บทที่ 89 โชว์หวานคนเดียว

"ฉันมีแฟนทั้งที จะอวดหน่อยไม่ได้เหรอคะ เฮ้อ ผู้หญิงคนอื่นต่อให้มีแฟนห่วยแตกแค่ไหน ก็ยังอยากประกาศให้โลกรู้เลยว่าตัวเองไม่โสดแล้ว ถึงตอนเลิกกันจะด่าผู้ชายสาดเสียเทเสียก็เถอะ แต่นี่แฟนฉันเป็นถึงระดับเทพบุตรขวัญใจมหาชน ทั้งหล่อ ทั้งหุ่นดี จะให้อดใจไหวได้ยังไงล่ะ"

เซี่ยหานเถียงข้างๆ คูๆ อย่างมีเหตุผลของเธอเอง เธอก็เหมือนเด็กสาวทั่วไปที่มีความรักนั่นแหละ พอรู้สึกว่าแฟนตัวเองดีเลิศเลอขนาดนี้ก็อยากจะป่าวประกาศให้คนทั้งโลกรู้

หลี่เยว่จิ๊ปากรัวๆ ดูออกเลยว่าเอือมระอาอาการคลั่งรักเหมือนติ่งของเธอเต็มทน

"หยุดพฤติกรรมแบบนี้เดี๋ยวนี้เลยนะ อย่าคิดว่าในวงการนี้มีเธอคนเดียวที่มีความรัก ดูอย่างเจียงเยี่ยกับเหยาเหยาสิ เขาสองคนคบกัน คนในกองถ่ายยังรู้กันแค่ไม่กี่คนเอง ที่เธอจับได้ก็เพราะเธอมันดูทึ่มๆ พวกเขาเลยไม่ได้ระวัง คิดว่าเธอคงดูไม่ออกต่างหาก เหยาเหยาก็ไม่ได้ป่าวประกาศไปทั่ว แต่พวกเขาก็หวานกันดีอยู่ทุกวันไม่ใช่เหรอ แบบนั้นน่ะดีจะตายไป"

หลี่เยว่ไม่เห็นด้วยกับคำแก้ตัวของเธอเลยสักนิด ยิ่งเรื่องที่บอกว่าอยากเปิดตัว เขายิ่งมองบนใส่

"ฉัน—"

"หุบปากไปเลย คนโสดอย่างฉันไม่อยากฟังประวัติความรักของเธอ วันนี้ฉันเข้าบริษัทไปจัดการเรื่องของเธอจนโดนแขวะโดนแซะมาตั้งนาน เธอช่วยทำตัวให้ฉันสบายใจหน่อยได้ไหม อีกอย่างเรื่องบริษัทเธอหนีไม่พ้นหรอก ยังไงก็ต้องเข้าไป ท่าทีทางฝั่งนั้นดูอ่อนลงเยอะแล้ว ฉันเดาว่าบอร์ดบริหารคงมีคนอยากให้เธอต่อสัญญา ถึงได้คิดจะมาโอ๋เธอ สรุปคือพวกตาแก่นั่นคิดอะไรอยู่เดาทางยากชะมัด คนธรรมดาอย่างฉันอ่านไม่ออกหรอก"

เขาเล่าสถานการณ์ที่บริษัทวันนี้อย่างจริงจัง แน่นอนว่าพอสบโอกาสก็ไม่วายด่าพวกผู้บริหารไปสองสามยก

“ให้ต่อสัญญาเนี่ยนะ? เอ็มเอ็นทำกับฉันขนาดนี้แล้วยังกล้าให้ไปต่อสัญญาอีก ฉันไม่ได้สมองกลับนะจะบอกให้ อีกอย่างฉันกลัวถูกวางยาใส่ร้ายมากกว่า ตอนก่อนเซ็นสัญญาก็ทำหน้ายิ้มแย้มใส่ฉัน แต่พอเซ็นเสร็จกลับเปิดโหมดทรมานฉันแบบจัดเต็ม แบบนั้นมันต่างอะไรกับการแกว่งเท้าหาเสี้ยนล่ะ?”

เซี่ยหานในตอนนี้ถือว่าหัวไวทีเดียว พอพูดถึงเรื่องต่อสัญญา เธอปฏิเสธเสียงแข็งไม่ยอมฟังคำโต้แย้งใดๆ ทั้งสิ้น

“เธอคิดได้แบบนี้ฉันก็สบายใจ อย่างน้อยคนหัวช้าอย่างเธอก็ยังมีวันที่ฉลาดบ้าง”

“ไปไกลๆ เลยไป!”

