บทที่ 96 อนุภรรยาถูกทรมาน

สวี่โหรวโหรวมองอีกฝ่ายด้วยดวงตาแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นระริกขณะเอ่ยถาม "แม่แท้ๆ ของข้า…ตายอย่างไร"

"พ่อของเจ้าเห็นว่าเสื้อผ้าและเครื่องประดับของเปิ่นกงล้ำค่ายิ่งนัก เพื่อเกลี้ยกล่อมให้ข้าเป็นแม่ของพวกเจ้า เขาถึงกับวางยาพิษสังหารภรรยาเอกของตนเอง!"

"แม่ของเจ้าก็ถูกเขาใช้วิธีต่ำช้าลักพาตัวมาเช่นกัน ทว่าหลังจากจำใจให้กำเนิดพวกเจ้า นางกลับยอมอยู่อย่างสงบเสงี่ยมร่วมชายคากับครอบครัวเจ้าเพื่อเห็นแก่ลูกทั้งสองคน!"

"พี่ชายของเจ้ารู้เรื่องการวางยาพิษเป็นอย่างดี แต่เขากลับไม่คิดห้ามปราม เขาก็อยากให้เปิ่นกงเป็นแม่ อยากเสวยสุขในลาภยศสรรเสริญเช่นกัน!"

"พ่อเจ้าสมควรตายยิ่งนัก! เจ้าก็สมควรตาย! ทั้งตระกูลของพวกเจ้าล้วนสมควรตาย!"

องค์หญิงใหญ่ทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ แววตาเปี่ยมล้นด้วยความบ้าคลั่ง!

ใช่แล้ว สองปีที่นางไม่เสียสติ ก็เพราะมีเพลิงแค้นคอยค้ำจุนจิตใจไว้ตลอดมา!

นางเป็นถึงองค์หญิงแห่งแคว้น! จะยอมแต่งให้คนบ้านนอกคอกนาอย่างสวี่โป แล้วยอมรับเด็กชั้นต่ำสองคนนั้นเป็นลูกในไส้ได้อย่างไรกัน!

นางเกลียดตระกูลสวี่ เกลียดจวนโหวจิ่งอัน ยิ่งไปกว่านั้นคือเกลียดแคว้นต้าเซี่ยทั้งแคว้น!

นางเรียกตัวนักพรตอู๋โม่เข้ามา แล้วสั่งการทั้งน้ำตา

"เจ้าไปทำพิธี หากเรียกวิญญาณของสวี่โปกลับมาได้ ก็จงฟาดฟันให้วิญญาณแหลกสลาย หากเรียกกลับมาไม่ได้ แม้จะต้องฝืนลิขิตสวรรค์ เจ้าก็ต้องหาวิธีตามหาร่างที่มันไปเกิดใหม่ให้พบ ฆ่ามันเสีย ให้มันดับสูญไปจากทั้งภพมนุษย์และภพวิญญาณชั่วกัปชั่วกัลป์!"

นักพรตอู๋โม่ตกใจกลัวกับท่าทีขององค์หญิงใหญ่ยิ่งนัก

ทำเช่นนี้ กฎแห่งกรรมจะมิตกอยู่ที่ตัวองค์หญิงใหญ่ทั้งหมดหรอกหรือ!

องค์หญิงใหญ่ตวาดลั่น "ยังไม่รีบไปอีก!"

นักพรตอู๋โม่แข้งขาสั่นพั่บๆ ด้วยความหวาดกลัว รีบก้าวเข้าไปดึงเส้นผมของสวี่โหรวโหรวมาสองสามเส้น แล้วล่าถอยออกไปทำพิธี

สวี่โหรวโหรวรู้สึกสิ้นหวังและไร้เรี่ยวแรงเหลือเกิน นางหมอบราบอยู่กับพื้นจนลืมแม้กระทั่งจะขัดขืน

เมื่อคิดว่าลูกชายและพี่ชายของตนจะต้องมาตายเพราะตน นางก็ปวดร้าวทรมานจนตัวสั่นสะท้าน

ทว่ายามนี้ นางกลับไม่อาจทำสิ่งใดได้เลย!

