บทที่ 80 คนพิเศษที่ไม่เหมือนใคร

ภาพการล้มคุกเข่าลงกับพื้นตามที่จินตนาการไว้ไม่เกิดขึ้น ในทางกลับกัน เธอกลับโถมเข้าไปซุกอยู่ในอ้อมอกของฉู่อวี๋เต็มแรง

แผงอกของชายหนุ่มค่อนข้างแข็ง ตอนที่พุ่งชนเข้าไป เธอรู้สึกเจ็บแปลบไปทั้งหน้า

"คุณทำอะไรเนี่ย อย่ามาป่วนสิ ฉันกะจะต้อนรับคุณแท้ๆ นะ" เธอเงยหน้าขึ้นค้อนใส่เขาไปวงหนึ่ง

เซี่ยหานยื่นมือไปลูบจมูกที่โดนกระแทกจนเจ็บ ยังไม่ทันที่เธอจะบ่นต่อ ฉู่อวี๋ก็ยื่นมือมาเชยคางเธอขึ้น ก้มหน้าลงมองสำรวจใบหน้าของเธออย่างละเอียด

"ไม่มีรอยฟกช้ำตรงไหน ถ้าเจ็บ ก็คงต้องโทษที่ผมหุ่นดีเกินไปแล้วล่ะ"

นานทีปีหนฉู่อวี๋จะมีช่วงเวลาหลงตัวเองแบบนี้ แถมยังพูดออกมาหน้าตาเฉย ทำเอาเซี่ยหานหลุดขำพรืดทันที

"ฉันคือหน้าตาของน้องปลา เขาไม่ต้องการฉันแล้ว"

เธอพูดประโยคมีมฮิตในเน็ตช่วงก่อนหน้านี้ออกมาหน้าตาเฉย

แววตาของฉู่อวี๋หม่นลงเล็กน้อย เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่โน้มตัวลงแล้วช้อนตัวเซี่ยหานลอยขึ้นมาในท่าอุ้มเจ้าหญิงทันที

การถูกอุ้มกะทันหันทำให้เซี่ยหานหดตัวซุกเข้าหาอกเขาตามสัญชาตญาณ

ท่อนแขนของชายหนุ่มแข็งแรงทรงพลัง อ้อมกอดของเขาก็อบอุ่นเหลือเกิน

ตอนที่ถูกเขาอุ้มอยู่แบบนี้ เซี่ยหานสัมผัสได้ถึงความปลอดภัยและสบายใจอย่างประหลาด

"เทียบกับการที่คุณเป็นหน้าตาของผมแล้ว ผมอยากให้คุณเป็นคนของผมมากกว่า"

ฉู่อวี๋กอดเธอไว้แล้วเอ่ยขึ้นเสียงเบา น้ำเสียงนั้นกระซิบแนบชิดอยู่ข้างหูเธอ

ทั้งนุ่มนวลและทุ้มต่ำ คล้ายกับเสียงกระซิบอันแสนอ่อนหวานระหว่างคนรัก

เซี่ยหานชะงักไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ากำลังตกตะลึงกับคำพูดของเขา

ฉู่อวี๋ไม่ได้บีบคั้นเธอ พอเห็นปฏิกิริยาเช่นนี้ ในใจก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้

แผนการต้มกบด้วยน้ำอุ่นก่อนหน้านี้ กว่าจะทำให้เซี่ยหานเปิดใจสนิทสนมกับเขาได้ขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย หวังว่าคำพูดตรงไปตรงมาในคืนนี้จะไม่ทำให้เธอตกใจจนเตลิดหนีไปเสียก่อน

"เธอนี่นะ ซุ่มซ่ามแบบนี้ตลอดเลย ไม่รู้จักดูแลตัวเองเอาเสียเลย" ฉู่อวี๋อุ้มเธอไปวางลงบนเก้าอี้ให้นั่งดีๆ ส่วนตัวเขาก็คุกเข่าลงตรงหน้าเธอ ใช้มือข้างหนึ่งประคองเท้าของเธอไว้ แล้วค่อยๆ นวดคลึงให้อย่างเบามือ

