บทที่ 91 คิดถึงไม่เสื่อมคลาย

สำหรับคำตอบนี้ของเธอ หลี่เยว่รู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกจริงๆ

"นี่ยังไม่ได้อ่านให้ละเอียดเลย เธอก็เล่นฟันธงว่าบริษัทจะบีบให้ตายซะแล้ว"

"ก็เพราะพวกเขาอยากให้ฉันตายน่ะสิ ฉันถึงต้องชิงลงมือก่อน ไม่อย่างนั้นตัวเองก็ซวยน่ะสิ"

เซี่ยหานตอบกลับอย่างจริงจัง หลี่เยว่กะพริบตาปริบๆ ได้แต่ยอมรับในใจเงียบๆ ว่าเธอพูดถูก

บางทีบริษัทก็สารเลวแบบนี้แหละ เชื่อถืออะไรไม่ได้เลยสักนิด

"พวกเราจะไปกินข้าวที่ไหนกันดี ฉันอยากไปกินเป็ดย่างน่ะ ก่อนหน้านี้ได้ยินชวนชวนบอกว่าอร่อย แต่ยังไม่เคยกินแบบต้นตำรับจริงๆ เลย ที่ผ่านมากินแต่พวกเดลิเวอรี อยากกินมากเลยอะ"

เซี่ยหานเปลี่ยนหัวข้อไปดื้อๆ เห็นได้ชัดว่าไม่อยากวนเวียนกับเรื่องนั้นอีก พอพูดถึงเรื่องกิน ดวงตาทั้งคู่ก็เป็นประกายขึ้นมาทันที แถมแทบจะมีน้ำลายสอออกมาอีกต่างหาก

"ได้ๆ วันนี้ฉันอารมณ์ดี ตามใจเธอไปกินเป็ดย่างก็แล้วกัน"

หลี่เยว่พยักหน้า เห็นแก่ที่วันนี้เซี่ยหานตอกหน้าเซียวปิงได้สะใจเป็นบ้า เขาเลยตัดสินใจตามใจเธอสักครั้ง

"อารมณ์ดีขนาดนี้ พอดีเลย นายเลี้ยงนะ"

เซี่ยหานยื่นมือไปตบไหล่เขา แล้วสรุปเอาเองอย่างอารมณ์ดีสุดๆ

"ทำไมต้องให้ฉันเลี้ยง เธอหาเงินได้เยอะกว่าฉันตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ เพราะเรื่องร้อยแปดของเธอนี่แหละ ทุกวันนี้ฉันได้เงินเดือนเท่าราคาผักกาดขาว แต่เหนื่อยสายตัวแทบขาดเหมือนค้ายา เธอไม่ควรเป็นฝ่ายเลี้ยงฉันหรือไง"

หลี่เยว่พยายามยกเหตุผลมาสู้ จริงๆ เขาไม่ได้งกเงินแค่นั้นหรอก เพียงแต่ยัยตัวกินจุกระเพาะครากอย่างเซี่ยหานกินได้ทั้งวี่ทั้งวัน เขาแค่อยากขัดคอให้เธอหงุดหงิดเล่นบ้าง

"แต่ฉันอารมณ์ไม่ดีนี่นา" เซี่ยหานเอียงคอมองเขา

"แล้วตอนไหนเธอถึงจะอารมณ์ดีล่ะ"

"ตอนที่ฉันจะเลี้ยงข้าวนายไง"

"ให้ตายสิ เซี่ยหาน ฉันดูแลเธอมาตั้งนาน ยังไม่เคยเห็นเธอเลี้ยงข้าวฉันสักมื้อ!"

"เหลวไหล บนรถฉันมีของกินตั้งเยอะแยะ ทั้งถั่ว ผลไม้อบแห้ง มันฝรั่งทอด ปลาหมึกเส้น จู่ๆ ก็ชอบหายไปอย่างไร้ร่องรอยบ่อยๆ นั่นก็ถือว่าฉันเลี้ยงนายแล้วไม่ใช่เหรอ"

หลี่เยว่ถึงกับพูดไม่ออก

"เลี้ยงก็เลี้ยง ชาติก่อนฉันคงติดหนี้เธอจริงๆ"

"เยี่ยมเลย งั้นสั่งมาก่อนสักสองตัวไว้รองท้องนะ เดี๋ยวหลังจากนี้ฉันจะไปกินเค้ก ดื่มชานมต่อ…"

เซี่ยหานตบมือ แป๊บเดียวเธอก็วางแผนมื้อต่อไปเรียบร้อยแล้ว จำแม่นกระทั่งว่าจะกินอะไรบ้าง

หลี่เยว่ได้ยินสิ่งที่เธอพูดก็รู้สึกหน้ามืดตาลาย เหมือนจะเป็นลมเอาให้ได้

"เซี่ยหาน เลี้ยงเธอเป็นหมูได้เลยนะเนี่ย เป็ดย่างตั้งสองตัวยังบอกว่าแค่รองท้อง ฉันยอมเธอจริงๆ เลย!"

