บทที่ 84 เซี่ยหานขอกอดหน่อย

เซี่ยหานเบะปาก ไม่ได้ใส่ใจเขาสักนิด

พอวางสาย เธอก็เห็นข้อความในวีแชตสองข้อความเด้งขึ้นมา

——แฟนสาว แฟนหนุ่มโทรฯ หาเธอไม่ติด ตอนนี้กำลังรอคอยการเสด็จมาโปรดอย่างระทมทุกข์อยู่นะครับ

——จากน้องปลาผู้ขาดความรัก

พอเห็นข้อความทั้งสอง เซี่ยหานก็หลุดขำออกมาทันที

“แหมๆ น้องปลาบ้านเรานี่ขาดฉันไม่ได้สักวินาทีเดียวจริงๆ ลืมตาตื่นมาก็เจอเขามาบอกรักซะแล้ว”

เซี่ยหานพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางรีบพิมพ์ตอบกลับไป

——เมื่อกี้กำลังต่อปากต่อคำกับเจ้าอ้วนหลี่อยู่น่ะสิ เขาน่ะพูดมากทั้งวัน เรื่องเดียวพูดวนซ้ำเป็นร้อยรอบ แฟนสาวบอกเลยว่าหูจะหนาเป็นด้านชาอยู่แล้วเนี่ย

เธอเพิ่งส่งข้อความไปได้ไม่นาน ทางฝั่งฉู่อวี๋ก็ส่งข้อความเสียงตอบกลับมา

“คำพูดผู้จัดการฟังแค่ครึ่งเดียวก็พอครับ พูดมากมันเป็นโรคประจำอาชีพของพวกเขาน่ะ ตอนนี้ได้ยินเสียงแฟนหนุ่มแล้ว รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยังครับ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเปี่ยมเสน่ห์ชวนเคลิบเคลิ้มของฉู่อวี๋ที่ดังผ่านลำโพงออกมา ชวนให้หลงใหลอย่างยิ่ง

เซี่ยหานรู้สึกว่ากระดูกทั่วร่างแทบจะอ่อนระทวย คนบางคนแค่ใช้เสียงก็ทำให้คนอื่นใจละลายได้แล้วจริงๆ

ฉู่อวี๋มีเสียงทุ้มต่ำที่ไพเราะจับใจและมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างเหลือเชื่อ เคยมีคนบอกว่าถ้าน้องปลาผันตัวไปเป็นนักร้อง วงการเพลงคงได้มีราชานักร้องเพิ่มขึ้นมาอีกคนแน่นอน

แต่ตอนนี้วงการเพลงซบเซา มีแต่ของเถื่อนเกลื่อนกลาด ทุกคนหันไปฟังเพลงออนไลน์กันหมด ไม่มีใครยอมเสียเงินซื้อซีดีกันอีกแล้ว

“รู้สึกดีขึ้นเยอะเลยค่ะ การมีอยู่ของแฟนหนุ่มนี่เป็นเครื่องล้างหูชั้นยอดจริงๆ แฟนสาวบอกเลยว่านอกจากจะปวดหูแล้ว ยังเหนื่อยล้าไปทั้งตัว อยากได้กอดจังเลย”

เซี่ยหานส่งข้อความเสียงตอบกลับไปทันควัน

ตอนนี้ฉู่อวี๋เองก็นอนอยู่บนเตียงเช่นกัน

ความจริงเมื่อคืนเขาแทบไม่ได้นอน ตอนกลับมาถึงก็ดึกมากแล้ว แถมในหัวยังมีเรื่องให้คิดไม่หยุด

เดี๋ยวก็คิดถึงเรื่องที่เพิ่งเจอหลังจบงานเลี้ยง เดี๋ยวก็ตื่นเต้นดีใจที่ได้คบกับเซี่ยหาน เขานอนพลิกไปพลิกมาทั้งคืน จนกระทั่งฟ้าสางถึงได้ของีบไปครู่หนึ่ง

เขาจึงหลับยาวจนสายโด่ง พอตื่นขึ้นมายังไม่ทันจะได้ลุก ก็ได้ยินเสียงออดอ้อนและคำพูดหวานหูของเซี่ยหานเข้า ทำเอาเขาเริ่มจะต้านทานไม่ไหว

ตามธรรมชาติของผู้ชายตอนตื่นนอน ย่อมมีปฏิกิริยาทางกายที่เลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว

