บทที่ 99 ปลดบรรดาศักดิ์

เซี่ยจิ้นอันเดินมายังห้องโถงหน้าเพื่อรับราชโองการด้วยความฮึกเหิมลำพองใจ ถึงขั้นเตรียมซองแดงไว้ให้อวี้กงกงเรียบร้อยแล้ว

เขายังเรียกทุกคนในจวนมารวมตัวกัน เพื่อให้ได้เห็นกับตาว่าเขาจะได้เลื่อนตำแหน่งอย่างไร

คนทั้งจวนคุกเข่าลงต่อหน้าอวี้กงกงพร้อมเพรียงกัน รอคอยให้อวี้กงกงอ่านราชโองการ

ทว่า…

สีหน้าของอวี้กงกงกลับเย็นชา สายตาไร้ระลอกคลื่นแห่งอารมณ์ใดๆ

ราวกับกำลังมองดูกลุ่มคนที่ตายไปแล้ว

เขาเริ่มอ่านราชโองการ "โดยโองการแห่งสวรรค์ ฮ่องเต้มีพระบรมราชโองการ จวนโหวจิ่งอันจิตใจคดโกงคิดมิชอบ ไม่เพียงลบหลู่พระเกียรติราชวงศ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่สำนึกผิด ยังส่งมือสังหารชราลอบเข้าวังเพื่อล่วงเกินฝ่าบาท

ให้ถอดถอนบรรดาศักดิ์จวนโหวจิ่งอัน นับจากนี้ไปให้เปลี่ยนชื่อเป็นจวนเซี่ย!"

สิ้นเสียงประกาศ!

ทุกคนต่างนิ่งอึ้งอยู่กับที่!

เซี่ยจิ้นอันเบิกตากว้าง แข้งขาอ่อนยวบ "ท่านว่าอย่างไรนะ ถอดถอนบรรดาศักดิ์หรือ ฝ่าบาทโปรดให้ความเป็นธรรมด้วยพ่ะย่ะค่ะ!

พวกเราไม่ได้ส่งมือสังหารเข้าวังนะขอรับ!"

สถานการณ์ของจวนโหวก็ย่ำแย่อยู่แล้ว ต่อให้เขาโง่เง่าเพียงใดก็คงไม่หาที่ตายเองหรอก!

แล้วยังจะส่งมือสังหารแก่ชราไปเนี่ยนะ

ต่อให้ฆ่าฮ่องเต้ได้จริงแล้วจะอย่างไรเล่า

บัลลังก์ก็ไม่มีทางตกมาถึงมือเขาอยู่ดี!

พวกเขาจะกล้าทำเรื่องพรรค์นี้ได้อย่างไรกัน!

ต้องมีคนใส่ร้ายแน่ๆ!

แล้วฝ่าบาทยังทรงเชื่ออีก!

เขาคุกเข่าคลานเข้าไปกอดขาอวี้กงกงไว้ "อวี้กงกง ข้าต้องการเข้าเฝ้าฝ่าบาท ได้โปรดเถิดขอรับ ให้ข้าได้เข้าเฝ้าฝ่าบาทสักครั้ง!

ต้องมีคนใส่ร้ายจวนโหวแน่ๆ!

อ้อ ข้ารู้แล้ว ต้องเป็นตระกูลหลิวแน่ หลิวหว่านจะขอหย่าแต่ข้าไม่ยินยอม นางก็เลยให้ตระกูลหลิววางแผนใส่ร้ายข้า!

อวี้กงกง ได้โปรดเถิดขอรับ ให้ข้าได้เข้าเฝ้าฝ่าบาท จวนโหวถูกใส่ร้ายจริงๆ นะขอรับ!"

น้ำเสียงของเซี่ยจิ้นอันสั่นเครือ แทบจะร่ำไห้ออกมาอยู่รอมร่อ!

เขาถูกปลดจากตำแหน่งขุนนาง เดิมทียังมีบรรดาศักดิ์ซื่อจื่ออยู่ บัดนี้แม้แต่สิ่งนี้ก็ไม่เหลือแล้ว

เช่นนั้นต่อไป เขาจะต่างอะไรกับชาวบ้านตาดำๆ เล่า

เขาจะต้องถูกผู้คนดูหมิ่นถิ่นแคลน บิดาและบรรพบุรุษจะต้องก่นด่าเขาแน่!

เขาช่างทรยศต่อหยาดเหงื่อแรงกายของบรรพชนตระกูลเซี่ยเสียจริง รากฐานของจวนโหวจะมาพังทลายลงในมือเขาไม่ได้นะ!

อวี้กงกงสะบัดเท้าถีบเขาออกไปเบาๆ แล้วดัดเสียงแหลมพูดขึ้น "รับราชโองการเถิด คุณชายเซี่ย!"

