บทที่ 93 คุณหนูรวมมิตร

“เยว่เยว่ นายด่าได้โหดร้ายมากเลยนะ” พอได้รับการปลอบใจจากเขา เซี่ยหานก็ส่งเสียงตอบกลับมาทันที แถมน้ำเสียงยังแฝงแววตัดพ้ออยู่นิดๆ

หลี่เยว่ถอนหายใจออกมาเบาๆ เซี่ยหานก็มีดีตรงนี้แหละ ต่อให้จะโดนด่ารุนแรงแค่ไหน ขอแค่เป็นคนที่เธอสนิทใจด้วย เธอก็ไม่เคยเก็บมาผูกใจเจ็บเลยสักนิด

ยังดีที่เป็นคนซื่อบื้อ อารมณ์ไม่ค้างนาน หลี่เยว่แอบโล่งอกอยู่เงียบๆ

“ที่ฉันด่าก็เพราะแกทำฉันโมโหนั่นแหละ น่าจะอัดเสียงที่แกพูดเมื่อกี้ไว้ให้คนอื่นฟังจริงๆ แล้วดูเหตุผลที่จะมาถอดใจทิ้งงานกลางคันสิ มันน่านัก จะทำฉันอกแตกตายอยู่แล้วเนี่ย”

น้ำเสียงของหลี่เยว่ยังไม่สู้ดีนัก ตอนพูดก็สูดหายใจเข้าลึกๆ คล้ายกำลังรวบรวมพลังอยู่ หากเซี่ยหานพูดอะไรให้เขาไม่สบอารมณ์ขึ้นมาอีก เขาจะได้ระเบิดความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอกออกมาด่าเธอให้จมดินอีกรอบ

“เอาละๆ เมื่อกี้ฉันแค่พูดเล่นน่า เรื่องที่นายพูดฉันเข้าใจดีอยู่แล้ว ถึงฉันจะไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่อะไรก็เถอะ คนเราเกิดมาบนโลกนี้ต่างก็มีวิถีชีวิตไม่เหมือนกันนี่นา ดูอย่างฉันสิ ดวงดีเป็นบ้าที่ได้มาเกิดในตระกูลเซี่ย กลายเป็นเจ้าหญิงตัวน้อยมาตั้งแต่ลืมตาดูโลก แถมฉันยังมีเสน่ห์ล้นเหลือจนทำให้ฉู่อวี๋ตกหลุมรัก ยอมมีลูกกับฉันสักร้อยคน นั่นมันข้อได้เปรียบของฉันชัดๆ ช่างปะไรถ้าคนอื่นจะรู้จักแค่คุณนายฉู่โดยไม่รู้จักเซี่ยหาน แต่ฉันว่าไม่มีทางหรอก ถ้าพวกแฟนคลับสาวๆ อิจฉาฉันจริง พวกเขาจะลืมชื่อฉันลงได้ยังไง นายจะลืมชื่อศัตรูหัวใจตัวเองลงเหรอ นั่นมันความแค้นแย่งสามีเชียวนะ ไม่ขออยู่ร่วมฟ้าเดียวกันเด็ดขาด!”

ช่วงเวลาแห่งการแถสีข้างถลอกของเซี่ยหานเวียนมาถึงอีกแล้ว แต่ยังดีที่เธอรู้ว่าตอนนี้หลี่เยว่กำลังหัวร้อน จึงไม่ควรกวนประสาทเขาเพิ่ม

ดังนั้นเธอจึงรู้จังหวะถอย หลังจากสาธยายมุมมองของตัวเองไปแล้ว เธอก็รีบหุบปากทันควัน

“ที่ฉันบอกนายเนี่ย ไม่ได้กะจะทำให้นายโมโหต่อหรอกนะ แต่แค่อยากบอกว่า การที่ฉันจะสู้ต่อไปหลังจากนี้ก็เพื่อตัวฉันเอง ไม่ใช่เพื่อที่จะได้มีสิทธิ์ไปทะเลาะกับน้องปลาในอนาคตอะไรทำนองนั้น ระดับเสน่ห์ของฉันน่ะเหรอ อยากจะทะเลาะกับเขาเมื่อไหร่ก็ย่อมได้ทั้งนั้นแหละ ที่ฉันยังพยายามต่อไปก็เพราะไม่อยากให้เอ็มเอ็นได้ใจต่างหาก ฉันจะคืนความบริสุทธิ์ผุดผ่องให้แก่วงการบันเทิง จะปีนขึ้นไปยืนบนจุดสูงสุดเพื่อกวาดล้างพวกอิทธิพลมืดที่ชอบใช้กฎเกณฑ์ซ่อนเร้นให้หมด ร่วมสร้างสังคมที่มีอารยธรรม เป็นหน้าที่ที่ทุกคนต้องรับผิดชอบร่วมกัน!”

