บทที่ 92 ความสบายใจที่ปรารถนา

"ใครคิดแค้นฝังหุ่นกัน อย่ามามองเจตนาดีของคนอื่นผิดๆ สิ ฉันเห็นว่าของมันอร่อยจริงๆ ต่างหาก ยึดถือธรรมเนียมอันดีงามเรื่องมีสุขร่วมเสพ ก็เลยพกติดตัวไว้ตลอด พร้อมจะป้อนนายทุกเมื่อไงล่ะ!"

เซี่ยหานส่งเสียงฮึในลำคอเบาๆ เธอกะพริบตาปริบๆ ตอนพูดประโยคนี้ก็ยืดอกเชิดหน้า ท่าทางมั่นอกมั่นใจเต็มเปี่ยม

หลี่เยว่ถือว่ารู้ไส้รู้พุงเธอดี ยัยเซี่ยหานคนนี้มีความสามารถอยู่อย่าง คือกลับดำเป็นขาว ทักษะการบิดเบือนความจริงเก่งกาจจนเขาเทียบไม่ติด

"จะเอาอีกเหรอ" เซี่ยหานเห็นเขายื่นมือมาตรงหน้าก็อดชะงักไปนิดไม่ได้ แต่แล้วก็ดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว เทขนมใส่อุ้งมือเขาไปอีกหนึ่งกำมือทันที

"บนโลกนี้ไม่มีอะไรที่แก้ไม่ได้ด้วยของกินจริงๆ สินะ ถ้าขี้หนูหนึ่งกำมือยังไม่พอ ก็เบิ้ลไปอีกกำมือแล้วกัน"

หลี่เยว่เอ่ยอย่างปลงตก ทำเอาเซี่ยหานหัวเราะลั่นอย่างอารมณ์ดี

"เจ้าอ้วนหลี่ นายแย่งบทฉันนี่นา สมแล้วที่อยู่กับฉันมาตั้งนาน รู้ใจกันจริงๆ!"

เซี่ยหานพูดพลางยกนิ้วโป้งให้เขาอย่างชื่นชมสุดๆ

หลี่เยว่ทำหน้าตาย "ฉันไม่ได้อยากได้เลยสักนิด มีแต่คนปัญญาอ่อนเท่านั้นแหละที่จะไปรู้ใจเธอน่ะ"

"เชอะ ฉันก็ไม่ได้อยากรู้ใจกับนายเหมือนกันแหละ ฉันจะไปรู้ใจ มีจิตสื่อถึงกันกับน้องปลาบ้านฉันต่างหาก วันหลังพวกเราจะได้มีลูกปลาตัวน้อยๆ ด้วยกัน"

เซี่ยหานเบ้ปาก ก่อนจะหันหลังเปิดประตูลงจากรถ แน่นอนว่าเธอไม่ลืมที่จะหยิบถุงขนมบนรถติดมือไปด้วย

คราวที่แล้วเผลอลืมของกินไว้บนรถของฉู่อวี๋ แต่คราวนี้ไม่มีทางลืมเด็ดขาด ก็แหม หลี่เยว่ไม่ได้มีเสน่ห์ล้นเหลือเหมือนอย่างฉู่อวี๋นี่นา ถึงจะทำให้เธอลืมของกินที่สำคัญที่สุดไปได้

ถ้าหลี่เยว่รู้ว่าตัวเองมีสถานะในใจเซี่ยหานแค่นี้ เกรงว่าคงได้ร้องไห้โฮออกมาแน่ๆ

***

นับตั้งแต่แยกย้ายกับเซียวปิงด้วยความขุ่นมัวในวันนั้น สถานการณ์ก็พัฒนาไปในทิศทางที่เลวร้ายที่สุด

ทางบริษัทไม่แจ้งคิวงานใดๆ ที่เกี่ยวกับเซี่ยหานมาอีกเลย ตอนแรกหลี่เยว่ยังไม่คิดอะไรมาก เพราะยังไงตอนนี้เซี่ยหานก็โด่งดังเป็นพลุแตกจากเรื่อง 《องค์หญิงนั้นยากนัก》 มีงานดีๆ วิ่งเข้ามาหาเองตั้งมากมาย

