บทที่ 79 อยากพบเธอสักครั้ง

“นายมันไร้วิสัยทัศน์จริงๆ ขนาดเฟิงฉียังมาคุยกับฉัน อยากจะเซ็นสัญญาดึงฉันไปอยู่ค่ายเขา แถมยังจะหอบเอาเจ้าอ้วนหลี่ไปด้วย คนไม่มีวิสัยทัศน์น่ะ ไม่ช้าก็เร็วต้องพ่ายแพ้ให้เขาอยู่ดี นายปกป้องสมบัติประจำตระกูลไว้ให้ดีๆ เถอะ ไม่อย่างนั้นพ่อไม่ปล่อยนายไว้แน่!”

เซี่ยหานเค้นแรงพูดประโยคพวกนี้ออกไป แม้จะรู้ดีว่าคำพูดของตัวเองชวนให้โดนซัดแค่ไหน แต่เธอก็อดรนทนไม่ไหวจริงๆ

ตอนนี้เธออยู่ในภาวะหดหู่ขั้นสุด จำเป็นต้องหาใครสักคนมาให้ตอกกลับเพื่อระบายอารมณ์

หลี่เยว่คนที่รองรับอารมณ์เธอได้ดีที่สุดก็กลับบ้านไปแล้ว แถมตอนนี้เขาก็กำลังหัวเสียอยู่ เซี่ยหานที่รู้สึกผิดอยู่บ้างจึงไม่กล้าหน้าด้านโทรไปหาเรื่องเขาอีก

ส่วนเซี่ยหยวนที่กำลังโมโหและเพิ่งจะใช้คำพูดเชือดเฉือนเธอมาหมาดๆ จึงกลายเป็นเป้าหมายชั้นดีในการฟาดงวงฟาดงาของเซี่ยหานในเวลานี้

ความจริงเธอโทรมาก็เพื่อหวังจะแก้ปัญหา ไม่ได้อยากหาเรื่อง แต่ในเมื่อเซี่ยหยวนไม่ยอมช่วยแก้ปัญหา เธอก็ขอระบายไฟโทสะใส่เขาก่อนแล้วกัน

พูดจบ เธอก็กดตัดสายทิ้งทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เซี่ยหยวนได้เถียงกลับแม้แต่น้อย

“ยัยเด็กเวร!” เมื่อได้ยินเสียงสัญญาณตัดสาย เซี่ยหยวนก็ขบฟันแน่นจนแทบแหลก เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจเซี่ยหานเอามากๆ แต่กลับทำอะไรไม่ได้

สายก็ตัดไปแล้ว เซี่ยหานก็เป็นคนนิสัยชอบทุบหม้อข้าวตัวเองแบบนี้มาตลอด อยากพังอะไรก็พังไป ไม่เคยแยแสความรู้สึกของคนรอบข้างเลยสักนิด

ถ้าหากไปสั่งสอนตักเตือน เธอคงกลอกตาทันควัน แล้วบอกเซี่ยหยวนกลับมาว่าเธอมันคนไร้มารยาทแบบนี้แหละ

แม้เซี่ยหยวนจะอยากไร้มารยาทใส่เธอบ้าง แต่เขาก็เป็นถึงผู้นำตระกูลเซี่ยคนปัจจุบัน เรื่องใหญ่โตแค่ไหนก็เคยเจอมาหมดแล้ว จำเป็นต้องไปคิดเล็กคิดน้อยกับยัยเด็กเมื่อวานซืนด้วยหรือ

ในใจคิดเช่นนี้ แต่อารมณ์มันอัดอั้นตันใจจริงๆ แสดงให้เห็นว่าความสุขุมและการควบคุมอารมณ์ชั้นดีที่เขาสั่งสมมาหลายปี สามารถพังทลายลงอย่างง่ายดายต่อหน้าเซี่ยหาน เพราะยัยเด็กนี่มันน่าโมโหชวนให้เกลียดจริงๆ

หลังจากวางสาย เซี่ยหานก็รู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจขึ้นมาไม่น้อย

พอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นแล้วอยากหาที่พึ่ง แวบแรกเธอก็นึกถึงพี่ชายร่วมบิดาอย่างเซี่ยหยวนโดยสัญชาตญาณ ไม่นึกเลยว่าเจ้านี่จะไม่แยแสเธอแม้แต่นิดเดียว เธอจึงทำได้เพียงเดินหมากนอกคอก ตอกหน้าเขาสักยกให้ตัวเองสะใจไปก่อน

