บทที่ 82 จุมพิตที่ลืมเลือนตนเอง

ฉู่อวี๋พูดไม่ออกบอกไม่ถูกกับความรู้สึกช้าของเซี่ยหานจริงๆ อุตส่าห์สารภาพรักไปตั้งหลายรอบ ที่ผ่านมาเขายังนึกว่าการที่เซี่ยหานเฉไฉบัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่นนั้นเป็นการบอกปัดทางอ้อมเสียอีก

ใครจะไปคิดว่ายัยเด็กคนนี้จะจับต้นชนปลายไม่ถูกเลยจริงๆ ในหัวเหมือนไม่มีเรื่องรักๆ ใคร่ๆ อยู่เลยสักนิด

ถ้าหลี่เยว่อยู่ตรงนี้และได้รับรู้ถึงความกลัดกลุ้มใจของราชาจอเงินฉู่ละก็ เขาจะต้องไขข้อข้องใจให้อย่างละเอียดแน่นอน

เซี่ยหานไม่ได้หูหนวกตาบอด ตรงกันข้าม หูตาของเธอไวเป็นเลิศ ใครนินทาอะไร อยู่ไกลแค่ไหนก็ยังอุตส่าห์ได้ยิน

เธอก็แค่ไม่ได้พกสมองมาด้วยเท่านั้นแหละ อยู่กับพวกไอคิวศูนย์เรื่องความรักมันก็แบบนี้

“อ้าว เคยมีด้วยเหรอคะ” เซี่ยหานทำหน้าประหลาดใจเต็มประดา เห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าฉู่อวี๋ไปสารภาพรักกับเธอตอนไหน ในความทรงจำไม่มีเรื่องนี้อยู่เลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นท่าทางไม่รู้เรื่องรู้ราวของเธอ ฉู่อวี๋ก็ได้แต่ถอนหายใจยาว ยอมแพ้ให้อย่างราบคาบ

“ก็มีน่ะสิ ผมคอยบอกคุณตลอดว่าไม่ว่าใครจะใส่ร้ายป้ายสีคุณ ขอแค่มีผมอยู่ข้างๆ ผมก็จะปกป้องคุณ ผมอยากให้คนทั้งโลกดีกับคุณ คำพูดแบบนี้คุณคิดว่าผมจะไปพูดกับใครได้อีกล่ะครับ”

เขาถอนหายใจเบาๆ รู้สึกเศร้าใจกับเส้นทางการจีบแฟนอันยาวนานของตัวเองเหลือเกิน

“อันนั้นก็นับด้วยเหรอ แต่ฉันพูดกับพวกขนมทุกวันเลยนะ ว่าฉันอยากให้คนทั้งโลกกินพวกมันอย่างอ่อนโยนสุภาพ และมีหัวใจที่เปี่ยมด้วยความสำนึกในบุญคุณ ฉันก็นึกว่าในสายตาคุณ ฉันเป็นเหมือนมันฝรั่งทอดถุงหนึ่งซะอีก”

เซี่ยหานเอียงคอ บอกเล่าสิ่งที่เธอคิดในใจออกมาอย่างจริงจัง

พอฉู่อวี๋ได้ยินประโยคนี้เข้า ก็แทบจะกระอักเลือดออกมา

เขาคิดอะไรไม่ออกหรือยังไง ถึงได้รื้อฟื้นเรื่องเก่าๆ ขึ้นมาคุยกับเซี่ยหาน แถมยังหาเรื่องใส่ตัวด้วยการพูดเรื่องสารภาพรักอีก

“ช่างเถอะค่ะ ยังไงตอนนี้พวกเราก็คบกันแล้วนี่นา ถ้าคนพวกนั้นรู้กันหมด ก็ถือว่าช่วยลดความยุ่งยากให้ฉันไปได้พอดี”

เมื่อเซี่ยหานเห็นสีหน้าของเขาดูไม่ค่อยดี จึงรีบยื่นมือออกไปกุมมือของฉู่อวี๋เอาไว้อย่างเอาอกเอาใจ แฝงแววปลอบประโลมอยู่เต็มเปี่ยม

ฉู่อวี๋ยิ้มเจื่อนๆ พลางพยักหน้า คิดว่าตอนนี้สีหน้าของตัวเองคงจะดูแย่มากแน่ๆ ไม่อย่างนั้นคนไม่ใส่ใจโลกอย่างเซี่ยหานคงไม่ถึงกับมาคอยโอ๋เขาแบบนี้ แสดงว่าเธอคงสัมผัสได้ถึงอารมณ์ดิ่งของเขาจริงๆ