ช่วงบ่ายทั้งสองคนอยู่ด้วยกันเพื่อตระเวนกิน การอยู่กับเซี่ยหานก็เหมือนพกถังขยะเคลื่อนที่ติดตัวไปด้วยอย่างไรอย่างนั้น

หลี่เยว่รู้สึกจริงๆ ว่าเซี่ยหานเหมือนถังขยะ ไม่ใช่ว่าเธอกินแต่เศษอาหารเหลือนะ แต่หมายถึงเห็นอะไรก็กินเรียบ แถมยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดได้เลย

เธอเห็นอะไรก็อยากกินไปเสียทุกอย่าง แถมยังชอบแบ่งให้หลี่เยว่อีก โดยอ้างว่านี่เรียกว่าการแบ่งปัน

"นายอยู่กับฉันมาตั้งนานขนาดนี้ ถ้าเป็นในสนามรบก็ถือว่าเป็นสหายร่วมเป็นร่วมตายกันแล้วนะ พวกเราเป็นพี่น้องที่มุดออกมาจากหลุมเพลาะเดียวกัน นุ่งกางเกงตัวเดียวกัน สุขร่วมเสพทุกข์ร่วมต้าน ไม่ว่าจะเรื่องกินหรือเรื่องไหนๆ เราก็ต้องรู้จักแบ่งปันกันสิ…"

สกิลการชักจูงหว่านล้อมของเซี่ยหานนี่ขั้นเทพจริงๆ เล่นเอาหลี่เยว่อึ้งจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

"งั้นขอแบ่งท่านเทพฉู่หน่อยได้ไหมล่ะ ฉันก็อยากลองจับซิกแพ็กเขาดูบ้างเหมือนกัน" หลี่เยว่รีบสวนทันควัน

ตอนที่หลี่เยว่เพิ่งก้าวเข้าวงการมาใหม่ๆ เป็นช่วงที่ฉู่อวี๋กำลังโด่งดังเป็นพลุแตกพอดี รัศมีของหมอนั่นเจิดจ้าไร้ใครเทียม ดั่งดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวันก็ไม่ปาน

เขาก็เลยกลายเป็นแฟนคลับของมหาเทพฉู่ไปโดยปริยาย แม้ช่วงหลายปีมานี้เขาจะปั้นดาราหนุ่มหน้าใสมาบ้าง ผ่านโลกมาไม่น้อย จนเห็นหนุ่มหล่อสาวสวยจนชินตา แต่เขาก็ยังคงความรู้สึกแบบแฟนคลับตัวเล็กๆ ต่อฉู่อวี๋อยู่ดี เพียงแต่เขาไม่ใช่พวกแฟนคลับคลั่งไคล้ไร้สติ อย่างมากก็เป็นแค่แฟนคลับขาจร

แต่ถึงจะเป็นแค่แฟนคลับขาจร เขาก็ยังไม่ลืมเลือนมหาเทพฉู่อยู่ดี ยุคแรกๆ ท่านเทพฉู่เคยถ่ายแบบท่อนบนเปลือยเปล่าอยู่เซตหนึ่ง ซิกแพ็กแน่นๆ หกลูกนั่นทำเอาเขาน้ำลายสอ ไม่รู้ว่าผ่านมาหลายปีขนาดนี้ กล้ามเนื้อพวกนั้นยังอยู่ดีไหม เขาแค่อยากลองลูบดูสักทีเท่านั้นเอง

"หน้าไม่อาย ไม่ให้หรอกย่ะ" เซี่ยหานปฏิเสธเสียงแข็งอย่างเด็ดขาดชอบธรรม แถมยังด่าซ้ำให้อีกหนึ่งยก

"บ้าเอ๊ย เซี่ยหาน เธอนั่นแหละที่หน้าไม่อาย! ไม่ต้องมากินของฉันเลยนะ!" หลี่เยว่โดนด่าจนได้สติ รีบยื่นมือจะไปแย่งขนมในมือเธอกลับคืนมา