แต่พอเขาติดต่อไปหาพวกสปอนเซอร์ที่เคยตั้งใจจะร่วมงานกับเซี่ยหาน คนพวกนั้นต่างก็อึกอักพูดจาแบ่งรับแบ่งสู้ หรือไม่ก็ปฏิเสธตรงๆ

จนกระทั่งต่อมา มีคนคนหนึ่งที่สนิทกับหลี่เยว่ยอมเปิดปากบอกความจริงกับเขา

"เซี่ยหาน ฉันรู้สึกว่าเอ็มเอ็นนี่ไม่ใช่คนจริงๆ บริษัทจะแบนเธอจริงๆ ว่ะ ทางเอ็มเอ็นปล่อยข่าวออกไปว่าช่วงนี้เซี่ยหานไม่รับงาน งานอะไรก็ไม่รับทั้งนั้น แต่บริษัทยินดีจะส่งคนอื่นที่เหมาะสมกว่าไปให้แทน ก่อนหน้านี้มีเครื่องสำอางระดับกลางค่อนไปทางไฮเอนด์แบรนด์หนึ่ง ตอนแรกตั้งใจจะให้เธอเป็นพรีเซนเตอร์ ฉันเกือบจะคุยลงตัวอยู่แล้วเชียว ก็โดนบริษัทป่วนจนพังหมด บริษัทให้ดาราระดับแถวหน้าคนหนึ่งในค่ายมารับแทน แถมยังลดราคาให้อีกต่างหาก ฉันอยากจะเอามีดไปฟันพวกมันให้ตายจริงๆ แค่จะแบนเธอคนเดียว ถึงกับยอมใช้วิธีการแบบนี้ ให้ดาราระดับแถวหน้ายอมลดค่าตัวไปรับงานพรีเซนเตอร์ สมองมีแต่ขี้เลื่อยหรือไงวะ"

เห็นได้ชัดว่าหลี่เยว่โมโหจนเลือดขึ้นหน้า ตอนที่โทรศัพท์มาหาเซี่ยหาน น้ำเสียงคำพูดจึงไม่เกรงอกเกรงใจเลยแม้แต่น้อย

ถ้าไม่ใช่เพราะเขายังพอมีสติหลงเหลืออยู่บ้าง ป่านนี้คงได้ด่ากราดไปถึงบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของผู้บริหารบริษัทผ่านโทรศัพท์ไปแล้ว

มีที่ไหนบริษัทพรรค์นี้ ใจแคบได้ถึงขนาดนี้เชียว

ไม่ป้อนงานให้เซี่ยหานก็ช่างเถอะ แต่นี่เพื่อไม่ให้เธอได้ทำงาน ถึงกับดึงดาราระดับแถวหน้ามาเป็นกันชน ทำเอาราคาตลาดปั่นป่วนไปหมด ป่านนี้ดาราระดับแถวหน้าคนนั้นคงจะโมโหจนอกแทบระเบิดเหมือนกัน

"ไม่เป็นไรหรอก พวกนั้นยิ่งรนหาที่ตายแบบนี้สิดี ตอนนี้มีปัญญามาแบนฉัน รอให้ไปเหยียบตาปลาค่ายอื่นจนเขาไม่พอใจเข้าก่อนเถอะ ถึงตอนนั้นค่ายอื่นๆ คงได้จับมือกันมาแบนเอ็มเอ็นบ้าง"

เซี่ยหานกลับมีท่าทีสงบนิ่งอย่างยิ่ง ตอนนี้เธอกำลังมาสก์หน้าอยู่ มือข้างหนึ่งถือถุงมันฝรั่งทอด อีกข้างก็เปิดพลิกหน้านิตยสารไปเรื่อยๆ