“คุณแฟนคะ เวลาเราอยู่ต่อหน้าสาธารณชน เราต้องวางตัวแบบไหนเหรอ”

เธอดูเหมือนจะเริ่มเหนื่อยแล้ว จึงล้มตัวลงนอนหนุนตักของฉู่อวี๋ตรงๆ

ตอนนี้เซี่ยหานปล่อยผมสยาย เส้นผมดำขลับนุ่มสลวยแผ่กระจายอยู่บนตักของเขา ฉู่อวี๋รู้สึกราวกับว่าขาทั้งสองข้างของตัวเองมีค่าดั่งทองคำขึ้นมาทันที

“โดยทั่วไปแล้ว ถ้านักแสดงของ MN มีความรัก หากจะเปิดเผยก็ต้องรายงานบริษัทก่อน รอผ่านการประเมินภายในแล้วคิดว่าโอเคถึงจะประกาศได้ ถ้าไม่ได้รับอนุญาตก็ต้องเก็บเงียบไว้ ไม่อย่างนั้นก็ต้องเปลี่ยนเป็นรักใต้ดินไปเลย หรือไม่สุดท้ายก็จบลงด้วยการเลิกรา”

ฉู่อวี๋อยู่ในวงการมานานขนาดนี้ ย่อมรู้เรื่องสัญญาของแต่ละบริษัทเป็นอย่างดี

รายละเอียดปลีกย่อยเขาอาจไม่รู้ลึกขนาดนั้น แต่ข้อสัญญาควบคุมเรื่องความรักของค่ายเอ็มเอ็น มักมีข่าววงในเล็ดลอดออกมาเสมอ ซึ่งส่วนใหญ่ก็เชื่อถือได้มากทีเดียว

เซี่ยหานขมวดคิ้ว เธอเหมือนเคยได้ยินหลี่เยว่บ่นพึมพำอยู่สองสามคำ แต่ตอนนั้นยังไม่ได้คิดเรื่องมีความรัก ก็เลยไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

พอมาดูตอนนี้แล้ว สัญญานี้มันเฮงซวยชะมัด

“วันนี้ฉันเพิ่งล่วงเกินกรรมการบริหารไปสองคน ยังไม่รู้เลยว่าเอ็มเอ็นจะหาทางกลั่นแกล้งฉันยังไงบ้าง แต่สัญญากับพวกเขาก็เหลือแค่อีกครึ่งปี อย่างมากที่สุดครึ่งปีนี้ฉันก็ถือว่าได้พักร้อน อยากจะแบนก็แบนไป อยากจะดองก็ดองไปเลย ฉันจะไปเที่ยวรอบโลก!”

เซี่ยหานชักสีหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ เห็นได้ชัดว่าเธอไม่เหลือความประทับใจดีๆ ต่อเอ็มเอ็นแล้ว สัญญาก็กำลังจะหมดอยู่รอมร่อ ค่ายยังไม่คิดหาวิธีมาเอาอกเอาใจให้เธอต่อสัญญา ตรงกันข้ามกลับคอยขัดแข้งขัดขาอยู่ทุกเรื่อง ชวนให้หงุดหงิดใจจริงๆ

“สัญญายังเหลืออีกครึ่งปี ถือว่าไม่นานเท่าไหร่ ซีรีส์ออนไลน์เรื่องนั้นของคุณเหลือถ่ายทำอีกนานไหมครับ”

ฉู่อวี๋ยื่นมือไปลูบหลังเธอเบาๆ คิ้วเรียวขมวดมุ่น เห็นได้ชัดว่ากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

“ถ่ายไปเกือบหมดแล้วค่ะ ไม่ใช่โปรดักชันใหญ่อะไร 《องค์หญิงนั้นยากนัก》 กับ 《วิถีมารสยบฟ้า》 เรื่องหนึ่งก็พีเรียด อีกเรื่องก็เทพเซียน ฉันก็เลยอยากลองเล่นซีรีส์ยุคปัจจุบันดูบ้าง เรื่องนี้เป็นซีรีส์ออนไลน์แนวปัจจุบันพอดี ฉันเลยรับเล่นไปก่อนเพื่อลองหาฟีลลิ่งดูน่ะค่ะ” เซี่ยหานกลับมาทำท่าทางขี้เกียจอีกครั้ง ดูเหมือนว่าความง่วงเพิ่งจะถาโถมเข้ามาเอาตอนนี้

