บทที่ 85 การเปลี่ยนแปลงทางจิตใจ

“เธอนี่เห็นแก่กินจริงๆ เลยนะ” ฉู่อวี๋ส่ายหน้าเบาๆ พลางยิ้มอย่างจนใจ

เซี่ยหานยู่ปาก ทำท่าทางไม่ยี่หระ

ขาของเธอยังเจ็บอยู่ เดินเหินไม่สะดวก แถมทั้งคู่ต่างก็เป็นคนดัง ย่อมไม่มีทางออกไปเดินทอดน่องตามถนนได้อยู่แล้ว

ขืนก้าวขาพ้นประตูห้องไปมีหวังโดนจับได้ทันที หรืออาจจะถึงขั้นโดนแฟนคลับวิ่งไล่ถ่ายรูปด้วยซ้ำ เพราะช่วงนี้พวกเขากำลังดังเป็นพลุแตก

《องค์หญิงนั้นยากนัก》ยังคงออกอากาศอย่างร้อนแรง กระแสคู่จิ้นของทั้งคู่กำลังมาแรงสุดๆ รับรองว่าโผล่ไปไหนก็แตกตื่นชัวร์ร้อยเปอร์เซ็นต์

ดารามีความรักนี่มันชวนอึดอัดจริงๆ พวกเขาไม่อาจออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกตามใจชอบเหมือนคนทั่วไป ได้แต่อุดอู้อยู่แต่ในบ้าน หรือไม่ก็ไปสถานที่ที่มีความเป็นส่วนตัวสูงอย่างร้านคาราโอเกะหรือคลับส่วนตัว

แต่ในเมื่อเซี่ยหานเดินเหินไม่สะดวก จึงทำได้เพียงนอนเล่นอยู่บ้านกับฉู่อวี๋อย่างว่าง่าย

“พวกเราดู《องค์หญิงนั้นยากนัก》กันเถอะ ไม่รู้ว่าฉายถึงตอนไหนแล้ว”

ฉู่อวี๋เอ่ยปากชวนเสียงนุ่ม เซี่ยหานจึงรีบคว้าเอาลีโมตมาเปิดทีวีทันที

ช่วงกลางวันเป็นเวลาออกอากาศซ้ำ พอเปิดไปช่องนั้นปุ๊บ ก็เจอภาพคนสองคนกำลังจูบกันดูดดื่มจนแทบแยกไม่ออก

เซี่ยหานกะพริบตาปริบๆ ไม่นึกเลยว่าจะเปิดมาเจอฉากที่หรงสวินกำลังจะกลับแคว้นหลู่ และจูบลาองค์หญิงหมิงจูก่อนออกเดินทางพอดิบพอดี

ตอนถ่ายทำเธอไม่ได้รู้สึกอะไรเลย เพราะฉากนี้เป็นประสบการณ์ตรงของเธอเอง เธอจึงถ่ายทอดความรู้สึกจากใจจริงและอินเข้าถึงบทบาทได้อย่างสมบูรณ์

ทว่าตอนนี้ในฐานะผู้ชมคนหนึ่ง พอดูแล้วกลับรู้สึกกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น

แถมคนที่แสดงร่วมกันก็นั่งอยู่ตรงนี้ข้างๆ เมื่อ 'หรงสวิน' ตัวจริงเห็นฉากนี้ แววตาก็อดไหวระริกไม่ได้ ริมฝีปากยกยิ้มขึ้นบางๆ

เมื่อคืนดึกดื่นเขานอนไม่หลับเลยหยิบมือถือมาไถเวยปั๋ว บนเทรนด์ฮิตสามอันดับแรกมีแท็กคู่หรงจูติดอยู่ด้วย พอกดเข้าไปดูก็เจอภาพเคลื่อนไหวฉากจูบอันเร่าร้อนของหรงสวินกับองค์หญิงหมิงจูแชร์กันให้ว่อน

ดังนั้นเมื่อครู่เขาถึงได้เอ่ยปากชวนดูทีวี หวังลึกๆ ว่าอาจจะได้ดูฉากจูบนี้ด้วยกัน

คิดไม่ถึงว่าสวรรค์จะเข้าข้างจริงๆ เพิ่งเปิดทีวีมาก็เจอฉากนี้พอดี จูบนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกของการพลัดพราก ทั้งยังชวนให้คนดูถอนตัวไม่ขึ้น

