บทที่ 88 คิดถึงน้องปลา

“มีความสุขไหมครับ” ฉู่อวี๋เห็นสีหน้ายิ้มแย้มของเซี่ยหาน จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามเสียงนุ่ม

เซี่ยหานพยักหน้าทันที “มีความสุขสิคะ มากินข้าวกับแฟน ฉันจะไม่แฮปปี้ได้ยังไงล่ะ”

“เด็กดี แฟนรักเธอจะตายอยู่แล้ว” ฉู่อวี๋รู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง เขายกมือขึ้นลูบศีรษะเธอเบาๆ

พอได้ยินเขาใช้เสียงทุ้มนุ่มทรงเสน่ห์เอ่ยคำพูดหวานเลี่ยนแบบนี้ออกมา เซี่ยหานก็แทบจะม้วนตัวหดเล็กลงด้วยความเขิน อยากจะยกสองมือขึ้นปิดหน้าเสียเดี๋ยวนั้น

แฟนปากหวานเกินไปแล้ว มันเขินจริงๆ นะ (แต่ก็ฟินมากด้วย!)

ชวนชวนกุมหัวใจคนโสดอันบอบบางและแสนเจ็บปวดเอาไว้ พลางเตรียมหาขนมกินเพื่อปลอบใจตัวเอง

ถึงจะเป็นหมาโสดที่ไม่มีใครรัก แต่เธอก็ต้องรักตัวเองให้ดี ไม่อย่างนั้นคงรันทดจนอยากจะผูกคอตายเอาจริงๆ

ยิ่งคิดก็ยิ่งจุกอก เธอรื้อค้นข้าวของจนทั่วห้อง ขนเสบียงทั้งหมดที่มีออกมากองล้อมรอบตัวไว้เป็นวงกลม

“ฉันนี่แหละคือนางฟ้าตัวจริง ขนมเซียนเป้ยต่างหากล่ะยะ!” เธอฉีกซองขนมเซียนเป้ยอย่างฉุนเฉียว แล้วเคี้ยวดังกร้วมๆ ราวกับกำลังบดกระดูกของคู่รักหวานเลี่ยนอย่างฉู่อวี๋กับเซี่ยหานอยู่ใต้ฟัน

“ติ๊งๆ—” เสียงแจ้งเตือนวีแชตดังขึ้น ชวนชวนเลื่อนหน้าจอดูก็พบว่า

ข้อความส่งมาจากฉู่อวี๋: แฟนผมบอกว่าแฮปปี้มาก เดือนนี้ผมจะเพิ่มโบนัสให้คุณ พยายามต่อไปนะ

พอชวนชวนได้รับคำสั่งอนุมัติและสัญญาเรื่องโบนัสจากเจ้านาย ความหดหู่เมื่อครู่ก็มลายหายไปในพริบตา ตรงกันข้าม เธอกลับดีใจจนเนื้อเต้น

“กรี๊ด มีแฟนแล้วไงยะ ฉันขอแค่มีเงินก็พอ มีเงินสิถึงจะเป็นพลังขับเคลื่อนทุกอย่าง!”

หลังจากได้รับข้อความนั้น เธอก็ตื่นเต้นแทบคลั่ง

จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะส่งข้อความไปอวดเซี่ยหาน นิ้วรัวแป้นพิมพ์อย่างว่องไว

——เซี่ยเซี่ย ถึงฉันจะเป็นโสด แต่ฉันมีเจ้านายชั้นยอดนะจ๊ะ! บอสบอกว่าจะแจกโบนัสให้ฉัน ถึงแกจะไม่โสด แต่แกไม่มีบอสดีๆ แบบนี้หรอกย่ะ! [เหอะๆ]

เซี่ยหานเหลือบมองหน้าจอมือถือด้วยสีหน้านิ่งสนิท คิ้วไม่กระตุกแม้แต่น้อย ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปทันควัน

——อ๋อ พอดีบอสของเธอกำลังนั่งแกะก้างปลาให้ฉันอยู่น่ะ คุณนายบอสฝากบอกมาว่า ถ้าเธอทำงานดีๆ จะช่วยพูดชมต่อหน้าบอสให้เยอะๆ นะจ๊ะ [เหอะๆ]

——อ้อ แล้วถึงฉันจะไม่มีบอสดีๆ แต่ฉันเตรียมจะไล่พวกเขาออกแล้วไปเปิดค่ายเองย่ะ [เหอะๆ]