เซี่ยหานรีบยื่นหน้าเข้าไปเลียเค้กคำใหญ่ทันที เพื่อตีตราจองว่าเปื้อนน้ำลายเธอไปหมดแล้ว

"ของที่เข้าปากฉันแล้ว จะคายคืนได้ยังไงเล่า ที่ฉันว่าหน้าไม่อายเมื่อกี้ไม่ได้หมายถึงนายสักหน่อย อย่าเพิ่งโกรธสิ เดี๋ยวพวกเราช้อปปิ้งเสร็จ ตอนเย็นไปกินพิซซ่ากันต่อนะ! ฉันเลี้ยงเอง" เธอย่นจมูกใส่ แต่ก็เปลี่ยนโหมดได้อย่างรวดเร็ว รีบหันมาพูดจาเอาใจเขาแทน

"แล้วเมื่อกี้เธอว่าใครล่ะ"

"นู่นไง ว่าหมาตัวที่ขับถ่ายไม่เป็นที่ตรงนั้น เจ้าของก็ไม่ยอมเก็บอึไปอีก"

เธอยกนิ้วชี้ไปที่สุนัขตัวหนึ่งซึ่งเดินผ่านเกาะกลางถนนนอกร้าน หลี่เยว่ไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบมองไปทางนั้น กลัวว่าจะเห็นกองอึเข้าจริงๆ แล้วจะพานกินเค้กไม่ลงเอา

"เวลามีของกินเข้าปาก ช่วยไม่พูดเรื่องอึได้ไหม"

"ทำเป็นรับไม่ได้ คราวก่อนนายยังถามฉันอยู่เลยว่าไปกินขี้มาหรือเปล่า"

เซี่ยหานไม่ยี่หระสักนิด เรื่องของกินเนี่ย เส้นความรู้สึกของเธอหนาจนไม่มีอะไรเทียบได้จริงๆ

สีหน้าของหลี่เยว่เปลี่ยนไปทันตา รู้สึกหมดความอยากอาหารขึ้นมาจริงๆ เสียแล้ว

"เธอจงใจแก้แค้นเรื่องคราวก่อนใช่ไหมเนี่ย"

เธอยิ้มเยาะ "แค่นี้ก็ดูออกแล้วเหรอ ใครใช้ให้นายมาหัวเราะเยาะฉันล่ะ เดิมทีหล่อฮังก๊วยเขาก็เรียกกันว่าขี้หนูนี่นา"

เห็นได้ชัดว่าเรื่องที่กิน "ขี้หนู" แล้วโดนหลี่เยว่หัวเราะเยาะคราวนั้น เธอยังผูกใจเจ็บและจำฝังใจมาจนถึงตอนนี้

ตอนแรกพวกเขากะว่าจะเดินเล่นกันตลอดช่วงบ่าย แต่ช่วยไม่ได้ที่ระหว่างทางมีคนหันมามองเซี่ยหานบ่อยๆ ถึงขั้นมีคนหยิบมือถือขึ้นมาแอบถ่ายรูป เห็นได้ชัดว่าจำเธอได้แล้ว

เซี่ยหานเริ่มปวดหัวขึ้นมาทันที ถ้าอยู่คนเดียวเธออาจจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วเดินเล่นต่อ

แต่พอมีหลี่เยว่อยู่ข้างๆ เรื่องแบบนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นแน่ เขาไม่มีทางปล่อยให้เธอกลายเป็นลิงในสวนสัตว์ให้คนมุงดูต่อไปหรอก

"เซี่ยหาน คนเยอะเกินไปแล้ว พวกเรากลับกันเถอะ" เขาเอ่ยปากขึ้นมาทันควัน ด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดไม่ยอมให้ปฏิเสธ

"อือ" เซี่ยหานถอนหายใจยาว ชัดเจนว่าไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้ดื้อดึง ยอมเดินตามหลังหลี่เยว่อย่างว่าง่าย แล้วรีบออกจากตรงนั้นทันที

หลังจากเซี่ยหานกับหลี่เยว่ขึ้นรถมาได้ พอหยิบมือถือขึ้นมาไถดูก็เห็นว่าในเวยปั๋วมีคนตั้งหัวข้อเรื่อง 'บังเอิญเจอเซี่ยหานตอนเดินช้อปปิ้ง' ขึ้นมาแล้ว

