บทที่ 100 คิดจะรับเมียน้อยเข้าบ้าน

ภายในสถานทูต

สวี่โหรวโหรวถูกครอบครัวของซั่วชินหวังทรมานอยู่หลายวัน ยามกลับมา ร่างกายแทบไม่มีผิวหนังส่วนใดดีเลยแม้แต่น้อย

ทั่วร่างเต็มไปด้วยรอยเลือดจากการถูกกัด ซ้ำร้ายยังมีจุดลับที่ยากจะเอ่ยถึงอีกหลายแห่งซึ่งบอบช้ำยิ่งกว่า เพียงไม่แตะต้องก็ยังเจ็บปวดเหลือทน

นางด้านชาไปทั้งร่าง บนใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและรอยน้ำตา

นางอยากจะตายไปให้พ้นๆ สักพันครั้ง!

ทว่าองค์หญิงใหญ่กลับกวาดตามองนางรอบหนึ่ง พลางเอ่ยอย่างพึงพอใจ "จุ๊ๆ ดูท่าซั่วชินหวังจะไว้หน้าเปิ่นกงไม่น้อย ถึงไม่ได้ทำลายใบหน้าของเจ้า!"

บาดแผลของสวี่โหรวโหรวล้วนซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้า

ไม่เสียหน้าตาแม้แต่น้อย องค์หญิงใหญ่ทรงพึงพอพระทัยยิ่งนัก!

นัยน์ตาของสวี่โหรวโหรวเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย เมื่อสบโอกาสนางจึงสะบัดหลุดจากพวกนางกำนัล แล้วพุ่งชนเสาอย่างบ้าคลั่ง

สีหน้าขององค์หญิงใหญ่เปลี่ยนไปทันใด สาวใช้ข้างกายผู้มีวรยุทธ์จึงเหินกายปราดเข้าคว้าเส้นผมของสวี่โหรวโหรวไว้ได้ทันท่วงที

ทว่าก็ยังกระแทกโดนอยู่ดี บนหน้าผากจึงปรากฏรอยเขียวช้ำขึ้นมาแถบหนึ่ง

"อาซู่ ฝีมือเจ้าเร็วขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะ" องค์หญิงใหญ่เอ่ยชม

อาซู่ก้มหน้าถอยไปอยู่อีกด้านโดยไม่เอ่ยคำใด

องค์หญิงใหญ่ถีบสวี่โหรวโหรวล้มคว่ำลงกับพื้น "คิดอยากตายให้มันจบๆ ไปหรือ? กระหม่อมมีผู้มีวิชาอาคมข้างกายตั้งมากมายที่จะยื้อชีวิตชั้นต่ำของเจ้าไว้ได้!"

สีหน้าของสวี่โหรวโหรวไร้ระลอกคลื่น แววตาเลื่อนลอย ยามคนเราเฉียดใกล้ความบ้าคลั่งก็มักจะมีสีหน้าด้านชาเยือกเย็นเช่นนี้

องค์หญิงใหญ่เห็นดังนั้น พลันรู้สึกหมดสนุกขึ้นมาทันที

ทันใดนั้น

มีนางกำนัลเข้ามารายงาน "องค์หญิง ซื่อจื่อแห่งจวนจิ่งอันมาถึงแล้วเพคะ ทั้งยังพาเด็กคนหนึ่งมาด้วย บอกว่าขอเข้าเฝ้าเพคะ!"

สวี่โหรวโหรวพลันช้อนสายตาขึ้น สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

องค์หญิงใหญ่เห็นนางมีปฏิกิริยาเช่นนั้น จึงตบมือหัวเราะร่าทันที "ดีๆ มารนหาที่กันทีละคนสองคน เปิ่นกงจู่กำลังเบื่ออยู่พอดี!"

