บทที่ 83 ขี้หนูเม็ดเดียว

พอหลี่เยว่ได้ยินเธอพูดแบบนั้น เลือดลมก็แทบจะตีขึ้นมาจุกที่คอหอย

"ถุย! ใครจะมาว่าฉันแบบนี้ก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่เธอ เซี่ยหาน ไอคิวระดับเธอนี่เอาอะไรมารังเกียจฉันหา!"

หลี่เยว่แหวใส่ด้วยความโมโห สีหน้าเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม ทว่าทั้งสองคนไม่ได้อยู่ต่อหน้ากัน ยังมีมือถือกั้นกลางอยู่ อีกฝ่ายจึงมองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

ต่อให้เขาจะเบ้ปากกรอกตาไปถึงไหน เซี่ยหานก็มองไม่เห็นอยู่ดี

"นายพูดถูก ไอคิวฉันไม่ค่อยสูงจริงๆ นั่นแหละ" เซี่ยหานตอบกลับไปอย่างไม่สะทกสะท้าน

คราวนี้เป็นฝ่ายหลี่เยว่ที่อึ้งไป เขาไม่คิดเลยว่าเซี่ยหานจะยอมรับหน้าตาเฉยแบบนี้

แม้ว่าเซี่ยหานจะรู้จักประเมินตัวเอง เวลาทำอะไรผิดก็มักจะอ้างว่าตัวเองสมองทึบ แต่เธอไม่เคยยอมรับเลยสักนิดว่าตัวเองโง่กว่าหลี่เยว่

เพราะในสายตาของเธอ ในด้านไอคิวแล้ว หลี่เยว่ต่างหากที่เป็นฝ่ายสมควรถูกเหยียบย่ำ และจัดอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหาร

ต่อให้เธอจะบื้อแค่ไหน เธอก็ยังอยู่เหนือหัวหลี่เยว่อยู่ดี

"ในที่สุดเธอก็ยอมรับความจริงได้สักที ว่าเธอน่ะไอคิวต่ำกว่าฉัน" หลี่เยว่เรียกความมั่นใจกลับคืนมาได้ทันที เขาส่งเสียงเหอะในลำคอ ราวกับจับจุดอ่อนสำคัญของเซี่ยหานได้ อารมณ์ดีขึ้นเป็นกอง

"ฉันยอมรับว่าไอคิวฉันไม่สูง แต่ถ้าเทียบกับนายแล้ว มันสูงกว่าแน่นอน ฉันมีหลักฐานมัดแน่น น่าเชื่อถือยิ่งกว่าผู้เชี่ยวชาญรับรองเสียอีก"

"ถุย! เธอเริ่มแถน้ำขุ่นๆ อีกแล้วสิ มีหลักฐานอะไรลองว่ามาซิ อย่าเอาเรื่องไร้สาระมาพูดนะ อย่างเช่นเรื่องเธอคลอดลูกได้แต่ฉันคลอดไม่ได้อะไรเทือกนั้น ขืนพูดมาคือเหยียดเพศชายทั้งโลกเลยนะ"

หลี่เยว่พ่นลมหายใจใส่โทรศัพท์อีกรอบ กะดูแล้วถ้าเซี่ยหานมายืนอยู่ตรงหน้า คงโดนน้ำลายกระเด็นใส่เต็มหน้าไปแล้ว

ก็นะ หลี่เยว่เป็นพวกอารมณ์ขึ้นง่าย เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาที่บ้าน วางมาดผู้เหนือกว่าเต็มที่เพื่อรอฟังว่าเซี่ยหานจะพล่ามอะไรต่อ

"เรื่องคลอดลูกแบบนี้นายยังอุตส่าห์คิดได้ บอกว่านายสมองทึบยังไม่ยอมเชื่ออีก ฉันยกมาข้อเดียวพอ ฉันจีบน้องปลาติด แต่นายจีบเขาติดไหมล่ะ"

เซี่ยหานนอนเอกเขนกอยู่บนเตียง เธอยกขาขึ้นข้างหนึ่งแล้วกระดิกไปมา ท่าทางดูสุขสบายสุดๆ

เพียงแต่ตอนนี้เธอไม่อยากลุกจากเตียงเลยจริงๆ สาเหตุหลักก็คือข้อเท้าที่เคล็ดยังเจ็บอยู่นิดหน่อย กะดูแล้ววันนี้คงออกไปข้างนอกไม่ได้แน่