ทั้งแฟนคลับและชาวเน็ตขาเผือกต่างพากันเข้ามาถามยกใหญ่ว่าเจอที่ไหน ถ้าอยู่ในเมืองเดียวกัน พวกเขาก็อยากจะไปดักรอบ้าง

หลี่เยว่เห็นแบบนั้นก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่เผ่นออกมาเร็ว ไม่อย่างนั้นเซี่ยหานคงทำถนนแถวนั้นเป็นอัมพาตแหงๆ

"ช่วงนี้สถานการณ์ไม่ค่อยสงบ เธอทำตัวให้มันเรียบร้อยหน่อย อย่าซุกซนเหมือนหนูนักเลย ถ้าเกิดโดนจับผิดขึ้นมา ฉันช่วยเธอไม่ได้หรอกนะ!" หลี่เยว่เงยหน้าขึ้นมาเห็นสีหน้าเสียดายของเธอ จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือนไปสองสามประโยค

แต่เขาก็รู้ดีว่าเซี่ยหานไม่มีทางทำตัวเรียบร้อยว่าง่ายเหมือนแมวหรอก เรื่องพวกนี้พอพูดบ่อยเข้า เขาก็รู้สึกว่าตัวเองขี้บ่นเหมือนกัน แต่ถ้าไม่พูดก็ทนไม่ไหว

"ไม่รู้เหมือนกันว่าทางบริษัทจะได้ข้อสรุปเมื่อไหร่ ฉันว่าแนวโน้มไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย เฮ้อ ฉันเองก็ใกล้จะถึงเวลาต่อสัญญาแล้วเหมือนกัน เซี่ยหาน เธอว่าพวกเราออกไปเปิดสตูดิโอเองดีไหม ดาราสาวหน้าใหม่หลายคนก็เปิดสตูดิโอกันเองทั้งนั้น ไปเป็นลูกจ้างให้คนอื่นไหนเลยจะสบายเท่าเป็นเจ้านายตัวเอง อยากทำอะไรก็ทำได้ แถมไม่ต้องโดนบริษัทหักเปอร์เซ็นต์ด้วย"

หลี่เยว่ถอนหายใจยาว สีหน้ามีแววลังเลอยู่บ้าง เขารู้สึกว่าถ้ามีสตูดิโอเป็นของตัวเอง คงจะมีเป้าหมายให้สู้มากกว่านี้

การเป็นลูกจ้างให้บริษัทอย่างเอ็มเอ็นก็ขึ้นชื่อเรื่องการขูดรีดอยู่แล้ว สัญญาช่วงแรกๆ เข้มงวดมาก

อย่างดาราสาวหน้าใหม่อย่างเซี่ยหาน เห็นๆ กันอยู่ว่าตอนนี้ 《องค์หญิงนั้นยากนัก》 ดังเป็นพลุแตก ถ่ายละครเรื่องหนึ่งก็ได้เงินไม่น้อย แต่บริษัทกลับหักเปอร์เซ็นต์ไปบานเบอะ แถมยังยกเหตุผลดูดีสารพัดมาอ้าง สัญญาก็วางอยู่ตรงนั้น พวกเขาไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธได้เลย

พอนึกถึงว่าทุ่มเทสู้มาตั้งหลายปี แต่กลับต้องเหนื่อยฟรีให้คนอื่นชุบมือเปิบ มันก็ย่อมทุ่มเทใจได้ไม่เต็มที่เท่ากับทำเพื่อตัวเองอยู่แล้ว

"เปิดสตูดิโอเองมีเรื่องวุ่นวายต้องทำตั้งเยอะ แค่พวกเราสองคนเนี่ยนะ ตอนนี้กระแสกำลังดี อาจจะมีคนเข้ามาสนับสนุนอยู่หรอก แต่สัญญาระหว่างฉันกับเอ็มเอ็นยังเหลืออีกตั้งครึ่งปี ถ้าครึ่งปีนี้เอ็มเอ็นแช่แข็งฉันขึ้นมา ฉันกลัวว่ากระแสนิยมจะตกลง่ะสิ นายก็รู้ว่าคนดูสมัยนี้เปลี่ยนใจง่ายจะตาย หว่านเสน่ห์รักคนนู้นทีคนนี้ทีไปทั่ว มีทั้งเทพบุตรนางฟ้าโผล่มาไม่เว้นแต่ละวัน ฉันกลัวว่าสตูดิโอยังไม่ทันตั้งเสร็จ พวกเขาก็ลืมไปแล้วว่าเซี่ยหานคนนี้คือใคร"