นางเสด็จออกไปพบเซี่ยจิ้นอัน

เซี่ยจิ้นอันทำความเคารพองค์หญิงใหญ่ แล้ววางของขวัญที่นำติดมือมาไว้ด้านข้าง

"ขอบพระทัยองค์หญิงใหญ่ที่ยื่นมือเข้าช่วยท่านย่าของกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ"

องค์หญิงใหญ่ชะงักไปเล็กน้อย

ท่านย่าอะไรกัน

นางไปช่วยไว้ตั้งแต่เมื่อใดกัน

เซี่ยจิ้นอันกล่าวต่อ "โหรวโหรวกับกระหม่อมเป็นคู่รักวัยเยาว์ ความผูกพันลึกซึ้งยิ่งนัก หากมิใช่เพราะองค์หญิงใหญ่ยื่นมือเข้าช่วย จิ้นอันคงต้องสูญเสียยอดดวงใจไปชั่วชีวิตแล้วพ่ะย่ะค่ะ องค์หญิงใหญ่ จิ้นอันขอวิงวอนให้ท่านเมตตา ให้ลูกได้พบหน้าแม่ของเขาสักครั้งเถิดพ่ะย่ะค่ะ!"

องค์หญิงใหญ่พลันกระจ่างแจ้ง

ที่แท้เซี่ยจิ้นอันก็คิดว่านางเป็นผู้มีพระคุณ

น่าสนใจ น่าสนใจจริงๆ!

เช่นนี้มิใช่ว่าสนุกกว่าการฆ่าเขาทิ้งให้ตายไปตรงๆ หรอกหรือ

นางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ "เจ้าคือซื่อจื่อแห่งจวนจิ่งอันงั้นหรือ สวี่โหรวโหรวเคยพูดถึงเจ้าต่อหน้าเปิ่นกงจู่อยู่เหมือนกัน"

เซี่ยจิ้นอันรู้สึกปลาบปลื้มเป็นล้นพ้น

องค์หญิงใหญ่กล่าว "ทว่าวันนี้เปิ่นกงจู่ยังให้พวกเจ้าพบกันไม่ได้ อีกสามวันค่อยมาใหม่เถอะ!"

พูดจบก็หมุนตัวเตรียมจะจากไป

เซี่ยจิ้นอันเริ่มร้อนรนขึ้นมา "องค์หญิงใหญ่! จะให้กระหม่อมเข้าพบท่านย่าสักคราได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"

องค์หญิงใหญ่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

นางเดาออกว่าท่านย่าที่เซี่ยจิ้นอันเอ่ยถึง คงเป็นยายแก่ที่ฮ่องเต้ส่งตัวมาเมื่อหลายวันก่อน

เมื่อคืนเพิ่งจะฟื้นขึ้นมาแท้ๆ กลับคลานสี่ขาอย่างน่าสะพรึงกลัวไปทั่วสถานทูต ทำเอานางตกใจแทบสิ้นสติกลางดึก

ยังดีที่นักพรตอู๋โม่พบแผ่นยันต์บนตัวยายเฒ่านั่น สภาพคล้ายเปียกน้ำแล้วแห้งไป อู๋โม่จึงนำกลับไปศึกษาดู

ทว่าศึกษาอยู่ทั้งคืน เขาก็ยังมองไม่ออกถึงความอัศจรรย์ใดในอักขระยันต์ที่เขียนหวัดๆ ลายนี้

ดูท่าคงมาจากยอดฝีมือเป็นแน่!

ในจวนโหวมีคนเก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ

องค์หญิงใหญ่ครุ่นคิดในใจ หรือนี่จะเป็นแผนการที่ฮ่องเต้แคว้นต้าเซี่ยจงใจส่งมาข่มขวัญพวกนางกันแน่!

หากนางคืนคนให้เซี่ยจิ้นอัน ก็เท่ากับเป็นการหักหน้าฮ่องเต้แคว้นต้าเซี่ย และเปิดช่องให้แคว้นต้าเซี่ยหาเรื่องเล่นงานพวกนางได้!