อีกไม่นานพวกเขาจะต้องแยกจากกัน และหลังจากการพลัดพรากครั้งนี้ หากได้พบกันอีกคราก็คือศัตรู ด้วยเพลิงแค้นของบ้านเมือง ทั้งสองต้องห้ำหั่นกันจนตัวตาย

ต่อหน้าความถูกต้องและเรื่องคอขาดบาดตายของแผ่นดิน ความรักระหว่างพวกเขากลับดูเล็กกระจ้อยร่อย ไม่ว่าจะอาลัยอาวรณ์หรือปวดร้าวเพียงใด ความรักก็ต้องถูกฝังกลบไว้ก้นบึ้งของหัวใจ

หลังจากรู้สึกกระดากอายไปชั่วครู่ เซี่ยหานก็ปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว

เธอเบิกตากว้าง ตั้งใจดูละครในจอทีวี แม้จะมองในฐานะคนนอก แต่เธอกลับอินไปกับเนื้อเรื่องได้อย่างง่ายดาย

อย่างไรเสียละครเรื่องนี้ก็เล่าถึงตัวเธอ องค์หญิงหมิงจูผู้งดงามเจิดจรัส อารมณ์รัก โลภ โกรธ หลง รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ล้วนเป็นตัวเธอเองทั้งสิ้น

การพลัดพรากของหรงสวินกับองค์หญิงหมิงจูถือเป็นหนึ่งในจุดพีกของเรื่อง โดยเฉพาะฉากจูบอันแสนหวานซึ้งตรึงใจ ยิ่งทำให้ผู้ชมหน้าจอส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดด้วยความฟิน

“จบแล้วเหรอ” เซี่ยหานกำลังอินได้ที่ ทว่าเพลงปิดกลับดังขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน

ฉู่อวี๋เองก็ยังรู้สึกค้างคาอยู่บ้าง เขาจำได้ว่าตอนถ่ายทำฉากจูบนั้นยาวนานพอสมควร ไฉนพอออนแอร์จริงถึงเหลือแค่นิดเดียว

“ละครก็แบบนี้แหละ มักจะตัดจบตรงฉากสำคัญเสมอ จะได้ดึงให้คนดูตั้งตารอว่าตอนต่อไปจะเข้มข้นแค่ไหน” ฉู่อวี๋ยักไหล่ ในฐานะพระเอกที่ผ่านงานแสดงมานับไม่ถ้วน เขาย่อมรู้ลูกไม้พวกนี้เป็นอย่างดี

“ยังไม่จุใจเหรอ” ฉู่อวี๋เอียงคอถามเธอเรียบๆ

“แน่นอนสิ ฉันคือองค์หญิงหมิงจูนะ ฉากนี้น่าสงสารจะตายไป ถ้าฉายต่อไปอีกหน่อย อารมณ์ฉันคงเตลิดแน่ เผลอๆ ร้องไห้ออกมาจริงๆ ด้วย” เธอพูดพลางยกมือขึ้นขยี้ตาจนขอบตาแดงระเรื่อ ดูราวกับพร้อมจะปล่อยโฮออกมาได้ทุกเมื่อ

ตอนที่เซี่ยหานเงยหน้ามองเขา เธอช่างดูบอบบางน่าทะนุถนอมเหลือเกิน

เมื่อเห็นเธออินจัดขนาดนี้ ฉู่อวี๋ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกหึงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“เธอจะร้องไห้ให้หรงสวินเหรอ” น้ำเสียงของเขากดต่ำลง ดวงตาหรี่แคบ ท่าทางดูไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย

เซี่ยหานกะพริบตาปริบๆ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเขากำลังมีอาการ

“คุณแฟน คุณหงุดหงิดเหรอ”

“ก็ใช่น่ะสิ แฟนตัวเองจะหลั่งน้ำตาให้ผู้ชายคนอื่น เป็นใครจะไปแฮปปี้ลง”

“แต่หรงสวินก็คือคุณแฟนเล่นไม่ใช่เหรอ ถ้าฉันจะร้องไห้ให้เขา ก็แปลว่าคุณแสดงเก่งมากต่างหาก”

