บทที่ 94 ไม่คิดจะเกาะกระแสใคร

“คุณกำลังคัดตัวนางแบบอยู่เหรอคะ” เซี่ยหานเปิดประเด็นทันที

“ใช่ครับ แต่ยังหาคนที่ลงล็อกไม่ได้เลย ปกเล่มนี้ไม่ใช่แค่ต้องการลุคดูเท่เข้าถึงยาก แต่ต้องมีความไฮแฟชั่นด้วย ตอนนี้ยังไม่มีใครให้ฟีลนั้นได้เลย พวกคุณไปนั่งพักก่อนนะ เดี๋ยวจะมีคนเข้ามาแคสต์ คุณช่วยดูหน่อยละกัน มีความเห็นยังไงบอกผมได้เต็มที่เลยนะ”

ไมค์ทำหน้าเคร่งเครียด พูดภาษาจีนสำเนียงแปร่งๆ พร้อมกับโบกไม้โบกมือแสดงความร้อนรนไม่หยุด

ก็แหม เส้นตายส่งต้นฉบับจวนเจียนจะถึงอยู่รอมร่อ แต่นิตยสารยังเคาะคนขึ้นปกไม่ได้ ขืนปล่อยให้ว่างจนหลุดคิวตีพิมพ์ขึ้นมามีหวังเรื่องใหญ่แน่

“คุณก็รู้นี่คะว่าฉันไม่ใช่มืออาชีพ เป็นแค่พวกสมัครเล่นเท่านั้นเอง” เซี่ยหานยักไหล่

“ผมอยากได้มุมมองด้านความงามที่ถูกจริตคนจีนมากกว่า ที่คุณเสนอแนะให้ปรับแก้คราวก่อนมันเป๊ะมากเลยนะ ผมหวังว่าจะได้เห็นไอเดียเจ๋งๆ จากคุณอีกนะจ๊ะ ของหวานรวมมิตรของผม” ไมค์พูดจบก็ยิ้มกว้างให้เธอ เผยให้เห็นฟันขาวสะอาดเรียงเป็นระเบียบแปดซี่ รอยยิ้มพิมพ์ใจนี้ดูเป๊ะพอฟัดพอเหวี่ยงกับรอยยิ้มของแอร์โฮสเตสเลยทีเดียว

“โอเคค่ะ ฉันจะพยายามนะ” เซี่ยหานยักไหล่อีกรอบ

พอเห็นเธอรับปาก ไมค์ก็ตบไหล่เธอเบาๆ แล้วรีบปลีกตัวไปสั่งงานลูกทีมให้ประสานงานต่อ

“เซี่ยหาน เธอจำความได้แล้วเหรอ” หลี่เยว่ตาเป็นประกาย

ต้องรู้ก่อนนะว่าเซี่ยหานคนเดิมเคยใช้ชีวิตอยู่เมืองนอกตั้งนานสองนาน แต่พอองค์หญิงหมิงจูเข้ามาอยู่ในร่างนี้ ก็กลายเป็นคนไม่รู้ประสีประสา ตัวอักษรยี่สิบหกตัวยังจำไม่ได้ อย่าว่าแต่พูดภาษาอังกฤษเลย เมื่อกี้ได้ยินเธอพูดไม่กี่คำนั้น สำเนียงเป๊ะเว่อร์ ทำเอาหลี่เยว่ดีใจจนเนื้อเต้น

“เปล่าสักหน่อย แค่ฉันมีพรสวรรค์ด้านภาษาเป็นเลิศต่างหาก แค่ฟังผ่านหูแวบเดียวก็พูดตามได้แล้ว”

เซี่ยหานทำหน้าทำตาประมาณว่า ‘เลิกเพ้อเจ้อได้แล้วย่ะ’ แล้วยิ้มแฉ่งให้หลี่เยว่

สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่ารอยยิ้มของเธอไม่ได้ช่วยให้หลี่เยว่เบาใจลงเลยสักนิด ในทางกลับกันเขากลับรู้สึกหดหู่จนแทบอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตาเสียมากกว่า