"ฮือ…" เซี่ยหานอดไม่ได้ที่จะหดเท้าหนี เห็นได้ชัดว่ายังเจ็บอยู่บ้าง

"ตอนนี้รู้ว่าเจ็บแล้วเหรอ ก่อนหน้านี้ไปทำอะไรมาล่ะ" ฉู่อวี๋เงยหน้าขึ้นค้อนเธอทีหนึ่ง ชัดเจนว่าไม่คิดจะหลงกลเสียงครวญครางออดอ้อนนี้ของเธอเลย

เซี่ยหานอดไม่ได้ที่จะเบะปาก ไม่เก็บเอามาใส่ใจเลยสักนิด

"น้องปลา วันนี้ดูเหมือนนายจะไม่มีความสุขเลยนะ ตาดูแดงๆ ด้วย"

เซี่ยหานก้มหน้าลง ทำให้มองสำรวจเขาในระยะประชิดได้พอดิบพอดี

สีหน้าของฉู่อวี๋ดูไม่ค่อยดีมาตลอด ทีแรกเซี่ยหานคิดว่าเขาคงโดนลมหนาวข้างนอกพัดเอา แต่ตอนนี้ก็นั่งพักมาตั้งนานแล้ว ใบหน้าของเขากลับยังคงซีดเผือดอยู่เช่นเดิม

พอสิ้นเสียง เธอก็ยื่นมือออกไปแตะใบหน้าของเขา

ผิวหน้าของฉู่อวี๋ยังคงเย็นอยู่บ้าง เย็นยิ่งกว่ามือของเธอเสียอีก

ฉู่อวี๋เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบา "วันนี้ผมได้รับข้อความจากคนคนหนึ่งที่ไม่ได้ติดต่อกันมานานมาก เธอส่งมาบอกว่าผมติดหนี้เธออยู่ก้อนหนึ่ง จะสะบัดก้นหนีไปเฉยๆ ไม่ได้ ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอพูดเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องโกหก แต่ถ้ามันเป็นเรื่องจริงขึ้นมา ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองควรจะทำยังไงดี"

เขาก้มหน้าลง น้ำเสียงเจือแววสับสนเคว้งคว้างเป็นครั้งแรก

เซี่ยหานไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี เธอสัมผัสได้ตลอดว่าฉู่อวี๋กำลังสับสนและทำตัวไม่ถูกเอามากๆ ราวกับว่าเขาได้พบเจอกับเรื่องที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเข้าจริงๆ

เธอยื่นมือไปลูบแก้มของเขาเบาๆ เพื่อปลอบประโลมอย่างเงียบงัน

มือของฉู่อวี๋ที่กำลังนวดข้อเท้าให้เธอพลันชะงัก ดูเหมือนเขาจะตกใจกับการกระทำนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธออย่างจริงจัง

"เซี่ยหาน ผมกลัว… กลัวว่าทั้งที่ยังไม่ได้ครอบครองคุณ แต่กลับต้องสูญเสียคุณไปแล้ว"

คำพูดนี้ของเขาช่างกะทันหันเหลือเกิน เมื่อเอ่ยออกมาในเวลานี้ จึงแฝงความนัยที่คลุมเครืออยู่ไม่น้อย

เซี่ยหานกระตุกมุมปาก ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มจางๆ

"น้องปลา ทำไมนายถึงพูดจาเหมือนท่องบทละครเลยล่ะ เลี่ยนชะมัด"

เสียงหัวเราะเบาๆ ของเธอดังกังวานใสราวกระดิ่งเงิน

เซี่ยหานตั้งใจจะพูดติดตลกกลบเกลื่อนประโยคนี้ ทว่าฉู่อวี๋กลับไม่ยอมปล่อยผ่านไป อย่างน้อยในเวลานี้ สีหน้าของเขาก็จริงจังเป็นที่สุด ทั้งยังแฝงแววเคร่งขรึมอยู่หลายส่วน

ยามที่ทั้งสองสบตากัน เซี่ยหานคล้ายจะอ่านความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้งออกไปได้จากแววตาของเขา

ฉู่อวี๋ในเวลานี้ กลับเผยความอ่อนไหวเปราะบางออกมาให้เห็นจางๆ เซี่ยหานมองดูเขาแล้วก็รู้สึกว่าหัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นส่ำ