สายตาเคียดแค้นชิงชังขององค์หญิงใหญ่ตกลงบนร่างของนางอีกครั้ง

พลางแย้มยิ้ม "ดูสิว่าข้าเตรียมอะไรไว้ให้เจ้า?"

กรงเหล็กขนาดใหญ่กรงหนึ่งถูกยกเข้ามา สวี่โหรวโหรวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวา

"อย่า! อย่านะ…"

นางถอยร่นไปข้างหลังไม่หยุด ทว่ากลับถูกกระชากผมอย่างแรงแล้วเหวี่ยงเข้าไปในกรงเหล็ก

"เจ้าแทงซั่วชินหวังบาดเจ็บ ข้าตั้งใจจะห่อตัวเจ้าเป็นของขวัญ ส่งไปให้เขาเพื่อเป็นการขอขมา! เขาชอบสตรีในกรงที่สุด ทั้งตระกูลของพวกเขาก็ชอบทั้งนั้น หึๆ"

ว่าซั่วชินหวังวิปริตเพียงใด สวี่โหรวโหรวย่อมประจักษ์แก่สายตามาแล้วเมื่อคืนก่อน

นางดิ้นรนสุดชีวิต น้ำตาเม็ดโตไหลพราก "ท่านทำกับข้าเช่นนี้ไม่ได้ ข้าเป็นราษฎรแห่งแคว้นต้าเซี่ย! หากทางการล่วงรู้ ราชสำนักจะไม่ปล่อยท่านไว้แน่!"

"ฮือๆ ปล่อยข้าออกไปนะ!"

ทว่าองค์หญิงใหญ่กลับแค่นยิ้มข่มขู่

"ราชสำนักงั้นหรือ? เจ้ารู้หรือไม่ว่าการที่เจ้าล่วงเกินราชวงศ์ เดิมทีก็เป็นโทษมหันต์อยู่แล้ว! ตอนที่เปิ่นกงช่วยเจ้าออกมา ก็ใช้ศพคนตายสับเปลี่ยนตัวไปแล้ว ในสายตาคนภายนอก เจ้าตายไปแล้วย่อมไม่มีใครสนใจ"

"หากเจ้ากล้าให้ทางการรู้ว่าเจ้ายังไม่ตาย ทั้งยังแหกคุกออกมา เจ้าคิดว่าพวกเขาจะจัดการกับเจ้าอย่างไรกันเล่า? จะทรมานเจ้าอย่างหนักจนไม่มีเนื้อหนังดีๆ เหลืออยู่ หรือจะถูกบั่นคอคาที่เหมือนกับไอ้พ่อระยำของเจ้า!"

"สวี่โหรวโหรว รู้ความเสียบ้าง อยู่กับเปิ่นกงที่นี่ อย่างน้อยเจ้าก็ยังรักษาชีวิตชั้นต่ำไว้ดูวันที่ลูกชายเจ้าตายตกไปได้! ฮ่าๆ"

"ปีศาจ!" สวี่โหรวโหรวแผดเสียงร้องอย่างสิ้นหวัง "เจ้ามันปีศาจ! ข้าขอสาปแช่งให้เจ้าตายไม่ดี!"

"ฮ่าๆ พอพูดถึงลูกชาย เจ้าก็หายป่วยกระเสาะกระแสะขึ้นมาทันทีเลยนี่ เอาไว้เมื่อไรดีล่ะที่ข้าจะพาเขามาพบเจ้า!"

องค์หญิงใหญ่รู้สึกว่าเรื่องนี้น่าสนุกเหลือเกิน

"อย่า…อย่าทำร้ายลูกชายข้า ลูกชายข้าคือสายเลือดของจวนโหวจิ่งอัน เขามีศักดิ์ศรี เจ้าแตะต้องเขาไม่ได้นะ!"

สวี่โหรวโหรวเบิกตากว้าง น้ำตาปนเลือดไหลริน นางแผดเสียงจนแหบแห้งด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส

นางจะต้องทำอย่างไร ถึงจะมีชีวิตรอดต่อไปได้กัน!