พอเห็นหลี่เยว่ทำหน้าหงอย เซี่ยหานก็อดถอนหายใจเบาๆ ไม่ได้

“วางใจเถอะน่า ฉันไม่ยอมให้ความแตกหรอก อย่างน้อยเรื่องที่ร่างเดิมเคยเป็น ฉันก็ทำเป็นหมด นายควรจะดีใจนะที่ฉันไม่ต้องมานั่งเริ่มเรียนภาษาต่างด้าวใหม่อีกรอบน่ะ”

เธอยกมือตบไหล่เขา ทำท่าทางให้กำลังใจ

อันที่จริงนี่เป็นเรื่องเดียวที่ทำให้เซี่ยหานรู้สึกโล่งอก ร่างเดิมใช้ชีวิตอยู่เมืองนอกบ่อยๆ แค่เรื่องภาษาก็เสี่ยงที่จะทำให้เธอหลุดโป๊ะได้แล้ว

ยังดีที่ช่วงนี้จู่ๆ ทักษะพวกนี้ก็เริ่มฟื้นคืนกลับมา สิ่งที่เจ้าของร่างเดิมเคยทำได้ เธอก็พลอยทำได้ไปด้วยหมด

มีเพียงความทรงจำเกี่ยวกับเจ้าของร่างเดิมเท่านั้น ที่เธอยังคงจับต้นชนปลายไม่ถูกอยู่ดี

แต่อารมณ์บูดๆ ของหลี่เยว่ก็มาไวไปไว เขากับเซี่ยหานเดินไปหาที่นั่งตรงมุมที่ค่อนข้างลับตาคน

“เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ไอ้ฝรั่งไมค์นั่นเรียกเธอว่าอะไรนะ แม่สาวรวมมิตรเหรอ มันคืออะไรน่ะ ทำไมฉันไม่เห็นรู้เลยว่าเธอมีฉายานี้ด้วย ชื่อเล่นตอนเด็กเหรอ”

จู่ๆ หลี่เยว่ก็นึกขึ้นได้ถึงสรรพนามแปลกประหลาดที่ทั้งสองคนใช้เรียกกัน จึงเอ่ยปากถามทันที

สมกับเป็นหลี่เยว่ผู้ช่างกังวล อะไรก็ตามที่เกี่ยวกับเซี่ยหานไม่ว่าจะเรื่องขี้ปะติ๋วแค่ไหน เขาต้องซักให้รู้แจ้งเห็นจริง จะได้ไม่เหลือช่องโหว่ให้ใครเอาไปกุเรื่องเล่นงานทีหลัง

“รวมมิตร ก็พวกลูกอมรวมมิตร ผัดผักรวมมิตรไงล่ะ มันหมายถึงความหลากหลาย มีสารพัดอย่างรวมกัน ที่เขาเรียกฉันแบบนั้น ก็เพราะฉันแชร์พิกัดร้านอาหารเด็ดๆ กับของอร่อยให้เขาตั้งเยอะแยะ เขาเลยทึ่งในภูมิปัญญาอันกว้างขวาง ความรู้แน่นเอี้ยดของฉัน ก็เลยเรียกฉันว่ามิส ‘รู้ไปหมดทุกอย่าง’ แต่ฉันคิดว่าชื่อนี้มันยาวไป แถมฟังดูไม่สละสลวย ก็เลยบอกคำว่ารวมมิตรให้เขาฟัง เขาก็เลยเอาไปใช้เลยไง”

เซี่ยหานอธิบายเป็นคุ้งเป็นแคว หลี่เยว่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกมองเธอ สุดท้ายก็ทนฟังคำพรรณนายืดยาวไม่ไหวจนต้องแทรกขึ้นมา

“ฉันว่านะ ด้วยระดับภาษาจีนของเธอน่ะ เลิกคิดจะไปเป็นครูสอนภาษาให้ชาวต่างชาติจะดีกว่า รวมมิตรกับรู้ไปหมดทุกอย่างเนี่ย ความหมายมันคนละเรื่องกันเลยโว้ย!”

