บทที่ 95 ชาติกำเนิดของอนุสาม

ทว่าองค์หญิงใหญ่กลับแค่นยิ้มเย็นชา “ส่วนอีกคนน่ะหรือ คือแม่นมที่เปิ่นกงพามาด้วย…”

เมื่อซั่วชินหวังได้ยินคำว่าแม่นม แววตาอันเฉื่อยชาลึกล้ำพลันเปล่งประกายขึ้นมาทันที

ดูท่าองค์หญิงใหญ่จะใส่ใจไม่น้อย ถึงขั้นสืบเสาะรสนิยมความชอบของเขามาจนกระจ่างแจ้ง

เขารีบเชื้อเชิญให้นั่ง องค์หญิงใหญ่จึงส่งสายตาให้เขาสบายใจได้

บ่าวรับใช้ยกสุราอาหารเข้ามาอย่างนอบน้อม

ก้นบึ้งแววตาของสวี่โหรวโหรวเต็มไปด้วยความผิดหวัง เหตุใดท่านแม่ของตนจึงไม่ยอมรับตนเสียที

หลังจากซั่วชินหวังยกจอกสุราขึ้น รินให้ทุกคนดื่มจอกแล้วจอกเล่า

สวี่โหรวโหรวก็รู้สึกว่าฟ้าดินหมุนคว้าง จากนั้นก็หมดสติไป

องค์หญิงใหญ่พาเยี่ยนเอ๋อร์จวิ้นจู่เตรียมจะจากไป พลางกล่าวกับซั่วชินหวังว่า “เปิ่นกงอุตส่าห์เลี้ยงดูนางจนฟื้นตัวได้ ชินหวังต้องปฏิบัติต่อนางให้ดีเล่า”

“ลำบากองค์หญิงใหญ่ที่ใส่ใจแล้ว เปิ่นหวังย่อมไม่ทำให้ท่านต้องผิดหวังอย่างแน่นอน” ซั่วชินหวังยิ้มร่า

องค์หญิงใหญ่ยิ้มน้อยๆ นางรู้ว่าเมื่อซั่วชินหวังกล่าวเช่นนี้ เรื่องนี้ก็ถือว่าเรียบร้อยแล้ว

ระหว่างทางกลับ ทั้งสองยังคงสนทนาถึงเรื่องนี้กันอยู่

“ท่านป้า สวี่โหรวโหรวผู้นั้นช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย ถึงกับคิดว่าตนเองเป็นลูกสาวของท่านป้า!”

เยี่ยนเอ๋อร์จวิ้นจู่รู้ความคิดของสวี่โหรวโหรวมาจากเสี่ยวเยี่ยนที่เป็นนางกำนัลรับใช้

ตอนนั้นนางถึงกับหลุดหัวเราะออกมาทันที

ทั่วทั้งแคว้นหนานเหมยต่างรู้ดีว่า ราชวงศ์มีข้อห้ามอย่างหนึ่งที่ไม่อาจเอ่ยถึง นั่นคือองค์หญิงใหญ่ไร้ความสามารถในการให้กำเนิดบุตรมาแต่กำเนิด

นางเป็นสตรีที่มีร่างกายไม่อาจตั้งครรภ์ได้

คิดดูเอาเถิดว่าสวี่โปที่ย่ำยีนางในตอนนั้นจะวิปริตผิดมนุษย์เพียงใด

บัดนี้องค์หญิงใหญ่อายุกว่าสี่สิบปีแล้ว ไม่เพียงได้รับพระราชทานอนุญาตเป็นกรณีพิเศษจากอดีตฮ่องเต้ให้มิต้องออกเรือน แต่ยังช่วยฮ่องเต้กุมอำนาจราชสำนัก ต่อให้ไร้ทายาท ก็ยังใช้ชีวิตได้อย่างสูงศักดิ์ร่ำรวย!

สวี่โหรวโหรวผู้นั้น เอาความกล้ามาจากไหนถึงได้กล้ามาแอบอ้าง?