“พรุ่งนี้เธอพักผ่อนไป มะรืนนี้ค่อยเข้าบริษัทกับฉัน ห้ามโพสต์โมเมนต์อะไรลงโซเชียลอีกนะ ไม่งั้นฉันเล่นงานเธอแน่!”

หลี่เยว่กำชับด้วยความไม่วางใจ เซี่ยหานเบ้ปากใส่ก่อนจะกดตัดสายไป

ผู้จัดการนี่เป็นอาชีพที่ต้องแบกรับภาระจริงๆ ต้องคอยจัดการสารพัดเรื่อง แต่เจ้าอ้วนหลี่ก็น่ารักดี แล้วก็ทำทุกอย่างเพื่อเธอด้วย

ทว่าเซี่ยหานไม่ใช่คนที่ใครสั่งอะไรแล้วจะเชื่อฟังไปเสียหมด เธอจะต้องต่อสู้เพื่อปกป้องความรักของเธอ

โมเมนต์โพสต์ไม่ได้ งั้นก็โพสต์เวยปั๋วแทนแล้วกัน

ตอนที่หลี่เยว่เห็นโพสต์บนเวยปั๋วที่เซี่ยหานแท็กหาเขา แต่ยอดคอมเมนต์ ยอดแชร์ และยอดดูเป็นศูนย์เพราะเธอตั้งค่ามองเห็นเฉพาะเขาคนเดียว ก็แอบโล่งอกขึ้นมาทันที

ทว่าเขาก็ยังอดคอมเมนต์ตอบกลับไปไม่ได้ว่า: "พนักงานเวยปั๋วอาจจะเห็นไปแล้วก็ได้ เตรียมตัวหัวหลุดจากบ่าได้เลย"

***

วันถัดมา ตอนหลี่เยว่มาถึงห้องพักของเซี่ยหานแล้วพบว่าเธอยังคงนอนหลับอุตุอยู่บนเตียงอย่างสบายใจ เขาก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรงขึ้นมาทันควัน

“เซี่ยหาน ยัยตัวแสบ เรานัดกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่าวันนี้ต้องเข้าบริษัท ทำไมถึงยังนอนอยู่อีกเนี่ย”

เซี่ยหานลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ ก่อนจะมุดตัวเข้าไปในผ้าห่มพลางพึมพำตอบ

“เมื่อคืนฉันคิดถึงน้องปลาแทบทั้งคืนเลย พอไม่มีแฟนอยู่ข้างๆ ฉันก็แทบจะกลายเป็นคนไร้ค่า ไม่ต่างอะไรกับปลาเค็มแล้วเนี่ย”

ได้ยินคำพูดของเธอแล้ว หลี่เยว่ก็ได้แต่ขมวดคิ้วแน่นจนแทบผูกเป็นปม รู้สึกจนปัญญาไปทั้งตัว

เซี่ยหานมีพรสวรรค์แบบนี้เสมอ พรสวรรค์ที่ทำให้เขาอยากจะฟาดเธอได้ตลอดเวลา ขนาดเวลานี้แล้วยังไม่วายจะอวดหวานใส่เขาอีก

“อยู่คนเดียวแท้ๆ ยังอุตส่าห์อวดหวานได้ ฉันยอมใจเลยจริงๆ แต่เธอเคยได้ยินประโยคนี้ไหม อวดหวานมากไป ระวังจะเลิกกันไวนะ”

เซี่ยหานที่ตอนแรกตั้งท่าจะนอนต่อถึงกับดีดตัวผึงลุกขึ้นจากเตียงทันที สีหน้าบึ้งตึงอย่างหนัก

“แกกล้าแช่งฉันเหรอ! รีบถุยน้ำลายปัดเป่าเสนียดเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันบอกไว้ก่อนเลย ถ้าวันหน้าฉันเลิกกับน้องปลาขึ้นมา ฉันจะโทษแกคนเดียว!”

ท่าทางเดือดเนื้อร้อนใจของเธอเหมือนเห็นภาพตัวเองต้องเลิกรากับฉู่อวี๋เข้าจริงๆ ความตื่นตระหนกที่ฉายชัดเต็มสองตาทำเอาหลี่เยว่พลอยตกใจไปด้วย

เขาไม่คิดเลยว่าเซี่ยหานที่ปกติต่อมรับรู้เรื่องรอบตัวจะเฉื่อยชาขนาดนั้น จะมีมุมที่แสดงอารมณ์ชัดเจนเบอร์นี้ ทำเอาคนที่เพิ่งพลั้งปากพูดไปอย่างเขารู้สึกผิดขึ้นมาจริงๆ