เซี่ยหานเริ่มยกหางตัวเองให้ดูสูงส่งทรงคุณค่าขึ้นมาทันที คำพูดตบท้ายที่ฟังดูรักชาติรักประชาชีพวกนั้นทำเอาหลี่เยว่เลี่ยนจนเสียวฟัน

“พอเลยแก ฉันก็รักต้นไม้ใบหญ้า มีหน้าที่รับผิดชอบร่วมกันเหมือนกันแหละ เลิกพ่นคำพูดสวยหรูไร้สาระพวกนี้ใส่ฉันได้แล้ว ถ้าไม่รู้เนี่ยคงนึกว่าแกเป็นนักวิทยาศาสตร์ จะประดิษฐ์เครื่องบิน ปืนใหญ่ หรือยานอวกาศไฮเทคไปดวงจันทร์หรือไง อยู่กับโลกความเป็นจริงแล้วพูดจาดีๆ ซิ”

“ก็ได้ รอดูไปอีกสักสองวันแล้วกัน ถ้าไม่ได้เรื่องจริงๆ เดี๋ยวฉันโทรหาน้องปลาของฉันเอง เขาน่ะเก่งจะตายไป”

เซี่ยหานคุยอยู่นานพอสมควร แผ่นมาสก์บนหน้าเริ่มแห้งแล้ว เวลาขยับปากพูดจึงอ้าได้ไม่ค่อยถนัด

“แกนี่หลงน้องปลาของแกหัวปักหัวปำจริงๆ เลยนะ เอะอะอะไรก็วนกลับไปหาเขาทุกเรื่อง ไสหัวไปเลยไป ถึงตอนนั้นฉันจะคอยดูว่าเขามีสามหัวหกมือมาจากไหน จะเสกอนาคตเลี่ยมทองคำฝังเพชรให้แกได้หรือเปล่า”

หลี่เยว่บ่นอุบอิบไม่กี่ประโยค พฤติกรรมที่เอะอะก็เอาแต่เอ่ยชื่อฉู่อวี๋ขึ้นมาตลอดเวลานี้ทำให้เขารู้สึกเอือมระอาและหมั่นไส้แทบแย่

“ได้เลย นายรอดูฝีมือน้องปลาบ้านเราได้เลยนะ แค่นี้ก่อนล่ะ ฉันจะไปล้างหน้าแล้ว ต้องดูแลตัวเองให้สวยๆ น้องปลาจะได้ยิ่งรักฉันมากขึ้นไปอีก”

เซี่ยหานพูดจบก็กดวางสายทันที ทิ้งให้หลี่เยว่ยืนถือมือถือเคว้งคว้างอยู่คนเดียวท่ามกลางสายลม

“น้องปลาเหรอ ฉันก็ฮวาอู๋เชวียแล้วมั้ง! ยัยบ๊อง เอะอะก็ลูกรักบ้านเรา แกยังไม่ได้เป็นแม่คนเลย เรียกแฟนว่าลูกอยู่นั่นแหละ” หลี่เยว่เอามือลูบแขนตัวเองพลางขนลุกซู่ เขารู้สึกเลี่ยนกับความหวานของเธอจนแทบรับไม่ไหวจริงๆ

ทางฝั่งเอ็มเอ็นไม่ได้ให้โอกาสอะไรกับเซี่ยหานเลยจริงๆ แต่เธอก็ไม่ใช่คนที่จะยอมอยู่เฉย เซี่ยหานติดต่อไปหานักออกแบบด้วยตัวเอง ซึ่งอีกฝ่ายก็ยินดีให้เธอไปถ่ายแบบปกด้านในอย่างเต็มใจ

“ให้ตายเถอะ เซี่ยหาน แกนี่เก่งขึ้นผิดหูผิดตาเลยนะ ถึงขนาดไปตีสนิทกับดีไซเนอร์ของ ‘เอโกล’ ได้ แถมยังคว้าโอกาสนี้มาครองได้อีก ทางฝั่งเอ็มเอ็นยังไม่ระแคะระคายข่าวนี้เลย ถ้าพวกนั้นรู้เข้าคงได้อกแตกตายแหงๆ”

หลังจากหลี่เยว่ได้รับสายจากเซี่ยหาน เขาก็รีบบึ่งรถมารับเธอเพื่อพาไปสำนักงานของ ‘เอโกล’ ทันที