เซี่ยหานไม่ค่อยเข้าใจความคิดเขา จึงเอียงคอเลิกคิ้วมอง

แฟนหนุ่มคนนี้ขี้หึงเกินไปแล้ว รับมือยากชะมัด ถึงขั้นงี่เง่าไร้เหตุผลไปแล้วเนี่ย

“แบบนั้นก็ไม่ได้ หรงสวินไม่ใช่ผม แล้วเธอก็ไม่ใช่องค์หญิงหมิงจู หรงสวินเป็นคนรักขององค์หญิงหมิงจู แต่ผมเป็นแฟนของเธอ”

เวลานี้ฉู่อวี๋ดูเอาแต่ใจอย่างยิ่ง น้ำเสียงเด็ดขาดไร้ช่องว่างให้ต่อรอง

เซี่ยหานอดเลิกคิ้วไม่ได้ ต้องยอมรับว่าฉู่อวี๋เซนซิทีฟกับเรื่องนี้มากจริงๆ เพราะเนื้อแท้ของเธอก็คือองค์หญิงหมิงจู แม้สภาพแวดล้อมรอบตัวจะเปลี่ยนไปหมดแล้ว ทว่าทุกครั้งที่เห็น《องค์หญิงนั้นยากนัก》เธอก็อดไม่ได้ที่จะดึงตัวเองกลับเข้าไปในบทบาทนั้น

“เอาเถอะ น้องปลา เหตุผลนี้ถือว่ากล่อมฉันได้นิดหน่อยแล้วกัน”

พอเห็นท่าทางกึ่งยอมจำนนกึ่งขัดขืนของเธอ รอยยิ้มบนใบหน้าของฉู่อวี๋ก็ยิ่งกว้างขึ้น เขาโบกมือไปมาเบาๆ

“แน่ใจนะว่าแค่กล่อมได้นิดหน่อยน่ะ” เขากอดอก แววตาทอประกายเจ้าเล่ห์

พอเห็นท่าทางแบบนี้ของเขา เซี่ยหานก็เกิดสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาทันควัน

“ฉัน…” นี่เป็นครั้งแรกที่เธอไม่กล้าอ้าปากพูด ราวกับว่าแค่พลั้งปากไปคำเดียวก็พร้อมจะตกหลุมพรางเขาทันที

“น้องปลา คุณชักจะร้ายขึ้นทุกวันแล้วนะ” สุดท้ายเธอก็เลิกคิ้วเบิกตากว้าง เห็นได้ชัดว่าเริ่มไม่สบอารมณ์ขึ้นมานิดๆ แล้ว

ฉู่อวี๋เอ็นดูท่าทางของเธอเหลือเกิน เขาเดินเข้าไปลูบหัวเธอเบาๆ

“ผมพาไปกินข้าวนะครับ”

พอได้ยินคำว่า “กิน” ตาของเซี่ยหานก็เป็นประกายขึ้นมาทันควัน

เธอยังไม่ลืมที่จะเอาคืนฉู่อวี๋ จึงลุกขึ้นแล้วยื่นหน้าเข้าไปหา ยืนกรานจะลูบหัวเขาคืนให้ได้ถึงจะยอม

“ตกลงกันแล้วไงว่าพวกเราเป็นเด็กผลัดกันลูบ จะให้คุณลูบอยู่ฝ่ายเดียวได้ยังไง”

เซี่ยหานพูดด้วยสีหน้าจริงจังขั้นสุด เธอมักจะเห่อคำศัพท์ใหม่ๆ ที่เพิ่งเรียนรู้มาเสมอ และต้องเอามาพูดติดปากตลอดเวลา ราวกับว่าทำแบบนี้แล้วตัวเองจะกลายเป็นคนทันสมัยขึ้นมาได้

ฉู่อวี๋ทั้งขำทั้งทำตัวไม่ถูกกับการกระทำของเธอ ถึงขั้นระแวงว่าเซี่ยหานแกล้งทำหรือเปล่า

“คุณรู้ความหมายจริงๆ ของคำว่าเด็กผลัดกันลูบหรือเปล่าเนี่ย” เขาถามเสียงนุ่ม

พอเห็นเขาถามแบบนี้ เซี่ยหานก็เลิกคิ้วขึ้น สีหน้าฉายแววงุนงงไม่เข้าใจ

“ไม่ได้หมายถึงผลัดกันลูบหัวหรอกเหรอ” เธอพูดพลางยกมือลูบหัวตัวเองไปด้วย

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเธอไม่ได้แสร้งทำ ฉู่อวี๋ก็ส่ายหน้าแล้วยิ้มขำทันที

