บทที่ 97 หลี่ซื่อกับอาสี่ตีกันแล้วนะ

เซี่ยจิ้นชิวชี้หน้าหลี่ซื่อแล้วด่ากราด

"หลี่ซื่อ! เจ้ารู้หรือไม่ว่ายาในห้องยาของข้าล้ำค่าเพียงใด เจ้าหยิบไปไม่กี่ห่อข้าจะไม่ว่าสักคำ แต่นี่เจ้าเล่นกวาดห้องยาของข้าจนเกลี้ยง!"

"แล้วข้าจะเอายาที่ไหนมารักษาโรค หลี่ซื่อ เจ้าอยากให้ข้าตายใช่หรือไม่!"

หลี่ซื่อถึงกับมึนงงไปหมด

นางหยิบไปแค่ยาพิษสองห่อนั้นเอง

ใครไปกวาดห้องยาของมันจนเกลี้ยงกัน!

"เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด!" นางตวาดกลับ "ข้าก็แค่เอาไปสองห่อ ใครไปขโมยสมุนไพรของเจ้ากัน!"

ทว่าเซี่ยจิ้นชิวโกรธจนเจ็บแปลบไปทั้งขั้วหัวใจ

ยาสมุนไพรพวกนั้น เขาอุตส่าห์เก็บไว้ต่อชีวิตตัวเองแท้ๆ ครั้งนี้หลี่ซื่อล้ำเส้นเขาเกินไปแล้วจริงๆ!

"ถ้าไม่ใช่เจ้าเอาไป หรือว่าจะเป็นโหย่วเยี่ยนเอาไปล่ะ! เมื่อวานมีแค่เจ้าคนเดียวที่เข้าไปในห้องยา!"

"ท่านแม่บุญธรรม ข้าช่วยทำเรื่องให้ท่านตั้งไม่น้อย ไม่นึกเลยว่าท่านจะเป็นคนเช่นนี้ ถึงได้มาคิดร้ายกับข้าได้ลงคอ!"

หากมิใช่เพราะตอนนี้ร่างกายอ่อนแอ เซี่ยจิ้นชิวคงลงไม้ลงมือไปนานแล้ว "ต่อไปนี้ข้าจะไม่ช่วยท่านทำอะไรอีกแล้ว!"

หลี่ซื่อเองก็ทั้งอับอายทั้งโมโห "ข้าไม่ได้เอาไป! เจ้าลูกทรพี บังอาจมาปรักปรำข้า!"

"ข้าปรักปรำเจ้าหรือ? เช่นนั้นเจ้ากล้าให้ข้าไปค้นที่เรือนของเจ้าหรือไม่ล่ะ!"

เซี่ยจิ้นชิวไม่เข้าใจเลยจริงๆ อย่างไรก็เคยเป็นถึงนายหญิงใหญ่ของจวนแท้ๆ เหตุใดสันดานถึงได้ละโมบโลภมากจนน่าเกลียดน่าชังเพียงนี้

กระทั่งยาสมุนไพรต่อชีวิตของเขา นางก็ยังหน้าด้านขโมยไปได้!

"ห้องของข้าเพิ่งถูกคนลอบวางระเบิดไป เจ้าจะไปค้นก็ไปสิ! หากค้นเจออะไรเข้าล่ะก็ ข้าจะโขกศีรษะให้เจ้าเลย!"

หลี่ซื่อเดินพลางด่าพลาง กวักมือเรียกคนแล้วมุ่งหน้าตรงไปยังเรือนของตนทันที!

เซี่ยจิ้นชิวเบนสายตาไปมองจงโหย่วเยี่ยนที่ยืนอยู่ด้านข้าง

จงโหย่วเยี่ยนยิ้มเยาะ "สมุนไพรพวกนั้นของเจ้า ร้านยาตระกูลจงของข้ามีถมเถไป สำหรับข้าแล้วมันก็แค่เศษขนวัวเส้นเดียว มิสู้เจ้าคุกเข่าอ้อนวอนข้า ข้าจะชดเชยให้เจ้าเอง เป็นอย่างไรเล่า"

"เช่นนี้เจ้าก็ไม่ต้องแตกหักกับหลี่ซื่อแล้ว!"