ราวกับว่าปากพล่อยๆ ของเขาจะกลายเป็นการสาปแช่งความรักระหว่างเซี่ยหานกับราชาจอเงินฉู่เข้าจริงๆ อย่างนั้นแหละ

“เออๆ ถุย ถุย ถุย! ปัดเป่าสิ่งไม่ดีออกไป เซี่ยหานกับเทพฉู่ของเราต้องรักกันยืนยาวจนถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรแน่นอน พอใจยัง”

“ค่อยน่าฟังหน่อย” เซี่ยหานเบ้ปาก

“ถ้างั้นก็รีบลุกขึ้นเร็วเข้า ให้เวลาสิบนาทีไปแต่งตัว ไม่งั้นฉันจะแช่งซ้ำอีกรอบจริงๆ ด้วย”

หลี่เยว่ขู่ทิ้งท้ายก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปข้างนอก ปล่อยให้เธอจัดการตัวเอง

พอเซี่ยหานแต่งตัวเสร็จเดินออกมา ก็เห็นหลี่เยว่นั่งไขว่ห้างเอกเขนกทำตัวสบายยิ่งกว่าอยู่บ้านตัวเองเสียอีก

“ทำไมใส่ชุดนี้อีกแล้วเนี่ย นี่มันคอลเลกชันเมื่อหลายปีก่อนแล้วไม่ใช่เหรอ ฉันบอกแล้วไงว่าเสื้อผ้าที่ใส่ซ้ำบ่อยๆ ให้เคลียร์ทิ้งไปบ้าง ไม่ก็เอาไปบริจาคให้พวกพื้นที่ประสบภัยซะ”

หลี่เยว่ปรายตามอง เสื้อผ้าตัวที่เซี่ยหานใส่อยู่นี้ เขาจำได้ว่าเธอใส่มาสามสี่รอบแล้ว

“ตัวนี้ทำไมเหรอ ฉันว่ามันสวยแล้วก็ใส่สบายดีออก อีกอย่างเมื่อก่อนน้องปลาเคยบอกไว้ว่า ถ้ามีเสื้อผ้าเก่าจะทิ้ง ก็ให้เอาไปทิ้งไว้ที่บ้านเขา ส่วนเรื่องบริจาค น้องปลาก็ทำบุญทำการกุศลอยู่ตลอดอยู่แล้ว”

พอเห็นว่าเธอวกกลับมาพูดถึงฉู่อวี๋ได้อีก หลี่เยว่ก็รู้สึกปวดท้องเครียดขึ้นมาตุบๆ ทันที

“เธอนี่เอะอะก็พูดถึงแต่น้องปลาของเธอ พี่สาวครับ อยากใส่อะไรก็ใส่ไปเถอะ ขอแค่ไม่แก้ผ้าวิ่งเล่นก็พอ แต่เธอต้องสัญญาว่าพอไปถึงบริษัทแล้ว ห้ามเอาแต่พร่ำเพ้อถึงน้องปลาตลอดเวลาเข้าใจไหม เดี๋ยวคนอื่นเขาจะคิดว่าเธอเป็นซาแซงแฟนของฉู่อวี๋เอา”

“มั่วแล้ว ฉันเป็นแฟนพันธุ์แท้ของฉู่อวี๋ต่างหาก ไม่ใช่ซาแซงโรคจิตสักหน่อย เชื่อไหมว่าฉันจะเอาแกไปตั้งกระทู้ประจานในเว็บบอร์ด”

“ไปได้แล้ว ถ้าไปถึงบริษัทแล้วเก่งให้ได้แบบนี้ก็ดีสิ”

หลี่เยว่ไม่อยากต่อปากต่อคำกับเธออีก จึงรีบลากตัวเธอออกจากบ้านทันที

***

เมื่อมาถึง MN ระหว่างทางก็เจอศิลปินและผู้จัดการมากมาย ส่วนใหญ่เป็นพวกที่ยังไม่ค่อยมีชื่อเสียงเท่าไหร่

ก่อนหน้านี้หลี่เยว่บอกเซี่ยหานระหว่างทางมาแล้วว่า ในบริษัทเธอไม่ได้สนิทกับศิลปินคนไหนเป็นพิเศษ ดังนั้นก็แค่วางตัวตามสบาย ขอแค่คำพูดคำจาไม่ดูสมองทึบเกินไป ทุกอย่างก็ไม่มีปัญหา