“ต่อไปนี้คุณเป็นเด็กผลัดกันลูบได้แค่กับผมคนเดียวนะ ห้ามออกไปพูดคำนี้ซี้ซั้วกับคนข้างนอกเด็ดขาด”

เขามีสีหน้าเหมือนยอมแพ้ให้เธอ ไม่ได้อธิบายอะไรมากไปกว่านั้น เพียงแค่กำชับไว้ประโยคหนึ่ง

เซี่ยหานแปลกใจอยู่บ้าง พลางขมวดคิ้วคิดในใจว่าเขาหมายความว่ายังไงกันแน่

“วันนี้ใส่ชุดนี้ดีไหมครับ” ยังไม่ทันที่เธอจะคิดออก ฉู่อวี๋ก็ยื่นชุดหนึ่งมาให้ตรงหน้าแล้ว

เซี่ยหานก้มลงมอง เป็นชุดเดรสรัดเอวสีดำ ปลายแขนเสื้อยาวครึ่งท่อนบานเป็นทรงกระดิ่ง ประดับผ้าชีฟองสีขาวพร้อมโบ

ตรงเอวมีสายคาด พอรัดเข้าแล้วจะยิ่งขับให้เอวของเธอดูคอดกิ่วเป็นพิเศษ

“ชุดนี้ออกกล้องบ่อยมากเลยนะ ฉันเคยใส่ไปตั้งหลายครั้งแล้ว เจ้าอ้วนหลี่เคยบอกฉันคราวก่อนว่าพยายามอย่าใส่อีก เดี๋ยวคนดูจะเบื่อสายตาเอา แถมสื่อบางเจ้ายังชอบเขียนข่าวมั่วๆ อีก เขาเลยบอกไม่ให้ฉันหาเรื่องใส่ตัวโดยไม่จำเป็นน่ะ”

เธอไม่นึกเลยว่าเพียงแค่เผลอเหม่อไปแวบเดียว ฉู่อวี๋จะไปหยิบชุดมาให้เธอได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้

พอได้ยินเธอพูดแบบนั้น คิ้วของฉู่อวี๋ก็ขมวดมุ่นเข้าหากันทันที นับตั้งแต่ตกหลุมรักเซี่ยหาน เขาก็ค้นพบว่าตัวเองกลายเป็นคนคลั่งรักไปเสียแล้ว ขอแค่มีเวลาว่างเมื่อไหร่ เป็นต้องเปิดดูข่าวของเธอตลอด

ช่วงเวลาก่อนหน้านี้ เซี่ยหานโดนโจมตีหนักมาก สื่อบางสำนักเล่นข่าวถล่มเธอแบบสามร้อยหกสิบองศาไร้จุดบอดเลยทีเดียว

แถมยังแซะว่าถึงเซี่ยหานจะพอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง แต่วงการแฟชั่นกลับไม่มีใครแล เพราะแทบไม่มีแบรนด์ดังที่ไหนยอมสปอนเซอร์เสื้อผ้าให้ ใส่ไปใส่มาก็วนอยู่แค่ไม่กี่ชุด

และหนึ่งในนั้นก็คือชุดเดรสสีดำชุดนี้นี่แหละ ตอนนั้นแฟนคลับพันธุ์แท้ของเซี่ยหานสองสามคนถึงกับส่งข้อความส่วนตัวมาบอกว่าจะซื้อเสื้อผ้าให้เธอด้วยซ้ำ

“คุณชอบไหมล่ะครับ”

“ชอบสิ สีดำเปื้อนยากดี” เซี่ยหานพยักหน้า

“งั้นก็ใส่เถอะ วันนี้คุณไปกินข้าวกับผม ไม่ใช่หลี่เยว่สักหน่อย แล้วถ้าชุดนี้จะต้องทิ้งจริงๆ ก็บอกหลี่เยว่นะ ให้เอามาทิ้งที่ผมนี่”

“หือ?” พอสิ้นเสียงของฉู่อวี๋ เซี่ยหานก็กะพริบตาปริบๆ ทำสีหน้าตกตะลึง

“น้องปลา คุณมีรสนิยมแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย”