คำพูดเพียงประโยคเดียว ลบล้างความน่าสงสัยไปจนหมดสิ้น

เซี่ยจิ้นชิวกัดฟันกรอด "ใครจะไปต้องการเศษทานจากเจ้ากัน! ไป ไปค้นที่เรือนของหลี่ซื่อ!"

หลี่ซื่อสบถก่นด่าไปตลอดทางจนถึงเรือนของตน "ค้นสิ! หลังคาห้องข้าถูกระเบิดกระจุยไปแล้ว จะไปซ่อนอะไรไว้ได้อีก! หากค้นไม่เจอ ข้าจะสั่งสอนพวกเจ้าให้สาสม!"

นางถูกคนปรักปรำ พอมาเห็นห้องนอนที่ไร้หลังคาก็ยิ่งหงุดหงิดใจเข้าไปใหญ่!

แต่ทว่า!

บ่าวชายสองสามคนกลับขุดหีบใส่สมุนไพรออกมาได้หีบหนึ่งจากห้องใต้ดินหลังเรือนของหลี่ซื่อ โดยอาศัยการส่งสัญญาณบอกใบ้ของเสี่ยวฝูซิง!

หลี่ซื่อหน้าถอดสีทันที!

"มีคนจงใจเอามาวางไว้ที่นี่เพื่อใส่ร้ายข้า!"

มุมปากของเซี่ยจิ้นชิวกระตุก เขาหมดความอดทนแล้วจริงๆ!

เขาหันขวับไปแล้วฟาดฝ่ามือใส่หน้าหลี่ซื่อฉาดใหญ่!

หลี่ซื่อถูกตบจนหน้าหงาย มึนงงไปหมด

"เจ้ากล้าตบข้าหรือ เจ้าลูกทรพี!"

"ข้าไม่ใช่ลูกของเจ้า! หลี่ซื่อ เจ้าขโมยยาสมุนไพรของข้าก็เท่ากับจะเอาชีวิตข้า ตบเจ้าแค่ฉาดเดียวยังนับว่าปรานีไปด้วยซ้ำ! ยังจะมาแถน้ำขุ่นๆ อีก เจ้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าแม้แต่หีบใบนี้ก็ยังเหมือนกับหีบที่หายไปจากห้องยาของข้าไม่มีผิดเพี้ยน!"

หลี่ซื่อจนด้วยหลักฐาน นางพยายามแก้ต่างอย่างร้อนรน น้ำเสียงกระโชกโฮกฮาก

ตอนนั้นเอง บ่าวรับใช้ชายหลายคนก็ยกหีบสมุนไพรอีกใบขึ้นมาจากห้องใต้ดิน เมื่อเปิดออกดู ข้างในถึงกับมีโสมร้อยปีอยู่ด้วย!

นั่นเป็นของที่เซี่ยจิ้นชิวต้องใช้เพื่อต่อชีวิตแท้ๆ!

เซี่ยจิ้นชิวเดือดดาลจนควันออกหู เปิดฉากลงไม้ลงมือกับหลี่ซื่อด้วยตนเอง!

หลี่ซื่อก็ไม่คิดจะทนอีกต่อไป คว้าข้าวของใกล้มือได้ก็สวนกลับ ทว่าเซี่ยจิ้นชิวกลับกระชากผมอันน้อยนิดที่เหลืออยู่บนหัวนางไว้แน่น

ความเจ็บทำเอานางแยกเขี้ยวหน้าตาบิดเบี้ยว กรีดร้องด่าทอสุดเสียงว่าจะสู้ตายกับเขา!

บรรยากาศพลันโกลาหลวุ่นวายถึงขีดสุด ถึงขั้นที่คนในเรือนของหลี่ซื่อกับคนของเซี่ยจิ้นชิวเปิดศึกตะลุมบอนใส่กันด้วย

ชุลมุนวุ่นวาย เสียงเอะอะดังระงมไปทั่ว

จงโหย่วเยี่ยนถอยหลังเงียบๆ ไปหนึ่งก้าว แล้วสั่งให้เสี่ยวฝูซิงรีบไปแจ้งทางการ!