พอเห็นคำตอบกลับสองประโยคนี้ ชวนชวนก็รู้สึกเหมือนโดนดาเมจโจมตีเข้าเต็มเปานับหมื่นแต้ม เธอไม่อยากคุยกับเซี่ยหานอีกต่อไปแล้ว

ทางฝั่งชวนชวนยอมสงบปากสงบคำลงอย่างสิ้นเชิง เงียบกริบราวกับไก่กา เซี่ยหานพึงพอใจกับปฏิกิริยานี้เหลือเกิน

สิ่งอำนวยความสะดวกในรีสอร์ตบ่อน้ำพุร้อนแห่งนี้ครบครันสุดๆ ฉู่อวี๋พาเธอเดินเที่ยวเล่นอยู่ทั้งบ่าย ทั้งยังพาไปเก็บผลไม้ ทำเอาเธอกินจนพุงกาง

“กลับไปแล้วพักผ่อนเยอะๆ นะ ทางเอ็มเอ็นมีความเคลื่อนไหวอะไรก็รีบโทรหาผม ช่วงนี้ผมอาจจะยุ่งหน่อย คุณต้องดูแลตัวเองให้ดี มีอะไรอย่าเก็บไว้ในใจคนเดียว ถ้าหลี่เยว่จัดการไม่ได้ต้องรีบบอกผม ถึงเขาจัดการได้ก็ต้องบอกผมอยู่ดี เผื่อเขาจะทำได้ไม่เรียบร้อยพอ…”

ตอนที่ฉู่อวี๋ขับรถมาส่งเธอ เขาก็กำชับไม่หยุด สีหน้าแววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่วางใจในตัวเซี่ยหานเอาเสียเลย จึงคอยสั่งความอย่างละเอียดลออทุกเรื่อง

จนกระทั่งรถเลี้ยวเข้ามาในหมู่บ้าน ฉู่อวี๋ก็ยังคงบ่นพึมพำไม่เลิก

“น้องปลา ฉันจะบอกคุณทุกเรื่องแน่นอนค่ะ ขืนคุณยังพูดยืดยาวต่อไปแบบนี้ ฉันคงตัดใจปล่อยคุณไปไม่ลงแล้วนะ”

เซี่ยหานรีบให้คำมั่นสัญญา แถมยังชูสองนิ้วขึ้นฟ้าเพื่อยืนยันความจริงใจ

ฉู่อวี๋จอดรถพอดี เมื่อได้ยินประโยคนั้น เขาก็หันกลับมามองเธอด้วยสายตาจริงจังเป็นพิเศษ

เขาเอื้อมมือไปปลดเข็มขัดนิรภัย โน้มตัวเข้ามาใกล้ แล้วแนบริมฝีปากประกบจูบเธอทันที

จูบนี้อ่อนโยนเหลือเกิน ปลายลิ้นของเขาไม่ได้รุกรานเข้ามาอย่างเอาแต่ใจ หากแต่เพียงแตะเล็มและคลึงเคล้าอยู่บนริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา

เซี่ยหานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเคลิบเคลิ้มไปกับความหวานซึ้งของรสจูบอย่างรวดเร็ว แต่เพราะความยับยั้งชั่งใจของฉู่อวี๋ เซี่ยหานกลับรู้สึกอยากแกล้งยั่วเขานิดๆ เสียอย่างนั้น

เธอแลบลิ้นแตะปลายลิ้นเขาเบาๆ ทีหนึ่งแล้วหดกลับ ครั้นฉู่อวี๋จะตามหา เธอกลับไม่ยอมยื่นออกมาอีก

พอรอจนเขาเริ่มเผลอ เธอก็ยื่นออกไปแตะเขาอีกครั้ง

จูบที่ตอนแรกควรเป็นเพียงการแตะสัมผัสเบาๆ กลับทวีความดุเดือดขึ้นเพราะความซุกซนของเซี่ยหาน มันอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเสน่หา ยามผละออกจากกัน ดวงตาของเซี่ยหานเป็นประกายระยับราวกับแมวที่เพิ่งขโมยปลากินได้สำเร็จ

"คุณแฟนคะ เมื่อกี้ฉันอ่อยคุณนะ รู้สึกไหม?"

