บทที่ 98 ท่านลุงฮ่องเต้ตกใจกลัวจนกลายเป็นเจ้าตัวงอแงไปเสียแล้ว

ภายในเรือนฉือซ่านถัง ฮูหยินผู้เฒ่ากำลังบิดตัวเลื้อยคลานอย่างน่าสะพรึงกลัว ใบหน้าแก่ชราเหยเกหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง "อาฮ่าๆ อ่าาาาา"

นางควบคุมตนเองไม่ได้ แขนขาทั้งสี่แนบพื้น เลื้อยบิดไปมาประหนึ่งหนอนตัวอ้วน คลานมุ่งหน้าออกไปนอกประตู

บรรดาแม่นมและสาวใช้ต่างพากันปิดหน้าร้องกรี๊ด เดินตามห่างๆ ไม่มีใครกล้าเข้าไปแตะต้องฮูหยินผู้เฒ่าแม้แต่คนเดียว

เพราะขืนแตะโดนตัวเข้า ฮูหยินผู้เฒ่าก็จะส่งยิ้มชวนขนลุกให้ ซ้ำร้ายยังจะโผเข้าใส่แล้วบิดตัวไปมาบนร่างพวกนางอีกด้วย

"กรี๊ดดด! รีบไปตามท่านอาจารย์มาเร็วเข้า ฮูหยินผู้เฒ่าโดนผีเข้าแล้ว!"

เมื่อเห็นว่าฮูหยินผู้เฒ่าหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ทั้งยังคลานไปไกลขึ้นเรื่อยๆ บ่าวไพร่หลายคนก็ลนลานทำอะไรไม่ถูก ได้แต่วิ่งตามไปพลางร่ำไห้ไปพลาง!

ให้ตายสิ ทำงานรับใช้ในเรือนฉือซ่านถังนี่ไม่เคยได้อยู่อย่างสงบสุขเลยสักวัน

ความปรารถนาอยากไถ่ตัวออกไปพุ่งแตะจุดสูงสุดแล้วในตอนนี้!

น่ากลัวเกินไปแล้ว!

ยัยแก่นี่น่ากลัวเกินไปแล้ว ฮือๆ!

ณ ห้องทรงพระอักษร

ฮ่องเต้ทรงขมวดคิ้วพลางยกมือกุมขมับ รับฟังรายงานจากเหล่าขุนนางเรื่องความเคลื่อนไหวของจ่างกงจู่แห่งแคว้นหนานเหมย

"ซั่วชินหวังมารายงานเจิ้นแล้วว่า จ่างกงจู่อยากให้เขาช่วยทูลขอร้องต่อหน้าเจิ้น เพื่อขอยกเมืองชิงลี่ให้นาง"

เหล่าขุนนางต่างสบตากันไปมา

"ทว่า… จอกแก้วหลิวหลีทองหยกที่แคว้นหนานเหมยส่งมา จำต้องส่งคืนกลับไปด้วยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"

รับเอาสมบัติล้ำค่าคู่บ้านคู่เมืองของเขามาแล้ว แต่กลับไม่ยอมมอบผลประโยชน์อันใดตอบแทนแก่แคว้นหนานเหมยเลยแม้แต่น้อย บรรดาขุนนางจึงรู้สึกว่าดูไม่ค่อยเหมาะควรเท่าใดนัก!

ฮ่องเต้ตบโต๊ะดังปัง!

“ไม่ใช่ของพวกมันสักหน่อย ไยต้องคืนไปด้วยเล่า”

นี่มันของเสี่ยวหว่านหว่านชัดๆ ของเสี่ยวหว่านหว่านก็ย่อมเป็นของน้องเก้า

และของของน้องเก้า ก็คือของของแคว้นต้าเซี่ย!

อีกทั้งข้างในนั้นยังบรรจุเถ้ากระดูกของท่านปรมาจารย์แห่งสำนักเสี่ยวหว่านหว่านเอาไว้ หากปล่อยทิ้งไว้ที่แคว้นหนานเหมยต่อไปก็เสียมารยาทเกินไปแล้ว

สร้างศาลบรรพชนในแคว้นต้าเซี่ยให้ท่านปรมาจารย์ผู้เฒ่า ให้ผู้คนนับหมื่นกราบไหว้บูชาไม่ดีกว่าหรือไร

มีสิทธิ์อะไรต้องยกให้แคว้นหนานเหมย!

มีสิทธิ์อะไรกัน!

แม้ฮ่องเต้จะทรงคิดเช่นนี้ แต่ก็มิได้เอ่ยปากออกมา

ในฐานะที่ทรงเป็นเจ้าแผ่นดิน ย่อมต้องมีมารยาทตอบแทนไปตามธรรมเนียม ทว่าก็ไม่อยากให้พวกมันได้ประโยชน์ฝ่ายเดียวเปล่าๆ ปลี้ๆ

พวกมันบังอาจดูแคลนแคว้นต้าเซี่ย ซ้ำยังคิดจะลงมือกับไทเฮาและลิ่งไท่เฟยอีก!

