี้ไม่รู้ว่าเส้นประสาทส่วนไหนทำงานผิดปกติ แต่ก่อนไม่เคยกล้าคุยกับเขา พอเมาเหล้าก็แกล้งทำเป็นไม่รู้จักเขา แถมยังสงสัยว่าเขากับเฟิงฉีเป็นคู่รักกันอีก

ตอนนี้ยังจะมาทำตัวทะเล้นต่อหน้าเขาอีก เซี่ยหยวนฟันธงได้แทบจะในทันทีว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน

“ฉันผิดไปแล้ว ภูตน้อยประทานพรผู้น่ารักและหล่อเหลา คุณช่วยทำให้ความปรารถนาของฉันเป็นจริงสักข้อได้ไหมคะ” เซี่ยหานเปลี่ยนคำเรียกทันที

ก่อนหน้านี้มีช่วงหนึ่งที่เธอหมกมุ่นอยู่กับโลกแฟนตาซีตะวันตก รู้สึกสนใจสิ่งมีชีวิตอย่างพวกภูตประทานพรเป็นอย่างมาก แถมเวลาที่หลี่เยว่พูดถึงเฟิงฉีกับหลี่หยวนทีไร ก็มักจะทำท่าทางเหมือนสองคนนี้เป็นเศรษฐีขาทองคำ เกาะติดไว้แล้วจะกินอิ่มนอนหลับไปตลอดชาติ ด้วยเหตุนี้เธอถึงได้มีคำเรียกสุดเพ้อฝันแบบนี้ขึ้นมา

เซี่ยหยวนโดนเธอเรียกจนเสียวฟัน พูดลอดไรฟันออกมาว่า “ก่อนที่ฉันจะวางสาย พูดมาให้ชัดๆ ว่าเธอต้องการอะไรกันแน่”

เซี่ยหานจึงเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้คร่าวๆ ให้ฟัง สุดท้ายก็เอ่ยเสียงแผ่วว่า “ถ้าฉันโดนแบนขึ้นมา คุณช่วยใช้เส้นสายเปิดทางให้ฉันสักครั้งได้ไหม ในเมื่อใครๆ ก็บอกว่าคุณหนูน้อยตระกูลเซี่ยอยากได้ลมได้ลม อยากได้ฝนได้ฝน แต่ฉันไม่เคยได้สัมผัสมันเลยสักนิด คุณลองหาทางบดขยี้เอ็มเอ็นทิ้งไปเลยดีไหมล่ะ”

เธอเอียงคอ คิดว่าบริษัทอย่างเอ็มเอ็นที่มีเรื่องบีบบังคับให้นักแสดงหญิงไปนอนด้วยแบบนี้ คงไม่ได้เกิดขึ้นแค่ครั้งสองครั้งแน่ๆ ถ้าสามารถกำจัดเอ็มเอ็นทิ้งไปได้ ก็ถือว่าช่วยถอนเนื้อร้ายออกจากวงการบันเทิง คืนความใสสะอาดให้ทุกคนไปด้วย

แต่น่าเสียดายที่เซี่ยหยวนไม่ได้มีอุดมการณ์สูงส่งขนาดนั้น หลังจากฟังเรื่องที่เธอเล่าจบ เขาก็อดหัวเราะเยาะออกมาไม่ได้

“ฉันยังคิดอยู่เลยว่าเมื่อไหร่เธอถึงจะได้เจอกับอุปสรรคแบบนี้ ใบหน้าสวยๆ นั่นคงทำให้เธอใช้ชีวิตในวงการนี้อย่างราบรื่นเกินไปสินะ แม่ของเธอก็บอกไว้แล้วนี่ ถ้าเธอไม่เข้าวงการ เธอก็เป็นคุณหนูน้อยตระกูลเซี่ยที่อยากได้ลมได้ลม อยากได้ฝนได้ฝน แต่พอเธอก้าวเท้าเข้าวงการ เธอก็เป็นแค่เซี่ยหานที่ต้องดิ้นรนเอาตัวรอดเองตัวคนเดียว ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลเซี่ยมากมายขนาดนั้น”

พอเซี่ยหยวนได้ยินว่าเซี่ยหานกำลังตกที่นั่งลำบาก ไม่รู้ทำไม จู่ๆ เขาก็รู้สึกอารมณ์ดีและโล่งใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เขาถึงขั้นกดเปิดสปีกเกอร์โฟน แล้วหยิบซิการ์ขึ้นมาตัดปลายอย่างช้าๆ จุดไฟแล้วคาบไว้ในปากก่อนจะสูดเข้าไปคำใหญ่

ยัยน้องสาวตัวโง่งมที่ต่อให้สมองทึบแค่ไหนก็ยังรอดมาได้ตลอด ในที่สุดก็โดนเวรกรรมตามทันจนเตะเข้ากับตอเหล็กเข้าให้แล้ว

แถมยังบากหน้าโทรมาขอให้เขาช่วย นึกถึงเรื่องต่างๆ ที่เซี่ยหานเคยทำเอาไว้จนเขาโมโหขึ้นมาแล้ว เซี่ยหยวนก็รู้สึกสะใจขึ้นมาอย่างประหลาด

สมควรแล้วที่จะให้ยัยตัวแสบที่ไม่กลัวฟ้ากลัวดินคนนี้ ได้ลิ้มรสความทุกข์ยากของโลกมนุษย์ดูบ้าง

เซี่ยหานครุ่นคิดคำพูดของเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็อดกลอกตาไม่ได้

เป็นอย่างที่คิด พี่ชายต่างแม่พึ่งพาไม่ได้จริงๆ แค่เขาไม่คอยขัดขาก็ดีถมไปแล้ว จะยอมสละเวลาและเรี่ยวแรงมาช่วยชีวิตเธอได้ยังไงกัน