“ความจำคุณนี่มันยังไงกันนะ ผมจำได้ว่าตอนที่คุณเดบิวต์ คุณก็เล่นซีรีส์ยุคปัจจุบันไม่ใช่เหรอ ถึงแม้จะเป็นซีรีส์ไอดอลก็เถอะ”

พอฉู่อวี๋ทักขึ้นมาแบบนี้ เซี่ยหานก็ตาโตทันที ใบหน้าแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มเก้อเขิน ก่อนจะซุกหน้าลงกับตักของเขา

“ฉันลืมไปแล้วนี่คะ”

แน่นอนว่าเธอไม่ได้ลืม แต่ซีรีส์เรื่องนั้นไม่ใช่เธอที่เล่น เจ้าของร่างเดิมต่างหากที่เล่น

แม้ว่าก่อนหน้านี้พอหลี่เยว่รู้ว่าเธอความจำเสื่อมแล้วจะหาข้อมูลที่เกี่ยวข้องมาให้ดู แต่พอได้อยู่กับฉู่อวี๋ เธอกลับผ่อนคลายเกินไปจนเกือบโป๊ะแตกเสียแล้ว

ยังดีที่ฉู่อวี๋ไม่ได้สงสัยอะไรขนาดนั้น เขาสนใจแค่เซี่ยหานในตอนนี้ ส่วนเซี่ยหานคนก่อนหน้านี้เขาไม่เคยได้คลุกคลีด้วยเลย

“ช่วงเกือบครึ่งปีนี้ คุณลองพิจารณาไม่รับงานแสดงไปเลยก็ดีเหมือนกัน ถ้าเอ็มเอ็นคิดจะกดดันคุณ ก็มีโอกาสสูงที่จะหลอกให้คุณรับเล่นซีรีส์ห่วยๆ รากฐานที่สร้างไว้ก่อนหน้านี้จะมาพังไม่ได้นะ ช่วงนี้ผมจะช่วยดูๆ ให้ คุณไม่ต้องกังวลมากเกินไปหรอก…”

ฉู่อวี๋ลูบหลังเธอเบาๆ ราวกับกำลังกล่อมเด็ก

น้ำเสียงของเขากดต่ำลงเช่นกัน เพราะนี่ก็ดึกดื่นค่อนคืนแล้ว การที่อยู่กับเซี่ยหานตามลำพังสองต่อสอง ทำให้รู้สึกเหมือนขโมยที่มีชนักติดหลังอย่างไรชอบกล กลัวว่าคนอื่นในละแวกนี้จะได้ยินเข้า

ทว่าหลังจากพูดจบ กลับไร้เสียงตอบรับอยู่นานจนเขาอดชะงักไม่ได้ พอก้มมองอีกที ก็เห็นเซี่ยหานนอนตะแคงซบอยู่บนตักของเขา ดวงตาปิดสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ

เห็นได้ชัดว่าหลับไปแล้ว เขายกยิ้มมุมปากอย่างช่วยไม่ได้ ใบหน้าเจือแววจนใจ

เซี่ยหานก็เป็นแบบนี้เสมอ ไม่ว่าจะเจออะไรก็สงบไร้คลื่นลมและไม่เกรงกลัวสิ่งใด ราวกับไม่มีใครหน้าไหนทำร้ายเธอได้ทั้งนั้น

ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็ยังมีคนตัวสูงคอยค้ำไว้ เธอถึงนอนหลับปุ๋ยได้อย่างสบายใจตลอด

เพราะนอนตะแคง แก้มของเธอจึงถูกกดทับจนยู่ไปเล็กน้อย

ทั้งที่นอนตัวบิดอยู่แบบนั้น แต่เซี่ยหานกลับไม่สะทกสะท้าน แถมยังหลับสบายอย่างยิ่ง

ราวกับว่าตักของฉู่อวี๋น่านอนกว่าเตียงเสียอีก

เห็นเธอไม่ระแวดระวังตัวแบบนี้ ฉู่อวี๋ก็ไม่รู้ว่าควรเบาใจหรือกังวลดี

แฟนสาวนอนหนุนตักหลับสบายอุรา ไม่มีความหวาดระแวงแฟนหนุ่มที่อยู่ข้างกายเลยสักนิด เขาไม่รู้ว่านี่เป็นเพราะเซี่ยหานไว้ใจเขา หรือเป็นเหมือนอย่างที่ในเน็ตชอบพูดกันว่า… แกล้งหลับเงียบๆ เพื่อเปิดทางให้เขารวบหัวรวบหางกันแน่

