บทที่ 90 ปัญหาเรื่องการต่อสัญญา

เซียวปิงจนปัญญาจะรับมือเธอ ได้เห็นเซี่ยหานในวันนี้เขาถึงเพิ่งเข้าใจว่า เวลาผู้หญิงใช้คารมกวนประสาทหาเรื่องน่ะมันร้ายกาจแค่ไหน

เขาตวัดสายตาไปค้อนหลี่เยว่ที่ทำตัวลอยตัวอยู่นอกวงทันที แววตามีรอยเร่งเร้าอยู่หลายส่วน ชัดเจนว่าต้องการให้อีกฝ่ายช่วยปรามเซี่ยหานเสียบ้าง

“อะแฮ่ม เซี่ยหาน พูดจากับคุณเซียวแบบนั้นได้ยังไงกัน วันนี้เรามาเพื่อแก้ปัญหานะ ไม่ได้มาเพื่อสร้างศัตรู”

หลี่เยว่แกล้งกระแอมเบาๆ แล้วกดเสียงต่ำเอ่ยปรามประโยคหนึ่ง

เซี่ยหานยักไหล่ ในที่สุดก็ยอมหุบปาก

ทางด้านเซียวปิงก็ถอนหายใจโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง เวลาคุยเรื่องงาน กลัวที่สุดคือการเจอคนแบบเซี่ยหานนี่แหละ ไม้อ่อนไม่เอา ไม้แข็งไม่สน แถมยังทำตัวเป็นพวกอันธพาลหน้าด้านอีกต่างหาก

เดิมทีทางเอ็มเอ็นก็ไม่ได้เป็นฝ่ายถูกอยู่แล้ว แต่จะให้ยอมปล่อยเซี่ยหานยกเลิกสัญญาไปแบบเงียบๆ ทางผู้บริหารระดับสูงบางคนก็ไม่ยอม จึงได้ส่งเขามาถ่วงเวลาเอาไว้

“อันที่จริงบริษัทตั้งใจจะดันเซี่ยหานอย่างเต็มที่ ถึงขั้นวางแผนระยะยาวไว้ให้แล้วด้วยซ้ำ แต่เรื่องที่เซี่ยหานทำลงไปช่วงนี้ ล้วนส่งผลเสียต่อบริษัทอย่างยิ่ง ทางผู้บริหารก็เลยมีความเห็นแตกออกเป็นสองฝ่าย แต่ผมขอพูดตรงๆ เลยแล้วกัน ถ้าเซี่ยหานยอมต่อสัญญา เราก็จะยังคงดำเนินตามแผนระยะยาวที่วางไว้ ค่อยๆ ก้าวขึ้นไปทีละขั้น แต่ถ้าเซี่ยหานไม่ต่อสัญญา เก็บข้าวของเดินจากไป บริษัทก็คงต้องใช้มาตรการดองงานหรือไม่ก็แบนเธอ”

พอเข้าสู่เรื่องงาน เซียวปิงก็กลับมาเยือกเย็นอย่างผิดหูผิดตา ถึงขั้นวางท่าเด็ดขาดชนิดไม่ยอมให้ใครมาโต้แย้ง

“คุณเซียว เรื่องนี้มัน…” หลี่เยว่พอได้ยินเงื่อนไขที่บริษัทเปิดมา แทบจะหลุดหัวเราะเยาะออกมา

มีที่ไหนทำธุรกิจแบบเอ็มเอ็น เอาคำขู่มากางพูดโต้งๆ บนโต๊ะแบบนี้ ถ้าเซี่ยหานยังกล้าต่อสัญญากับพวกเขาก็โง่เต็มทนแล้ว

ถ้าบริษัทคิดจะเบี้ยวสัญญาขึ้นมาทีหลัง เซี่ยหานก็จะไม่ใช่แค่ถูกดองหรือโดนแบนแค่ครึ่งปี แต่สัญญาที่ต่อไปอีกหลายปีนั้นจะกลายเป็นภาระผูกมัดจนขยับไปไหนไม่ได้