แววตาขององค์หญิงใหญ่พลันลึกล้ำขึ้น นางปรายตามองเยี่ยนเอ๋อร์ สีหน้าเย็นชาบีบคั้นจนน่ากลัว

เยี่ยนเอ๋อร์ถึงกับหนาวสะท้านขึ้นมา

องค์หญิงใหญ่เอ่ยว่า “หากสวี่โปไม่พูดเช่นนั้น เจ้าคิดว่ามันจะรักษาชีวิตต่ำต้อยของมันไว้ได้หรือ?”

นางส่งคนไปสืบที่เมืองชายแดนมาจนกระจ่างแจ้ง สวี่โหรวโหรวคงจะสืบทอดสันดานมักมากชั้นเลวมาจากสวี่โป

เริ่มตั้งแต่อายุสิบสอง ก็เที่ยวเกลือกกลั้วพัวพันกับพวกพี่น้องหลายคนในจวนโหวจิ่งอัน

ถึงขั้นยอมยั่วยวนพี่ชายแท้ๆ ของตนเอง เพียงเพื่อจะได้ให้กำเนิดทายาทแล้วเข้าไปเสวยสุขในจวนโหว

ยังจำได้ถึงช่วงเวลาที่ตนเองต้องทนรับความอัปยศอดสู สวี่โหรวโหรวอายุเพิ่งจะหนึ่งขวบ ก็มักจะเกาะหน้าต่างแอบดูอยู่บ่อยครั้ง

ในวันนั้น นางเกือบจะหนีรอดไปได้แล้วแท้ๆ หากมิใช่เพราะสวี่โหรวโหรวแผดเสียงร้องตะโกนจนชาวบ้านแห่กันมา

นางก็คงไม่ต้องถูกสวี่โปจับตัวกลับไปอีก

สวี่โปต้องการให้นางเป็นแม่ของเด็กทั้งสองคน และกักขังนางไว้ชั่วชีวิต!

ยิ่งองค์หญิงใหญ่คิด ในอกก็คล้ายถูกศรนับหมื่นทิ่มแทงจนหายใจติดขัด แม้กระทั่งเล็บยังจิกเกร็งเข้าไปในเนื้อลึก

เยี่ยนเอ๋อร์จวิ้นจู่ไม่กล้าส่งเสียงอีก นางพอจะเดาออกแล้วว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับท่านอาในอดีต

“การส่งนังแพศยานั่นให้ซั่วชินหวัง จะเป็นการปรานีมันเกินไปหรือไม่เพคะ!”

นางคิดว่า หากท่านอาต้องการระบายโทสะ ย่อมไม่ควรใช้วิธีที่ง่ายดายเช่นนี้มาทรมานสวี่โหรวโหรว!

“หึ รสนิยมของซั่วชินหวังไม่เหมือนบุรุษทั่วไป ค่ำคืนนี้ ต่อให้สวี่โหรวโหรวไม่ตาย ก็ต้องปางตายไปครึ่งตัว!”

ตามรายงานลับที่นางสืบมา ซั่วชินหวังผู้นี้มีความชอบวิตถาร โปรดปรานสตรีที่เคยมีบุตรมาแล้ว

ครอบครัวของเขา ทั้งตาเฒ่าและยายเฒ่า ล้วนเป็นพวกวิปริตในเรือนหลังทั้งสิ้น

คนที่สวี่โหรวโหรวต้องรับมือ มิได้มีเพียงคนเดียวหรอกนะ!

หึๆ

ตายทั้งเป็น!

เพียงแค่นึกถึงจุดจบของสวี่โหรวโหรว อารมณ์ขององค์หญิงใหญ่ก็ปลอดโปร่งขึ้นมาก

“พวกเรากลับไปรอที่สถานทูตเถิด พรุ่งนี้ซั่วชินหวังย่อมส่งคนกลับมาเอง!”

รถม้ามุ่งหน้าตรงไปยังสถานทูต!

กลางดึกสงัด

องครักษ์เงารีบร้อนเข้ามารายงาน

“แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะองค์หญิงใหญ่! จวนซั่วชินหวังเกิดเรื่องแล้ว!”

องค์หญิงใหญ่ไม่สนใจแม้กระทั่งความเจ็บปวดจากคุณไสยที่กำเริบขึ้น รีบสวมเสื้อผ้าแล้วรุดไปทันที!