เธอแสร้งกระแอมไอเบาๆ ทีหนึ่ง ตรงข้อเท้าที่เพิ่งถูกฉู่อวี๋นวดคลึงให้ ตอนนี้กำลังร้อนผะผ่าว เลือดลมไหลเวียนอย่างรวดเร็วจนผิวคงแดงก่ำขึ้นมาแล้วแน่ๆ

ความร้อนที่สูบฉีดเร็วจี๋นี้ดูเหมือนจะแล่นพล่านไปทั่วร่าง จนตอนนี้ใบหน้าของเธอก็แดงซ่าน ทั้งตัวรู้สึกร้อนรุ่มไปหมด

"คุณจะไม่เสียฉันไปหรอก ฉู่อวี๋เป็นคนพิเศษในใจฉันเสมอ"

ตอนที่เซี่ยหานพูด น้ำเสียงแฝงความจริงจังอยู่ไม่น้อย เธอจงใจเรียกเขาทั้งชื่อจริงและนามสกุล

"พิเศษแค่ไหนเหรอครับ" สีหน้าเคร่งขรึมของฉู่อวี๋ผ่อนคลายลงมาก

เซี่ยหานยกยิ้มมุมปาก ท่าทางก็เริ่มผ่อนคลายลงตามไปด้วย

"พิเศษถึงขั้นที่ถ้าคุณขอฉันคบ ฉันก็จะพยักหน้าตกลงทันทีน่ะสิ"

น้ำเสียงของเธอแฝงความสดใส มีทั้งทีเล่นทีจริงปนเปกันไป พูดยังไม่ทันขาดคำเธอก็กะพริบตาให้เขาอย่างเจ้าเล่ห์แสนกล

ฉู่อวี๋สูดหายใจเข้าลึกๆ เดิมทีเขาแค่ถามหยั่งเชิงไปอย่างนั้น ไม่นึกเลยว่าคำตอบที่เซี่ยหานให้จะเต็มไปด้วยความเซอร์ไพรส์ที่คาดไม่ถึงขนาดนี้ จนทำให้เขาแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

ในใจของเขา นอกจากเซี่ยหานจะเป็นคนที่เขาชอบ เป็นสายกินที่ปากตรงกับใจแล้ว เธอยังเป็นคนที่จีบยากจีบเย็นเป็นพิเศษอีกด้วย

คิดดูสิว่าก่อนหน้านี้ทั้งในจอและนอกจอ เขาต้องงัดสารพัดวิธีมาใช้ ควานหาโอกาสตั้งกี่ครั้งกี่หน สารภาพรักกับเธอทั้งทางตรงและทางอ้อมนับครั้งไม่ถ้วน

คนรอบข้างตั้งแต่ชวนชวน หลี่เยว่ ไปจนถึงเจิ้งหมิง ต่างก็ดูออกว่าราชาจอเงินฉู่คิดยังไง มีก็แต่ตัวเอกอย่างเซี่ยหานนี่แหละที่ไม่ค่อยจะรู้ประสีประสาอะไรเลย

ไม่นึกเลยว่าในค่ำคืนที่เขาไม่ได้คาดหวังอะไร เซี่ยหานกลับเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมาเอง

ฉู่อวี๋ยืนอึ้งค้างอยู่ตรงนั้น สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความดีอกดีใจอย่างที่สุด

วันนี้อารมณ์ของเขาแย่มาก ถึงขั้นรู้สึกว่ามุมมองการใช้ชีวิตถูกสั่นคลอน ประจวบเหมาะกับที่เซี่ยหานโทรมา เขาถึงได้อยากมาเจอเธอที่นี่

ไม่คิดเลยว่ายามปกติที่วางมาดเป็นเทพบุตรผู้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติกลับจีบเซี่ยหานไม่ติด แต่ความรู้สึกที่ดูอ่อนแอลงบ้างในคืนนี้ กลับเอาชนะใจคนงามได้สำเร็จ

ฉู่อวี๋โผเข้ากอดเอวเซี่ยหานเอาไว้ รวบตัวเธอเข้ามาแนบอก ทั้งยังอุ้มตัวลอยขึ้นมาเบาๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะเซี่ยหานค่อนข้างสูง บางทีฉู่อวี๋คงจะอุ้มเธอโยนเล่นขึ้นลงเหมือนเด็กๆ ไปแล้ว