ดาราสาวมีช่วงเวลาทองอยู่แค่ไม่กี่ปี หากคิดจะไต่เต้าจากดาราสาวหน้าใหม่ขึ้นไปสู่ดาราระดับแถวหน้า ก็จำเป็นต้องคว้าเวลาและโอกาสเอาไว้เพื่อก้าวไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง

หากผ่อนเครื่องลงหรือวางเส้นทางไว้ไม่ดี ทุกอย่างก็เท่ากับสูญเปล่า

ถ้าเซี่ยหานถูกดองหรือโดนแบนไปหลายปี ก็คงไม่ต้องอยู่ในวงการนี้อีกต่อไป สู้กลับไปมีลูกให้ฉู่อวี๋ยังจะคุ้มค่ากว่า

อย่างน้อยเซี่ยหานก็ไม่ต้องถูกแปะป้ายว่าเป็นดาราสาวหน้าใหม่ที่ตกอับ แค่พ่วงตำแหน่งภรรยาของเทพบุตร ก็เพียงพอจะทำให้เธอโดดเด่นไม่เหมือนใครแล้ว

“ผมยังพูดไม่จบ ผมรู้ว่าพวกคุณกลัวอะไร ก็กลัวว่าพอต่อสัญญาแล้วบริษัทจะแกล้งบีบให้ลำบากใช่ไหม ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนั้นเลย พวกคุณลองดูเส้นทางที่ทีมวางแผนของบริษัทปูไว้ให้เซี่ยหานก่อนสิ จากดาราสาวหน้าใหม่สู่ดาราระดับแถวหน้า จากจอแก้วขยับสู่จอเงิน จากคนที่ไม่มีใครรู้จักจนไปถึงการกวาดรางวัลต่างๆ มีครบทั้งหมดอยู่ในนี้ แถมในอนาคตแต่ละปี บริษัทยังรับประกันว่าจะป้อนละครฟอร์มยักษ์ให้เซี่ยหานอีกหลายเรื่อง ถึงขั้นระบุชื่อเสียงของผู้กำกับที่ต้องการร่วมงานไว้อย่างชัดเจน พวกคุณเอาสัญญานี้ไปให้ทนายตรวจสอบดูได้เลย”

เซียวปิงโบกมือ พลางหยิบสัญญาที่พิมพ์เรียบร้อยกับแผนงานที่ทีมวางแผนของบริษัทจัดทำให้เซี่ยหานออกมาทั้งหมด แล้ววางเรียงต่อหน้าทั้งสองคน

หลี่เยว่กับเซี่ยหานสบตากันรอบหนึ่ง ก่อนจะหยิบไปดูคนละฉบับ

เซี่ยหานไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับสัญญาแม้แต่น้อย จึงก้มหน้าอ่านภาพวาดอนาคตอันสวยหรูที่ทีมงานร่างไว้ให้อย่างละเอียด

เนื้อหาในนั้นบรรยายไว้เลิศเลอเพอร์เฟกต์ ชนิดที่คงเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อเธอมีพัฒนาการที่ยอดเยี่ยมจริงๆ แน่นอนว่าไม่ได้การันตีว่าจะราบรื่นไปทั้งหมด ในนั้นยังระบุว่ายินยอมให้เซี่ยหานมีผลงานที่ไม่ปังได้ปีละสองเรื่อง

เพราะปกติแล้วนักแสดงคนหนึ่งอาจจะรับงานปีละแค่สองถึงสามเรื่อง การยอมให้มีผลงานที่แป้กได้ถึงปีละสองเรื่อง ก็นับว่าเอ็มเอ็นใจป้ำมากจริงๆ

“ฉันไม่ชอบเส้นทางนี้” เซี่ยหานอ่านไปได้ไม่กี่นาที ก็โยนแผนงานทิ้งไป

เซียวปิงเห็นเธอตัดสินใจเร็วขนาดนั้นก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ ถึงขั้นมองเซี่ยหานด้วยสายตาที่มีแววตำหนิอยู่กลายๆ