ส่วนมือถือนั้นถูกเธอกดเปิดลำโพงวางทิ้งไว้ข้างๆ คอยฟังหลี่เยว่บ่นอุบอิบว่าเอ็มเอ็นทำตัวบัดซบขนาดไหน

ตั้งแต่ต้นจนจบสีหน้าของเซี่ยหานไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด ท่าทางผ่อนคลายสบายอารมณ์เสียด้วยซ้ำ

เธอเป็นคนประเภทที่ปรับตัวตามสถานการณ์ได้เสมอมาแต่ไหนแต่ไร มีชีวิตที่ดีก็ใช้ชีวิตไป ถ้าชีวิตไม่ราบรื่นก็ลุกขึ้นสู้

เมื่อเทียบกับตอนที่เป็นองค์หญิงหมิงจู ถูกคนบีบคั้นให้ออกไปรบในสมรภูมิ ต้องนำทัพเหล่านักรบปกป้องบ้านเมืองแล้ว

เวลาแบบนี้ มีของอร่อยให้กิน มีเสื้อผ้าสวยๆ ให้ใส่ มีบ้านดีๆ ให้อยู่ แถมยังมีเงินให้ใช้อีกต่างหาก

เพราะฉะนั้นเธอจึงไม่รู้สึกว่ามันยากลำบากตรงไหนเลย ไม่ได้เป็นดาราก็ไม่ต้องเป็นสิ แต่เดิมเธอก็ไม่ได้รู้สึกว่าการเป็นนักแสดงมันน่าดีใจตรงไหนอยู่แล้ว

ทุกวันต้องแต่งตัวสวยหรูดูดี ต้องคอยรักษาภาพลักษณ์ให้อยู่ในสภาพที่ดีตลอดเวลา ต้องทนรับแรงกดดันจากพวกเกรียนคีย์บอร์ดในเน็ต แล้วยังต้องคอยระวังพวกปาปารัสซีที่คอยกุเรื่องแต่งข่าว ต้องตกอยู่ในสภาพโกลาหลวุ่นวายอยู่ตลอดเวลา

ถ้าได้ใช้ชีวิตแบบนอนกินมันฝรั่งทอดอ่านนิตยสารไปเรื่อยๆ แบบนี้ เธอกลับรู้สึกว่ามีความสุขดีออก

"เซี่ยหาน เธอพูดเล่นอะไรเนี่ย ถึงตอนนี้ตระกูลเซี่ยของเธอจะผงาดขึ้นมา หวังจะเข้ามาแบ่งเค้กในวงการนี้ แต่ยังไงเอ็มเอ็นก็เป็นบริษัทเอเจนซีรุ่นเก่าแก่ ผ่านร้อนผ่านหนาวในวงการบันเทิงมาตั้งกี่รอบก็ยังไม่ล้ม เธอคิดว่ามันจะโดนแบนได้ง่ายๆ ขนาดนั้นเหรอ ชาตินี้เธออาจจะไม่ได้เห็นวันนั้นด้วยซ้ำ"

หลี่เยว่ไม่ได้เห็นดีเห็นงามด้วย การจะแบนเอ็มเอ็นได้นั้นยังเป็นเรื่องที่ไกลเกินเอื้อม หลี่เยว่ยังพอประเมินตัวเองออก

ไม่ว่าจะว่านเฟิงเอนเตอร์เทนเมนต์ หรือจิ่นเซี่ยมีเดีย ต่างก็ไม่มีทางยอมแบนบริษัทบันเทิงทั้งบริษัทเพื่อเซี่ยหานคนเดียวหรอก ความเสี่ยงมันสูงเกินไป

"อีกอย่าง เท่าที่ฉันรู้มา พี่ชายเธอตอนนี้แค่เห็นหน้าเธอก็รำคาญจะแย่ ถึงขั้นขมวดคิ้วไม่หยุดเลยด้วยซ้ำ เธอไม่ได้เป็นที่โปรดปรานของเขาเลยสักนิด เอาความมั่นใจมาจากไหนว่าจะทำให้เขาเอ็นดูขึ้นมาได้"

