บทที่ 94 มือที่สามคือองค์หญิงหรือ?

อีกด้านหนึ่ง

ณ เรือนรับรอง

กว่าสวี่โหรวโหรวจะรักษาบาดแผลตามตัวจนทุเลาพอลงมาเดินเหินได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

จวบจนบัดนี้นางยังนึกว่าตนเองกำลังฝันอยู่

นางกลายเป็นองค์หญิงแล้ว!

เป็นถึงธิดาขององค์หญิงใหญ่แห่งแคว้นหนานเหมย มีสายเลือดราชวงศ์อันสูงส่ง!

นางเอ่ยถามนางกำนัลคนหนึ่ง "เมื่อไรองค์หญิงใหญ่ถึงจะยอมพบข้าเสียที ข้ามีเรื่องสำคัญยิ่งยวดจะบอกกับท่านแม่"

นางกำนัลปรายตามองนางอย่างรำคาญใจ "จะรีบร้อนไปไย องค์หญิงใหญ่มีราชกิจรัดตัว ใช่คนอย่างเจ้าอยากพบก็พบได้หรือ"

สายตาของนางกำนัลฉายแววเหยียดหยาม สวี่โหรวโหรวเป็นตัวอะไรกัน!

ถึงบังอาจมาร้องแรกแหกกระเชออยากพบองค์หญิงใหญ่

คงไม่ใช่ว่าช่วงนี้กินอิ่มนอนหลับสบาย จนหลงคิดว่าองค์หญิงใหญ่รับตัวมาเสวยสุขหรอกนะ!

หึๆ

รอให้ได้พบองค์หญิงใหญ่ก่อนเถอะ นั่นแหละถึงจะเป็นจุดเริ่มต้นฝันร้ายของเจ้า!

สวี่โหรวโหรวเห็นท่าทีเช่นนั้นก็กัดฟันพูด "เจ้ากล้าดียังไงมาพูดกับข้าแบบนี้ เจ้าไม่รู้หรือว่าข้าคือ…"

"คืออะไรหรือ"

เสียงหญิงสาวสดใสดังมาจากด้านนอก สวี่โหรวโหรวเพ่งมองไป เห็นสตรีในชุดสีชมพูดูองอาจผึ่งผายถีบประตูเดินเข้ามา

"คารวะเยี่ยนเอ๋อร์จวิ้นจู่เจ้าค่ะ!" นางกำนัลรีบทำความเคารพ

แววตาของสวี่โหรวโหรวฉายความประหลาดใจเล็กน้อย ทว่าก็รีบเก็บอาการอย่างรวดเร็ว

ที่แท้ก็เป็นจวิ้นจู่แห่งแคว้นหนานเหมยนี่เอง

เช่นนั้นฐานะก็ไม่ได้ต่างจากนางสักเท่าไร นางเป็นธิดาขององค์หญิงใหญ่ อย่างไรก็ต้องเป็นองค์หญิงอยู่แล้ว

นางก้าวขึ้นไปข้างหน้าพลางดึงมือเยี่ยนเอ๋อร์จวิ้นจู่อย่างสนิทสนม "ในที่สุดก็มีคนที่พูดจาเป็นเรื่องเป็นราวมาเสียที น้องหญิง เจ้ามานั่งเร็วเข้า"

"นางกำนัลผู้นี้ ข้าสั่งความไปสองสามคำ นางกลับเสียมารยาทใส่ข้า เจ้าต้องช่วยพี่สาวลงโทษนางให้หนักเลยนะ!"

"พี่สาว? เจ้าเป็นพี่สาวใครกัน" เยี่ยนเอ๋อร์จวิ้นจู่ขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ สะบัดมือนางออกทันที

"ไพร่ชั้นต่ำอย่างเจ้า พบเปิ่นจวิ้นจู่ไม่เพียงไม่ทำความเคารพ ยังกล้าอ้างตนเป็นพี่สาวเปิ่นจวิ้นจู่ ช่างบังอาจนัก!"

สวี่โหรวโหรวถูกสะบัดจนล้มลงไปกองกับพื้น แผลเก่าตามร่างกายพลันเจ็บแปลบขึ้นมา

นางเงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ พบว่านางกำนัลกับเยี่ยนเอ๋อร์จวิ้นจู่กำลังมองนางด้วยสีหน้าเหยียดหยามอย่างยิ่ง

"มะ…ไม่ใช่หรอกหรือ"

มารดาของนางคือองค์หญิงใหญ่ นางเรียกจวิ้นจู่คนหนึ่งว่าน้องหญิงแล้วจะผิดตรงไหน!

"เสี่ยวเยี่ยน ตบปาก!" เยี่ยนเอ๋อร์จวิ้นจู่นั่งลงข้างๆ ตามสบายพลางออกคำสั่ง

นางกำนัลเสี่ยวเยี่ยนลังเลเล็กน้อย "จวิ้นจู่เจ้าคะ แต่นางเป็นถึง…ขององค์หญิงใหญ่นะเจ้าคะ"

"แม้แต่คำสั่งของข้า เจ้าก็ไม่ฟังแล้วหรือ ตบไม่ตายหรอก เจ้าจะกลัวอะไร" เยี่ยนเอ๋อร์จวิ้นจู่หมดความอดทน

"เจ้าค่ะ!"