พอฉู่อวี๋คิดมาถึงตรงนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นอีก

เพราะเซี่ยหานชอบไปคลุกคลีอยู่กับชวนชวน ไม่ว่าจะกิน ดื่ม เที่ยว เล่น ทั้งสองคนก็แทบจะตัวติดกันตลอดเวลา

เพื่อที่จะได้เข้าใจเซี่ยหานรอบด้านมากขึ้นและทลายกำแพงหัวใจของเธอลงได้ ฉู่อวี๋จึงทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างหนัก เขาไปคลุกคลีกับชวนชวนทั้งวันด้วยเหมือนกัน

แถมยังกำชับชวนชวนไว้ว่า เซี่ยหานเล่นอะไร ชวนชวนก็ต้องมาบอกเขา เพื่อที่เขาจะได้ตามไปเล่นด้วย

ช่วงนี้พอราชาจอเงินฉู่มีเวลาว่างเมื่อไหร่ ก็จะเข้าไปส่องในเวยปั๋ว ในเทียนหยา และตามเว็บบอร์ดต่างๆ จนได้เห็นอะไรน่าสนใจเยอะแยะเลยทีเดียว

แน่นอนว่าถ้าใช้คำพูดของชวนชวนมาอธิบายล่ะก็ ในเน็ตมีเรื่องชวนให้ศีลธรรมหลุดลอยอยู่เยอะมาก จะกระโดดลงหลุมไหนต้องระวังตัวให้ดี

แต่เพื่อที่จะได้มีเรื่องคุยกับเซี่ยหาน เขาก็ยังคงมุ่งหน้าดำดิ่งเข้าสู่วงการอย่างไม่คิดชีวิต

ประเด็นเรื่องแฟนหนุ่มแฟนสาวเป็นหัวข้อยอดฮิตในเน็ตอยู่แล้ว มีคนเอามาแต่งเป็นมุกตลกเล่นกันเพียบ นี่ก็เป็นหนึ่งในมุกตลกที่เขาเคยเห็นมาก่อนเหมือนกัน

สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเซี่ยหาน เขารู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่าคนตรงหน้านี้ยิ่งมองก็ยิ่งสวย มองยังไงก็ไม่มีเบื่อ

ฉู่อวี๋รู้ดีว่าตอนนี้สภาพของเขาคงเป็นภาพสะท้อนของคำว่าความรักทำให้คนตาบอดอย่างแท้จริง ทั้งยังรู้สึกอีกว่าเซี่ยหานยามอยู่นิ่งก็สงบเสงี่ยม ยามเคลื่อนไหวก็ปราดเปรียวดุจกระต่ายป่า

เวลาไม่พูดไม่จา เธอก็เป็นหญิงงามที่ดูเรียบร้อยอ่อนหวาน แต่พออ้าปากทีไรก็ทำเอาคนโมโหจนแทบกระอักเลือดได้ทุกที

แน่นอนว่าในสายตาของฉู่อวี๋ เรื่องพวกนี้กลับกลายเป็นข้อดีอันแสนน่ารักไปเสียหมด ช่างน่าทะนุถนอมดูแลเหลือเกิน

สายตาของคนที่กำลังตกหลุมรักมักมองเห็นอีกฝ่ายสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ แม้ในสายตาคนอื่นจะเป็นข้อเสีย แต่ขอแค่มีใจรัก ก็จะมองว่าทั้งตัวเธอมีแต่จุดเด่น แถมยังเป็นประกายวิบวับเปล่งออร่าอีกต่างหาก

ฉู่อวี๋ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองต้องโดนมนตร์สะกดเข้าแล้วแน่ๆ มือของเขาแทบจะควบคุมไม่อยู่จนเผลอเอื้อมไปหาใบหน้าของเธอ

สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจเบาๆ ดึงมือกลับมาได้ทันท่วงที ก่อนจะช้อนตัวเซี่ยหานขึ้นมาอย่างนุ่มนวล วางเธอนอนราบบนเตียง แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้อย่างเรียบร้อย

“ยัยตัวแสบไร้หัวใจ พอผมมาถึงก็ทั้งนวดเท้าให้ ทั้งคอยปลอบ แต่คุณกลับชิงหลับปุ๋ยไปซะงั้น ไม่คิดจะเกรงใจผมหน่อยเหรอ ไม่คิดจะเอ่ยปากชวนผมนอนทนบนโซฟาบ้านคุณสักคืนเลยนะ”