หากส่งอะไรไปทำให้พวกมันตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อได้ก็คงจะดีไม่น้อย!

ทันใดนั้น ฮ่องเต้ก็พลันเกิดความคิดขึ้นมา จึงตรัสกับเหล่าขุนนางว่า

“พวกมันอยากได้ผลประโยชน์ก็ให้ไปสิ! พวกเจ้าไปตระเตรียมของดีประจำแคว้นต้าเซี่ย ของประหลาดพิสดารส่งกลับไปสักหน่อย!”

“ยิ่งน่ากลัวเท่าไรได้ก็ยิ่งดี!”

เหล่าขุนนางมองฮ่องเต้อย่างลำบากใจ สีหน้าบอกบุญไม่รับประหนึ่งคนท้องผูกมาแรมปี

“อย่างเช่นสิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“เจิ้นจะไปรู้ได้อย่างไร! เรื่องแค่นี้พวกเจ้ายังคิดไม่ออก เจิ้นจะเลี้ยงพวกเจ้าไว้ทำไมกัน!”

ฮ่องเต้แค่นเสียงฮึ โยนฎีกาในมือทิ้งอย่างไม่ไยดี

“ออกไปคิดมาให้เจิ้น คิดไม่ออกก็ไม่ต้องกลับมา!”

เมื่อเห็นเหล่าขุนนางล่าถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ

ฮ่องเต้ก็หยิบคันฉ่องทองแดงบานเล็กออกมาจากอกเสื้อ ลูบรอยย่นรูปอักษรชวนตรงหว่างคิ้วของตน

เห็นหรือไม่เล่า รอยย่นบนหน้าเจิ้นก็เกิดจากไอ้พวกไร้ประโยชน์พวกนี้ทำโมโหนี่แหละ

บ้าเอ๊ย เสียดายใบหน้าหล่อเหลาของเจิ้นชะมัด!

ไอ้พวกเศษสวะ คิดของดีประจำแคว้นที่ชวนตกใจกลัวแค่นี้ยังไม่ได้ มีประโยชน์อะไรกัน

ยังจะต้องให้เจิ้นมานั่งคิดอีกหรือ

หากเจิ้นคิดออก คงจับจวนโหวจิ่งอันมัดรวมส่งไปแล้ว เพราะคนบ้านนั้นน่ากลัวกันทั้งตระกูล

“โธ่ ฝ่าบาท เสวยชาเก๊กฮวยดับร้อนสักนิดเถิดพ่ะย่ะค่ะ” อวี้กงกงประคองถ้วยชาเข้ามาปลอบประโลม

ฮ่องเต้วางคันฉ่องลง “เจ้าว่า เจ้าเด็กน้อยหว่านหว่านคนนั้น ไยจึงยังไม่มาทูลขอรางวัลจากเจิ้นเสียทีเล่า”

นางมิใช่ว่าอยากได้บรรดาศักดิ์หรอกหรือ

เจิ้นก็พร้อมจะมอบให้นางแล้ว ใครบอกกันว่าเด็กหญิงตัวน้อยวัยขวบเดียวจะมีบรรดาศักดิ์ไม่ได้

เขาอยากเจอเสี่ยวหว่านหว่าน จากนั้นก็ไปนอนฝังอยู่ใต้ต้นปะการังพร้อมกับนาง อ่อนวัยลงสักสิบปี กลายเป็นบุรุษที่หล่อเหลาที่สุดในแคว้นต้าเซี่ย!

“ฝ่าบาททรงดำริเรื่องบรรดาศักดิ์ของคุณหนูหว่านหว่านไว้แล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ” อวี้กงกงทูลถาม

“คิดไว้แล้ว เจิ้นเฝ้าคำนึงถึงนางตลอดเวลา นึกอยู่ว่าจะส่งของขวัญอะไรให้นางดี แคว้นต้าเซี่ยสงบร่มเย็นได้ถึงเพียงนี้ ล้วนเป็นเพราะหว่านหว่านทั้งสิ้น”

“ไม่รู้ว่าหว่านหว่านจะคิดถึงเจิ้นบ้างหรือไม่”

“ไม่รู้ว่าหว่านหว่านจะส่งของขวัญให้เจิ้นบ้างหรือเปล่า!”