ส่วนเรื่องที่จะตามมาทีหลัง เธอไม่อยากคิดแล้ว ถึงเวลาค่อยว่ากันใหม่

“ตื๊ด… ตื๊ด…” เสียงสัญญาณโทรศัพท์ดังขึ้นเบาๆ ทำให้เซี่ยหานสะดุ้งตกใจ

พอก้มมองดูก็พบว่าตัวเองเผลอกดโทรออกไปหาฉู่อวี๋โดยไม่รู้ตัว เธอจึงรีบร้อนลนลานจะกดวางสายทันที

เธอเริ่มพึ่งพาฉู่อวี๋หนักข้อขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ ถึงขนาดที่ว่าในสภาวะจิตใต้สำนึก พอเจอเรื่องลำบากใจก็มักจะโทรหาเขาก่อนเสมอ

โดยเฉพาะหลังจากถูกเซี่ยหยวนปฏิเสธ เซี่ยหานก็ยิ่งนึกถึงข้อดีของน้องปลาขึ้นมา ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ช่วยเธอได้ตลอด แถมยังจริงใจสุดๆ พึ่งพาได้มากกว่าพี่ชายแท้ๆ เสียอีก

ทว่ายังไม่ทันได้กดวาง ปลายสายก็กดรับเสียแล้ว

“ฮัลโหล” เสียงทุ้มต่ำของฉู่อวี๋ดังแว่วผ่านสายลมราตรีอันเย็นเยียบ ทำเอาใบหูของเธอรู้สึกวูบวาบ และสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นสายหนึ่งขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

“เซี่ยหาน” เมื่อเห็นว่าเธอเงียบไปนาน เขาจึงเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“น้องปลา” เธอขานรับ

“เป็นอะไรหรือเปล่า”

“ฉันแค่อยากได้ยินเสียงคุณน่ะ” ตอนที่พูดประโยคนี้ น้ำเสียงของเซี่ยหานฟังดูซึมเซา คล้ายกับคนที่กำลังเผชิญกับอุปสรรคปัญหา

ฉู่อวี๋ขมวดคิ้วแน่น เขารู้สึกปวดใจขึ้นมาทันที เมื่อสัมผัสได้ถึงความหดหู่ของเซี่ยหาน อารมณ์ของเขาก็ยิ่งแย่ลงไปอีก

“วันนี้ในงานเลี้ยงมีเรื่องต้องจัดการนิดหน่อย ผมไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนคุณจนจบ พวกคนจากเอ็มเอ็นไม่ยอมปล่อยคุณไปใช่ไหม ผมกลับมาค่อนข้างดึก ยังไม่ได้โทรหาเจิ้งหมิง ได้ยินเขาพูดแค่ว่าคุณขึ้นไปชั้นดาดฟ้า แล้วขาก็บาดเจ็บด้วย มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

สถานการณ์ของเขาในตอนนี้ก็ยุ่งเหยิงเป็นบ้าเช่นกัน จึงไม่ได้ติดต่อเซี่ยหานในทันที อีกทั้งเขายังกลัวว่าอารมณ์แย่ๆ ของตัวเองจะส่งผลกระทบต่อเธอด้วย

“ฉันก็แค่เตะผู้ชายคนนั้นจนอ้วกแตกแถมยังสลบไปน่ะ หลังจากนั้นเป็นยังไงต่อฉันก็ไม่ได้ไปตามดูหรอกนะ เจ้าอ้วนหลี่บอกว่าพวกนั้นจะแบนฉัน”

เวลานี้เธอกลับทำตัวว่าง่ายผิดปกติ ฉู่อวี๋ถามอะไรเธอก็ตอบไปตามตรง

“มีผมอยู่ ไม่มีใครแบนคุณได้หรอก”

เซี่ยหานยังไม่ทันได้เล่าผลกระทบที่หลี่เยว่ขู่ไว้ให้จบ ฉู่อวี๋ก็เอ่ยปากปลอบประโลมเธอแล้ว

คำพูดสั้นๆ เพียงแค่นี้ กลับได้ผลดียิ่งกว่าคำปลอบโยนใดๆ ทั้งสิ้น

เพียงแค่ประโยคสั้นๆ ไม่กี่คำ มันราวกับค้อนที่ค่อยๆ สลักตอกย้ำลงไปกลางใจของเธออย่างหนักแน่น เซี่ยหานรู้สึกอุ่นใจและโล่งอกขึ้นมาทันที