ถึงแม้ว่าเวลานี้ ท่าทางที่เธอถูกเขากอดไว้ในอ้อมอกจะเหมือนท่าอุ้มเด็กสามขวบไม่มีผิดเพี้ยนก็ตาม

"เซี่ยหาน ผมอยากคบกับคุณ อยากให้คุณมาเป็นแฟนของผม และให้ผมได้เป็นแฟนของคุณ ต่อให้ไม่ได้อยู่ข้างคุณ ก็จะได้ไม่ต้องคอยพะวงว่าจะมีใครมาแย่งคุณไปอีก"

ฉู่อวี๋กอดเธอไว้แน่น ราวกับเด็กน้อยที่คว้าลูกกวาดชิ้นโปรดได้แล้วไม่ยอมปล่อยมือ

น้ำเสียงของเขาพยายามแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง แต่หางเสียงที่ทอดสูงกลับแหบพร่าไปเล็กน้อย เซี่ยหานอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปาก

เมื่อเห็นน้องปลาของเธอกลายเป็นเด็กหนุ่มที่ทำตัวไม่ถูกเพราะเธอ ในใจของเซี่ยหานก็หวานล้ำราวกับได้ลิ้มรสน้ำผึ้ง

“ฉันเจ็บเท้านะ” เธอเบะปาก พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนแง่งอนปนหวาน

ฉู่อวี๋ไม่กล้ากอดเธอแน่นเกินไปในทันที ตรงกันข้าม เขากลับประคองกอดเธอไว้อย่างระมัดระวัง เซี่ยหานยังคงยกขาค้างไว้ คิ้วเรียวขมวดมุ่น แสร้งทำสีหน้าเจ็บปวดสุดขีด

เขาอุ้มเธอตรงไปยังเตียงในห้องนอนทันที เซี่ยหานมองดูเขาที่อุ้มตนเองก้าวขายาวๆ เข้ามาในห้องนอน ความรู้สึกแบบนั้นช่างแปลกใหม่พิลึก

“ฉันยังไม่อนุญาตเลยนะ นายกล้าดียังไงถึงบุกรุกเข้ามาในอาณาเขตของฉันเนี่ย”

สำหรับผู้หญิงแล้ว ห้องนอนคือพื้นที่ส่วนตัวอย่างยิ่ง เป็นดินแดนส่วนตัวโดยสมบูรณ์

“ตอนนี้เท้าคุณเจ็บอยู่ ผมก็คือรถเข็นอัจฉริยะของคุณไงครับ ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ถึงเวลานอนของคุณแล้วด้วย เพราะงั้นก็เลยต้องอุ้มคุณมานอนบนเตียง”

เขาพูดจาไหลลื่น สายตาก็เปิดเผยจริงใจสุดๆ

แต่ความจริงแล้วเขาแค่อยากเข้ามาดูห้องนอนของเซี่ยหานก็เท่านั้น เขาค่อยๆ วางเธอลงบนเตียง นิ้วมือกดลงบนข้อเท้าของเธออีกครั้งด้วยแรงที่พอเหมาะ

เซี่ยหานเบะปาก ไม่ได้เปิดโปงเขา

ฉู่อวี๋ถือโอกาสนี้กวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องของเธอ ต้องยอมรับเลยว่า สายกินก็คือสายกินจริงๆ แม้กระทั่งในห้องนอนก็ยังสะท้อนให้เห็นธาตุแท้ความเป็นนักกินของเซี่ยหานได้ชัดเจน

วอลเปเปอร์และผ้าม่านในห้องนอนล้วนเป็นโทนสีชมพู มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นสไตล์เจ้าหญิงตัวน้อย แม้แต่ตู้เสื้อผ้าก็ยังเป็นสีฟ้าพาสเทล ให้ความรู้สึกหวานแหววแบบสาวน้อยเต็มเปี่ยม

ทว่าเตียงนอนกลับดูขัดหูขัดตากับการตกแต่งโดยรอบอย่างสิ้นเชิง หัวเตียงดีไซน์เป็นซองใส่เฟรนช์ฟรายส์สีแดง ด้านในมีเฟรนช์ฟรายส์ยักษ์เสียบระเกะระกะอยู่หลายแท่ง เพียงแต่มันไม่ได้ทำจากมันฝรั่ง หากแต่ทำออกมาในรูปแบบของตุ๊กตาผ้านุ่มนิ่มทั้งหมด