ช่างน่าชังนัก!

"ไม่ได้" องค์หญิงใหญ่ปฏิเสธเสียงเย็น

เซี่ยจิ้นอันรีบร้อนถลันไปขวางหน้านางเพื่ออ้อนวอน ทว่ากลับถูกนางกำนัลอาสู่รวบตัวไว้เสียก่อน

"บังอาจ!"

เซี่ยไหวซานที่อยู่ด้านข้าง เมื่อเห็นบิดาของตนถูกคุมตัวไว้ ทั้งยังไม่ได้พบหน้ามารดา

ดวงตาทั้งสองข้างก็พลันแดงก่ำขึ้นมาทันที

องค์หญิงใหญ่หันขวับไป สบเข้ากับแววตากร้าวขุ่นเคืองของเด็กวัยหนึ่งขวบ จึงรู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจยิ่งนัก

"เด็กน้อยช่างน่ารักจริงเชียว รีบพามันออกไปให้พ้นหูพ้นตากระหม่อมเดี๋ยวนี้!"

หน้าตาอัปลักษณ์เป็นบ้า!

ช่างแตกต่างจากทารกน้อยที่เปิดจอกแก้วหลิวหลีทองหยกได้เมื่อคราวก่อนราวฟ้ากับเหว

"ไม่ให้… พ่อแม่… เจอกัน…"

"กระหม่อม… จะสู้ตาย… กับเจ้า…"

เสียงทุ้มต่ำพึมพำออกมา

เซี่ยไหวซานดิ้นรนสุดชีวิตอยู่ในอ้อมแขนของกระหม่อมรับใช้ ทั้งทุบทั้งถีบใส่องค์หญิงใหญ่

ท่าทางคุ้มคลั่งนั้นดูไม่เหมือนเด็กปกติทั่วไปแม้แต่น้อย

กลับเหมือนคนถูกผีเข้าเสียมากกว่า

ทันใดนั้น เซี่ยไหวซานก็ดิ้นหลุดจากมือกระหม่อมรับใช้ พุ่งถลันเข้าใส่องค์หญิงใหญ่ ร่างเล็กๆ ของเขาดุดันยิ่งนัก โถมเข้าชนขาขององค์หญิงใหญ่เต็มแรง

องค์หญิงใหญ่แทบจะยืนไม่อยู่ ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ "คุ้มกันกระหม่อม!"

เวลานั้นเอง นักพรตอู๋โม่ก็ปรากฏตัวขึ้น บริกรรมคาถาคำหนึ่งสะกดร่างของเซี่ยไหวซานให้นิ่งงันไปทันที

"กระหม่อมก็นึกว่าเรื่องอันใด ที่แท้ก็แค่วิญญาณไม่มั่นคง! เคยถอดวิญญาณมาสินะ!"

ปลายนิ้วของนักพรตอู๋โม่เปี่ยมล้นด้วยพลังวิญญาณ กดข่มดวงวิญญาณที่กำลังพลุ่งพล่านของเซี่ยไหวซานเอาไว้

เซี่ยจิ้นอันตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ เขารีบคุกเข่าลงอ้อนวอนองค์หญิงใหญ่มิให้ถือสากับเด็ก!

"เคยถอดวิญญาณหรือ" องค์หญิงใหญ่ชะงักไปเล็กน้อย

เด็กอายุเพียงขวบเดียว จะไปถอดวิญญาณได้อย่างไรกัน

นางพลันฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอ่ยกับนักพรตอู๋โม่ "ตรวจดูทีว่าในร่างของเขามีไอวิญญาณหรือไม่!"

นักพรตอู๋โม่ทาบฝ่ามือลงบนศีรษะของเซี่ยไหวซานทันที

เซี่ยไหวซานดิ้นรนสุดชีวิต เขารู้สึกได้ถึงพลังอันดุดันสายหนึ่งที่แล่นพล่านเข้าสู่ร่างกายเพื่อตรวจค้นจุดตันเถียนของตน!