รู้สึกเหมือนสายตานั้นกำลังมองคนสติไม่ดีอย่างไรอย่างนั้น หลี่เยว่แกล้งกระแอมเบาๆ แล้วหยิบแผนงานขึ้นมาเปิดดูอีกสองหน้า

เซียวปิงยืนรออยู่ข้างๆ ตั้งนาน คิดว่าหลังจากหลี่เยว่อ่านแผนงานจบแล้ว คงจะรู้สึกว่าทุกอย่างยอดเยี่ยมมาก แผนงานกับสัญญาฉบับนี้เอ็มเอ็นยอมทุ่มทุนสร้างสุดตัว เงื่อนไขที่มอบให้เซี่ยหานก็ดีเลิศเกินกว่าค่าตัวของเธอในตอนนี้เสียอีก

ดังนั้นหลี่เยว่ควรจะตกลงด้วยความยินดีสิ แล้วจากนั้นค่อยช่วยเกลี้ยกล่อมเซี่ยหาน

แต่เขาอ่านแผนงานอยู่นานสองนานก็ยังไม่มีทีท่าตอบรับใดๆ ส่วนเซี่ยหานก็นั่งพิงโซฟาด้วยสีหน้าที่แสดงออกชัดเจนว่าไม่เห็นด้วย

สุดท้ายเซียวปิงก็ทนไม่ไหว เป็นฝ่ายเอ่ยถามเสียงเบา “ทำไมถึงไม่ชอบล่ะ ตอนนี้ดาราระดับแถวหน้ามีตั้งหลายประเภท บางคนปีหนึ่งรับเล่นไม่ถึงเรื่องด้วยซ้ำ แต่ฝีมือการแสดงยอดเยี่ยม บุคลิกโดดเด่นไม่ซ้ำใคร คนดูก็ไม่มีวันลืม บางคนฝีมือการแสดงอาจจะไม่ได้ดีเด่นอะไร แต่มีผลงานออกมาอย่างต่อเนื่อง และที่ว่าแสดงไม่ดีมันก็แค่การเปรียบเทียบเท่านั้น การแสดงของคุณอยู่ในระดับทั่วไป ก็ต้องเดินสายเน้นปริมาณผลงาน ยังดีที่หน้าตาของคุณมีเอกลักษณ์ชวนจดจำ แถมละครเรื่อง 《องค์หญิงนั้นยากนัก》 ที่กำลังออนแอร์อยู่ตอนนี้ก็พิสูจน์แล้วว่าคุณมีเสน่ห์ดึงดูดคนดู ถ้าเดินตามแผนงานนี้ ยังไงก็มีโอกาสพุ่งขึ้นไปข้างหน้าได้อีก”

คำพูดของเขาในตอนนี้ฟังดูเหมือนคนหวังดีที่พยายามตักเตือนจากใจจริง ตำแหน่งดาราสาวแถวหน้าทั้งสี่ตามคำนิยามที่แท้จริงนั้น ถือเป็นนักแสดงหญิงระดับแนวหน้าของประเทศ

อันที่จริงตำแหน่งทั้งสี่นั้นยากจะขึ้นไปแตะได้ เพราะกาลเวลาเป็นมีดที่ไร้ความปรานี อายุมีแต่จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พอดาราสาวหน้าใหม่อายุแตะหลักสามสิบสี่สิบ ก็ไม่สามารถเรียกว่าเป็นดาราสาวหน้าใหม่อีกต่อไป

ต่อให้คุณสมบัติยังไม่ถึงขั้น แต่เมื่ออายุมากขึ้น ถึงเวลานั้นใครมีความสามารถก็แย่งชิงตำแหน่งดาราระดับแถวหน้าไปครอง

ทว่าดาราระดับแถวหน้าก็ไม่ใช่ว่านักแสดงหญิงที่อายุมากทุกคนจะได้ถูกเรียกแบบนั้นเหมือนกันหมด ยังต้องอาศัยฝีมือการแสดง ความนิยม และการยอมรับจากมหาชนมาจัดอันดับด้วย