เซี่ยหานหน้าแดงก่ำ หอบหายใจถี่อยู่ครู่หนึ่ง เธอยังไม่ทันปรับลมหายใจให้เป็นปกติก็รีบพูดกับเขาอย่างตื่นเต้นทันที

ฉู่อวี๋มองเธอพลางยิ้มขำ ทั้งขำทั้งเอ็นดู การได้ชอบใครสักคนนี่ช่างเป็นเรื่องมหัศจรรย์จริงๆ เขาคิดถึงเธออยู่ตลอดเวลา อยากจะประคบประหงมเธอไว้ในอุ้งมือ ทุกครั้งที่คิดว่าตัวเองรักเธอมากพอแล้ว แต่พอได้อยู่กับเธอ เขากลับรู้สึกว่ามันยังไม่พอสักที

"เซี่ยหาน" เขาเรียกชื่อเธออย่างจริงจัง น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย

เซี่ยหานเงยหน้ามองเขา ปลายนิ้วของฉู่อวี๋แตะลงบนเส้นผมของเธอแล้วม้วนเล่นไปมาอย่างลืมตัว ราวกับกำลังหยอกล้อของเล่นชิ้นโปรดที่แสนน่าเอ็นดู

"เธอทำแบบนี้ ผมยิ่งไม่อยากไปเลยนะ"

ฉู่อวี๋ช้อนสายตามองเธอ ทั้งสองสบตากัน แววตาของเขาดูลึกซึ้งจับใจ ยามที่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เธอก็รู้สึกเหมือนกำลังจะถูกดูดกลืนเข้าไปจริงๆ เซี่ยหานอดหน้าแดงระเรื่อไม่ได้ แฟนหนุ่มคนนี้มีเสน่ห์เหลือร้ายจริงๆ ต้านทานไม่ไหวเลย

"ไปเถอะๆ คุณไม่ต้องลงมานะ ถ้าเกิดถูกนักข่าวแอบถ่ายได้ พวกเขาต้องเอาไปเม้าท์กันแน่ว่าเราจูบกันนานเกินไป แบบนั้นไม่ใช่จูบแล้ว แต่เป็นการแลกน้ำลายกันต่างหาก"

เธอรีบตั้งสติ ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเปิดประตูรถก้าวลงไป

ก่อนหน้านี้เคยมีดาราถูกแอบถ่ายตอนจูบกันในรถ แล้วปาปารัสซีดันเขียนข่าวพาดหัวว่าพวกเขากำลัง ‘แลกเปลี่ยนน้ำลาย’ เป็นการใช้คำที่เว่อร์วังจนโดนชาวเน็ตด่ายับ เซี่ยหานวิ่งไปเกือบถึงประตูตึก เสียงแตรรถ "ปี๊บๆ" ของฉู่อวี๋ก็ดังขึ้น

เธอคิดว่าฉู่อวี๋แค่แกล้งหยอก จึงตั้งท่าจะวิ่งเข้าตึกต่อ แต่เสียงแตรกลับดังไม่หยุด พอหันกลับไปดูก็เห็นเขากำลังโบกถุงใบหนึ่งไปมาอยู่นอกหน้าต่างรถ

เธอรีบซอยเท้าวิ่งกลับไปทันที ไม่ใช่ว่าเธอเห็นแก่กินหรอกนะ แต่ในถุงนั้นมีของอร่อยที่พวกเขาห่อกลับมาต่างหากล่ะ ฉู่อวี๋มองเธอกระโดดโลดเต้นวิ่งแจ้นกลับมาราวกับลูกนกตัวน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งกว้างขึ้นกว่าเดิม

"เกือบไปแล้ว เกือบลืมของสำคัญที่สุดไปซะได้" เซี่ยหานลูบอกตัวเองเบาๆ ทำท่าเหมือนเพิ่งผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญเฉียดตายมาจริงๆ

ฉู่อวี๋ยกยิ้มมุมปากก่อนจะยื่นถุงให้ ทว่าจังหวะที่เซี่ยหานเอื้อมมือไปเกือบจะคว้าถึง เขากลับชักมือหลบ ดึงถุงกลับไปหน้าตาเฉย

"ดูท่าเสน่ห์ของผมจะเหนือกว่าของกินสินะ ถึงทำให้ยัยจอมตะกละคนนี้ลืมของกินได้" ฉู่อวี๋ยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ

"ไม่ใช่สักหน่อย เพราะจูบของคุณมันมีเสน่ห์ต่างหากเล่า"