เธอจะต้องฟิตร่างกายให้แข็งแรง วันหน้าถ้ามีพวกสารเลวหน้าไหนไม่ลืมหูลืมตาคิดจะแตะต้องตัวเธออีกล่ะก็ เธอจะจัดลูกเตะผ่าหมากให้สูญพันธุ์ไปเลย

ไม่เพียงแต่วันข้างหน้าจะมาแตะต้องเธอไม่ได้ แม้แต่ผู้ชาย ผู้หญิง หมา แมว ก็ไม่มีสิทธิ์ได้เข้าใกล้อีกทั้งนั้น ให้เข้าสู่ช่วงถือศีลอดไปตลอดชีวิตเลย

แน่นอนว่าถ้าไอ้พวกสารเลวนั่นไร้ยางอาย โดนเตะผ่าหมากจนไปทำอะไรคนอื่นไม่ได้แล้ว พวกมันก็ยังให้คนอื่นมาทำตัวเองแทนได้อยู่ดี

เซี่ยหานเป็นพวกความคิดเตลิดเปิดเปิงได้น่ากลัวมาก ปกติเวลาคุยกับเธอ ก็พอจะมองเห็นความเพี้ยนพวกนี้ได้รำไร

ทั้งที่ตอนนี้กำลังคุยโทรศัพท์กับหลี่เยว่อยู่แท้ๆ แต่ในหัวเธอยังอุตส่าห์คิดเรื่องบ้าๆ บอๆ ได้เป็นกระบุงโกย

"เดี๋ยวนะ เธอว่าไงนะ! เธอจีบท่านเทพฉู่ติดแล้วเหรอ แล้วพวกเธอ…ได้เสียกันแล้วหรือยัง ตอนไหนกันเนี่ย ก่อนหน้านี้ไม่เห็นเธอเล่าให้ฟังเลย อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนนี้!"

หลี่เยว่ถึงกับยืนอึ้ง วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง เขาร้องตะโกนลั่นจนสุดเสียง

ยังดีที่วันนี้เขายังอยู่บ้าน ไม่ได้เข้าไปที่บริษัท ไม่อย่างนั้นด้วยเสียงตะโกนแปดหลอดนี่ คงได้รู้กันไปเจ็ดบ้านแปดบ้านแล้วว่าเซี่ยหานกับฉู่อวี๋กินกันเอง

"การที่เขานอนทับบนตัวฉันแล้วจูบฉัน นับว่าได้เสียกันไหมล่ะ" เซี่ยหานตอบกลับอย่างใจเย็น

แต่ตอนที่พูด เสียงเธอดูอู้อี้ฟังไม่ค่อยชัด เหมือนมีอะไรยัดอยู่ในปาก

"เชี่ยเอ๊ย! ยัยคนไร้ยางอาย พูดจาให้มันมิดชิดหน่อยไม่ได้หรือไง สรุปว่าได้กันหรือยังไม่ได้!"

"ถ้านายหมายถึงแก้ผ้าล่อนจ้อนแล้วกลิ้งไปกลิ้งมาล่ะก็…ยังไม่มี" ระหว่างที่เธอพูด หลี่เยว่ก็ได้ยินเสียงเหมือนเธอกำลังเคี้ยวอะไรบางอย่างอยู่ในปากแว่วๆ

เสียงเคี้ยวดังกร้วมๆ ทำเอาคนฟังรู้สึกคันยุบยิบในหู หลี่เยว่ถอนหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก

"ฉันจะบอกอะไรให้นะ ผู้ชายน่ะไม่มีดีสักคนหรอก พอได้กินแล้วก็ไม่รู้จักเห็นค่า เธอต้องรู้จักเล่นตัวดึงเชิงเอาไว้บ้าง ไม่อย่างนั้นถึงเวลานั้นเธอจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบเอาได้ง่ายๆ"

ตอนนี้หลี่เยว่เริ่มคิดเผื่อเซี่ยหานอย่างละเอียดรอบคอบ กลัวเหลือเกินว่าเธอจะถูกเอาเปรียบ

เพราะเวลานี้ฉู่อวี๋มีสถานะสูงส่งขนาดนั้น แถมยังคลุกคลีอยู่ในวงการมาตั้งนาน กลัวว่าจิตใจจะซับซ้อนเกินหยั่งถึง