หัวใจที่เคยกระวนกระวายพลันสงบนิ่งลง เหมือนมีคนเอาสองมือมาโอบประคองมันไว้ ช่างมั่นคงและปลอดภัยเหลือเกิน

“แล้วขาคุณเจ็บได้ยังไง”

เมื่อเทียบกับเรื่องที่จะมีคนแบนเธอหรือไม่แล้ว ฉู่อวี๋เห็นได้ชัดว่าเป็นห่วงอาการบาดเจ็บของเธอมากกว่า

“ไม่มีอะไรหรอก แค่ไม่ได้ออกกำลังกายนาน พอจู่ๆ ใช้แรงเตะคนเต็มที่ก็เลยไม่ค่อยชิน ข้อเท้าเคล็ดนิดหน่อย พรุ่งนี้ก็น่าจะหายแล้วล่ะ”

เซี่ยหานไม่ได้ใส่ใจอะไรเลย เธอไม่เคยเก็บเรื่องข้อเท้าเคล็ดพรรค์นี้มาเป็นสาระ ถ้าฉู่อวี๋ไม่ทักขึ้นมา เธอก็คงลืมไปสนิทแล้ว

ในอดีตยามอยู่ในสนามรบ คมดาบคมทวนไร้ตา บาดแผลจากดาบและกระบี่ที่เธอเคยได้รับมีนับไม่ถ้วน แผลข้อเท้าเคล็ดที่แม้แต่เลือดยังไม่ตกยางไม่ออกแบบนี้ เธอไม่เคยเห็นอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ

ปลายสายเงียบไปอีกครั้ง เสียงลมหายใจแผ่วเบาของฉู่อวี๋ดังผ่านเข้ามาในหู ช่างชัดเจนและลึกซึ้งราวกับจะส่งผ่านเข้ามาถึงในหัวใจของเธอ

เซี่ยหานอดไม่ได้ที่จะกระแอมไอออกมาเบาๆ เธอรู้สึกว่าตัวเองต้องกำลังจะไม่สบายแน่ๆ ไม่อย่างนั้นแค่ได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วๆ นี้ ทำไมแก้มของเธอถึงได้เห่อร้อนขึ้นมาได้ล่ะ

“เซี่ยหาน” เขาเอ่ยเรียกชื่อเธออีกครั้ง

พยางค์สั้นๆ เพียงสองคำที่แล่นผ่านปลายลิ้นและวนเวียนอยู่ตรงริมฝีปากของเขา ทั้งที่เป็นชื่อที่ผู้คนเคยเรียกขานมาเป็นพันเป็นหมื่นครั้ง แต่พอถูกเขาเรียกออกมาในเวลานี้ เซี่ยหานกลับรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ

พอฉู่อวี๋เรียกเธอแบบนี้ เธอถึงได้ค้นพบว่าชื่อของตัวเองเพราะขนาดนี้ เพราะจนทำให้เธอหวั่นไหวและจดจำฝังใจ

“ตอนนี้นอกจากอยากได้ยินเสียงของผมแล้ว อยากเห็นหน้าผมไหม”

น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังของชายหนุ่มดังผ่านหูโทรศัพท์มา ประโยคนี้ช่างอ่อนโยนอย่างยิ่ง จนแทบจะทำให้เซี่ยหานจมดิ่งลงไปในความรู้สึกนั้น

“อยากค่ะ” เธอตอบโดยไม่ลังเล

เธออยากเห็นหน้าฉู่อวี๋ อยากฟังเขาพูด อยากให้เขาช่วยปลอบโยนเธอ

เหมือนกับหลายๆ ครั้งที่ผ่านมา ไม่ว่าจะถูกเว่ยเวยโจมตีในโลกอินเทอร์เน็ต หรือถูกสาดโคลนใส่ ขอเพียงมีฉู่อวี๋อยู่ข้างกาย เธอก็ไม่มีอะไรต้องกังวลเลย เพราะผู้ชายตรงหน้าคนนี้จะช่วยเธอจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย แถมยังเป็นการจัดการที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติอีกด้วย

แม้ว่าในระหว่างกระบวนการจัดการนั้น อาจจะมีผลกระทบโยงมาถึงตัวเขา แต่ฉู่อวี๋ก็ไม่เคยลังเลเลยสักครั้ง