นักแสดงหญิงที่ฝีมือไม่ถึงขั้นเมื่ออายุมากขึ้น สถานะก็จะกลายเป็นน่าอึดอัด จะเรียกว่าดาราสาวหน้าใหม่ก็ไม่ได้ เป็นดาราระดับแถวหน้าก็ไม่เชิง ได้แต่อยู่ไปวันๆ แบบนั้น

สุดท้ายภายใต้สภาพการณ์เช่นนั้น ก็ต้องตกยุคไปอย่างรวดเร็ว

เพราะวงการนี้ไม่เคยขาดแคลนดาราสาวหน้าตาสวยสะกด คลื่นลูกใหม่ไหลบ่าเข้ามาในวงการอย่างไม่ขาดสาย ไม่มีใครรู้หรอกว่าเส้นทางที่กำลังเดินอยู่อย่างราบรื่นจะถูกใครเหยียบจมลงไปเมื่อไหร่

ที่จริงคำพูดเหล่านี้ของเซียวปิง ก็ตรงกับสิ่งที่หลี่เยว่คิดอยู่ในใจ

จุดเริ่มต้นก่อนหน้านี้ของเซี่ยหานไม่ได้สูงส่งอะไร เธอไม่ได้มีฐานความนิยมจากมหาชนแบบนักแสดงเด็กอย่างเหยาเหยา ที่ไม่ว่าใครเห็นก็พูดได้ว่า “ฉันโตมากับละครของคุณ”

ความจริงคือเธอเข้าวงการค่อนข้างช้า แถมไม่ได้จบสายตรงมาด้วย หากไม่ใช่เพราะใบหน้าที่สะสวยโดดเด่น ประกอบกับได้รับการผลักดันจากเอ็มเอ็นในตอนแรก คงไม่มีทางดังได้เร็วขนาดนี้

เผลอๆ อาจจะต้องเหมือนพวกนักแสดงหญิงที่เอาตัวไม่รอดในอดีต ถ้าไม่เริ่มไต่เต้าจากตัวประกอบทีละก้าว ก็ต้องยอมรับกฎลับนอนแลกบทเพื่อถีบตัวเองขึ้นมา

การที่เธอได้เปิดตัวด้วยบทนางรองตั้งแต่แรก จากนั้นก็เริ่มขยับมารับบทนางเอก จนกระทั่งได้เกาะกระแสเฟิงอวิ๋นคว้าบทนางเอกอย่างองค์หญิงหมิงจูใน 《องค์หญิงนั้นยากนัก》 จนโด่งดังเป็นพลุแตกขนาดนี้ มันแทบจะเหมือนกับมีลาภลอยตกลงมาจากฟ้าแล้วเธอเก็บได้ทั้งหมด

ช่วงเวลาต่อจากนี้จึงเป็นช่วงที่สำคัญอย่างยิ่งสำหรับเซี่ยหาน มันเกี่ยวพันโดยตรงว่าเธอจะทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด หรือจะเป็นแค่ดาวตกที่สว่างวาบเพียงชั่วครู่แล้วร่วงโรยไปอย่างรวดเร็ว

เงื่อนไขที่เอ็มเอ็นเสนอมานั้นดีมากจริงๆ แม้ว่าก่อนหน้านี้จะมีเรื่องบาดหมางกัน แต่เพราะเป็นต้นสังกัดเดิม หากต่อสัญญา งานหลายอย่างที่เซี่ยหานเคยทำร่วมกันก็คุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาปรับตัวใหม่

“นอกจากเรื่องกินที่ตรงกับรสนิยมของฉันแล้ว นอกนั้นฉันไม่ชอบสักอย่าง”

หลี่เยว่ก้มมองแผนงานอีกครั้ง อันที่จริงนี่เป็นคาแรกเตอร์ตามปกติ คาแรกเตอร์ของเซี่ยหานถูกวางไว้เป็นสาวสายกินที่มีความบ๊องๆ น่ารักและแอบเอาแต่ใจนิดๆ ซึ่งก็ตกแฟนคลับได้ดีทีเดียว