ฉู่อวี๋พึมพำเสียงเบา ทั้งที่ตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าจะกลับ แต่เมื่อเห็นใบหน้ายามหลับใหลอันแสนสงบของเซี่ยหาน เขากลับก้าวขาไม่ออกเสียดื้อๆ

แถมยังรู้สึกอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากไป ฉู่อวี๋จึงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอีกรอบ

สำหรับเขาแล้ว เซี่ยหานก็เปรียบเสมือนยาพิษ พอได้เห็นหน้าก็ตัดใจเดินจากไปไม่ลงจริงๆ

เขาล้วงหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋า เปิดโหมดกล้อง เล็งไปที่ใบหน้ายามหลับของเธอแล้วกดชัตเตอร์

ภาพใบหน้ายามหลับสนิทของเซี่ยหานถูกบันทึกไว้อย่างครบถ้วน พอจ้องมองรูปในจอ เขาก็อดไม่ได้ที่จะยื่นนิ้วออกไปลูบไล้ใบหน้าของเธอในรูปเบาๆ

หลังจากตรวจดูจนแน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี เขาจึงค่อยๆ ย่องออกจากห้องนอน ปิดล็อกประตูห้องให้เรียบร้อยแล้วดึงหมวกสวมศีรษะก่อนเดินจากไป

บรรยากาศต่างจากความรู้สึกหดหู่ก่อนจะมาอย่างสิ้นเชิง ตอนที่เดินออกไป ทั้งร่างของเขาล้วนแผ่ซ่านไปด้วยความเบิกบานใจ

แม้เขาจะพยายามควบคุมตัวเองให้ดูสุขุมนิ่งสงบแค่ไหน แต่ประกายความดีใจล้นปรี่แบบนั้นกลับซ่อนเอาไว้ไม่มิดจริงๆ

***

เซี่ยหานนอนหลับฝันดีตลอดทั้งคืน จนกระทั่งใกล้เที่ยงถึงได้ถูกเสียงมือถือปลุกให้ตื่น

เธอควานมือหยิบขึ้นมาดู พอเห็นว่าเป็นหลี่เยว่ก็กดรับสายทันที

“ฮัลโหล เจ้าอ้วนหลี่”

ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปากถามอะไร คนที่อยู่อีกฟากของสายก็แผดเสียงโวยวายด้วยความเดือดดาลสุดขีดขึ้นมาเสียก่อน "เซี่ยหาน! เธอจะเอาให้ฉันโมโหตายเลยใช่ไหมเนี่ย เมื่อคืนเกิดเรื่องใหญ่โตขนาดนั้น ฉันอุตส่าห์ให้เวลาเธอไปคิดทบทวนดูให้ดี แต่ผลคือเธอไม่ส่งข่าวคราวอะไรกลับมาสักนิด ฟังจากน้ำเสียงงัวเงียของเธอแล้ว นี่อย่าบอกนะว่าเพิ่งตื่นน่ะ! เพื่อเรื่องของเธอ ฉันเครียดจนนอนไม่หลับทั้งคืน นั่งเล่นลีกออฟเลเจนดส์ไปเกือบทั้งคืน แล้วยังซวยเจอแต่พวกเด็กประถมเล่นกากเป็นภาระ แถมไอ้พวกเด็กยุคสองพันนั่นยังมารังเกียจว่าฉันเป็นตาแก่อีก บอกว่าความเร็วมือฉันกากบ้างล่ะ…"

หลี่เยว่พ่นไฟใส่เธอรัวเป็นชุดราวกับพายุ เห็นได้ชัดว่ากำลังโมโหควันออกหู พอได้ยินเขาบ่นประจานความคับแค้นใจออกมาแบบนี้

เซี่ยหานก็รู้ทันทีว่าหลี่เยว่ไม่ได้กำลังโกรธเธอหรอก แต่เป็นเพราะเล่นเกมแพ้พวกเด็กประถม แถมยังโดนพวกนั้นเยาะเย้ยถากถางเอาต่างหาก

"เยว่เยว่ ฉันก็บอกไปแล้วไงว่าไอคิวระดับนายน่ะอย่าไปเล่นเกมเลย ไปถ่วงแข้งถ่วงขาอนาคตของชาติน่ะมันไม่ดีหรอกนะ ค่าขนมพวกเขาก็ไม่ได้มีเยอะแยะ อุตส่าห์เก็บเงินมาซื้อสกินซื้อไอเทมก็ยากลำบาก อย่าไปเป็นตัวถ่วงทำให้เด็กๆ เขาต้องเสียเงินฟรีเลยน่า"