หลี่เยว่กลอกตามองบน เห็นได้ชัดว่ารับไม่ได้กับการเทียบคำของเธออย่างแรง

“เชอะ นายมันไม่เข้าใจความล้ำลึกของฉันเองต่างหาก”

หลี่เยว่ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด นึกอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามต่อ “แล้วที่เธอเรียกเขาว่ามิสเตอร์หม้อไฟล่ะ หมายความว่าไง”

“ก็เขาเอาแต่พูดถึงหม้อไฟทั้งวี่ทั้งวันน่ะสิ ตอนที่เริ่มคุยกันแรกๆ เขาเคยกินแค่อย่างเดียวคือหม้อไฟ แล้วยังทึกทักเอาเองว่านั่นคือของกินที่อร่อยที่สุดในประเทศจีน ฉันก็เลยบรรยายเมนูเลิศรสสารพัดอย่างให้ฟัง แม้ว่าสุดท้ายเขาจะยังคลั่งไคล้หม้อไฟอยู่ดี แต่ก็ยอมศิโรราบให้กับอาหารบ้านเราอย่างราบคาบไปแล้ว…”

เซี่ยหานแจกแจงอย่างออกรส สีหน้าของหลี่เยว่ยิ่งทวีความซับซ้อนขึ้นทุกที

ฟังแค่ไม่กี่ประโยคนี้ เขาก็เข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่าเธอใช้ของกินผูกมิตรกับชาวบ้านยังไง

แถมตีสนิทไปตีสนิทมา ยังลากเอาดีไซเนอร์ชื่อดังติดเบ็ดกลับมาได้คนหนึ่งอีก ช่างเก่งกาจเกินมนุษย์มนาจริงๆ

“แล้วที่เขาเรียกเธอว่าสวีตฮาร์ต ไม่กลัวน้องปลาของเธอจะหึงเอาหรือไง”

ในที่สุดหลี่เยว่ก็จี้ถูกจุดสำคัญ เซี่ยหานที่เมื่อครู่ยังคุยโม้อย่างเมามันว่าตัวเองเป็นกูรูด้านของกิน พอได้ยินประโยคนี้ปุ๊บก็เงียบกริบทันที ราวกับถูกใครบีบคอไว้กะทันหัน

“มะ…ไม่กลัวหรอก น้องปลาของฉันออกจะใจกว้างและมีเหตุผล เขาต้องเข้าใจอยู่แล้วว่าไอ้พวกคำว่าสวีตฮาร์ต ฮันนี่อะไรเทือกนี้ ฝรั่งเขาใช้พูดติดปากกันทั้งนั้นแหละ”

เซี่ยหานโบกไม้โบกมือ ทำทีเป็นไม่ยี่หระ แต่น้ำเสียงกลับฟังดูร้อนตัวจนปิดไม่มิด

หลี่เยว่แค่นยิ้มเย็นใส่เธออย่างรู้ทัน แต่ไม่ได้ซักไซ้ต่อ ปล่อยให้ประเด็นนี้ตกไปแต่โดยดี

สตูดิโอถ่ายภาพแห่งนี้กว้างขวางมาก มีพื้นที่เชื่อมต่อระหว่างในร่มและกลางแจ้ง ทีมงานต่างเดินเหินกันอย่างแผ่วเบา เห็นได้ชัดว่าในเมื่อตอนนี้ยังเคาะคนขึ้นปกไม่ได้ ทุกคนเลยต้องแบกรับความกดดันกันอย่างหนัก