ฮ่องเต้ทรงทอดถอนพระทัย บุตรสาวที่ดีปานนี้ กลับมิใช่บุตรสาวของพระองค์เอง

เฮ้อ

หางคิ้วของอวี้กงกงกระตุก รีบทูลปลอบว่าต้องเป็นเช่นนั้นแน่พ่ะย่ะค่ะ พร้อมทูลเชิญให้ฝ่าบาทเสด็จไปทรงพักผ่อน ค่ำคืนนี้หนุนหมอนให้สูงเข้าไว้ บางทีอาจจะได้รับของขวัญจากคุณหนูหว่านหว่านก็ได้!

ฮ่องเต้จึงจำต้องเข้าบรรทมทั้งชุดทรง!

พระองค์ทรงเชื่อฟังคำพูดของอวี้กงกงจริงๆ หนุนหมอนเสียสูงลิ่ว

พลางวาดฝันอย่างมีความสุขว่าหว่านหว่านจะเตรียมของขวัญสิ่งใดไว้ให้ตนกันนะ!

ทว่าในเวลานั้นเอง ด้านนอกก็พลันเกิดเสียงไหวติงอันชวนขนพองสยองเกล้า

ฮ่องเต้หันพระพักตร์ไปทอดพระเนตร ก็เหลือบไปเห็นเงาดำกำลังเลื้อยคลานอยู่ตรงริมหน้าต่าง

เงาดำนั้นพลันอันตรธานหายไป พระองค์จึงทรงผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก

แต่พอลืมตาขึ้นมาอีกครา ก็เห็นหญิงชราผู้หนึ่งกำลังส่งยิ้มเย็นยะเยือก เลื้อยคลานเข้ามาทางหน้าต่าง

กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นดังกร๊อบแกร๊บ ทั้งยังส่งเสียงหัวเราะใส่พระองค์อย่างน่าสะพรึงกลัว “เคี้ยกๆ”

ฮ่องเต้ตกใจสะดุ้งตัวลอยสูงสามเชียะ

วิญญาณแทบจะหลุดลอยออกจากร่าง

พระองค์ทรงยกพระหัตถ์ปิดพระพักตร์พลางแผดเสียงร้องลั่น “ทหาร! มีมือสังหาร!”

อวี้กงกงนำองครักษ์หน้าพระที่นั่งพุ่งพรวดเข้ามา ก็เห็นหญิงชราผู้หนึ่งกำลังบิดตัวเลื้อยคลานไล่ตามฮ่องเต้อย่างน่าขนลุก

ฮ่องเต้ทรงวิ่งหนีจนเท้าแทบไม่ติดพื้น กลัวจนแทบจะกันแสงออกมาอยู่รอมร่อ

“คิกๆ เคี้ยกๆ ฮ่าๆ”

หญิงชราส่งเสียงหัวเราะชวนสยองขวัญ ใช้แขนขาทั้งสี่คลานไล่กวดฮ่องเต้ไปติดๆ

ฮ่องเต้วิ่งเตลิดอยู่เบื้องหน้า วิญญาณบินว่อนตามอยู่เบื้องหลัง

พระองค์หนี นางไล่กวด พระองค์ไม่อาจบินหนีไปไหนพ้น!

ในจังหวะที่หญิงชรากำลังจะโผเข้าใส่พระองค์ องครักษ์หน้าพระที่นั่งก็ทะยานตัวเข้ามา ถีบเปรี้ยงเข้าใส่หญิงชราในทันที

ทว่าใครจะไปคาดคิด หญิงชรากลับตาเป็นประกายด้วยความละโมบ คว้ากอดขาขององครักษ์หน้าพระที่นั่งไว้แน่นหมับ

ทั้งยังส่งเสียงหัวเราะชวนวิปริตและน่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก

องครักษ์หน้าพระที่นั่ง: บัดซบเอ๊ย ยัยแก่โรคจิตที่ไหนวะเนี่ย! ไปตายซะเถอะ!

เขายกกระบี่ขึ้นหมายจะฟันนางให้ขาดสะพายแล่ง

ทว่าอวี้กงกงกลับร้องตะโกนลั่นขึ้นมาเสียก่อน “นี่มันฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนโหวจิ่งอันมิใช่หรือ!”

องครักษ์หน้าพระที่นั่ง: …

เขาจำต้องสะกดกลั้นโทสะไว้ แล้วฟาดฝ่ามือใส่กะโหลกของหญิงชราไปหนึ่งฉาด

หญิงชราถูกตบจนกระเด็น กลิ้งหลุนๆ เลื้อยคลานมึนงงอยู่กับพื้น

อวี้กงกงจึงสั่งให้คนไปตักน้ำเย็นมาหนึ่งถังใหญ่ สาดโครมเข้าใส่ศีรษะของหญิงชราจนเปียกโชกไปทั้งตัว

ยันต์ที่แปะอยู่บนร่างเมื่อเปียกน้ำก็ค่อยๆ เสื่อมฤทธิ์ลง

ฮ่องเต้ยังคงหลบอยู่ด้านหลังอวี้กงกง ทรงยกมือปิดพระพักตร์สะอื้นไห้

คราวนี้ ฮ่องเต้ผู้เกรียงไกรและน่าเกรงขาม ถึงกับถูกขู่ขวัญจนกลายเป็นคนขี้แยไปเสียแล้ว!