“นายกำลังประชดฉันอยู่เหรอ” เซี่ยหานมองเขาอย่างระแวง

“จะเป็นไปได้ยังไง ฉันกำลังชมแกอยู่นะ คราวก่อนก็เพิ่งร่วมงานกับ ‘เอโกล’ ไปแค่รอบเดียว แกดันสานสัมพันธ์ต่อจนแนบแน่นขนาดที่เขาเสนอโอกาสทำงานให้ตรงๆ แบบนี้ได้ยังไงกัน”

“แต่ไอ้คำว่า ‘เก่งขึ้นผิดหูผิดตา’ เนี่ย ปกตินายจะพูดก็ต่อเมื่อฉันทำเรื่องผิดพลาดมาไม่ใช่เหรอ อย่ามาหลอกกันซะให้ยาก”

หลี่เยว่ตีหน้านิ่งใส่เธอ “รอบนี้ฉันชมแกจากใจจริงเว้ย ถือซะว่าไม่ได้พูดแล้วกัน”

“ไม่ได้สิ นายพูดออกมาแล้ว ฉันนี่มันเก่งจริงๆ เลย”

เซี่ยหานยกมุมปากขึ้น ใบหน้าเผยรอยยิ้มอย่างอารมณ์ดี

ในเมื่อทางฝั่งเอ็มเอ็นบีบคั้นกันเกินไป เธอจึงไม่มีทางยอมหายหน้าไปจากหน้ากล้องเด็ดขาด แม้จะรับงานละครหรือภาพยนตร์ไม่ได้ แต่วงการแฟชั่นเอ็มเอ็นไม่มีทางเอื้อมมือมาก้าวก่ายได้แน่

สำนักงานใหญ่ของ ‘เอโกล’ อยู่ต่างประเทศ ในประเทศถือเป็นแค่สาขาย่อย นิตยสารแฟชั่นเล่มนี้นับเป็นหนึ่งในห้านิตยสารแฟชั่นยักษ์ใหญ่ระดับโลก และมีอิทธิพลในวงการสูงมาก

หากดาราสาวหน้าใหม่คนไหนสามารถขึ้นปกนิตยสารทั้งห้าเล่มนี้ได้ครบ ก็นับว่ามีบารมีไม่ธรรมดาเลยทีเดียว

คราวก่อนที่เซี่ยหานมาถ่ายแบบให้ ‘เอโกล’ ประจวบเหมาะกับธีมสาวสวยมาดมั่นพอดี ตอนนั้นสไตลิสต์กับช่างแต่งหน้ายังขอความเห็นจากเธอด้วยซ้ำ และภาพปกนิตยสารที่ถ่ายออกมาก็ยอดเยี่ยมมากจริงๆ

ดีไซเนอร์ของสาขาย่อยแห่งนี้ตั้งใจจะสานสัมพันธ์กับเธอ ทั้งสองคนคุยกันถูกคอไม่น้อย เซี่ยหานยังคอยส่งพิกัดร้านอาหารอร่อยๆ ให้เขาอยู่เรื่อยๆ

ดีไซเนอร์คนนั้นเป็นชาวต่างชาติ เขารู้ว่าอาหารจีนมีหลากหลายมาก แต่เพิ่งเคยลิ้มลองไปไม่กี่อย่าง ก่อนหน้านี้เอาแต่พร่ำบอกเซี่ยหานว่าหม้อไฟอร่อยเลิศเลอขนาดไหน

สายกินตัวยงอย่างเซี่ยหานจึงอดไม่ได้ที่จะให้ความรู้เรื่องของกินแก่เขา ต้องยอมรับเลยว่าคนชอบกินนี่ไปอยู่ที่ไหนก็เอาตัวรอดได้ ขอแค่แนะนำของอร่อยจริง ก็ซื้อใจคนได้ง่ายๆ แล้ว

มีคำกล่าวว่าศิลปะไม่มีพรมแดน อาหารเลิศรสก็ไร้พรมแดนเช่นเดียวกัน ตราบใดที่รสชาติอร่อย ใครๆ ก็ย่อมตกหลุมรัก

เพราะคำชมของหลี่เยว่ เซี่ยหานจึงดูยืดเป็นพิเศษ

เดิมทีหลี่เยว่อยากจะพูดแขวะเธอสักสองสามคำ ทว่าเพราะทางเอ็มเอ็นทำตัวบัดซบเกินทน พวกเขาอึดอัดกันมาตั้งนาน นานๆ ทีจะมีเรื่องน่ายินดีแบบนี้ หลี่เยว่จึงปล่อยให้เธอดีใจไปให้พอ