แน่นอนว่าการที่หลี่เยว่ใช้คำว่าสมองทึบมาพูดถึงเธอ ทำให้เซี่ยหานไม่พอใจอย่างแรง เธอกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกู้ศักดิ์ศรีให้ตัวเอง แต่หลี่เยว่กลับแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นเสียแล้ว

ทั้งคู่ตรงดิ่งไปที่ชั้นบนสุด ได้ยินมาว่าวันนี้คนที่นัดพบพวกเขาคือผู้อำนวยการบริหาร แต่ทว่าพอดันประตูเปิดเข้าไป กลับเห็นเซียวปิงนั่งรออยู่ข้างใน

“วันนี้ผู้อำนวยการติดธุระด่วน เลยให้ฉันมาคุยกับพวกคุณแทน”

วันนี้เซียวปิงยังคงสวมสูทเนี้ยบกริบ ทรงผมที่เซตตั้งสูงปรี๊ดนั้นดูออกชัดเจนว่าพยายามใช้ผมช่วยโกงความสูง ทว่าเขาสูงไม่ถึงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร ต่อให้ใส่รองเท้าเสริมส้นเข้าไป อย่างเก่งก็น่าจะสูงแค่ร้อยเจ็ดสิบนิดๆ รวมกับทรงผมแล้วถึงพอแถไปได้ว่าสูงร้อยเจ็ดสิบห้า

พอได้ยินเขาพูดแบบนั้น หลี่เยว่ก็ขมวดคิ้วแน่น

คราวก่อนพวกเขาเคยมีเรื่องกับเซียวปิงมาก่อน เพราะบทในซีรีส์เรื่อง 《วิถีมารสยบฟ้า》 ทำให้กินแหนงแคลงใจกัน ยิ่งบวกกับเรื่องที่เซี่ยหานเพิ่งซัดกรรมการบริหารไปคนหนึ่ง แล้ววันนี้ผู้อำนวยการบริหารยังไม่ยอมโผล่หน้ามาเจอพวกเขาอีก ท่าทีที่บีบคั้นกดดันและไม่ไว้หน้าเซี่ยหานแบบนี้ คิดจะฉีกหน้าแตกหักกันจริงๆ ใช่ไหม

ในใจหลี่เยว่เต็มไปด้วยความสงสัย แต่สีหน้าภายนอกกลับไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เพียงแค่พยักหน้ารับรู้ให้เซียวปิง แล้วนั่งลงพร้อมกับเซี่ยหาน

เซียวปิงเห็นทั้งสองคนไม่มีท่าทีสะทกสะท้านอะไร ก็อดแค่นหัวเราะในลำคอไม่ได้ แววตาเผยความเหยียดหยามออกมาจางๆ

“ไม่ได้เจอเซี่ยหานแค่สองเดือน ชื่อเสียงเธอกลับดังกระฉ่อนขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ ตอนนี้ผู้บริหารระดับสูงของ MN รู้กันหมดแล้วว่าเรามี ‘ยัยโจรป่า’ อยู่คนหนึ่ง พูดไม่เข้าหูหน่อยก็เตะผ่าหมากใส่ คุณอวี๋ยังต้องนอนดูอาการอยู่ที่โรงพยาบาลอยู่เลย เธอไม่คิดจะไปเยี่ยมเขาหน่อยหรือไง ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่ความสามัคคีปรองดองภายในบริษัท ป่านนี้เซี่ยหานคงโดนเชิญตัวไปจิบน้ำชาที่โรงพักแล้ว”

เซียวปิงเปิดฉากลากเข้าเรื่องที่เซี่ยหานลงไม้ลงมือทำร้ายคนทันที สายตาที่มองประเมินเธอแฝงแววคุกคามอยู่ไม่น้อย

เซี่ยหานเบะปากอย่างไม่ยี่หระ “ใครเป็นคนตั้งชื่อเนี่ย ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย มิน่าล่ะฝ่ายพีอาร์ของบริษัทถึงทำผลงานออกมาเละเทะไม่มีชิ้นดี จะมาตั้งฉายาน่าเกลียดอย่างยัยโจรป่าได้ยังไง อย่างน้อยก็ต้องเรียกว่าจอมยุทธ์หญิงสิ แล้วค่อยใส่คำขยายข้างหน้าให้ดูองอาจสง่างามหน่อย เช่น จอมยุทธ์หญิงนางฟ้า หรือจอมยุทธ์หญิงดอกบัว อะไรทำนองนี้”

เรื่องกวนประสาทคน ถ้าเซี่ยหานอยู่อันดับสอง ก็ไม่มีใครกล้าขึ้นเป็นอันดับหนึ่ง

แค่ฟังประโยคพวกนี้ของเธอ ก็มากพอจะทำให้เซียวปิงโมโหจนเต้นผางได้แล้ว

ที่เรียกเซี่ยหานว่ายัยโจรป่า ไม่เรียกว่าจอมยุทธ์หญิง นั่นก็เพราะคนที่เธอเตะคือผู้บริหารระดับสูงของบริษัทน่ะสิ!