“เธอยังเด็กอยู่นะ แล้วนี่มันก็แค่ภาพลักษณ์ในช่วงแรก พอดังกว่านี้แล้ว ค่อยเปลี่ยนแนวทีหลังก็ได้” เซียวปิงยังคงเกลี้ยกล่อมต่อ

หลี่เยว่ที่เป็นผู้จัดการนั่งอยู่ข้างๆ ทำตัวเหมือนคนตาย ไม่พูดจาสักแอะ เขาจึงต้องเป็นฝ่ายออกโรงเอง

เมื่อเห็นความดึงดันของเซียวปิง เซี่ยหานก็ขมวดคิ้ว ใบหน้าแสดงออกถึงความรำคาญอย่างชัดเจน

ก่อนหน้านี้เซียวปิงเคยเป็นผู้จัดการฝ่ายโปรเจกต์ ต้องติดต่อประสานงานกับผู้คนหลากหลายในวงการ ย่อมเชี่ยวชาญการสังเกตสีหน้าท่าทางเป็นที่สุด ดังนั้นพอเห็นสีหน้ารำคาญใจบนใบหน้าของเซี่ยหาน เขาก็ถึงกับชะงักไปทันที

ตามมาด้วยการขมวดคิ้วแน่น ในใจบังเกิดความไม่พอใจอย่างยิ่ง

ผู้หญิงคนนี้กล้าดียังไงมาแสดงท่าทางรำคาญใส่เขา ดาราตัวเล็กตัวน้อยข้างนอกที่อยากจะประจบประแจงเขามีถมเถไป บางคนถึงขั้นจุดธูปกราบไหว้ขอให้เขาช่วยชี้แนะสักสองสามประโยคด้วยซ้ำ

ทว่าตอนนี้เขาอุตส่าห์หวังดีมาช่วยวิเคราะห์สถานการณ์ปัจจุบันให้เซี่ยหานฟัง แม่คุณกลับขมวดคิ้วผูกกันเป็นปม น่าขันสิ้นดี

ยิ่งคิดเซียวปิงก็ยิ่งโมโห เลยตัดบทไม่พูดอะไรอีก

ทางบอร์ดบริหารเองก็ยังถกเถียงกันไม่จบว่าจะจัดการกับเซี่ยหานอย่างไร เขาก็ไม่จำเป็นต้องร้อนใจไป

ขืนเกลี้ยกล่อมเซี่ยหานได้แล้ว แต่เบื้องบนดันเปลี่ยนใจขึ้นมา คนที่ต้องเหนื่อยเปล่าแถมยังโดนตำหนิก็คือเขาอยู่ดี

พอคิดได้ถึงตรงนี้ เซียวปิงจึงปิดปากเงียบสนิท ไม่เอ่ยอะไรอีกต่อไป

“เยว่เยว่ ฉันหิวแล้ว เราไปกินข้าวกันเถอะ” เซี่ยหานเห็นเซียวปิงยอมสงบปากสงบคำ สีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นพึงพอใจ ก่อนจะหันไปหาหลี่เยว่ทันที

หลี่เยว่แอบกลอกตาในใจ เขารู้อยู่แล้วว่าที่เซี่ยหานไม่สนใจเซียวปิง ข้อแรกก็เพราะรำคาญที่อีกฝ่ายพูดจาเยิ่นเย้อ ไม่อยากฟังหลักการอะไรมากมาย และข้อสองก็คือเธออยากกินข้าวนั่นเอง

“คุณเซียว เมื่อกี้ผมฟังจากที่คุณพูด เหมือนว่าทางผู้บริหารระดับสูงจะยังไม่ได้ข้อสรุป ถ้างั้นรอให้พวกเขาตัดสินใจเรียบร้อยแล้ว เราค่อยมาคุยกันอีกทีดีไหมครับ”