ส่วนเซี่ยหานยังเป็นแค่ดาราสาวหน้าใหม่ที่อยู่ในช่วงขาขึ้น แม้ดูเหมือนว่าจะมีแฟนคลับเยอะ มีกระแสตอบรับล้นหลาม แต่ความจริงขอแค่ถูกดองเงียบไปสักครึ่งปี รับรองได้เลยว่าคนที่ยังจำเธอได้คงเหลือน้อยเต็มที

วงการนี้มันโหดร้ายแบบนี้แหละ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ราชาจอเงินที่มีผลงานแน่นมือ กับดาราสาวหน้าใหม่ที่เพิ่งจะเริ่มมีชื่อเสียงมาคบกัน นี่มันคือความรักที่ไม่เท่าเทียมกันเลยสักนิด

ถ้าจบลงด้วยดีก็แล้วไป แต่ถ้าเซี่ยหานต้องมาเจ็บช้ำน้ำใจ ก็คงได้แต่ก้มหน้ากลืนน้ำตาตัวเอง เพราะชั่วโมงบินแค่นี้ของเธอ ไม่มีทางสู้จิ้งจอกเจ้าเล่ห์อย่างฉู่อวี๋ได้หรอก

"น้องปลาไม่ใช่เทพบุตรของนายเหรอ ทำไมคราวนี้ถึงได้มาระแวงนิสัยใจคอของเขาซะงั้นล่ะ"

เซี่ยหานขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมหลี่เยว่ถึงได้เปลี่ยนท่าทีหน้ามือเป็นหลังมือได้เร็วขนาดนี้

ก่อนหน้านี้ถ้าเซี่ยหานพูดจาไม่เข้าหูเกี่ยวกับฉู่อวี๋สักสองสามคำ ก็เหมือนไปจุดชนวนถังดินปืน เขาไม่มีทางยอมปล่อยเธอไปแน่ๆ

ทว่าคราวนี้ พอเซี่ยหานบอกหลี่เยว่ว่าเธอคบกับฉู่อวี๋แล้ว เขากลับตกใจเป็นอย่างแรก จากนั้นก็ตามมาด้วยการเตือนให้เธอระวังตัวเสียอย่างนั้น

"มันไม่เหมือนกันสิ ฉันเป็นผู้ชาย ย่อมเข้าใจผู้ชายด้วยกันดี ผู้ชายตอนเป็นเทพบุตรของแฟนคลับกับตอนเป็นแฟน มันหน้ามือเป็นหลังมือเลยนะ ตอนตามจีบกับตอนรักกันหวานชื่นมันก็ดีอยู่หรอก แต่พอบาดหมางจนต้องเลิกราขึ้นมา เผลอๆ อาจเปลี่ยนไปกลายเป็นคนละคนเหมือนคนแปลกหน้าไปเลยก็ได้"

หลี่เยว่จึ๊ปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เห็นด้วย ชัดเจนว่าเขารู้ไส้รู้พุงสันดานดิบของพวกผู้ชายดีแค่ไหน

แน่นอนว่าสาเหตุหลักก็เพราะเขาเป็นผู้ชายเหมือนกัน เขารู้ซึ้งดีว่าเวลาผู้ชายหมดรัก มันจะเย็นชาและยากจะรั้งไว้ได้ขนาดไหน

"เอาเถอะ ถือว่านายพูดถูกก็แล้วกัน ใครรักมากกว่า ถึงเวลาก็ยิ่งเจ็บมากกว่า"

เซี่ยหานพยักหน้า ทว่าท่าทางของเธอกลับดูไม่ใส่ใจเท่าไรนัก

"จิ๊ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว เธอเคี้ยวอะไรอยู่น่ะ ส่งเสียงจั๊บๆ ตลอดเวลา กินขี้อยู่หรือไง"

หลี่เยว่อดทนมานานแล้ว คิดว่าเธอชอบกินขนม นานๆ ทีจะได้พักอยู่บ้านไม่ต้องไปถ่ายละคร เขาก็เลยยอมปล่อยให้ตามใจปากบ้าง

แต่ท่าทางการกินของเซี่ยหานเหมือนไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ กินหมดห่อหนึ่งก็ยังมีอีกห่อ ไม่รู้ว่าจะหยุดเมื่อไร

"นายทายถูกแล้ว ฉันกำลังกินขี้อยู่"