“เตียงหลังนี้ฉันเพิ่งเปลี่ยนมาใหม่ สิ่งที่ฉันถูกใจที่สุดในห้องนี้ก็คือเจ้านี่แหละ อย่างอื่นมันดูหวานเลี่ยนเกินไป”

เมื่อเห็นสายตาของเขาหยุดอยู่ที่หัวเตียง เซี่ยหานก็เผยสีหน้าภาคภูมิใจออกมา

ตอนที่เธอนั่งไถเถาเป่าก่อนหน้านี้ บังเอิญไปเห็นเตียงหลังนี้เข้า ก็กลายเป็นของโปรดในดวงใจทันที

บวกกับเซี่ยหานคนเดิมน่าจะมีหัวใจสาวน้อยอยู่เต็มเปี่ยม ห้องนี้จึงเน้นโทนสีชมพูเป็นหลัก ในมุมมองของเซี่ยหาน ถ้าเธออายุสักสิบห้าสิบหกปี ก็อาจจะชอบสไตล์นี้อยู่หรอก ได้อยู่ข้างในเหมือนเจ้าหญิงตัวน้อย

แต่เธอผ่านการกรำศึกสงครามมานับไม่ถ้วน สำหรับการตกแต่งที่ประณีตอ่อนหวานจนเกินไปเช่นนี้ เธอมักจะรู้สึกเหมือนเป็นดอกไม้ในเรือนกระจก ทำให้รู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง

เธอไม่อยากให้ห้องนี้ดูชวนฝันและบอบบางจนเกินไป จึงสั่งให้หลี่เยว่ไปซื้อเตียงหลังนี้มาให้ทันที

แม้ตอนนั้นหลี่เยว่จะไม่รู้ว่าเธอประสาทเสียอะไร ถึงได้รั้นจะเปลี่ยนเตียงเจ้าหญิงสุดหรูหราหลังนั้นทิ้งให้ได้ แต่เอาเถอะ ถึงอย่างไรเซี่ยหานก็เป็นคนจ่ายเงิน ไม่ใช่เรื่องกงการอะไรของเขาอยู่แล้ว

ฉู่อวี๋ยกยิ้มมุมปาก เอ่ยเสียงทุ้ม “สไตล์คุณจริงๆ ด้วย”

สิ้นเสียงของเขา เซี่ยหานก็ชักเท้ากลับ ยกขาข้างหนึ่งกระโดดเหย็งๆ ไปที่หัวเตียง แล้วดึงเฟรนช์ฟรายส์ยักษ์ออกมาแท่งหนึ่งทันที

“อะไรกัน จะกินเหรอครับ” ฉู่อวี๋เห็นท่าทางของเธอจึงเลิกคิ้วขึ้น

นึกไม่ถึงว่าเฟรนช์ฟรายส์พวกนี้ไม่ได้เย็บติดตาย แต่ดึงออกมาได้ด้วย

“ถึงของชิ้นนี้จะเอาไว้ดูได้อย่างเดียว กินไม่ได้ จนดูไร้ประโยชน์ไปหน่อย แต่ว่าวันนี้ฉันจะพัฒนาฟังก์ชันใหม่ของมัน!”

เซี่ยหานพูดพลางคว้าแท่งเฟรนช์ฟรายส์แล้วฟาดเข้าใส่ศีรษะของเขาตรงๆ

เฟรนช์ฟรายส์ยักษ์กระหน่ำตีลงบนหัวของฉู่อวี๋อย่างไม่เกรงใจ ทว่าราชาจอเงินฉู่กลับไม่มีท่าทีโกรธเคืองเลยสักนิด ตรงกันข้าม ใบหน้าของเขายังประดับไปด้วยรอยยิ้ม

ของสิ่งนั้นนุ่มนิ่มมาก ตีลงบนหัวก็ไม่เจ็บ เพียงแต่เมื่อเห็นเซี่ยหานออกแรงกวัดแกว่งมันอย่างสนุกสนานเต็มที่ เขาก็ไม่รังเกียจที่จะสละหัวตัวเองเพื่อให้สาวงามหัวเราะชอบใจ

“แฟนครับ มีความสุขไหม”