ตอนที่หลี่ซื่อถูกทางการคุมตัวไป นางยังคงทุบอกกระทืบเท้าพ่นคำด่าหยาบคายไม่หยุด เส้นผมสองสามเส้นสุดท้ายบนหัวหลุดร่วงไปจนหมดเกลี้ยง

นางถูกทึ้งหัวจนกลายเป็นคนหัวล้านเลี่ยนเตียนไปโดยสมบูรณ์!

ดูท่าทางจะโกรธแค้นแสนสาหัส ถึงขั้นเนื้อตัวสั่นเทิ้มชักกระตุกไปหมด

ให้ตายสิ จวนโหวไม่เพียงมีมือสังหารลอบเข้ามา แต่ยังมีขโมยแอบแฝงอยู่อีก

เซี่ยหว่านหว่านถูกหลิวหว่านทำโทษให้ไปยืนหน้าประตู

นางดูดนมจากขวดไปพลาง หัวสมองน้อยๆ คิดอย่างไรก็คิดไม่ตก ว่าเรื่องที่ตนระเบิดหลังคาเรือนของหลี่ซื่อ ท่านแม่รู้เข้าได้อย่างไรกัน!

ข้างในห้องของหลิวหว่าน จู่ๆ ก็มีเสียงดังแว่วออกมา "ไอ้หยา ข้าง่วงจังเลย"

ดวงตาของเซี่ยหว่านหว่านเป็นประกายทันที แหะๆ ท่านแม่จะนอนแล้ว

นางแอบวางขวดนมลงอย่างเงียบเชียบ แล้วใช้แขนขาป้อมๆ คลานไปตามพื้นอย่างระมัดระวัง ก้นกลมดุ๊กดิ๊กส่ายไปมาขณะคลานมุ่งหน้าออกไปข้างนอก

พั่นชุนเห็นเข้าก็เบิกตากว้าง ทว่าเซี่ยหว่านหว่านกลับร้อนรนรีบหยัดตัวลุกขึ้นยืนพลางทำท่า "ชู่ว์"

"น้าพั่นชุน… ปะ… ไปเล่นกาน"

พั่นชุนไหนเลยจะกล้าพานางไปเล่นซนอีก จึงย่อตัวลงหมายจะอุ้มนางกลับไป ทว่าเซี่ยหว่านหว่านกลับทำตาละห้อย น้ำตาคลอเบ้า

"ท่านแม่… หลับแย้ว… น้าไปกะหนู…"

เดิมทีพั่นชุนไม่อยากไป ทว่านางเหลือบไปเห็นวั่งเซี่ยที่แอบอยู่ในเงามืดกำลังขยิบตาส่งสัญญาณให้อย่างเอาเป็นเอาตาย

นางจึงได้แต่จำใจจูงมือคุณหนู มุ่งหน้าไปยังเรือนฉือซ่านถัง

หลิวหว่านที่ยืนอยู่ด้านหลังวั่งเซี่ยถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ

"ฮูหยินไม่ต้องถอนหายใจหรอกเจ้าค่ะ คุณหนูเองก็แค่อยากแก้แค้นแทนท่าน"

หลิวหว่านเอ่ยขึ้น "เจ้ารู้จักแม่น้ำคูเมืองนอกชานเมืองหลวงหรือไม่"

วั่งเซี่ย : ?

"นั่นน่ะคือน้ำที่ข้าปล่อยให้ตามใจนาง!"

วั่งเซี่ย : …

นอกลานเรือนฉือซ่านถัง มีก้อนแป้งตัวน้อยคลานกระย่องกระแย่งแอบเข้ามา นางจงใจให้พั่นชุนเปลี่ยนผ้ากันเปื้อนเป็นสีดำสนิท เพราะคิดว่านี่คือชุดท่องราตรี

ทว่าพั่นชุนกลับคิดว่า การสวมชุดสีดำสนิทกลางวันแสกๆ แบบนี้ ออกจะสะดุดตาไปสักหน่อย

【หนูหยิบยันต์อะไรได้ ยัยแก่ก็ต้องโดนยันต์นั้นไปแล้วกัน!】

นางควานเข้าไปในถุงเฉียนคุน แล้วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา!