คำว่าคุณชายเซี่ยทำเอาเซี่ยจิ้นอันรู้สึกหนาวเหน็บตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เขารับราชโองการมาพลางอ้อนวอนว่า

"จวนโหวถูกใส่ร้ายจริงๆ ขอรับ! ข้าจะถวายฎีกา ข้าจะลบล้างมลทินให้ได้!"

อวี้กงกงแค่นยิ้มเย็นชา

"ใส่ร้ายหรือ เจ้ากล้ากังขาการตัดสินพระทัยของฝ่าบาทเชียวหรือ ตัวข้าจะบอกอะไรให้ เมื่อคืนนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าบ้านเจ้าหายไปไหนมาเล่า"

ใบหน้าของเซี่ยจิ้นอันซีดเผือดลงทันที

เมื่อคืนนี้ ท่านย่าโดนผีเข้า

นางสลัดพวกบ่าวไพร่ทิ้งแล้ววิ่งหนีไปที่ใดก็ไม่รู้!

จนถึงตอนนี้ก็ยังไร้ร่องรอย!

หรือว่า นางจะไปลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้จริงๆ

พอคิดถึงจุดนี้ เซี่ยจิ้นอันก็ตื่นตระหนกจนขวัญหนีดีฝ่อ ท่านย่าของเขาจะต้องถูกสิ่งอัปมงคลครอบงำแน่ๆ!

เขาต้องไปตามไต้ซือหยวนทง ให้ไต้ซือหยวนทงไปกราบทูลฝ่าบาท!

"ฮึ คุณชายเซี่ย อย่าหาว่าตัวข้าไม่เตือนเลยนะ ในจวนนี้มีคนที่เจ้าแตะต้องไม่ได้อยู่ ส่วนเรื่องถวายฎีกา ตัวข้าแนะนำให้เจ้าคิดดูให้ดีเสียก่อนค่อยพูด

ฮูหยินผู้เฒ่าที่ถูกสั่งกักบริเวณชั่วชีวิต คนจวนโหวกลับกล้าปล่อยให้นางออกไป ไปที่ไหนไม่ไป กลับไปโผล่อยู่ต่อหน้าพระพักตร์ฝ่าบาท!

พวกเจ้าเห็นพระบารมีของราชวงศ์เป็นอะไร การถอดถอนบรรดาศักดิ์นับเป็นการลงโทษที่เบาที่สุดของฝ่าบาทแล้ว หากไม่ใช่เพราะท่านโหวรบอยู่ข้างนอก ครอบครัวพวกเจ้าคงถูกริบทรัพย์ประหารทั้งตระกูลไปแล้ว!"

หากไม่ใช่เพราะฝ่าบาททรงคำนึงถึงคุณหนูหว่านหว่านและหลิวหว่าน ก็คงสั่งตัดหัวคนทั้งตระกูลเซี่ยในข้อหาลอบปลงพระชนม์ไปนานแล้ว

แต่เซี่ยจิ้นอันเป็นถึงบุรุษอกสามศอก กลับคิดจะโยนความผิดให้ภรรยาของตนเอง

อวี้กงกงแอบเหยียดหยามอยู่ในใจ

ตนเองยังดูมีความเป็นชายมากกว่าเซี่ยจิ้นอันตั้งเยอะ

เซี่ยจิ้นอันทรุดนั่งหมดเรี่ยวแรงอยู่ตรงนั้น เขาเอ่ยถาม "ขอกราบเรียนกงกง แล้วท่านย่าของข้าเล่าขอรับ"

"ตัวข้าจะไปรู้ได้อย่างไร เจ้าลองไปตามหาดูสิ ไม่แน่อาจจะมีผู้สูงศักดิ์ช่วยเจ้าหาเจอก็ได้นะ!"

อวี้กงกงแค่นเสียงฮึ จีบนิ้วกรีดกรายแล้วหมุนตัวเดินจากไป

การมาเยือนครานี้ ทำให้เขารู้สึกภาคภูมิใจยิ่งนัก

ที่แท้ ในใต้หล้านี้ก็มีบุรุษที่สู้ขันทีไม่ได้อยู่จริงๆ ด้วย

เมื่อผู้คนต่างแยกย้ายกันไปหมดแล้ว

เซี่ยจิ้นอันนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นเพียงลำพัง มองดูจวนโหวจิ่งอันที่เคยรุ่งโรจน์ บัดนี้กลับเงียบเหงาวังเวง

พอบ่าวไพร่จะเปลี่ยนป้ายชื่อเป็นจวนเซี่ย เขาก็ร้องไห้วิ่งเข้าไปขัดขวาง

ทำไมกัน เขาทำอะไรผิดไปหรือ!

เหตุใดจวนโหวถึงต้องพังพินาศลงในมือของเขาด้วย!

เรื่องมันเริ่มผิดพลาดตั้งแต่เมื่อไรกันแน่!

เขาเสียใจจนกระเพาะบิดเกร็งเจ็บปวดเป็นระลอก ร่างทั้งร่างทรุดโทรมแทบแหลกสลาย

หลิวหว่านรู้เรื่องนี้เข้า ก็หันไปมองเจ้าตัวเล็กที่กำลังแทะน่องไก่กินจนหน้าตามันเยิ้ม!