แม้ตอนนี้จะไม่ใช่เช้าตรู่ แต่ปฏิกิริยาที่ควรมีก็ไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย

ยิ่งได้ยินเสียงออดอ้อนของเซี่ยหาน ใจเขาก็ยิ่งเตลิดเปิดเปิง พอร่างกายตอบสนองรุนแรงเกินไป บรรยากาศก็ชวนให้กระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที

เขาแอมเบาๆ เพื่อดึงสติตัวเองกลับมา อย่างไรเขาก็เป็นผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมาไม่น้อย จะมาควบคุมร่างกายตัวเองไม่อยู่เพียงเพราะคำพูดคำเดียวของเซี่ยหานได้ยังไงกัน

ทว่าฉู่อวี๋กลับพบว่า ยิ่งพยายามไม่คิดฟุ้งซ่านเท่าไหร่ มันก็ยิ่งเตลิดเปิดเปิงหนักข้อขึ้นเท่านั้น

ต่อหน้าคนที่ชอบ ความสำรวมและการหักห้ามใจทั้งหมดล้วนพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี

สำหรับเซี่ยหานแล้ว เขาชอบเธอมากจริงๆ ชอบมากเสียจนพอเผลอคิดเตลิดไปถึงเรื่องบนเตียง เขาก็จะรู้สึกสับสนและขัดแย้งในใจอย่างที่สุด

ใจหนึ่งก็แอบดีใจ แต่อีกใจก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ควรคิดแบบนี้เลย เซี่ยหานเป็นคนพิเศษ ราวกับว่าความคิดแบบนั้นของเขาจะไปทำให้เธอแปดเปื้อนอย่างไรอย่างนั้น

“ผมคงป่วยจริงๆ แล้วล่ะ” ฉู่อวี๋กุมมือถือไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม

เขาเอามือข้างหนึ่งปิดตา แทบจะครางออกมาด้วยความอึดอัดใจ

“แฟนสาวบอกเลยว่า นอกจากจะปวดหูแล้วยังเหนื่อยล้าไปทั้งตัว อยากได้กอดจัง”

ฉู่อวี๋เปิดข้อความเสียงนี้ฟังอีกครั้ง เอาโทรศัพท์แนบชิดติดหู ตั้งใจฟังเซี่ยหานพูดประโยคนี้อย่างตั้งอกตั้งใจ

เขากดฟังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฟังเท่าไรก็ไม่เบื่อ จนกระทั่งประโยคนี้สลักแน่นอยู่ในหัว ราวกับเกิดอาการหูแว่ว คล้ายกับเซี่ยหานกำลังแนบชิดอยู่ข้างหูแล้วกระซิบคำนี้ออกมาจริงๆ

“รอผมนะ แฟนหนุ่มกำลังจะไปกอดเธอเดี๋ยวนี้แหละ”

“ติ๊งต่อง——” พริบตาที่เสียงกริ่งประตูดังขึ้น เซี่ยหานก็รีบตะกายลงจากเตียง เขย่งขาเดียวกระโดดดึ๋งๆ ไปเปิดประตูให้เขา

ตอนฉู่อวี๋เดินเข้ามา ก็เห็นเธอสวมชุดนอน ขาข้างหนึ่งใส่รองเท้าแตะขนนุ่ม ส่วนอีกข้างเหยียบพื้นด้วยเท้าเปล่า

พอเห็นสายตาของเขาหยุดอยู่ที่เท้า เซี่ยหานก็รู้สึกเคอะเขินขึ้นมาเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะเอาเท้าเปล่าข้างนั้นถูไปมากับขากางเกงนอนอีกข้าง

“เท้าข้างนี้ยังเจ็บอยู่นิดหน่อย ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะเปราะบางขนาดนี้”

ได้ยินคำพูดของเธอ ฉู่อวี๋ก็ยิ้มเจื่อนอย่างจนใจ ก่อนจะยื่นมือออกไปช้อนตัวเธออุ้มขึ้นแนบเอวทันที

“คิดว่าตัวเองแกร่งขนาดไหนกันครับ ร่างกายทำจากทองแดงแขนเหล็กเหรอ ตบทีเดียวคนสลบได้เลยหรือไง”

ใบหน้าของเขามีรอยยิ้ม มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ากำลังพูดหยอกเธอ แต่น้ำเสียงกลับอ่อนโยนอย่างยิ่ง