พอก้มมองดู อะฮ้า นี่ไม่ใช่ยันต์คืบคลานในเงามืดที่นางคิดค้นขึ้นเองหรอกหรือ

นางนั่งยองๆ อยู่บนพื้น กัดนิ้วพลางครุ่นคิด "ถ้าหนู…จะใช้…อันเน้ละก้อ…"

มันมีผลข้างเคียงอยู่นี่นา

【ต้องตั้งจุดหมายปลายทางไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นคนที่โดนอาคมจะคลานสะเปะสะปะไปทั่ว】

【ถ้าบังเอิญคลานไปห้องหนู แล้วทำให้ท่านแม่ตกใจคงไม่ดีแน่】

"คุณหนู ท่านคิดจะทำอะไรหรือเจ้าคะ" พั่นชุนย่อตัวลงถาม สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

นายหญิงใหญ่ยอมตามใจให้คุณหนูซุกซนเหลวไหลเช่นนี้ได้อย่างไรกันนะ

หากถูกจับได้ขึ้นมาจะทำอย่างไรเล่า

เซี่ยหว่านหว่านกัดหัวแม่มือตัวเอง ใบหน้ากลมแป้นย่นยู่ ดูท่ากำลังขบคิดว่าจะให้คลานไปที่ใดดี

ทันใดนั้น นางก็เงยหน้าขึ้นเห็นรอยย่นหว่างคิ้วของน้าพั่นชุน

พลันนึกถึงท่านลุงฮ่องเต้ในวังหลวง ผู้มักจะขมวดคิ้วกุมขมับยิ้มเจื่อนอยู่เสมอขึ้นมาได้

【ท่านลุงฮ่องเต้คงไม่ได้มีความสุขทุกวันแน่ๆ หนูส่งของขวัญไปให้ดีกว่า จะได้ขำกลิ้งสักหน่อย!】

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เซี่ยหว่านหว่านก็คลานลุกขึ้นมาจากพื้น เจ้าตัวน้อยเกาะกำแพงหมอบซุ่มอยู่ข้างลานเรือน รอคอยให้ฮูหยินผู้เฒ่าปรากฏตัว

นั่งยองๆ รอจนตะวันตกดิน

เซี่ยหว่านหว่านก็ยังไม่เห็นฮูหยินผู้เฒ่าก้าวออกจากประตู สงสัยคงจะป่วยหนักไม่เบา

【เฮ้อ ถ้ายันต์ของหนูเดินไปแปะบนตัวยัยแก่นั่นเองได้ก็คงดีสิ】

นางคิดไปพลางพับยันต์ให้กลายเป็นตุ๊กตากระดาษตัวน้อย

ไม่นานนัก ก็เห็นประตูห้องนอนของฮูหยินผู้เฒ่าเปิดออก นางจึงรีบใช้พลังวิญญาณกระตุ้นทันที

ตุ๊กตากระดาษตัวน้อยสาวเท้าวิ่งฉิวเข้าไปในห้องของฮูหยินผู้เฒ่า

เซี่ยหว่านหว่านยื่นแขนทั้งสองข้างออกไปให้พั่นชุนอุ้ม

"เย็บไบ… ถ้าม่ายไบ… ม่ายทันแย้ว!"

ถ้าไม่รีบวิ่งก็จะไม่ทันการแล้ว!

พั่นชุนเข้าใจได้ในทันที จึงรีบอุ้มนางแล้ววิ่งแน่บออกไป

เบื้องหลัง ณ เรือนฉือซ่านถัง มีเสียงหวีดร้องโหยหวนของบรรดาหญิงรับใช้สูงวัยดังแว่วมา!

น้ำเสียงช่างน่าเวทนานัก คาดว่าขวัญคงกระเจิงบินหนีหายไปหมดแล้ว!

【คิกๆ】 เซี่ยหว่านหว่านแอบหัวเราะร่าในใจ เรื่องสนุกขนาดนี้

ท่านลุงฮ่องเต้จะต้องชอบใจมากแน่ๆ!