ท่าทีที่จริงจังและทุ่มเทสุดตัวของเขา ราวกับว่าเขาคืออาวุธชีวภาพที่แข็งแกร่งที่สุดและไม่มีวันถูกทำลายของเซี่ยหาน ไม่ว่าใครที่บังอาจมารังแกเธอ เขาก็พร้อมจะก้าวออกไปขวางหน้าเพื่อปกป้องเธออย่างไม่ลังเล และปัดเป่าทุกความเสี่ยงออกไปให้พ้นจากตัวเธอ

***

ตอนที่ฉู่อวี๋ขับรถมาถึงก็เป็นเวลาดึกดื่นค่อนคืนแล้ว เดิมทีเซี่ยหานอยากจะลงไปรับเขาที่ชั้นล่าง แต่ก็ถูกเขาห้ามไว้

เพราะกลัวว่าอาจจะมีนักข่าวมาดักรออยู่ด้านนอกคอนโดของเซี่ยหาน สำหรับคนที่มีสถานะแบบพวกเขา แค่คิดจะเจอกันตามลำพังก็เป็นเรื่องยากเย็นแล้ว

การเป็นดาราดูภายนอกแล้วช่างเปล่งประกายเจิดจรัส แต่ในความเป็นจริงสำหรับฉู่อวี๋แล้ว ตอนนี้มันกลับสร้างความทุกข์ใจมากกว่าความสุขเสียอีก

เขาเข้าวงการมาหลายปี รางวัลที่ควรได้ก็กวาดมาหมดแล้ว คลื่นลมมรสุมใดๆ ก็เคยพบเจอมาหมด แต่ตอนนี้เขาอยากจะมีความรักอย่างจริงจัง อยากจะตามจีบเซี่ยหานให้สำเร็จ จากนั้นพวกเขาสองคนจะได้อยู่เคียงข้างกันอย่างมีความสุข

เซี่ยหานเพิ่งจะเข้าวงการมาได้ไม่นาน เส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล ไม่ว่าจะในฐานะรุ่นพี่ หรือในฐานะว่าที่แฟนในอนาคต เขาก็สามารถนำทางบนถนนสายชีวิตนี้เพื่อไม่ให้เธอต้องเดินหลงทางได้

“ถึงหรือยังคะ”

ตอนที่ฉู่อวี๋กำลังรอลิฟต์อยู่ โทรศัพท์ของเซี่ยหานก็โทรเข้ามา พอเขากดรับสายก็ได้ยินเสียงไถ่ถามของเธอในทันที

การที่มีคนเฝ้ารออยากเจอเขาอย่างใจจดใจจ่อแบบนี้ ทำให้ฉู่อวี๋อารมณ์ดีเป็นพิเศษ เขายกมุมปากขึ้นเบาๆ รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ

“ถึงแล้วครับ กำลังขึ้นลิฟต์ เปิดประตูให้ผมหน่อยสิ”

พอฉู่อวี๋ก้าวออกจากลิฟต์ ก็เห็นเซี่ยหานที่สวมสลิปเปอร์ผ้าขนยืนรอเขาอยู่ที่หน้าห้องแล้ว

เมื่อสายตาของทั้งสองสบประสานกัน ฉู่อวี๋ก็เห็นสีหน้าดีอกดีใจอย่างล้นพ้นของเธอ ดวงตาคู่นั้นทอประกายระยิบระยับ ราวกับความปรารถนาที่เฝ้ารอมาเนิ่นนานได้กลายเป็นจริง

รอยยิ้มของเธอหวานหยดย้อยจนละสายตาไปไม่ได้ ฉู่อวี๋เม้มริมฝีปากเบาๆ เส้นประสาทที่เคยตึงเครียดพลันผ่อนคลายลงในพริบตา

ความจริงตอนที่ขับรถมา เขายังมีเรื่องที่สับสนและกังวลใจอย่างยิ่งค้างคาอยู่ในใจ

แต่พอได้เห็นเซี่ยหานออกมายืนต้อนรับเขาแบบนี้ ความกลัดกลุ้มทั้งหมดในใจก็คล้ายจะถูกโยนทิ้งไปไว้ข้างหลังจนหมดสิ้น

เซี่ยหานรีบดึงแขนเสื้อของเขา แล้วพาเขาเดินตรงเข้าห้องของตัวเองทันที

ท่าทางวิ่งกึ่งเดินอย่างรวดเร็วของเธอ ดูเหมือนกระต่ายน้อยที่ตกใจกลัว กำลังกอดแครอทในอ้อมแขนแล้วรีบมุดหนีกลับเข้ารังของตัวเอง