กับคำพูดของเขา เซี่ยหานอยากจะพยักหน้าใจแทบขาด เพราะตั้งแต่องค์หญิงหมิงจูออกสู่สนามรบ ก็เก่งกาจไร้เทียมทานแบบนั้นจริงๆ ใครหน้าไหนก็ขวางไม่อยู่

เธอไม่เพียงแต่ตบทีเดียวคนสลบ แต่ยังสังหารคนมานับไม่ถ้วน วรยุทธ์ล้ำเลิศ เลือดตกถึงตายในพริบตา

แต่แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้เธอพูดกับฉู่อวี๋ไม่ได้ และถึงจะพูดไป ฉู่อวี๋ก็ไม่มีทางเชื่ออยู่ดี เผลอๆ จะคิดว่าเธอสติฟั่นเฟือนไปแล้วด้วยซ้ำ

“ฉันอาจจะไม่ได้มีหัวทองแดงแขนเหล็ก แต่อย่างน้อยก็น่าจะแกร่งเหมือนพี่ใหญ่ในเรื่องพี่น้องน้ำเต้าสิ ใครจะไปรู้ว่าตัวเองจะเปราะบางเหมือนซีกไม้ไผ่ คนอื่นยังไม่ทันเป็นอะไร ตัวเองดันเจ็บซะก่อนแล้ว”

เซี่ยหานยู่ปาก สีหน้าเผยแววระอาใจสุดขีด

“พี่ใหญ่เป็นเด็กบ้านไหนกันครับ” ฉู่อวี๋ถามอย่างสงสัย

“พี่ใหญ่ก็คือน้ำเต้าพี่น้องของบ้านคุณปู่ไงคะ” เธอตอบ

“อ๋อ ที่แท้ก็พวกช่วยตัวเองสินะ” ฉู่อวี๋พูดขึ้นมาอย่างมีความหมายแฝง

“ช่วยตัวเองเหรอ ช่วยอะไรคะ” เซี่ยหานเงยหน้าขึ้นจากอ้อมอกเขา ถามด้วยสีหน้าจริงจังสุดๆ

ฉู่อวี๋ยกมุมปากยิ้ม “ช่วยลูบหัวไง”

เขาวางเธอลงบนเตียงพอดี พูดจบก็ยกมือขึ้นขยี้กลุ่มผมของเธอเบาๆ

“ฉันก็จะลูบด้วย!” เซี่ยหานยกมือทำท่าจะลูบหัวเขาบ้าง

ทว่าเดิมทีเธอนั่งอยู่บนเตียง ส่วนฉู่อวี๋ยืนอยู่ข้างเตียง รูปร่างเขาก็สูงกว่าเธอตั้งเยอะ ย่อมเอื้อมไม่ถึงอยู่แล้ว

แถมตอนที่มือเธอเอื้อมไป ฉู่อวี๋ยังเอนตัวหลบไปข้างหลัง เห็นชัดว่าไม่อยากให้เธอลูบถึง

เซี่ยหานยู่ปาก สีหน้าเริ่มดื้อดึง เธอทำท่าจะลุกขึ้นยืน ชัดเจนเลยว่าถ้าไม่ได้ลูบหัวเขาจะไม่ยอมเลิกราเด็ดขาด

“คุณอย่าลุกขึ้นมาสิครับ”

พอฉู่อวี๋เห็นท่าทางโซเซเพราะเจ็บขาของเธอ ก็รีบโน้มตัวลงมาทันที เพื่อให้เธอเอื้อมลูบศีรษะได้ง่ายๆ

“ลูบโดนแล้ว ตอนนี้พวกเราก็ผลัดกันลูบแล้วนะ” เซี่ยหานดูพอใจมาก ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มเบิกบาน

พอฉู่อวี๋ได้ยินประโยคนี้เข้า ก็แทบจะสำลักน้ำลายตัวเอง

ช่วยไม่ได้ ในเมื่อเขาเป็นคนพาความคิดของเซี่ยหานออกทะเลไปเอง จะให้ไปแก้ตอนนี้ก็ใช่ที่

ฉู่.ผู้ช่ำชองมุกใต้สะดือ.อวี๋ เดิมทีคิดจะหยอดมุกทะลึ่งใส่เซี่ยหาน นึกไม่ถึงว่าเธอจะไม่เข้าใจความหมายแฝงเลยสักนิด พอเขาแถแก้ตัวไปเรื่อย เธอดันเชื่อเป็นจริงเป็นจังเสียอย่างนั้น