หลี่เยว่ตอกย้ำซ้ำเติมเธอแบบไม่ยั้งมือจริงๆ

เซี่ยหานเบ้ปาก ส่งเสียงเชอะใส่เขาอีกรอบอย่างไม่แยแส

"ไม่แบนก็ช่างปะไร อย่างมากพวกนั้นก็กล้าแค่แบนงานฉัน ไม่กล้ามาฆ่าฉันจริงๆ ซะหน่อย ฉันอยู่ดีมีสุขก็พอแล้ว วันหลังออกไปข้างนอกจะได้ไม่มีคนคอยตามถ่ายรูป ตอนกินข้าวฉันอยากจะแคะขี้มูกก็แคะ อยากเข้าห้องน้ำแล้วไม่ล้างมือก็ไม่ต้องล้าง อยากจะ…"

"หุบปากไปเลยนะ! เรื่องพรรค์นั้นมันใช่สิ่งที่พอไม่ได้เป็นนักแสดงแล้วจะทำได้เรอะ อย่ามาหาข้ออ้างทำเรื่องน่าขยะแขยงแกล้งฉันนะ"

เส้นเลือดที่ขมับของหลี่เยว่เต้นตุบๆ ไม่ยอมเปิดโอกาสให้เธอได้พูดต่ออีก

ปกติแล้วเซี่ยหานเป็นคนที่รักความสะอาดมาก ที่เธอพูดแบบนี้ก็แค่อยากจะกวนประสาทให้หลี่เยว่หงุดหงิดเล่นเท่านั้น

แน่นอนว่าหลี่เยว่รู้ทันดี ถึงได้รีบเบรกให้เธอหุบปากอย่างร้อนรน

"ฉันพูดจริงๆ นะเยว่เยว่ ฉันรู้สึกว่าการแสดงมันก็สนุกดีอยู่หรอก แต่วงการนี้ไม่เหมาะกับฉันเลย นิสัยฉันนายก็รู้ดี เจอเรื่องไม่ยุติธรรมเมื่อไหร่ก็อยากจะพุ่งเข้าไปชน ไม่ใช่แค่ตะโกนด่าด้วยนะ แต่หมายถึงอยากจะฆ่าคนเลยต่างหาก ฉันเล่นละครตบตาไม่เป็น แถมที่สำคัญที่สุดคือตอนนี้ฉันมีแฟนแล้ว ฉันไม่อยากดิ้นรนอะไรแล้ว อยากเป็นตัวขี้เกียจเกาะเขากินไปวันๆ ยังไงผู้ชายของฉันก็เลี้ยงฉันไหวอยู่แล้ว เอาไว้รอผู้ชายของฉันว่างเมื่อไหร่ ฉันจะแนะนำนายไปอยู่ที่สตูดิโอของเขานะ เขายังชมว่าความสามารถในการทำงานของนายใช้ได้อยู่เลย"

เซี่ยหานพูดเจื้อยแจ้วไปเรื่อย มีเสียงเคี้ยวมันฝรั่งทอดดังกรวบประกอบเป็นระยะๆ ฟังแล้วชวนให้เหนื่อยใจชะมัด

เธอพูดอยู่นานสองนาน ฝั่งหลี่เยว่กลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย แม้แต่เสียงตอบรับสักคำก็ไม่มี

"เยว่เยว่ นายอยู่หรือเปล่า"

"อยู่" น้ำเสียงของหลี่เยว่ฟังดูสงบนิ่งเป็นปกติอย่างยิ่ง

"ฉันพูดจาไร้สาระไปตั้งเยอะ ทำไมนายไม่ไล่ให้ฉันไปไกลๆ ล่ะ"

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เซี่ยหานก็ถามประโยคนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังสุดขีด

หลี่เยว่ที่เดิมทีกำลังกลั้นความหงุดหงิดอยู่ถึงกับหลุดขำออกมากับคำพูดนี้ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นถอนหายใจยาวอย่างจนปัญญา