ตอนนี้เด็กทารกอายุได้ขวบหนึ่งแล้ว ฟันยังขึ้นไม่ครบดี แต่กลับชอบกินเหลือเกิน หน้ากลมๆ เล็กๆ ของนางยังเล็กกว่าน่องไก่เสียอีก

หลิวหว่านเอ่ยถามนาง "เจ้าเกลี้ยกล่อมให้ฮูหยินผู้เฒ่าเข้าวังได้อย่างไรหรือ"

ใบหน้าที่กำลังแทะน่องไก่อยู่ชะงักไปเล็กน้อย เซี่ยหว่านหว่านก้มหน้าลงอย่างเอียงอายพลางซ่อนน่องไก่ไว้ข้างหลัง

"หนู…มะ ฮู้เยย"

【อ้าว เมื่อวานท่านแม่หลับไปแล้วไม่ใช่เหรอ】

【นางรู้ได้ยังไงว่าหนูแอบไปเรือนฉือซ่านถังมาน่ะ】

【เฮ้อ โหมดคุ้มครองมือใหม่นี่ใช้กับท่านแม่ไม่ได้ผลเลยแฮะ!】

สมองน้อยๆ ของนางเกิดการต่อสู้อย่างดุเดือด กำลังคิดว่าจะปิดบังเรื่องนี้อย่างไรดี

ทันใดนั้น หลิวหว่านก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่จนหลุดขำออกมา

"กินไปเถอะ แม่ไม่แย่งน่องไก่ของเจ้าหรอก!"

เซี่ยหว่านหว่านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หยิบน่องไก่ออกมาแทะต่อเงียบๆ ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความพึงพอใจ

【ดีจัง หลอกท่านแม่ได้แล้วสิเนี่ย แหะๆ】

หลิวหว่านพยายามกลั้นยิ้มอย่างสุดความสามารถ

คราวนี้ลูกสาวตัวน้อยช่วยเหลือนางไว้ได้มากจริงๆ

ยามนี้ตระกูลเซี่ยตกต่ำถึงขีดสุดแล้ว ถึงเวลาที่นางต้องลงมือทำอะไรบางอย่างเสียที

แม่นมชิ่งนำจดหมายข่าวมาส่ง บอกว่าฮูหยินผู้เฒ่าถูกองค์หญิงใหญ่กักบริเวณและดูแลเอาไว้ที่เรือนรับรองคณะทูต

นางจึงสั่งให้สาวใช้หน้าตาไม่คุ้นเคยหลายคนไปส่งข่าวให้เซี่ยจิ้นอัน หลังจากลังเลอยู่นาน นางก็ให้แม่นมชิ่งนำจดหมายอีกฉบับไปส่งให้อ๋องเก้า

นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่นางขอความช่วยเหลือจากอ๋องเก้าแล้ว

จะสำเร็จหรือล้มเหลว ก็ขึ้นอยู่กับคราวนี้แหละ

เมื่อจัดการเรื่องเหล่านี้เสร็จสิ้น พอนึกขึ้นได้ว่าอีกไม่กี่วันเซี่ยจื่อมู่จะต้องเข้าสนามสอบแล้ว นางรู้สึกไม่วางใจ จึงเคี่ยวซุปบำรุงเป็นพิเศษแล้วไปหาเขา

เพื่อจะได้รับฟังแผนการของจื่อมู่ด้วย

จื่อมู่มองดูหนังสือที่วางเต็มชั้นจนแน่นผนังด้านหลังตนเองด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

"ท่านแม่ วางใจเถิดขอรับ ลูกจะไม่ทำให้ท่านแม่ผิดหวังอย่างแน่นอน!"

หนังสือทั้งหมดที่นี่ ล้วนเป็นท่านแม่ที่ซื้อหามาให้เขาทั้งสิ้น! ทั้งค่าใช้จ่ายและการเล่าเรียนศึกษาด้วย

ชั่วชีวิตนี้เขาจะมีหลิวหว่านเป็นมารดาเพียงคนเดียวเท่านั้น!

ค่ำคืนนี้ หลิวหว่านยังได้พูดคุยกับเขาอีกหลายเรื่อง

ทางด้านเซี่ยจิ้นอัน เมื่อรู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าอยู่กับองค์หญิงใหญ่ ทั้งร่างก็ตื่นเต้นดีใจเป็นล้นพ้น

"ดียิ่งนัก ดีเหลือเกิน ต้องเป็นโหรวโหรวที่ไปขอร้องให้องค์หญิงใหญ่ช่วยท่านย่าไว้แน่ๆ!"

"ข้าจะไปเข้าพบองค์หญิงใหญ่ แล้วรับพวกนางกลับบ้าน!"

"จริงสิ อุ้มไหวซานไปด้วย!"