เวลานี้เซี่ยหานกลับสุขุมอย่างยิ่ง ในฐานะคนที่อยู่ในวงการนี้ เธอย่อมเข้าใจสถานการณ์หลายอย่างเป็นธรรมดา

แม้ปกติเธอจะดูเหมือนคนเรื่อยเปื่อย กินๆ นอนๆ รอวันตายไปวันๆ แต่ความจริงแล้ว อะไรที่ควรเข้าใจ เธอก็ไม่เคยพลาดเลยสักนิด

"ขนาดเธอยังมองออกเลย สถานการณ์ไม่สู้ดีจริงๆ นั่นแหละ แถมคนในวงการนี้ก็เจ้าเล่ห์กันทุกคน ตอนเห็นเธอไปได้สวยก็พากันรุมล้อม พอวันไหนตกอับขึ้นมา ก็คงคิดจะเผ่นหนีกันหมด ถึงตอนนั้นคงคว้าน้ำเหลว กลุ้มใจจริงๆ"

หลี่เยว่จอดรถไว้ด้านนอกโรงรถของบ้านเซี่ยหาน พอดับเครื่องยนต์แล้วก็เริ่มทอดถอนใจ สายตาเต็มไปด้วยความกังวลต่ออนาคต

การที่พวกเขาตกลงกับเซียวปิงไม่ได้ในครั้งนี้ ก็เท่ากับส่งสัญญาณให้ทางเอ็มเอ็นรู้แล้วว่า เซี่ยหานไม่อยากต่อสัญญากับบริษัทอย่างแน่นอน

ถ้าเป็นเช่นนั้น ผู้บริหารระดับสูงที่เดิมทียังลังเลอยู่ก็คงยิ่งเอนเอียง คนที่สนับสนุนเซี่ยหานคงลดน้อยลงไปอีก

สัญญาเงื่อนไขดีขนาดนี้ยังไม่ยอมเซ็น จะต้องมีคนหาว่าเซี่ยหานโลภมากเกินไปแน่ๆ

"ไม่มีอะไรที่ของกินแก้ไม่ได้หรอกน่า" เซี่ยหานตบมือ ทันใดนั้นก็ฮึดสู้ขึ้นมา เธอล้วงกล่องเหล็กใส่ลูกอมออกมาจากกระเป๋าจริงๆ ดูแล้วน่าจะเป็นของเกรดพรีเมียมเสียด้วย

"วันๆ เธอรู้แต่เรื่อง—" หลี่เยว่กลอกตาใส่เธอ พลางบ่นพึมพำออกมา

ทว่ายังพูดไม่ทันขาดคำ ของบางอย่างก็ถูกยัดเข้ามาเต็มปาก

"อื้อ—" เขาแทบจะคายทิ้งทันที แต่แรงของเซี่ยหานเยอะมากจนเขาคายไม่ออก เผลอกลืนลงคอไปสองสามเม็ด และยังมีอีกสองสามเม็ดติดอยู่ที่โคนลิ้น

รสเปรี้ยวอมหวานแปลกๆ แผ่ซ่านไปทั่วปาก มันไม่ได้ลื่นละมุนเหมือนพวกทอฟฟี่ ทว่ากลับให้สัมผัสสากๆ ฝาดๆ นิดหน่อย

"นี่มันอะไรเนี่ย" หลี่เยว่เคี้ยวดูสองที รสชาตินี้คุ้นเคยมาก คล้ายๆ รสบ๊วยเปลือกส้มเฉินผี แถมยังเป็นเม็ดกลมๆ เล็กๆ อีกด้วย

"ก็ 'อึหนู' ที่นายเฝ้าคิดถึงนักหนาไงล่ะ" เซี่ยหานหันไปมองเขา ยิ้มจนเห็นฟันขาวเรียงตัวสวย หัวเราะอย่างอารมณ์ดีสุดขีด

สีหน้าของหลี่เยว่เปลี่ยนไปทันที เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเซี่ยหานจะยัดของพรรค์นี้เข้ามาในปากเขาเต็มกำมือ

พอเธอเตือนขึ้นมา หลี่เยว่ก็จำรสชาติของเจ้าเม็ดเล็กๆ พวกนี้ได้ในที่สุด รสชาติเหมือนบ๊วยเปลือกส้มเฉินผีจริงๆ ด้วย

"เธอนี่มันเจ้าคิดเจ้าแค้นจริงๆ" หลี่เยว่กลอกตาใส่เธออีกรอบ