"เซี่ยหาน เธอก็รู้ตัวนี่ว่าที่พูดมามันไร้สาระ ฉันก็นึกว่าเธอไม่รู้อะไรเลยเสียอีก ฉันเคยคิดว่าเธอเป็นคนมีความทะเยอทะยานนะ ไม่อย่างนั้นตอนนั้นคงไม่ยอมเสี่ยงแตกหักกับตระกูลเซี่ยเพื่อหนีเข้าวงการบันเทิงหรอก คุณหนูตระกูลเซี่ยสุขสบายดีๆ ไม่เป็น ดันอยากมาเป็นนักแสดง พูดตามตรง ดารานักแสดงในสายตาพวกปู่ย่าระดับประธานกรรมการของเธอ ก็คงเป็นแค่พวกเต้นกินรำกินที่ไม่เอาถ่านใช่ไหมล่ะ ช่วงเวลานั้นเธอยังทนผ่านมาได้ แต่ผลลัพธ์คือตอนนี้เธอกลับอยากใช้ชีวิตสุขสบายเสียอย่างนั้น ฉันก็อยากจะเกลี้ยกล่อมเธออยู่นะ แต่ที่เธอบอกว่าทำเพื่อเทพบุตรฉู่ ฉันก็เลยด่าเธอไม่ลงไงล่ะ"

หลี่เยว่ร่ายยาวออกมาเหยียดยืด จากนั้นก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้ง

"มีความรักทีเดียว ความมุ่งมั่นอันยิ่งใหญ่ก็มลายหายไปหมดเลย ต่อไปพอคลอดน้องปลาตัวน้อยแล้วก็จะเป็นแม่บ้านสินะ ดีจังเลยนะเนี่ย ฉันจะรอดูเลย ต่อไปพอพวกนักข่าวบรรยายถึงภรรยาของท่านเทพฉู่ก็คงพูดแบบนี้ 'มีปัญหากับสัญญาของค่ายเอ็มเอ็น โดนบริษัทแช่แข็งงานไปครึ่งปี ต่อมากลายเป็นดาราสาวหน้าใหม่ที่หมดกระแส คุณนายฉู่เผยไม่อยากอยู่ในวงการบันเทิงอีกต่อไป แต่งงานกับท่านเทพฉู่ ปีที่สองให้กำเนิดบุตรชายหนึ่งคน ชื่อน้องปลา'"

น้ำเสียงของหลี่เยว่ในตอนนี้แฝงไปด้วยความประชดประชันอย่างชัดเจน และดูเหมือนเขายังรู้สึกว่าแค่นี้ยังไม่พอ จึงตัดสินใจสุมไฟใส่เซี่ยหานเพิ่มอีกระลอก

"เซี่ยหาน ฉันจะบอกอะไรให้นะ ถ้าตอนนี้เธอถอย ต่อไปคิดจะกลับเข้าวงการก็พลาดช่วงเวลาที่ดีที่สุดไปแล้ว ถึงเธอจะคลอดน้องปลาให้ฉู่อวี๋สักร้อยคน เวลาคนอื่นแนะนำเธอ เขาก็จะเรียกเธอแค่ว่าคุณนายฉู่ แม้กระทั่งว่าจริงๆ แล้วเธอแซ่อะไร คนพวกนั้นก็ยังไม่คิดจะเอ่ยถึงด้วยซ้ำ ครึ่งแรกของชีวิตเธออาศัยบารมีตระกูลเซี่ยจนมีชื่อเสียง ครึ่งหลังของชีวิตก็อาศัยบารมีฉู่อวี๋จนมีชื่อเสียง แต่ตัวเธอเองกลับไม่สามารถทำให้คนอื่นจดจำอะไรได้เลย รอให้ภาพยนตร์เรื่อง 《วิถีมารสยบฟ้า》 เรื่องต่อไปเข้าฉาย เธอโกยเงินก้อนสุดท้ายแล้วจัดงานอำลาวงการไปเลยเสียดีกว่า"