เขาอายเกินกว่าจะเปิดโปงความจริงแล้ว ไม่อย่างนั้นคงดูเหมือนคนหื่นกามเกินไป

“วันนี้คุณไม่มีตารางงานเหรอคะ”

เซี่ยหานเอียงคอถามขึ้นมาคำหนึ่ง ยังไงเสียฉู่อวี๋ก็ไม่เหมือนเธอ ในฐานะสามีแห่งชาติ ทั้งยังมีสตูดิโอส่วนตัว ปกติแล้วเขามักจะยุ่งจนหัวหมุน

ไม่มีทางว่างงานเหมือนเธอแน่ๆ แต่ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงวันนี้ ฉู่อวี๋กลับทำตัวพร้อมสแตนด์บายตลอดเวลา มีเวลาอยู่เป็นเพื่อนเธอขนาดนี้ เซี่ยหานคิดไม่ถึงจริงๆ

เพราะก่อนหน้านี้หลี่เยว่เคยบรรยายให้ฟังแล้วว่าฉู่อวี๋งานยุ่งขนาดไหน ทั้งยังเตือนเธอว่าถ้าคบกับฉู่อวี๋ก็ทำตัวให้ดีๆ หน่อย

เป็นแฟนที่รู้ความ ไม่ทำตัวงี่เง่าเอาแต่ใจ ไม่อย่างนั้นฉู่อวี๋จะเหนื่อยมาก แล้วความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็จะพังลงได้ง่ายๆ

“ไม่มีครับ ไม่กี่วันนี้ผมจะอยู่เป็นเพื่อนคุณตลอดเลย” ฉู่อวี๋ตอบหน้าตาเฉยราวกับไร้ความกดดันใดๆ

เหมือนกับว่าคนงานล้นมืออย่างเขา ได้กลายร่างเป็นคนว่างงานไปแล้วจริงๆ

เซี่ยหานยักไหล่ เลิกคิ้วขึ้นเบาๆ สีหน้าแสดงความไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด

“มาครับคุณแฟน ขอกอดหน่อย”

ฉู่อวี๋ไม่ปล่อยให้เธอสงสัยนาน เขากางแขนออก ขยับเข้าไปตรงหน้าเธอ แล้วดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้ทันที

อ้อมอกของชายหนุ่มอบอุ่นและกว้างขวางเสมอ เมื่อถูกลำแขนแข็งแรงของเขาโอบรัดไว้ เซี่ยหานมักจะรู้สึกปลอดภัยอย่างยิ่ง

ในฐานะคนนอก เมื่อกลายมาเป็นเซี่ยหาน เธอย่อมมีความรู้สึกไม่มั่นคงอยู่ในใจ แม้ว่าแต่เดิมจะมีวรยุทธ์สูงส่ง ไม่เกรงกลัวสิ่งใดก็ตาม

แต่กับโลกใบนี้ เธอก็ยังมีช่องว่างขวางกั้นอยู่เสมอ ทว่าตอนนี้เธอมีแฟนแล้ว พอได้รับการปกป้อง ได้รับอ้อมกอดจากฉู่อวี๋แบบนี้ เธอกลับรู้สึกราวกับได้ครอบครองโลกทั้งใบ

เซี่ยหานซุกหน้าลงกับซอกคอของเขา สูดหายใจเข้าลึกๆ ทั้งร่างแฝงไปด้วยความรู้สึกผูกพันออดอ้อน

สาวงามอยู่ในอ้อมกอด เดิมทีฉู่อวี๋ก็ตื่นตัวสุดขีดอยู่แล้ว ยิ่งเซี่ยหานทำท่าทางใกล้ชิดสนิทสนมขนาดนี้ เขาก็ยิ่งใจเตลิด

ร่างกายดูเหมือนจะค่อยๆ มีปฏิกิริยาขึ้นมาอีกครั้ง เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มแหย

มิน่าล่ะคำว่า ‘สุภาพบุรุษจอมปลอม’ ถึงมักจะถูกนำมาใช้บรรยายพวกผู้ชาย แถมยังเป็นผู้ชายที่ภายนอกดูดีมีภูมิฐานอีกต่างหาก เพราะผู้ชายเป็นพวกขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณความรู้สึกจริงๆ