ทว่าเซี่ยหานก็ยังรู้จักสำรวม ระหว่างนั่งรถ เธอยังคงพลิกดูนิตยสารในมือไปเรื่อยๆ

พวกนี้เป็นนิตยสาร ‘เอโกล’ ฉบับล่าสุดหลายเล่ม ที่บ้านของเซี่ยหานไม่เคยขาดของพวกนี้อยู่แล้ว ในฐานะคนในวงการบันเทิง เธอย่อมต้องข้องแวะกับแวดวงแฟชั่นอยู่ตลอดเวลา

ยิ่งไปกว่านั้น เวลาที่เหล่าดาราสาวหน้าใหม่ต้องประชันแย่งชิงทรัพยากรงานกัน สายแฟชั่นถือเป็นเค้กชิ้นใหญ่มาก บางคนถึงกับหันมาลุยสายแฟชั่นเต็มตัวเลยด้วยซ้ำ

“ช่วงนี้นิตยสาร ‘เอโกล’ เน้นแนวสวยเย็นชา อาจเพราะเข้าหน้าหนาวแล้วด้วยมั้ง การแต่งหน้าของนางแบบก็เลยดูเย็นยะเยือกไปหมด แค่มองยังหนาวแทนเลย” หลี่เยว่เหลือบมองนิตยสารในมือเธอพลางออกความเห็น

อย่างไรเขาก็เจนโลกไม่น้อย กับเรื่องแฟชั่นจึงพอมีความรู้อยู่บ้าง

เซี่ยหานพยักหน้าเห็นด้วย “จริง เสื้อผ้าเป็นโทนเย็นทั้งหมด แม้แต่การแต่งหน้ายังให้ฟีลเหมือนหิมะกับน้ำแข็งเลย แต่เสื้อผ้าพวกนี้พออยู่บนตัวนางแบบ มองแวบเดียวก็รู้เลยว่าแพงหูฉี่”

“แพงไม่แพงอะไรกันเล่า ไปอยู่ต่อหน้านักออกแบบแกอย่าพูดจาซี้ซั้วเชียวนะ เขาเรียกว่ามีระดับ มีเทสต์ เพราะเป็นโทนเย็น มันเลยให้ความรู้สึกสูงส่งเข้าถึงยาก ดูห่างเหินเย็นชา พูดไปแล้วก็แอบคล้ายบทอู๋เสวี่ยฉิงที่แกเล่นใน 《วิถีมารสยบฟ้า》 เหมือนกันนะเนี่ย”

พอหลี่เยว่พูดถึงเรื่องนี้ เขาก็นึกถึงบทบาทที่เซี่ยหานเคยแสดงขึ้นมาได้ทันที และคิดว่าน่าจะพอวางแผนอะไรได้บ้าง

“เดี๋ยวฉันโทรไปสืบดูหน่อยดีกว่า” เขาหยิบหูฟังบลูทูธมาเสียบหูแล้วกดโทรออกเพื่อสอบถามข้อมูลทันที

“ยังมีโอกาสอยู่จริงๆ ด้วย นิตยสาร ‘เอโกล’ ประจำซีซั่นนี้ยังไม่ได้ข้อสรุปเรื่องนางแบบขึ้นปก ดาราสาวหน้าใหม่หลายคนไปแคสต์มาแล้ว แต่ก็โดนดีไซเนอร์ปฏิเสธกลับมาหมด คราวนี้แกไป ต้องคว้าแฟชั่นเซตด้านในมาให้ได้นะ แล้วก็พยายามงัดเสน่ห์ของแกออกมาให้เต็มที่ ถ้าฟลุกได้ขึ้นหน้าปกไปด้วยก็คงจะยิ่งสุดยอดไปเลย”

หลี่เยว่กำชับเธอด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย เห็นได้ชัดว่าตัวเขาเองตัดใจเรื่องขึ้นหน้าปกไปตั้งนานแล้ว

เซี่ยหานไม่ได้โง่ ในเมื่อยังไม่ได้เคาะตัวนางแบบหน้าปกของ ‘เอโกล’ ทุกคนก็ย่อมมีโอกาสเท่ากัน เธอไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปแน่

“ฉันรู้แล้ว” เธอขมวดคิ้วพลางใช้มือถือเสิร์ชหาคำว่า “เย็นชา” ทันที

***

“คุณผู้ชายครับ คอนเซปต์สาวสวยเย็นชาที่เราต้องการ ต้องเป็นนางแบบที่มีภาพลักษณ์ตรงเป๊ะตามที่กำหนดไว้ ไม่ใช่ว่าคิดจะยัดใครเข้ามาก็ทำได้นะ ต่อให้เล่มก่อนๆ จะพอหยวนๆ ให้ได้บ้าง แต่นี่เป็นปกเล่มเปิดฤดูกาลที่สำคัญที่สุดในรอบหลายเดือน จะทำส่งเดชไม่ได้เด็ดขาด ได้โปรดอย่าทำให้ผมลำบากใจเลย!”