ฉู่อวี๋ก็คือแครอทที่เซี่ยหานกอดเอาไว้ในอ้อมแขน พอเขาก้มหน้าลง ก็มองเห็นนิ้วมือเรียวขาวผุดผ่องของเซี่ยหานที่กำลังกำแขนเสื้อเขาไว้ ช่างดูสวยงามสะดุดตายิ่งนัก

เซี่ยหานปลดล็อกประตูอย่างคล่องแคล่ว ทั้งสองคนจึงก้าวเข้าไปข้างใน

“น้องปลา” เซี่ยหานดูตื่นเต้นมาก เธอเรียกเขาเสียงเบา พอปิดประตูเสร็จก็หันขวับกลับมา ยกสองแขนขึ้นโอบรอบคอเขาเอาไว้ทันที

บนตัวของฉู่อวี๋ยังคงมีไอความเย็นเยือกจากภายนอกติดตัวมา แต่หญิงสาวในอ้อมกอดกลับนุ่มนิ่มและอบอุ่นเหลือเกิน

เพียงแค่วินาทีที่กอดกัน มันก็ช่วยปัดเป่าความหนาวเหน็บรอบกายเขาไปจนหมดสิ้น มีประสิทธิภาพดียิ่งกว่าเครื่องทำความร้อนพวกนั้นเสียอีก

ฉู่อวี๋ชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นจึงยกแขนขึ้นกอดตอบเธอแน่น

เอวของหญิงสาวในอ้อมกอดคอดกิ่ว สามารถโอบไว้ได้ด้วยมือเดียว แต่กลับไม่ได้ดูอ่อนแอขี้โรคเลย ตรงกันข้ามกลับเปี่ยมล้นไปด้วยชีวิตชีวา

“ฉันดีใจจังที่คุณมา วันนี้ที่ชั้นดาดฟ้าโรงแรม ฉันแทบจะโมโหตายอยู่แล้ว”

เซี่ยหานกอดเขาอยู่ครู่หนึ่งถึงได้ยอมปล่อย เธอเงยหน้าขึ้นบอกเล่าความรู้สึกในใจตอนนี้ ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายเจิดจ้า

ฉู่อวี๋ยกมือขึ้นลูบหัวเธอเบาๆ พอก้มลงมองก็เห็นเธอยกขาข้างหนึ่งลอยขึ้นไว้ นึกขึ้นได้ว่าตอนที่เธอดึงเขาเดินเข้ามาเมื่อครู่ ท่าเดินของเธอดูไม่มั่นคงเอาเสียเลย

“ไม่เป็นไรแล้วนะ มีผมอยู่ ขาของคุณเป็นยังไงบ้าง”

ตอนที่พูดคำนี้ สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่เท้าของเซี่ยหานไม่วางตา

“ไม่เป็นอะไรมากแล้วค่ะ แค่เคล็ดนิดหน่อยเลยเจ็บบ้าง พรุ่งนี้ก็คงหายดีแล้ว คุณนั่งก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปรินน้ำมาให้”

เซี่ยหานพูดพลางดันตัวเขาให้นั่งลงบนโซฟา ท่าทางกะเผลกไปมานั้นดูน่าสงสารยิ่งนัก ทว่าเจ้าตัวกลับไม่มีความรู้สึกรู้สาเลยสักนิดว่าตัวเองเป็นคนเจ็บ ซ้ำยังดูตั้งใจจะต้อนรับขับสู้ฉู่อวี๋เป็นอย่างดีเสียอีก

ฉู่อวี๋มองท่าทีดื้อรั้นและเอาจริงเอาจังของเธอแล้วก็อดเลิกคิ้วไม่ได้ เขาเหยียดเรียวขายาวออกไปเกี่ยวขาข้างที่เธอยกค้างไว้สูงนั้นทันที

จุดศูนย์ถ่วงของเซี่ยหานพลันเสียหลัก เซถลาไปข้างหน้าตรงๆ

ในจังหวะที่จวนเจียนจะล้มคะมำคุกเข่าลงกับพื้น ฉู่อวี๋ก็ก้าวพรวดไปข้างหน้าก้าวใหญ่ ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองพลันมลายหายไป เธอจึงปะทะเข้ากับอ้อมอกของเขาเต็มๆ