เซี่ยหานตอบกลับอย่างหน้าตาเฉย หลี่เยว่ได้ยินเข้าแทบจะสำลักน้ำลายตาย

"เซี่ยหาน เธอช่วยอย่าทำตัวชวนแหวะได้ไหม กินขี้เสร็จแล้วเธอจะไปจูบกับเทพบุตรต่อยังไง ให้เขามากินขี้ตามเธอไปด้วยเหรอ หน้าไม่อายไปไหมเนี่ย"

เซี่ยหานส่งเสียงเหอะ "ชวนชวนซื้อมาให้ฉันกินต่างหาก บอกว่าตอนเด็กๆ เธอชอบกินไอ้นี่มาก รสชาติเปรี้ยวๆ ชื่อเล่นเรียกว่าขี้หนู ชื่อทางการเรียกว่าเฉินผีหลัวฮั่นกั่ว ยัดเข้าปากทีละกำมือ น้ำลายสอจนเปรี้ยวปากไปหมดแล้ว"

เธออธิบายให้หลี่เยว่ฟังอย่างละเอียด มีทั้งชื่อเล่นและชื่อทางการ ฟังดูหรูหราอลังการไม่เบา

"คุณพี่ครับ เธอก็แค่กินขนมกากๆ แต่เอามาคุยโม้ซะยกใหญ่ ไอ้นั่นมันของที่เด็กกินกัน ไม่สะอาดหรอก"

หลี่เยว่ตัดบทอย่างหงุดหงิด เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดจะสนใจเรื่องที่เธอพูดเลยสักนิด

"ถุย นายสิกาก นายแหละกากที่สุด บังอาจมาว่าขนมของฉัน เจ้าอ้วนหลี่ นายชักจะกำเริบเสิบสานเกินไปแล้วนะ!"

เซี่ยหานเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที ถ้าหลี่เยว่มายืนอยู่ตรงหน้า เธอคงยกเท้าถีบหน้าเขาไปแล้ว

จะว่าอะไรก็ว่าได้ แต่อย่ามาแตะต้องของกินของเธอ นี่คือเรื่องของหลักการ ขนมของเธอห้ามใครมาลบหลู่เด็ดขาด!

"ได้ๆ ฉันผิดเอง ขี้หนูของเธอสุดยอดมาก รสชาติอร่อยเหาะเลยจ้า"

"มันแน่อยู่แล้ว ช่วยเจริญอาหารบำรุงม้ามด้วยจะบอกให้!"

เซี่ยหานส่งเสียงฮึดฮัด พอได้ยินหลี่เยว่ยอมอ่อนข้อให้ ถึงยอมปล่อยเขาไป

"คงไม่ได้แค่เจริญอาหารบำรุงม้ามหรอกมั้ง นี่มันยาวิเศษชัดๆ กินแล้วคงตาทิพย์หูทิพย์ได้ในพริบตาเลยล่ะสิ!"

หลี่เยว่เบะปาก พลอยเออออห่อหมกประชดประชันเธอไปแบบเว่อร์ๆ

"ไสหัวไปเลย คราวหน้ายังจะกล้าว่าฉันสมองทึบอีกไหม ขนาดฉันยังจีบน้องปลาติดเลย เขาสารภาพรักกับฉันวันละแปดสิบรอบ รักฉันหัวปักหัวปำจนถอนตัวไม่ขึ้น น้องปลาบ้านเราทั้งหล่อทั้งใส่ใจ แถมยังน่ารักน่าเอ็นดู ชิๆ เป็นผู้ชายเหมือนกันแท้ๆ แต่นายเทียบกับน้องปลาไม่ติดเลยสักนิด ไม่ใช่แค่หน้าตากับหุ่นนะ แต่รวมถึงสมองอันลีบแบนของนายด้วย!"

เซี่ยหานโวยวายเสียงดัง เห็นได้ชัดว่าเริ่มโมโหกลบเกลื่อนความอาย

เรื่องนี้เธอทนไม่ได้เด็ดขาด น้องปลาบ้านเธอดีขนาดนั้น หลี่เยว่ไม่รู้อะไรเลยสักนิด ยังกล้ามาพูดจาเพ้อเจ้ออีก

"เออๆ เอาที่เธอสบายใจก็แล้วกัน ในเมื่อเธอยังดี๊ด๊าขนาดนี้ ฉันก็เบาใจ เมื่อกี้บริษัทเพิ่งโทรตามฉันให้เข้าไป คงจะเรียกไปด่าอีกตามเคย หลังจากนี้ก็คงจะเรียกเธอเหมือนกัน เตรียมใจไว้ล่วงหน้าเลย"