พอทั้งสองเดินตามพนักงานต้อนรับเข้ามาในสตูดิโอถ่ายภาพ ก็ได้ยินเสียงคนกำลังโต้เถียงกันมาแต่ไกล สำเนียงการออกเสียงพยัญชนะกระดกลิ้นฟังดูแปร่งหู ฟังปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นสำเนียงคนต่างชาติ

เซี่ยหานอดเลิกคิ้วไม่ได้ เธอรู้ตัวทันทีว่ามาผิดจังหวะสุดๆ ดันมาจ๊ะเอ๋ตอนดีไซเนอร์กำลังเฉ่งคนที่คิดจะใช้เส้นยัดเด็กเข้ามาพอดี

“ไมค์คะ คุณเซี่ยกับคุณหลี่มาถึงแล้วค่ะ” พนักงานต้อนรับมีสีหน้าเรียบเฉยเหมือนชินชากับเรื่องแบบนี้ไปแล้ว เธอเอ่ยบอกดีไซเนอร์อย่างสุภาพเพื่อแจ้งว่าพาคนมาถึงแล้ว จากนั้นก็พยักหน้าให้พวกเขาสองคนแล้วเดินผละไป

“พวกคุณเข้าไปนั่งข้างในก่อนนะ เดี๋ยวผมค่อยคุยด้วย”

ไมค์พยักหน้าส่งสัญญาณให้พวกเขาทั้งสองคน เห็นได้ชัดว่ายังคงติดพันอยู่กับการรับมือชายคนดังกล่าว

เซี่ยหานกับหลี่เยว่ไม่อยากยืนอออยู่หน้าประตูเพื่อเผือกเรื่องของคนอื่น จึงรีบเดินเข้าไปข้างในเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายต้องกระอักกระอ่วน

เรื่องเด็กเส้นไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ในวงการนี้ ทุกคนต่างเคยผ่านจุดนี้กันมาทั้งนั้น ในเมื่อต่างก็เป็นคนคุ้นหน้าคุ้นตากัน ทำเป็นมองไม่เห็นไปเสียยังจะดีกว่า

ในที่สุดชายคนนั้นก็ยอมเดินจากไป และตอนที่ไมค์เดินเข้ามา สีหน้าเขาก็ยังดูไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก

“โอ้โห คุณเซี่ยที่รัก ในที่สุดคุณก็มาถึงสักที” แต่ทันทีที่เขาเห็นเซี่ยหาน สีหน้าหม่นหมองก็พลันมลายหายไปในพริบตา แปรเปลี่ยนเป็นความยินดีอย่างยิ่งยวด

เขาเอ่ยปากพลางสาวเท้าเข้ามาหาเซี่ยหานอย่างรวดเร็ว ก่อนจะอ้าแขนสวมกอดเธออย่างเป็นกันเอง แล้วค่อยหันไปกอดทักทายหลี่เยว่ต่อ

“เฮ้ คุณหม้อไฟ วันนี้เป็นยังไงบ้าง”

“ฮ่าๆ ผมสบายดี แล้วคุณล่ะ” ไมค์หัวเราะหึๆ สองเสียงแล้วรีบถามกลับทันควัน

หลี่เยว่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้างุนงงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าพวกเขาสองคนกำลังหัวเราะคิกคักเรื่องอะไรกัน

“มันเป็นประโยคหากินยอดฮิตตอนเด็กๆ ช่วงที่เพิ่งเริ่มเรียนภาษาอังกฤษของบ้านเราน่ะ ฉันเคยถามเขาว่าที่ต่างประเทศเวลาเจอกันต้องทักทายแบบนี้ทุกครั้งเลยเหรอ เขาคิดว่าตลกดี หลังจากนั้นเวลาเราทักกันในวีแชตก็เลยเริ่มด้วยประโยคนี้ตลอด พอเจอหน้ากันจริงก็เลยทักแบบนี้เหมือนกัน” เซี่ยหานหาจังหวะอธิบายให้เขาฟังคร่าวๆ