ก่อนที่วิญญาณของเขาจะหลุดออกจากร่าง ย่อมยังคงมีไอวิญญาณหลงเหลือตกค้างอยู่บ้าง

ไม่นานนักพรตอู๋โม่ก็สัมผัสได้ถึงมัน

นักพรตอู๋โม่ชักมือกลับแล้วเอ่ยกับองค์หญิงใหญ่ "มีขอรับ เขาอาจจะเป็น…"

เด็กวิเศษที่พวกเขาตามหากันมาโดยตลอด

องค์หญิงใหญ่ราวกับถูกอัสนีบาตฟาดเปรี้ยง

แววตาเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมพร้อมใจ นางจ้องเขม็งไปยังเซี่ยไหวซาน

เด็กวิเศษในคำทำนายของเทพเจ้าแห่งแคว้นหนานเหมย เหตุใดจึงกลายเป็นสายเลือดชั้นต่ำของตระกูลสวี่ไปได้!

เซี่ยไหวซานเองก็จ้องนางกลับด้วยสายตาดุร้ายเกรี้ยวกราด ไร้ซึ่งแววตาของเด็กน้อยโดยสิ้นเชิง

นางขบกรามแน่น สะกดกลั้นเพลิงโทสะในใจเอาไว้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็คงต้องเปลี่ยนวิธีทรมานคนตระกูลสวี่เสียแล้ว!

หึๆ

"คนมา เชิญซื่อจื่อเข้าไปดื่มชาในเรือน ประเดี๋ยวให้โหรวโหรวผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วค่อยมาพบเจ้า!"

กล่าวจบก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไป

เซี่ยจิ้นอันยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่

เขาจ้องมองบุตรชายตาค้าง ดูเหมือนจะยิ่งปักใจเชื่อเรื่องเด็กผู้มีบุญญาธิการสูงส่งขึ้นไปอีก

ท่าทีขององค์หญิงใหญ่เปลี่ยนไปก็เพราะบุตรชายของเขานี่เอง

ดียิ่งนัก ตระกูลเซี่ยมีความหวังที่จะกลับมารุ่งโรจน์อีกคราแล้ว

เขาอุ้มบุตรชายขึ้นมาแล้วหอมแก้มฟอดใหญ่ "ไหวซาน ต่อไปเจ้าคือสมบัติล้ำค่าของตระกูลเซี่ยเรา!"

ทว่าบนใบหน้าของเซี่ยไหวซานกลับไร้ซึ่งรอยยิ้ม

ไม่นานนัก

นางกำนัลก็ช่วยผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าประทินโฉมให้สวี่โหรวโหรวเรียบร้อย นางสวมใส่ชุดหรูหราสง่างาม แล้วเดินมายังห้องที่เซี่ยจิ้นอันนั่งรออยู่

สายตาที่เดิมทีว่างเปล่าของนาง พริบตาที่ได้เห็นเซี่ยจิ้นอันและบุตรชาย ความเข้มแข็งก็พังทลายลงในทันที

นางโผเข้าสู่อ้อมอกของเซี่ยจิ้นอันแล้วร่ำไห้อย่างเจ็บปวดรวดร้าว

เซี่ยจิ้นอันคิดเพียงว่านางตื่นเต้นดีใจจนเกินไป จึงยื่นมือออกไปกอดตอบ

สวี่โหรวโหรวหลุดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดแล้วรีบผละออก

"พี่อัน ท่านรีบพากระหม่อมกลับไปได้หรือไม่เจ้าคะ กระหม่อมคิดถึงพวกท่านเหลือเกิน!"