พอเซี่ยหานได้ยินคำว่า "บริษัท" คิ้วก็ขมวดเข้าหากันแน่นทันที เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ชอบเอ็มเอ็นเอามากๆ

ใครโดนบีบให้ยอมรับกฎลับวงการก็ไม่มีทางแฮปปี้ทั้งนั้นแหละ

แถมคืนนั้นคุณอวี๋คนนั้นก็หน้าตาอัปลักษณ์เกินไป เซี่ยหานเป็นพวกคลั่งคนหน้าตาดี เธอไม่มีทางยอมไปนอนกับผู้ชายหน้าตาทุเรศและลามกแบบนั้นเด็ดขาด ทั้งอ้วนฉุทั้งหัวโตหูหนา ให้ความรู้สึกไม่ต่างอะไรกับการกอดหมูเลยสักนิด

พอนึกถึงภาพที่ต้องนอนกอดหมู เซี่ยหานก็อดขนลุกซู่ไม่ได้ มันน่ากลัวเกินไปแล้ว เธอทนไม่ได้เด็ดขาด

"ฉันไม่ไปได้ไหม กรรมการบริหารของบริษัทแทบไม่มีคนหน้าตาดีเลยสักคน ประธานจอมเผด็จการของที่อื่นเขา ต่อให้อายุมากแล้วก็ยังดูภูมิฐาน ถึงจะเป็นพวกสุภาพบุรุษจอมปลอม แต่ก็ยังคุมมาดอยู่ อย่างน้อยมองแล้วก็สบายตาสบายใจ แต่นี่เอ็มเอ็นมันอะไรกันเนี่ย รวมดาวตาลุงลามกวัยกลางคนไว้หมดเลย ชวนแสบตาชะมัด!"

ช่วงนี้เซี่ยหานชอบใช้ศัพท์สแลงในอินเทอร์เน็ตพวกนี้มาก บางครั้งถึงขั้นยอมพูดจาไม่เป็นธรรมชาติ เพื่อที่จะได้ยัดคำศัพท์พวกนี้ลงไปในประโยคให้ได้

"ไม่ได้ ยังไงก็ต้องไปโผล่หน้าหน่อย เธอเล่นซัดคนไปแล้ว ก็ต้องคิดถึงผลที่ตามมาด้วย เมื่อคืนพอซัดเสร็จ เธอยังพูดจาฮึกเหิมบอกว่าจะให้คนพวกนั้นได้ลิ้มรสผลลัพธ์ของความพ่ายแพ้อยู่เลย พอมาตอนนี้กลับปอดแหกซะงั้น แล้วตอนนั้นจะไปทำเก่งทำไมฮะ"

หลี่เยว่แทบจะกระอักเลือดเพราะความโมโห เซี่ยหานมีความสามารถทำให้เขากระอักเลือดได้นับครั้งไม่ถ้วนกับเรื่องเดิมๆ จริงๆ

แถมยังชอบเอาเรื่องเดิมๆ มาคิดวนไปวนมา พอหยิบยกขึ้นมาพูดทีไร เป็นต้องทำเอาเขาแทบขาดใจตายทุกที

"ก็ได้ ไว้รอพวกเขาตามเมื่อไหร่ ค่อยว่ากันอีกทีแล้วกัน"

เซี่ยหานยอมตกลงอย่างเสียไม่ได้ แต่น้ำเสียงก็บ่งบอกว่าไม่เต็มใจอย่างยิ่ง เหมือนพร้อมจะหาข้ออ้างชิ่งหนีได้ตลอดเวลา

หลี่เยว่ทำหน้าบึ้งตึง ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงกับเธอดีแล้ว

"ไปกินขี้หนูของเธอต่อเถอะ ฉันโมโหเธอจนตับจะพังอยู่แล้ว ขืนคุยกับเธอต่ออีกสองสามคำ ฉันคงได้ระเบิดตัวเองตายแน่"

สุดท้ายหลี่เยว่ก็โมโหจนกดตัดสายทิ้งไปดื้อๆ เพราะกลัวว่าถ้าขืนทนฟังเซี่ยหานพล่ามไร้สาระต่ออีกแม้แต่คำเดียว เขาคงได้ทะลุจอโทรศัพท์ไปทุบยัยตัวดีจริงๆ แน่