จวนโหวจิ่งอันบัดซบ เจิ้นจะจัดการพวกเจ้าให้สิ้นซาก ฮือๆ

พระองค์ทรงร่างราชโองการด้วยเพลิงโทสะ เดิมทีหมายจะสั่งประหารทั้งตระกูล แต่อวี้กงกงช่วยเกลี้ยกล่อมให้ทรงใจเย็นลง นึกถึงคุณหนูหว่านหว่านเอาไว้พ่ะย่ะค่ะ!

เพื่อเห็นแก่หว่านหว่าน ฮ่องเต้จึงยอมเปลี่ยนราชโองการเป็นสั่งริบบรรดาศักดิ์ของจวนโหวจิ่งอันแทน!

วันรุ่งขึ้น

ฮูหยินผู้เฒ่าก็ถูกส่งตัวไปให้จ่างกงจู่แห่งแคว้นหนานเหมยตามพระราชโองการ ในฐานะของดีประจำแคว้นอันน่าสะพรึงกลัว

แม้แต่หีบห่อก็ไม่ได้จัดทำให้ บนเสื้อผ้าถูกเขียนกำกับไว้โต้งๆ ว่าเป็นของดีหนึ่งเดียวของแคว้นต้าเซี่ย แล้วส่งตรงไปยังสถานทูตทันที

“ฝ่าบาทมีรับสั่ง หญิงชราผู้นี้ในยามค่ำคืนสามารถสื่อสารกับทวยเทพได้ ถือเป็นร่างทรงเทวะแห่งแคว้นต้าเซี่ยของเรา ขอให้จ่างกงจู่ช่วยดูแลต้อนรับร่างทรงเทวะของเราให้ดีด้วยเล่า”

จ่างกงจู่: …

เมื่อเห็นหญิงชราที่นอนหมดสติหายใจรวยรินอยู่ตรงหน้าก็นิ่งอึ้งจมสู่ห้วงความคิด

หรือว่าที่ตอนนี้นางยังไม่ฟื้น เป็นเพราะวิญญาณกำลังล่องลอยไปเยือนแดนสวรรค์กันแน่

ฮ่องเต้ยังทรงให้อวี้กงกงนำราชโองการริบบรรดาศักดิ์ฉบับนั้น เดินทางไปยังจวนโหวจิ่งอันเพื่อประกาศราชโองการ

เวลานี้เซี่ยจิ้นอันกำลังอ้อนวอนหลิวหว่าน ขอให้นางช่วยพาตัวหลี่ซื่อออกมา

หลิวหว่านปฏิเสธเขาอย่างไร้เยื่อใย ซ้ำยังกล่าวว่าหากเขายอมเขียนหนังสือหย่ามาให้ นางจะลองพิจารณาดูอีกที

เซี่ยจิ้นอันสติแตก ตวาดลั่นด้วยความโกรธแค้น “ข้าไม่มีวันยอมปล่อยเจ้าไปหรอก! เจ้ารังเกียจที่ตอนนี้ข้าไร้ตำแหน่งขุนนางแล้วใช่หรือไม่!”

“ข้าจะบอกให้เจ้ารู้ไว้ ไม่ช้าก็เร็วฝ่าบาทจะต้องทรงเห็นความจงรักภักดีของจวนโหวจิ่งอันแน่ รอให้ข้าลบล้างมลทินได้เมื่อใด ข้าจะทำให้เจ้าต้องเสียใจอย่างแน่นอน!”

ขณะกำลังด่าทออยู่นั้น ก็มีคนเข้ามารายงานว่าราชโองการมาถึงแล้ว โดยมีอวี้กงกงเป็นผู้นำมาส่งด้วยตนเอง

เซี่ยจิ้นอันเผยสีหน้าปลาบปลื้มยินดี ฝ่าบาทต้องทรงสืบทราบความจริงแล้วเป็นแน่ ถึงได้จะคืนตำแหน่งขุนนางให้แก่เขา!

ในที่สุดเขาก็จะได้เห็นตะวันพ้นม่านเมฆเสียทีหรือนี่!

“ฮ่าๆ หลิวหว่าน เจ้ารอเสียใจได้เลย!”

“ข้าอยากจะรู้นัก หากข้าได้เลื่อนขั้นขึ้นมา เจ้าจะยังอยากหย่ากับข้าอยู่อีกหรือไม่!”

เขาจัดแจงเสื้อผ้าอาภรณ์ด้วยความกระหยิ่มใจ แล้วรีบออกไปคุกเข่ารับราชโองการ