เมื่อผลักประตูด้านในห้องของซั่วชินหวังออก กลิ่นคาวเลือดก็ลอยมาปะทะใบหน้า หัวไหล่ของซั่วชินหวังถูกปิ่นปักผมแทง โดยมีหมอประจำจวนกำลังช่วยทำแผลให้

ส่วนสวี่โหรวโหรวถูกคนจับกุมตัวไว้ เสื้อผ้าของนางหลุดลุ่ย ดวงตาแดงก่ำ สีหน้าบิดเบี้ยวคล้ายคนเสียสติ

ครั้นซักถามซั่วชินหวังจึงได้ความว่า ระหว่างนั้นสวี่โหรวโหรวดันตื่นขึ้นมา ทั้งยังดึงปิ่นปักผมออกมาแทงเขาจนได้รับบาดเจ็บ

หากหลบไม่ทัน ป่านนี้คงแทงทะลุหัวใจไปแล้ว

เมื่อเห็นสีหน้าบูดบึ้งของซั่วชินหวัง โทสะขององค์หญิงใหญ่ก็ยิ่งพลุ่งพล่าน นางสั่งให้คนลากตัวสวี่โหรวโหรวกลับไปยังสถานทูต

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู ร่างของนางก็ถูกเหวี่ยงลงบนพื้น องค์หญิงใหญ่ฟาดฝ่ามือใส่หน้านางจนล้มคว่ำ ด่าทอเสียงกร้าวว่านางรนหาที่มาทำลายแผนการของตน!

สวี่โหรวโหรวแหลกสลายจนถึงที่สุด มุมปากมีรอยเลือดซึมออกมา

นางมองอีกฝ่ายด้วยสายตาด้านชา “ตั้งแต่เด็กเพราะข้าไม่มีแม่ ข้าต้องทนสายตาดูแคลนมามากเท่าใด! ท่านเพิ่งจะตามหาข้าพบแท้ๆ แต่กลับผลักไสให้ข้าต้องมาทนรับความอัปยศเช่นนี้!”

“มีแม่อย่างท่าน สู้ไม่มีเสียยังดีกว่า!”

นางปักใจเชื่อมาโดยตลอดว่าตนเองคือองค์หญิง คิดไม่ถึงว่าแม่แท้ๆ นอกจากจะไม่ยอมรับนางแล้ว

ยังถึงขั้นวางยานางแล้วส่งตัวไปให้ตาแก่วิตถารผู้นั้น!

“ใครเป็นแม่เจ้า?” องค์หญิงใหญ่แค่นยิ้มเย็นชา แววตาที่มองนางไร้ซึ่งความเวทนาแม้เพียงเสี้ยว!

นางชิงชังทุกคนในตระกูลสวี่เข้ากระดูกดำ!

“ใช่สิ ท่านเป็นถึงองค์หญิงใหญ่ผู้สูงส่ง ไม่ปรารถนาจะยอมรับข้าก็เป็นเรื่องธรรมดา แต่สายเลือดย่อมไม่อาจหลอกลวงกันได้ ในร่างของข้าไหลเวียนด้วยสายเลือดของท่าน ข้าเองก็รู้สึกอัปยศเช่นกัน เหตุใดข้าจึงต้องมีมารดาเช่นท่าน!”

สวี่โหรวโหรวทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างหมดสิ้นเรี่ยวแรง องค์หญิงใหญ่ไม่ยอมรับนางก็ช่างเถิด แต่กลับผลักไสนางลงสู่กองเพลิงเช่นนี้!

เช่นนี้นางจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อสิ่งใดอีก!

“เปิ่นกงจะบอกเจ้าอีกครั้ง! เจ้าไม่ใช่ลูกของเปิ่นกง! เปิ่นกงมีบุตรไม่ได้มาแต่กำเนิด เรื่องนี้เชื้อพระวงศ์แคว้นหนานเหมยต่างรู้กันทั่ว!”

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ สีหน้าขององค์หญิงใหญ่ก็ยิ่งทึบทึมลงไปอีกขั้น!