เซี่ยหานกำลังมองดูการจัดวางสิ่งของรอบตัว เพลินๆ ก็ได้ยินเสียงจอแจดังมาจากข้างนอก

“มากันแล้ว มีหน้าคุ้นๆ เพียบเลยแฮะ” หลี่เยว่ขยับเข้าใกล้เซี่ยหานแล้วกระซิบ

เซี่ยหานเงยหน้ามองตาม ไมค์เดินนำหน้ามา ข้างหลังมีผู้หญิงสวยๆ ตามมาหลายคน

เธอเห็นคนที่คุ้นเคยเข้าจริงๆ เว่ยเวยก็อยู่ในนั้นด้วย แถมยังมีพวกนางแบบอีกหลายคน

“เอ๊ะ?” หลี่เยว่ส่งเสียงประหลาดใจออกมา

“มีอะไรเหรอ” เซี่ยหานหันกลับไปถาม

“MN ส่งคนมาด้วย คนที่ใส่เสื้อโค้ตตัวยาวสีกรมท่านั่น ชื่อหวังรุ่ย” หลี่เยว่กระซิบเสียงเบา

เซี่ยหานหรี่ตาทันที พลางกวาดสายตามองอย่างพินิจพิเคราะห์

ผู้หญิงคนนั้นตัวสูงมาก แน่นอนว่าถ้าเทียบกับพวกนางแบบก็ยังถือว่าเตี้ยกว่า แต่ถ้าเทียบกับเว่ยเวยที่อยู่ข้างๆ ถือว่าสูงกว่ามากทีเดียว แถมยังผอมเพรียวอีกต่างหาก

หวังรุ่ยเดินด้วยท่าทางมาดมั่น ใบหน้าจัดว่าสวยสะดุดตา แฝงกลิ่นอายลูกครึ่งนิดๆ ดั้งจมูกโด่งสวย

เธอน่าจะรู้คอนเซ็ปต์หน้าปกของ ‘เอโกล’ ครั้งนี้มาแล้ว ใบหน้าจึงนิ่งสนิทตลอดเวลา ดูเย่อหยิ่งเย็นชาเป็นพิเศษ

“สไตล์ของเธอดูเข้ากับธีมดีนะ” เซี่ยหานพูดขึ้นมาตามสัญชาตญาณ

เป็นไปตามคาด ตอนแรกไมค์เดินนำหน้าอย่างเดียว แต่พอเห็นหวังรุ่ยแล้ว ดูเหมือนเขาจะเริ่มสนใจ จังหวะก้าวเท้าจึงชะลอลง แถมยังหันไปคุยกับเธอเบาๆ สองสามคำ

ส่วนเว่ยเวยที่เดินอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนตัวสูง เธอเลยดูตัวเล็กกระจิริดไปถนัดตา

น่าเสียดายที่ทั้งรูปร่างและออร่าของเธอไม่เข้ากับธีมรอบนี้เลย เห็นได้ชัดว่าเธอก็ตระหนักถึงเรื่องนี้ดี สีหน้าจึงดูเคร่งเครียด คิ้วขมวดมุ่นแทบจะผูกกันเป็นปม

“พวกคุณขึ้นรันเวย์ทีละคน โพสท่าตามสบาย ดึงเสน่ห์และท่วงท่าที่ดีที่สุดของตัวเองออกมา ธีมรอบนี้คือสไตล์สวยเท่เย็นชา ไปเปลี่ยนชุดก่อน เลือกตัวที่เหมาะสมเอาเอง เอริก พาพวกเธอไป” ไมค์เดินเข้ามาแล้วก็ไม่อ้อมค้อม เข้าประเด็นทันที

ถึงแม้ตอนแรกเขาจะดูถูกใจหวังรุ่ยอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ให้สิทธิพิเศษอะไร ปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกันทุกคน

เว่ยเวยที่ตอนแรกคิดว่าตัวเองหมดหวังไปแล้ว สีหน้าก็ค่อยดูดีขึ้นมาหน่อย

คนอื่นๆ พากันรีบเดินตามผู้ช่วยที่ชื่อเอริกออกไป มีเพียงหวังรุ่ยที่เปลี่ยนทิศทาง เดินตรงดิ่งมาทางนี้