เซี่ยจิ้นอันเอ่ยถามถึงรอยฟกช้ำบนหน้าผากว่าเกิดจากอันใด สวี่โหรวโหรวกลับบอกปัดว่าเมื่อครู่ตื่นเต้นเกินไปหน่อยจึงเผลอชนเข้า

นางไม่กล้าปริปากบอกเรื่องที่องค์หญิงใหญ่ทำกับตน

ขืนเป็นเช่นนั้น หากเซี่ยจิ้นอันรังเกียจนางขึ้นมา นางก็คงไม่มีวันได้พบหน้าบุตรชายอีก

นางอยากมีชีวิตรอด ต้องเกาะจวนโหวจิ่งอันเอาไว้ให้มั่น นางต้องกลับไปให้ได้ถึงจะมีความหวัง!

หากอยู่ที่นี่ต่อไป ก็มีแต่ต้องรอความตายเท่านั้น!

เซี่ยจิ้นอันถามนาง "องค์หญิงใหญ่ยอมรับเจ้าเป็นบุตรสาวแล้วหรือไม่"

สวี่โหรวโหรวสายตาหลุกลน

จวนโหวคิดว่านางคือท่านหญิง ถึงได้ลำเอียงและตามใจรักใคร่นางถึงเพียงนี้

หากตอนนี้นางเอ่ยความจริงออกไป

แล้วจวนโหวทอดทิ้งนาง นางก็คงไม่เหลือโอกาสรอดชีวิตแล้วมิใช่หรือ

ใช่แล้ว เรื่องนี้นางจะพูดออกไปไม่ได้เด็ดขาด

"คือว่า… องค์หญิงใหญ่ปฏิบัติต่อกระหม่อมดียิ่งนักเจ้าค่ะ พี่อัน ท่านหาทางพากระหม่อมกลับไปได้หรือไม่ ไหวซานขาดกระหม่อมไม่ได้นะเจ้าคะ!"

เซี่ยจิ้นอันตื้นตันใจจนบอกไม่ถูก

โหรวโหรวผู้น่าสงสารของเขา แม้แต่องค์หญิงก็ยังไม่อยากเป็น รักมั่นเพียงแค่เขาคนเดียว

เขาจะทำให้นางผิดหวังได้อย่างไร!

"ได้ กระหม่อมจะไปขอร้ององค์หญิงใหญ่เดี๋ยวนี้ ให้เจ้ากลับบ้านไปกับกระหม่อม!"

เซี่ยจิ้นอันเอ่ยพลางทำท่าจะก้าวออกไปนอกห้อง

สวี่โหรวโหรวรีบห้ามเขาไว้ด้วยความลนลาน "ไม่ต้องบอกนางหรอกเจ้าค่ะ กระหม่อมจะปลอมตัวเป็นสาวใช้แอบตามท่านไป!"

"ทำเช่นนั้นได้อย่างไรกัน" เซี่ยจิ้นอันหมายมั่นจะทำคะแนนต่อหน้าองค์หญิงใหญ่

หากองค์หญิงใหญ่พึงพอใจในตัวลูกเขยเช่นเขา ย่อมต้องยอมยื่นมือเข้าช่วยเหลือเป็นแน่

"พี่อัน… อย่าไปเลยนะเจ้าคะ…" สวี่โหรวโหรวตื่นตระหนกจนขวัญหนีดีฝ่อ!

ทว่าพริบตาที่เซี่ยจิ้นอันผลักประตูเปิดออก องค์หญิงใหญ่ก็กำลังยืนส่งยิ้มบางๆ ให้พวกเขาอยู่ที่หน้าประตูพอดี

สวี่โหรวโหรวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความหวาดกลัวแล่นปราดจากปลายเท้าลามขึ้นมาทั่วทั้งสรรพางค์กาย!

แต่เซี่ยจิ้นอันกลับไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ปรี่เข้าไปคารวะด้วยความกระตือรือร้น!

"ท่านแม่ยาย ลูกเขยอยากมารับตัวโหรวโหรวกลับบ้านขอรับ!"