เซี่ยหานกระโดดแย่งถุงขนมมาจากมือเขา ย่นจมูกส่งค้อนให้หนึ่งวง แล้วรีบวิ่งแน่บหนีไปทันที

ฉู่อวี๋อมยิ้ม รู้สึกโปร่งโล่งสบายใจไปทั้งร่าง เขาเฝ้ามองจนกระทั่งเงาร่างของเธอหายลับเข้าไปในตึก ถึงได้ยอมสตาร์ตรถ

ทว่าเครื่องยนต์ยังไม่ทันติด โทรศัพท์มือถือก็พลันสั่นเตือนขึ้นมาเสียก่อน

——เธออยากเจอคุณมาก

มันเป็นข้อความจากเบอร์แปลก เนื้อความสั้นกระชับไม่กี่คำ แต่กลับทำให้สีหน้าของฉู่อวี๋เผือดลงจนดูแย่อย่างยิ่ง เขาขมวดคิ้วแน่น นิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่

โทรศัพท์สั่นขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เป็นข้อความวีแชตจากเซี่ยหาน

——คุณแฟนคะ ทำไมยังจอดรถอยู่ข้างล่างอีกล่ะ เป็นหินรอสามีหรือไง? กลับไปได้แล้วนะ พักผ่อนเยอะๆ ด้วยล่ะ

พอเห็นข้อความที่เธอส่งมา ความรู้สึกตึงเครียดที่บีบรัดหัวใจอยู่ก็พลันคลายลง ใบหน้าที่แข็งค้างอ่อนโยนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

——หินรอสามี ช่างเปรียบเทียบจริงนะ

——แล้วนี่แฟนผมมีตาทิพย์หรือไง ห้องคุณอยู่ตั้งชั้น 19 ยังมองเห็นอีกเหรอ

เซี่ยหานอมยิ้มจนแก้มตุ่ย เธอไม่อาจหุบรอยยิ้มหวานบนใบหน้าลงได้เลย

——แฟนคุณไม่ได้มีตาทิพย์หรอก แค่ซื้อกล้องส่องทางไกลมาน่ะ

——ตึกฝั่งตรงข้ามมีหนุ่มน้อยหน้าใสอยู่คนหนึ่ง หุ่นดีมากกก ทุกเช้าที่ตื่นนอนเขาจะถอดเสื้อเดินไปอาบน้ำ ฉันก็เลยซื้อมาไว้ดูเป็นอาหารตาไงล่ะ

ฉู่อวี๋รู้สึกคันยุบยิบในใจเมื่อถูกแฟนสาวใช้คำพูดพวกนี้มากระตุ้นอารมณ์ สุดท้ายเขาก็ทนไม่ไหว กดโทรออกหาเธอทันที

"เซี่ยหาน เธอชักจะเก่งเกินไปแล้วนะ" น้ำเสียงของฉู่อวี๋ทุ้มต่ำ ทั้งยังแฝงแววตักเตือนอย่างชัดเจนว่าต้องการจะ…

"น้องปลาขา คุณยังไม่ทันไปไหน ฉันก็คิดถึงคุณแล้ว จุ๊บๆ นะคะ" เซี่ยหานรีบเปลี่ยนสีหน้ามาออดอ้อนทันควัน คำหวานพวกนี้เวลาพูดกับฉู่อวี๋ เธอพูดได้ลื่นไหลเป็นธรรมชาติสุดๆ

ฉู่อวี๋ที่ตอนแรกตั้งใจจะแกล้งทำเป็นขรึมใส่สักหน่อย พอเจอความช่างเอาอกเอาใจเข้าให้ก็จำต้องกลืนคำพูดจริงจังที่จ่ออยู่ปลายลิ้นกลับลงคอไปทันที จะแกล้งทำเป็นโกรธเขายังทำไม่ลงเลย ยิ่งเห็นก็ยิ่งอยากจะประคบประหงมเซี่ยหานไว้กลางใจตลอดเวลาจริงๆ

"อยู่บ้านดีๆ ล่ะ มีอะไรก็โทรมา ผมไปแล้วนะ" พูดจบ เขาก็รีบสตาร์ทรถออกไปทันที ไม่ยอมเปิดโอกาสให้ตัวเองต้องมานั่งอาลัยอาวรณ์อีก