เมื่อเห็นรอยยิ้มกึ่งขำกึ่งไม่ขำบนใบหน้าของเซี่ยหาน ฉู่อวี๋ก็รู้ตัวว่าเมื่อกี้ตัวเองร้อนใจไปหน่อย ปากไวเผลอพูดความในใจออกไปเสียแล้ว

เขาอยากจะอธิบาย แต่จากระดับความเข้าใจของเซี่ยหาน เกรงว่ายิ่งแก้ตัวก็คงยิ่งแย่ลง สุดท้ายเลยตีหน้าขรึม กัดฟันยอมรับมันไปตรงๆ

“ใช่ ผมมีรสนิยมแบบนี้แหละ ต่อไปถ้าคุณมีเสื้อผ้าที่ไม่ต้องการแล้ว เอามาทิ้งให้ผมได้หมดเลยนะ ผมจะช่วยเก็บรักษาไว้ให้ โกดังที่บ้านผมกว้างมาก รองเท้าก็ได้เหมือนกัน”

ท่าทางของชายหนุ่มจริงจังเกินไป ไม่มีแววล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย ถึงขั้นที่ท่าทีขึงขังของเขาทำให้เซี่ยหานคิดว่าสิ่งที่เขากำลังขอไม่ใช่เสื้อผ้า แต่เป็นของล้ำค่าระดับสมบัติประจำตระกูลอะไรทำนองนั้น

เธออึ้งไป นิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่ถึงได้เอ่ยถามเสียงเบา “แล้วชุดชั้นใน เอาด้วยไหมล่ะ”

ฉู่อวี๋แทบคิดว่าตัวเองหูฝาดไป พอหันไปมอง ก็เห็นเธอก้มหน้า หูทั้งสองข้างแดงแจ๋ เห็นได้ชัดว่ากำลังเขินอายอยู่เหมือนกัน

‘ไม่เอา ผมชอบมองตอนที่มันอยู่บนตัวคุณมากกว่า’

เขาพยายามสะกดกลั้นคำพูดอีกครึ่งประโยคที่เหลือเอาไว้ ฝังมันลงไปในก้นบึ้งของหัวใจ

ทว่าครึ่งประโยคนั้นกลับคล้ายมีมนตร์สะกด ดังก้องวนเวียนอยู่ในหัว จนแทบทำให้เขาห้ามใจไม่ไหวที่จะเอ่ยมันออกมาว่า… ‘แล้วค่อยถอดมันด้วยมือของผมเอง’

“คุณเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ ผมไปรอข้างนอกนะ” ในที่สุด เพื่อไม่ให้ตัวเองกลายเป็นพวกโรคจิตคลั่งรักแบบกู่ไม่กลับ ฉู่อวี๋จึงรีบจ้ำอ้าวหนีออกไปทันที

เซี่ยหานกระแอมเบาๆ เธอแตะใบหูของตัวเอง พบว่ามันร้อนผ่าว จึงอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองกระจกเงาบานยาวที่อยู่ข้างๆ

คนในกระจกใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความเอียงอาย งดงามผุดผ่องดั่งดอกท้อ นัยน์ตาราวกับหยาดน้ำในฤดูใบไม้ผลิที่ทอประกายระยิบระยับ

แววตาของเธอยังคงมีความสับสน ตัวเธอเริ่มแปลกไปแล้ว หัวใจเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่

คนที่เคยสุขุมเยือกเย็นไม่หวั่นเกรงต่อภยันตรายยามอยู่กลางสนามรบ บัดนี้กลับกลายเป็นหญิงสาวแรกรุ่นที่กำลังมีความรักไปเสียได้

เธอยิ้มออกมา จู่ๆ ก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมาจับใจ

ก่อนหน้านี้ฉู่อวี๋พูดถูกอยู่ประโยคหนึ่ง เขาไม่ใช่หรงสวิน และเธอก็ไม่ใช่องค์หญิงหมิงจู

เธอคือเซี่ยหาน เป็นแฟนสาวของฉู่อวี๋ ดังนั้นเรื่องราวของพวกเขาจะไม่มีทางจบลงด้วยโศกนาฏกรรมอย่างแน่นอน

พอคิดตกในจุดนี้ เธอก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว แทบจะรอออกไปเจอแฟนหนุ่มไม่ไหวแล้ว