“ท่านพูดอะไรนะ? ข้าจะไม่ใช่ลูกของท่านได้อย่างไร!” สวี่โหรวโหรวยังคงคิดว่าอีกฝ่ายเพียงแค่ปากแข็ง

ทว่าเมื่อสบสายตาอันเย็นชาและล้ำลึกขององค์หญิงใหญ่ ที่ไร้ซึ่งความรักใคร่ผูกพันฉันแม่ลูกแม้เพียงเศษเสี้ยว!

นางจึงจำต้องเริ่มคลางแคลงใจแล้วว่า สิ่งที่องค์หญิงใหญ่พูดอาจเป็นความจริง

ทว่า องค์หญิงใหญ่ไม่เพียงทิ้งของแทนใจไว้ บนร่างของนางยังมีปานแดงอยู่อีกมิใช่หรือ

ท่านพ่อกับพี่ชายต่างก็บอกว่ามารดาแท้ๆ ของนางคือองค์หญิงใหญ่ อีกทั้งคนทั้งจวนโหวต่างก็รับรู้กันหมด!

จะเป็นไปได้อย่างไรที่ไม่ใช่!

นางแทบจะสติแตก รีบดึงสาบเสื้อของตนเองออก “ปานแดงนี้ท่านมองดูแล้วคุ้นตาหรือไม่เจ้าคะ? แล้วยังมีหยกพกชิ้นนั้นอีกล่ะ ชิ้นที่เป็นรูปจันทร์เสี้ยวสลักลายมังกรแห่งราชวงศ์ของพวกท่าน หากข้าไม่ใช่ลูกสาวของท่าน เหตุใดท่านจึงต้องทิ้งของแทนใจไว้ด้วยเล่า!”

องค์หญิงใหญ่เหลือบมองนางอย่างเฉยเมย พลางแค่นหัวเราะเยาะ

“ปานแดงบนตัวเจ้ามันจะไปพิสูจน์อะไรได้? ส่วนหยกพกชิ้นนั้น เป็นของพกติดตัวของเปิ่นกงจริงอยู่ แต่นั่นเป็นเพราะพ่อของเจ้าละโมบในความงาม กักขังเปิ่นกงเอาไว้ แล้วริบเอาข้าวของบนตัวเปิ่นกงไปต่างหาก!”

“ต่อมาเปิ่นกงหาโอกาสหลบหนีได้ แต่เจ้ากลับส่งเสียงร้องตะโกนเรียกคนทั้งหมู่บ้านมา เปิ่นกงไม่เข้าใจจริงๆ ตอนนั้นเจ้าเพิ่งจะขวบเดียว เหตุใดถึงได้ชั่วร้ายถึงเพียงนี้?”

“หากไม่ใช่เพราะเจ้า เปิ่นกงคงหนีรอดไปได้ตั้งนานแล้ว เจ้าว่ามาสิ จะไม่ให้เปิ่นกงเกลียดเจ้าได้อย่างไร?”

องค์หญิงใหญ่ย่อกายลง บีบคางของนางแน่น บังคับให้นางเงยหน้าขึ้น!

แววตาคู่นั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้นและชิงชังเดียดฉันท์!

“เจ้าดูเอาเองสิ มีส่วนใดที่เหมือนเปิ่นกงบ้าง?”

ถ้อยคำนี้พังทลายปราการในใจของสวี่โหรวโหรวจนหมดสิ้น!

นางหลั่งน้ำตาพลางกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง “พ่อข้าบอกกับทุกคนชัดๆ ว่าแม่ข้าคือท่าน จะไม่ใช่ได้อย่างไร ฮ่าๆ!”

องค์หญิงใหญ่แสยะยิ้ม “เพราะหลังจากมีคนช่วยเปิ่นกงออกไปได้ พ่อของเจ้าก็กุเรื่องขึ้นเพื่อเอาชีวิตรอด ไปบอกกับจวนโหวจิ่งอันว่าเจ้าเป็นลูกสาวของเปิ่นกง จวนโหวจิ่งอันเองก็คิดอยากจะเกาะแข้งเกาะขาราชวงศ์แคว้นหนานเหมย ถึงได้ยอมไว้ชีวิตพวกเจ้าอย่างไรเล่า!”

“เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้! มันต้องไม่ใช่แบบนี้!”

สวี่โหรวโหรวทรุดตัวลงอย่างสิ้นเรี่ยวแรง มิน่าล่ะ… มิน่าเล่าจวนโหวจิ่งอันถึงได้คอยช่วยเหลือครอบครัวของนางมาตลอด

ทั้งช่วยย้ายบ้าน ทั้งช่วยเปลี่ยนชื่อแซ่เพื่อหลบซ่อนตัว!

เหล่าคุณชายในจวนโหวต่างพากันเข้ามาคลุกคลีตีโมงกับนาง การที่นางกับเซี่ยจิ้นอันเติบโตมาด้วยกันจนกลายเป็นคู่รักแต่วัยเยาว์ แท้จริงแล้วก็เป็นฝีมือจวนโหวจิ่งอันที่คอยบงการอยู่เบื้องหลังทั้งสิ้น!

ทั้งหมดก็เพื่อรอคอยให้ถึงวันนั้น วันที่นางได้หวนคืนสู่เชื้อพระวงศ์ แล้วจวนโหวจะได้กอบโกยผลประโยชน์ให้หนำใจ!

มิน่าเล่า!

มิน่าเล่า ทั้งฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนโหว ทั้งหลี่ซื่อ หรือแม้แต่คนทั้งจวนโหวจิ่งอัน ถึงได้พร้อมใจกันลำเอียงเข้าข้างนางอย่างหน้ามืดตามัว!

มิน่าเล่า ต่อให้หลิวหว่านจะทำหน้าที่ได้ดีไร้ที่ติเพียงใด กลับยังถูกจ้องจับผิดกลั่นแกล้งสารพัด ที่แท้ก็เพียงเพื่อจะกันตำแหน่งนั้นไว้ให้นางนี่เอง!

จวนโหวเฝ้ารอจะใช้ประโยชน์จากนางมาโดยตลอด!

ที่แท้เรื่องราวทั้งหมด…

ล้วนมีเบื้องหลังซ่อนเร้นอยู่ทั้งสิ้น

มีแค่นางคนเดียวที่ถูกหลอกต้มเปื่อยมาตลอดทั้งชีวิต!

ชาติกำเนิดนี้ เคยจุดประกายความหวังในการมีชีวิตรอดขึ้นมาใหม่ในยามที่นางสิ้นหวังถึงขีดสุด

ทว่าในตอนที่คิดว่าตนกำลังจะพ้นเคราะห์ผ่านพ้นเภทภัย ความจริงกลับซัดฟาดจนนางร่วงดิ่งลงสู่ก้นเหวอีกคราอย่างเลือดเย็น!

“เหอะ! เปิ่นกงไม่สนหรอกว่าเจ้าจะเชื่อหรือไม่ ที่เปิ่นกงช่วยเจ้าออกมาจากคุก ก็เพื่อจะล้างแค้นตระกูลสวี่ของพวกเจ้า โทสะที่สุมแน่นอกมาเนิ่นนานหลายปีของเปิ่นกง กำลังหาที่ระบายอยู่พอดี!”

“เจ้าคิดว่าแทงซั่วชินหวังบาดเจ็บแล้วจะได้ตายสมใจอยากรึ? เปิ่นกงจะบอกให้ว่าไม่มีวันยอมให้เจ้าตายง่ายๆ หรอก!”

“เปิ่นกงจะทำให้ชายคนรักของเจ้าอย่างเซี่ยจิ้นอัน ลูกชายของเจ้าอย่างเซี่ยไหวซาน แล้วก็พี่ชายของเจ้าอย่างสวี่ซินโป๋ ต้องทยอยตายตกไปต่อหน้าต่อตาเจ้าทีละคน!”

“ฮ่าๆ!”

“อย่ามาโทษเปิ่นกงเลย! หากจะโทษ ก็จงไปโทษพ่อสารเลวของเจ้าโน่นเถอะ!”

“สวี่โหรวโหรว เจ้าไม่อยากรู้บ้างหรือว่า แม่แท้ๆ ของเจ้าตายอย่างไร?”