ในฐานะผู้จัดการที่มีชั่วโมงบินสูง สิ่งที่หลี่เยว่เชี่ยวชาญที่สุดก็คือเรื่องการด่าคนนี่แหละ ไม่ใช่ว่าเขาวางก้ามโอหัง แต่เพราะคนที่ไม่มีแบคอัปทุกคนตอนเปิดตัวเข้าวงการ ย่อมต้องถูกกดขี่เหยียบย่ำทั้งนั้น

ผู้จัดการยอมด่าสักสองสามคำ นั่นแปลว่ายังเห็นหัวอยู่ อยากจะขัดเกลาสั่งสอนถึงได้ด่า แต่ถ้าปล่อยให้ใครไปทำตัวรนหาที่ตายโดยไม่ยอมเอ่ยปากพูดอะไรเลยสักคำ นั่นหมายความว่าคนคนนั้นหมดอนาคตแล้ว

คราวนี้ถึงคราวที่ฝั่งเซี่ยหานเป็นฝ่ายเงียบกริบ หลี่เยว่เองก็กลั้นหายใจไม่ยอมพูดอะไรเช่นกัน

เนิ่นนานผ่านไป หลี่เยว่ถึงได้กระแอมเบาๆ "เซี่ยหาน เธอยังฟังอยู่ไหม เมื่อกี้ฉันก็แค่พูดจาไร้สาระไปเรื่อย เธออยากจะไปใช้ชีวิตร่วมกับฉู่อวี๋มันก็ไม่ได้ผิดอะไรหรอก คนในวงการที่อยากจะเกาะขาทองคำของเขามีเยอะแยะไป ฉันแค่กลัวว่าพวกเธอจะคบกันไม่ยืด คนในวงการที่วิ่งมาราธอนความรักกันมาเป็นสิบๆ ปียังมีถมเถไป แต่บทจะเลิกก็เลิก บทจะฉีกหน้าแฉกันก็ทำ บทจะไม่เผาผีกันไปจนวันตายก็ทำได้ลงคอ ความผูกพันลึกซึ้งในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาแล้งน้ำใจ กองทัพหน้าม้าของแต่ละฝ่ายเปิดฉากถล่ม ประชาชนคนมุงต่างกรูเข้ามาร่วมวง ความรักอะไรนั่นล้วนกลายสภาพเป็นหน้ากากอันน่าสะพรึงกลัวไปหมด"

"ฉันก็แค่อยากให้เธอฮึดสู้หน่อย เจอเรื่องอะไรก็อย่าไปกลัว ฉันจะช่วยเธอเอง เราตกลงกันแล้วนี่ว่าจะต้องประสบความสำเร็จไปด้วยกัน วันหน้าถ้าเธอได้เป็นราชินีจอเงิน มีแฟนคลับเยอะๆ อย่างน้อยเวลาทะเลาะกับฉู่อวี๋ บนอินเทอร์เน็ตก็จะไม่รุมด่าเธออยู่ฝ่ายเดียว"

ในที่สุดหลี่เยว่ก็ใจอ่อนลง แม้ด่าออกไปแล้วเขาจะรู้สึกโล่งอกโล่งใจอย่างยิ่ง แต่พอคิดดูอีกทีว่าเซี่ยหานสมองทึ่ม ที่เธอพูดเรื่องจะถอนตัวเมื่อกี้ก็อาจจะแค่พูดพล่อยๆ ไปชั่ววูบ อารมณ์เขาเลยพลอยพลุ่งพล่านเกินเหตุไปหน่อย

อีกทั้งการได้ร่วมงานกับเซี่ยหานมานานขนาดนี้ พวกเขาสองคนก็เข้าขากันได้อย่างราบรื่น ต่างฝ่ายต่างไม่ใช่คนพิลึกกึกกือหรือคนเลวทราม มีน้ำใจและเห็นอกเห็นใจกัน จึงย่อมมีความรู้สึกผูกพันส่วนตัวเจือปนอยู่ด้วยเป็นธรรมดา