เห็นได้ชัดว่าตอนที่เซี่ยหานกับหลี่เยว่เห็นเธอ เธอก็สังเกตเห็นเซี่ยหานแล้วเช่นกัน

“พี่หาน” หวังรุ่ยพยักหน้าให้เธอ ทำท่าเหมือนอยากจะเข้ามาคุยด้วย

คิ้วเรียวสวยของเซี่ยหานขมวดเข้าหากัน เธอประหลาดใจมากที่จังหวะนี้หวังรุ่ยไม่รีบตามเอริกไป แต่กลับเดินมาคุยกับเธอ ไม่รู้เลยจริงๆ ว่าแม่นี่เล่นตลกอะไรอยู่ แต่ที่แน่ใจได้เกือบร้อยเปอร์เซ็นต์คือ ไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน

“รวมมิตร รู้จักกันเหรอครับ” ไมค์เดินเข้ามา

“ใช่ค่ะ พี่เซี่ยหานเป็นรุ่นพี่ค่ายเดียวกัน ฉันเดบิวต์ช้ากว่าพี่เขาครึ่งปี ครั้งนี้ทางบริษัทก็เลยให้ฉันตามรุ่นพี่มาเรียนรู้งานด้วยค่ะ ฉันชื่อวังรุ่ย (แก้ไขชื่อตัวละครให้ตรงกับข้อมูลในระบบ)ค่ะ คุณไมค์ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”

เซี่ยหานยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ วังรุ่ย (แก้ไขชื่อตัวละครให้ตรงกับข้อมูลในระบบ)กลับชิงพูดขึ้นมาก่อน แถมยังยื่นมือออกไปแสดงความเป็นมิตร

ไมค์จับมือตอบอย่างไม่คิดอะไร เขาดูไม่ออกเลยสักนิดว่าการที่วังรุ่ย (แก้ไขชื่อตัวละครให้ตรงกับข้อมูลในระบบ)แย่งตอบนั้นมีแผนการแอบแฝง เพราะเธอแสดงออกได้แนบเนียนมาก ซ้ำยังคิดไปว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนคงจะดีจริงๆ

“สมกับเป็นรุ่นน้องของคุณมิสรวมมิตร รูปร่างหน้าตาคุณดีทีเดียว เดี๋ยวตั้งใจทำให้เต็มที่ล่ะ”

ไมค์เอ่ยปากให้กำลังใจอย่างหาได้ยาก ทั้งยังส่งยิ้มแล้วพยักหน้าให้

วังรุ่ย (แก้ไขชื่อตัวละครให้ตรงกับข้อมูลในระบบ)ได้รับคำชมจากเขา แต่รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยังคงสงวนท่าที เห็นได้ชัดว่าระมัดระวังตัวตลอดเวลาเพื่อรักษาภาพลักษณ์เย่อหยิ่งเย็นชา ไม่ยอมปล่อยให้อารมณ์ความรู้สึกเปิดเผยออกมาจนเกินงาม

“พี่คะ ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ เดี๋ยวช่วยเชียร์ฉันด้วยล่ะ”

ก่อนไปวังรุ่ย (แก้ไขชื่อตัวละครให้ตรงกับข้อมูลในระบบ)ยังไม่ลืมหันมาทักทายเซี่ยหาน น้ำเสียงที่พูดสนิทสนมกลมเกลียวสุดๆ

“ขนมหวานรวมมิตร คุณนั่งพักไปก่อนนะ ผมไปดูเรื่องอุปกรณ์ทางนู้นหน่อย” ไมค์ยุ่งจนหัวหมุน ในฐานะดีไซเนอร์ เมื่อไหร่ที่จับความรู้สึกได้ เขามักจะสั่งให้ตากล้องกดชัตเตอร์ใส่นางแบบทันที เขาชอบจับภาพจังหวะเผลอ เพราะมันมักจะเป็นช่วงเวลาที่เป็นธรรมชาติที่สุด