ไม่ว่าจะดูเป็นชนชั้นสูงหัวกะทิแค่ไหน เมื่ออยู่ต่อหน้าคนที่ชอบ ก็ยังคงใจร้อนวู่วามเหมือนเด็กหนุ่มวัยรุ่นอยู่ดี

"คุณแฟน กลิ่นตัวคุณหอมจังเลยค่ะ"

หลังจากเซี่ยหานกอดอยู่นาน ถึงได้กระซิบข้างหูเขาด้วยประโยคนี้

ร่างกายของฉู่อวี๋พลันแข็งทื่อ ตามมาด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ

"เซี่ยหาน คุณกำลังยั่วผมนะ ถ้าผมทำเรื่องไม่ดีอะไรลงไป ทั้งหมดนั่นเป็นความผิดคุณเลย"

เขาพูดแทบจะกัดฟัน

ฉู่อวี๋ควบคุมตัวเองได้ดีมาก นี่เป็นเรื่องหนึ่งที่เขาภาคภูมิใจมาโดยตลอด ทว่าเขาก็พบตั้งนานแล้วว่า เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเซี่ยหาน การควบคุมตัวเองแบบไหนก็ไร้ประโยชน์ทั้งนั้น

เขาราวกับต้องพิษของเซี่ยหานเข้าอย่างจัง แค่ได้เห็นเธอ เขาก็ไม่อาจควบคุมความดีใจในส่วนลึกของหัวใจตัวเองได้เลย

"ความผิดฉัน ฉันยอมรับเองค่ะ ก็แหม ฉันสวยขนาดนี้ แถมยังนิสัยน่ารักอีก เลยทำให้คุณแฟนสะกดอารมณ์ไม่ไหวไงล่ะ"

เซี่ยหานครุ่นคิดอย่างจริงจัง ก่อนจะพยักหน้าตอบเขา

คำชมตัวเองอย่างไม่อายฟ้าดินทำเอาฉู่อวี๋หลุดขำ แต่ถ้าจะให้เขาลงมือทำอะไรเซี่ยหานจริงๆ เขาก็ยังทำไม่ลงอยู่ดี

เขาเข้าใจเซี่ยหานเป็นอย่างดี เซี่ยหานไม่ใช่คนใจง่าย ดูจากการที่เขาคอยชี้นำเธอนานขนาดนี้กว่าจะได้คบกันในที่สุด ก็เห็นได้ชัดว่าความจริงแล้วเธอเป็นคนเปิดใจช้ามาก

การจะทำให้เซี่ยหานยอมเปิดใจไม่ใช่เรื่องง่าย เขาไม่อยากทำให้เธอตกใจจนเตลิดหนีไป

"วันนี้คุณวางแผนจะทำอะไรเหรอ" ฉู่อวี๋ปล่อยมือจากเธอและถอยห่างออกไปเล็กน้อยเพื่อให้อารมณ์ของตัวเองสงบลง

"เดิมทีก็กะว่าจะใช้เวลาทั้งวันอยู่บนเตียง หิวก็สั่งเดลิเวอรี เบื่อก็นั่งกินขนม แต่ตอนนี้มีแฟนอยู่ด้วยแล้ว ฉันก็จะอยู่เป็นเพื่อนแฟนทั้งวัน หิวก็สั่งเดลิเวอรี เบื่อก็นั่งกินขนมค่ะ"

เซี่ยหานเอียงคอ บอกแผนการที่วางไว้ให้ฉู่อวี๋ฟัง

ผลคือทันทีที่เธอพูดจบ ฉู่อวี๋ก็ส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ออกมา

"สรุปว่าไอ้หิวก็สั่งเดลิเวอรี เบื่อก็นั่งกินขนมเนี่ย คือตัดไม่ขาดแน่นอนสินะ"

เซี่ยหานส่ายหน้า "ก็ไม่เชิงค่ะ ถ้าคุณแฟนพาฉันไปกินของที่อร่อยกว่านี้ งั้นก็เปลี่ยนเป็นหิวก็กินของอร่อย เบื่อก็กินของอร่อยแทน"

เธอพูดจาจริงจังเป็นบ้าเป็นหลัง ทว่าทุกคำพูดก็ยังคงวนเวียนอยู่แต่เรื่องกินไม่พ้นอยู่ดี