"อ้อ? เซี่ยไหวซานเป็นสายเลือดจวนโหวรึ? แต่ที่เปิ่นกงสืบมา มันหาใช่เช่นนั้นไม่!" องค์หญิงใหญ่แค่นหัวเราะ

สวี่โหรวโหรวเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ

กระทั่งเรื่องชาติกำเนิดของไหวซาน นางก็สืบจนกระจ่างแจ้งเชียวหรือ?

ไม่ ไม่มีทาง เรื่องนี้มีเพียงนางกับพี่ชายเท่านั้นที่รู้!

นางไม่เคยบอกคนที่สามเลยสักครั้ง ว่าไหวซานเป็นลูกของพี่ชาย!

"เจ้าสืบรู้ได้อย่างไร…" สวี่โหรวโหรวพึมพำ

"เป็นไปได้อย่างไรน่ะหรือ? เจ้าคิดว่าพี่ชายเจ้าเป็นคนดีเด่นมาจากไหนกันเล่า? แค่สะกดจิตเขานิดหน่อย เขาก็สารภาพออกมาหมดเปลือกแล้ว แต่เปิ่นกงไม่ได้รั้งเขาไว้เป็นแขกหรอกนะ ให้เขากลับไปอยู่ที่จวนโหวถึงจะมีงิ้วดีๆ ให้ดู!"

"พวกเจ้า มาแต่งตัวให้นางเสีย แล้วนำทั้งคนทั้งกรงส่งกลับไปขอขมาที่จวนซั่วชินหวัง!"

องค์หญิงใหญ่สั่งการพลางหัวเราะร่า ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป

สวี่โหรวโหรวทรุดฮวบลงกับพื้น หลั่งน้ำตาออกมาอย่างด้านชา!

เรื่องหลังคาเรือนของหลี่ซื่อถูกระเบิดนั้น แพร่สะพัดไปทั่วทั้งจวนโหวอย่างรวดเร็ว บรรดาแม่นมและพ่อบ้านต่างเร่งสืบสวนกันยกใหญ่ ด้วยเกรงว่าจะมีมือสังหารฉวยโอกาสช่วงที่จวนโหวชุลมุนลอบเข้ามา

กระทั่งสุนัขที่เดินผ่านไปยังแทบจะต้องหยุดถามสักคำว่า เจ้ารู้หรือไม่ว่าใครเป็นคนระเบิด?

ระหว่างนั้น มีสาวใช้คนหนึ่งเอ่ยกับหลี่ซื่อว่า "เมื่อวานตอนเกิดระเบิด บ่าวเห็นคุณหนูหว่านหว่านทำลับๆ ล่อๆ อยู่แถวเรือนของฮูหยินเจ้าค่ะ จะเป็นพวกนางหรือไม่…"

หลี่ซื่อฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของสาวใช้ฉาดใหญ่ "นังคนไร้ประโยชน์ ตัวกะเปี๊ยกนั่นยังสูงไม่ถึงเข่าข้าด้วยซ้ำ นางจะเอาอะไรมาระเบิด? เจ้าอย่ามาพูดจาเลอะเทอะ!"

สาวใช้กุมหน้าด้วยความน้อยใจ นางเห็นชัดๆ ว่าคุณหนูหว่านหว่านสั่งให้พั่นชุนปาแผ่นกระดาษม้วนหนึ่งขึ้นไปบนหลังคา

หลี่ซื่อโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ แรงระเบิดครานี้ทำให้เส้นผมที่เดิมทีก็บางอยู่แล้ว ยิ่งร่วงกราวไปกันใหญ่

นางสวมหมวก ตั้งใจจะไปขอยาจากเจ้าสี่อีกรอบ

ทว่าพอเดินไปถึงเรือนของเซี่ยจิ้นชิว ก็เห็นเซี่ยจิ้นชิวกำลังพาบ่าวรับใช้กลุ่มหนึ่งเดินตรงดิ่งมาหานางด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด

ในมือของบ่าวรับใช้เหล่านั้นต่างถืออาวุธสำหรับตะลุมบอนมากันครบมือ!