แน่นอนว่าความต้องการแบบนี้ถือว่าหินมาก หากจังหวะนั้นนางแบบยังจัดระเบียบร่างกายได้ไม่ดี ภาพก็จะออกมาดูแย่ไปเลย

เมื่อมองตามแผ่นหลังที่กำลังง่วนอยู่กับงาน สีหน้าของเซี่ยหานก็ดูไม่ค่อยสู้ดีนัก

“เชี่ยเอ๊ย ยัยวังรุ่ย (แก้ไขชื่อตัวละครให้ตรงกับข้อมูลในระบบ)นี่ไม่ธรรมดาเลยว่ะ เธอเคยเจอยัยนั่นแค่สองสามครั้งเองมั้ง คุยกันยิ่งแทบจะนับคำได้ จู่ๆ มาแสดงท่าทีสนิทสนมขนาดนั้น แถมยังใช้เธอเป็นสะพานสร้างความประทับใจให้ไมค์ได้อีก เดี๋ยวพอยัยนั่นทำผลงานออกมาได้ดี ก็จะโดดเด่นแซงหน้าคนอื่นไปได้สบายๆ เลย”

หลี่เยว่เป็นพวกเจนจัดในวงการ เรื่องที่วังรุ่ย (แก้ไขชื่อตัวละครให้ตรงกับข้อมูลในระบบ)ทำไปเมื่อกี้มีเป้าหมายอะไรบ้าง เขาดูออกทะลุปรุโปร่ง

แม้จะเป็นลูกไม้เล็กๆ แต่ด้วยรายละเอียดที่ไม่สะดุดตานี่แหละ ทำให้วังรุ่ย (แก้ไขชื่อตัวละครให้ตรงกับข้อมูลในระบบ)บรรลุเป้าหมายไปแล้ว

ยัยนั่นต้องเป็นคนที่บริษัทส่งมาแน่ๆ การที่เซี่ยหานได้มานั่งอยู่ท่ามกลางทีมงานหลักของไมค์ ก็เป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่าความสัมพันธ์ของเธอกับไมค์ไม่ธรรมดา

วังรุ่ย (แก้ไขชื่อตัวละครให้ตรงกับข้อมูลในระบบ)ชิงลงมือก่อน ทำให้ไมค์เข้าใจผิดว่าทั้งสองคนสนิทกัน บวกกับวันนี้ยัยนั่นเตรียมตัวมาดีมาก ถือโอกาสเกาะกระแสเซี่ยหานในจังหวะที่เซี่ยหานไม่ทันตั้งตัว แถมยังเป็นสถานการณ์ที่เซี่ยหานปฏิเสธไม่ได้เลยสักนิด

ต่อให้เซี่ยหานจะไม่ชอบใจแค่ไหน ก็ไม่มีทางที่จะไปดึงตัวไมค์มาเพื่อแฉความจริงว่าวังรุ่ย (แก้ไขชื่อตัวละครให้ตรงกับข้อมูลในระบบ)ไม่ดีอย่างนั้นอย่างนี้

เพราะพวกเธอไม่ได้สนิทกัน และเซี่ยหานก็ไม่ใช่คนประเภทที่จะไปนินทาลับหลังใคร มันดูไร้เกียรติเกินไป

โดยเฉพาะในเวลาที่ไมค์กำลังถูกใจวังรุ่ย (แก้ไขชื่อตัวละครให้ตรงกับข้อมูลในระบบ) ขืนไปพูดจาใส่ร้าย มีหวังไมค์จะมองว่าเซี่ยหานขี้อิจฉาไปเสียฉิบ

“เวลาเห็นดาราที่รู้จักหาแสงให้ตัวเองแบบนี้ทีไร ฉันล่ะอิจฉาตาร้อนทุกทีที่ไม่ได้อยู่ใต้สังกัดฉัน เฮ้อ…” หลี่เยว่ถอนหายใจยาวพรืด เห็นได้ชัดว่าถูกใจการกระทำของหวังรุ่ยเข้าอย่างจัง