เซี่ยหานยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมา มองส่งรถยนต์ส่วนตัวสีดำของฉู่อวี๋แล่นลับสายตาไป พลางถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอหยิบมือถือขึ้นมาโพสต์ไทม์ไลน์วีแชต ก่อนจะเอามือทั้งสองข้างเท้าคางแล้วแอบคิดในใจว่า พอมีความรักแล้ว เธอนี่เปลี่ยนไปเป็นคนละคนจริงๆ ไม่เห็นจะคูลเหมือนแต่ก่อนเลยสักนิด

ทว่าเซี่ยหานยังไม่ทันจะได้ดึงดราม่าตัดพ้ออะไรต่อ เสียงริงโทนมือถือก็แผดลั่นขึ้นมา พอหยิบขึ้นมาดูเห็นเป็นชื่อหลี่เยว่ เธอก็อดเบะปากไม่ได้ เดาได้เลยว่าหมอนี่โทรมาต้องไม่มีเรื่องดีชัวร์ แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องกดรับสายอยู่ดี ใครมันจะกล้าเมินสายผู้จัดการส่วนตัวล่ะ ขืนทำแบบนั้นก็รนหาที่ตายชัดๆ

"ฮัลโหล"

"เซี่ยหาน! ยัยบ้า เธออยากตายใช่ไหมหะ! โพสต์อะไรลงไทม์ไลน์น่ะ! 'วินาทีแรกที่น้องปลาจากไป… คิดถึงเขา', 'วินาทีที่สองที่น้องปลาจากไป… คิดถึงเขา คิดถึงเขา', 'วินาทีที่สามที่น้องปลาจากไป… คิดถึงเขา คิดถึงเขา คิดถึงเขา', 'วินาทีที่สี่…' นี่เธอไม่ก๊อปแปะไปเลยล่ะว่า 'ฉันคิดถึงเขาตลอดเวลา' น่ะ! ไม่อายบ้างหรือไง! มุกบอกรักเลี่ยนๆ ตั้งแต่ชาติปางก่อนยังกล้าเอามาใช้อีก แล้วยังจะหน้าด้านโพสต์ลงไทม์ไลน์แบบพับลิกอีกนะ กลัวคนอื่นเขาไม่รู้หรือไงว่าเธอกำลังคบกับฉู่อวี๋อยู่ฮะ!"

หลี่เยว่โกรธจนตัวสั่น ถ้าตอนนี้เซี่ยหานมายืนอยู่ตรงหน้าล่ะก็ เขาคงฟาดสั่งสอนไปแล้วซ้ายทีขวาที ดูท่าคราวนี้จะโมโหหนักมากจริงๆ เพราะขนาดเซี่ยหานที่ถือสายอยู่ ยังได้ยินเสียงเขาหอบหายใจฟึดฟัดชัดแจ๋ว

เซี่ยหานถอนหายใจเฮือกใหญ่ "พี่เยว่… พี่จะโมโหไปทำไมเนี่ย โกรธมากเดี๋ยวแก่เร็วนะคะ"

น้ำเสียงของเธอยังคงไม่รู้ร้อนรู้หนาว แถมยังทำเสียงอ้อนใส่อีก หารู้ไม่ว่ายิ่งได้ยินแบบนั้น หลี่เยว่ก็ยิ่งปรี๊ดแตกกว่าเดิม

"เซี่ยหาน! ลบเดี๋ยวนี้!" เขาแผดเสียงลั่นจนเสียงเพี้ยนไปเลย

"โอเคๆ ฉันตั้งค่าโพสต์นี้ให้เห็นแค่พี่กับชวนชวนเองน่า เดี๋ยวลบให้เลย ลบเดี๋ยวนี้แหละ พี่อย่าเพิ่งโมโหสิ ฉันแค่แกล้งเล่นเฉยๆ ฉันไม่ได้โง่ขนาดนั้นสักหน่อย ถ้าเกิดมีเรื่องขึ้นมาช่วงนี้ อนาคตของฉันกับน้องปลาก็พังหมดพอดีน่ะสิ ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ฉันไม่เอาเรื่องแฟนตัวเองมาล้อเล่นหรอก คนอื่นไม่เห็นแน่นอนค่ะ"

เซี่ยหานรีบเอ่ยปากขอโทษขอโพย หลี่เยว่ที่กำลังเลือดขึ้นหน้า พอได้ยินคำอธิบายของเธอก็ค่อยโล่งอกขึ้นมาหน่อย

"ต่อไปห้ามทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้อีกเด็ดขาดนะ! สักวันหัวใจฉันคงวายตายเพราะเธอนี่แหละ!"