เขายังคงรักษามารยาทเอาไว้ พูดจากับเซียวปิงด้วยน้ำเสียงปรึกษาหารืออย่างสุภาพ

เซียวปิงค่อยรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง นี่สิถึงจะเป็นท่าทีของคนปกติ ต่อให้รู้ดีอยู่แก่ใจว่าต้องแตกหักไม่ต่อสัญญา ก็ยังควรรักษาหน้าตากันไว้บ้าง ไม่เหมือนยัยเซี่ยหานสติไม่ดีคนนี้ เจอใครก็พ่นไฟใส่ไปทั่ว ช่างไม่มีมารยาทเอาเสียเลย

สุดท้ายทั้งสามคนก็แยกย้ายกันไป หลี่เยว่พาเซี่ยหานมุ่งตรงไปยังร้านอาหารทันที

“เซี่ยหาน ฉันดูสัญญาและแผนงานแล้ว ในฐานะผู้จัดการที่มีมุมมองแบบมืออาชีพ ขอบอกเลยว่ามันดีมากจริงๆ แต่การจะหากินในวงการนี้ บางทีก็ต้องพึ่งดวงและลิขิตฟ้าด้วย โชคสามส่วน ฝีมือเจ็ดส่วน บางคนฝีมือการแสดงดี หน้าตาเด่น แต่ขาดโชคสามส่วนนั้นไป พยายามแทบตายก็ยังกึ่งดังไม่ดังอยู่แค่นั้น ชวนให้กลัดกลุ้มจริงๆ เพราะงั้นเส้นทางและสัญญาไม่มีปัญหาหรอก แต่จะไปถึงระดับนั้นได้ไหม บางทีก็ต้องวัดดวงกันหน่อย”

พอขึ้นรถมาได้ หลี่เยว่ก็เริ่มเปิดอกคุยกับเซี่ยหานอย่างจริงจัง

เหตุผลที่เขารีบอธิบายให้เซี่ยหานฟังตอนนี้ ก็เพราะรู้ว่าพอไปถึงร้านอาหาร ได้เจอของกินเต็มโต๊ะเข้า เซี่ยหานคงลืมกระทั่งพ่อแม่ตัวเอง ในสายตามีแต่ของกิน จะเหลือที่ว่างให้เขาสนใจที่ไหนกัน

“ฉันรู้ว่ามันก็ค่อนข้างดี แต่เอ็มเอ็นไว้ใจไม่ได้หรอก ลาภลอยอาจจะมีตกลงมาจากฟ้าได้จริง แต่ไม่มีทางเป็นของที่เอ็มเอ็นโยนลงมาให้แน่ นายลองคิดดูสิว่าทำไมเอ็มเอ็นถึงยอมเปิดเงื่อนไขดีขนาดนี้ให้ฉัน ในสายตาของผู้บริหารระดับสูง ฉันนอกจากจะไม่ทำประโยชน์ให้บ้านเมืองและองค์กรแล้ว ยังเป็นพวกปากสว่างเที่ยวไปหาเรื่องคนอื่นอีกไม่ใช่เหรอ คราวหลังเวลาเจอข้อเสนอแบบนี้ นายต้องคิดให้เยอะๆ ว่าคนที่ยื่นเงื่อนไขมาน่ะ กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่”

เซี่ยหานจริงจังขึ้นมาอย่างหาได้ยาก คำพูดที่เอ่ยออกมาแฝงไว้ด้วยข้อคิดเชิงปรัชญาอย่างลึกซึ้ง

หลี่เยว่กะพริบตาปริบๆ รู้สึกสนใจขึ้นมาทันที

“นึกไม่ถึงว่าเธอจะคิดเรื่องลึกซึ้งระดับนี้เป็นด้วย งั้นเธอลองบอกฉันซิ ว่าที่บริษัทยื่นเงื่อนไขนี้มา พวกเขากำลังคิดอะไรอยู่”

“เขาอยากให้ฉันตายน่ะสิ” เซี่ยหานกลอกตา พลางให้คำตอบด้วยความมั่นใจเต็มร้อย