พวกเขาไม่ได้ว่างจนกินอิ่มแล้วไม่มีอะไรทำ ถึงขั้นต้องมาสรรเสริญเยินยอพฤติกรรมแบบนี้ ย่อมต้องใช้คำดูถูกเหยียดหยามมาด่าอยู่แล้ว

นึกไม่ถึงว่ายัยบ้านี่จะไม่รู้สึกรู้สาอะไรสักนิด มิหนำซ้ำยังแอบแซะฝ่ายวางแผนของบริษัทแถมไปด้วย ช่างนอนอยู่เฉยๆ ก็โดนลูกหลงแท้ๆ

“ดูท่าเธอคงอยากโดนฟ้องจริงๆ สินะ ถึงเวลานั้นตำรวจคุมตัวเข้าห้องขังไป คงได้แต่นั่งร้องไห้แล้วล่ะ”

เซียวปิงหรี่ตาลง สีหน้าบึ้งตึงเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง บ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์อย่างชัดเจน

“คุณตำรวจเขาดูแลเรื่องการบีบบังคับให้ศิลปินยอมนอนกับเสี่ยด้วยไหมล่ะ พูดให้ดูดีหน่อยก็คือบีบบังคับให้ศิลปินใช้เต้าไต่ แต่ในเมื่อมาแปะป้ายให้ฉันเป็นยัยโจรป่าแล้ว ฉันก็ไม่จำเป็นต้องสรรหาคำพูดสวยหรูมาเกรงใจเขาหรอก เรียกตรงๆ ไปเลยว่าพยายามลวนลาม นายไปบอกให้เขาฟ้องสิ ฉันเองก็พร้อมจะแจ้งความจับเขาข้อหาอนาจารเหมือนกัน”

เซี่ยหานพูดออกมาอย่างไม่เกรงหน้าอินทร์หน้าพรหม เธอเชิดคางขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความยโสโอหัง เห็นได้ชัดว่าพร้อมชน ไม่ว่าหน้าไหนก็ไม่สนทั้งนั้น

ถ้าตาคุณอวี๋นั่นกล้าฟ้องเธอ เธอก็กล้าทิ้งความอาย ก่อเรื่องให้เอิกเกริกวุ่นวายไปทั่วบ้านทั่วเมืองเหมือนกัน

หลี่เยว่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ มาตลอด พูดตามตรง เวลาที่เซี่ยหานใช้ท่าทางอันธพาลแบบนี้มาต่อปากต่อคำกับเขา เขาแทบอยากจะคว้าปืนกลมายิงรัวใส่เธอให้รู้แล้วรู้รอด

แต่พอเปลี่ยนมาเป็นเซี่ยหานตอกกลับคนอื่น แล้วเขานั่งดูละครอยู่ข้างๆ ความรู้สึกสะใจแบบนี้ ช่างยากจะหาคำพูดใดมาบรรยายจริงๆ

เพราะเขาแค่นั่งดูอยู่เฉยๆ ก็พอ พลังทำลายล้างของเซี่ยหานพุ่งทะลุปรอทไปไกล ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังไล่ฟาดฟันไร้เทียมทานไปทั่วหล้าเลยทีเดียว

“เซี่ยหาน เธออย่าให้มันเกินไปนัก บริษัทไม่ทนให้เธอทำตัวตามอำเภอใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าหรอกนะ” เซียวปิงโกรธจนหน้าตึง น้ำเสียงอดไม่ได้ที่จะดังขึ้นกว่าเดิม

“แล้วแบบไหนถึงเรียกว่าไม่ตามอำเภอใจล่ะ ยอมให้บริษัทบงการเหรอ ให้ฉันนอนลงก็ต้องนอน ให้ฉันทำอะไรก็ต้องทำงั้นสิ ทำไมไม่ไปเลี้ยงลากล่ะ!”

เซี่ยหานสวนกลับทันควัน อีกทั้งยังไม่เกรงใจแม้แต่น้อย ใช้คำพูดกระแทกกระทั้นตัดบทเซียวปิงจนพูดไม่ออก โยนความผิดทั้งหมดไปให้บริษัทอย่างไม่แยแส อย่างไรเสียเธอก็ไม่คิดจะต่อสัญญาอยู่แล้ว