เสี่ยวเยี่ยนกระชากตัวสวี่โหรวโหรวขึ้นมาแล้วฟาดฝ่ามือใส่ใบหน้านาง

ตบแล้วตบเล่าจนหน้าของสวี่โหรวโหรวแดงก่ำ นางจ้องมองเยี่ยนเอ๋อร์จวิ้นจู่อย่างเคียดแค้น "ข้ารู้ตัวแล้วว่าผิด!"

นางรู้ดีว่า ตราบใดที่องค์หญิงใหญ่ยังไม่ยอมรับนางกลับไปอย่างเป็นทางการ นางก็ยังเป็นเพียงไพร่ชั้นต่ำ

"จวิ้นจู่ ได้โปรดให้ข้าได้พบองค์หญิงใหญ่สักครั้งเถิดเจ้าค่ะ"

ลูกผู้ชายแก้แค้นสิบปีก็ยังไม่สาย

รอให้นางได้ฐานะคืนมาเมื่อไร จะต้องให้เยี่ยนเอ๋อร์จวิ้นจู่ผู้นี้คุกเข่าลงบนพื้นอ้อนวอนขอให้นางยกโทษให้จงได้

"แหม แกล้งทำเป็นน่าสงสารบอบบางให้ใครดูกัน เปิ่นจวิ้นจู่เกลียดสตรีอ่อนแอไร้ทางสู้อย่างเจ้าที่สุดในชีวิต วันๆ เอาแต่แกล้งทำตัวน่าสงสารเพื่อให้บุรุษเวทนาล่ะสิ"

"หึๆ บอกความจริงให้ก็ได้ องค์หญิงใหญ่เป็นคนสั่งให้เปิ่นจวิ้นจู่มาเอง พระองค์ให้ข้าพาเจ้าไปที่แห่งหนึ่ง!"

เยี่ยนเอ๋อร์จวิ้นจู่เชิดหน้าขึ้น นางรังเกียจผู้หญิงปวกเปียกเช่นนี้เป็นที่สุด

วันๆ เอาแต่อุดอู้อยู่ในห้องหอปักผ้าเฝ้าเรือน ทั้งชีวิตต้องพึ่งพาบุรุษคอยหนุนหลัง

แต่นางไม่เหมือนกัน

นางทั้งสง่างามองอาจ ฝึกวรยุทธ์ท่องไปทั่วสารทิศ ได้เห็นฟ้ากว้างแผ่นดินใหญ่ ซ้ำยังนับพี่นับน้องร่วมดื่มสุรากับบุรุษได้

ดวงตาของสวี่โหรวโหรวเริ่มมีประกายความหวัง "จะพาข้าไปที่ใดหรือเจ้าคะ"

"ประเดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง เสี่ยวเยี่ยน ไปเตรียมเสื้อผ้าที่ดูดีให้นางสักชุด อีกประเดี๋ยวข้าจะพานางออกไปข้างนอก!"

"เจ้าค่ะ!"

เสี่ยวเยี่ยนออกไปครู่เดียวก็กลับมา นางถือชุดสีชมพูเข้ามาตัวหนึ่ง พอเห็นเช่นนั้นเยี่ยนเอ๋อร์จวิ้นจู่ก็ถลึงตาใส่ทันที

"เจ้าไม่รู้หรือว่าเปิ่นจวิ้นจู่ชอบสีชมพูที่สุด บังอาจเอาชุดสีชมพูมาให้นาง ไม่ดูสารรูปบ้างว่านางคู่ควรหรือเปล่า"

เสี่ยวเยี่ยนตกใจจนตัวสั่นเทิ้ม

รีบวิ่งออกไปเปลี่ยนชุดใหม่อีกชุดเข้ามาทันที คราวนี้เป็นกระโปรงยาวทรงเข้ารูปสีเขียวอ่อน พอสวี่โหรวโหรวสวมใส่แล้วกลับเข้ากันได้อย่างเหมาะเจาะ

นางยังช่วยแต่งหน้าผัดแป้งให้สวี่โหรวโหรว โดยเปลี่ยนรอยบวมแดงบนใบหน้าให้กลายเป็นชาดปัดแก้มสีระเรื่อดูไร้เดียงสาน่าหลงใหล

แลดูน่าทะนุถนอมจับใจ ช่างเหมือนดอกบัวขาวอันอ่อนหวานแสร้งทำเป็นไร้เดียงสาไม่มีผิด

เยี่ยนเอ๋อร์จวิ้นจู่กวาดสายตามองแวบหนึ่ง "ชิ หน้าตาก็พอถูไถได้อยู่หรอก แต่เดี๋ยวนี้พวกผู้ชายเขาไม่ค่อยนิยมคนแบบเจ้าแล้ว"

พวกเขาชอบคนอย่างนางต่างหาก

คนกลุ่มหนึ่งพากันห้อมล้อมพาสวี่โหรวโหรวขึ้นไปบนรถม้าอันหรูหรา

ตอนที่สวี่โหรวโหรวก้าวขึ้นรถม้า นางเกือบจะทรงตัวไม่อยู่ เยี่ยนเอ๋อร์จวิ้นจู่จึงช่วยดึงตัวนางขึ้นมา

มองจากที่ไกลๆ ดูราวกับทั้งสองคนสนิทสนมกันดีทีเดียว!

คนที่จวนโหวจิ่งอันซึ่งแอบซุ่มดูอยู่ในเงามืดเห็นดังนั้น ก็รีบกลับไปรายงานทันที

"จริงหรือ เยี่ยนเอ๋อร์จวิ้นจู่พานางไปที่จวนซั่วชินหวังด้วยตัวเองเลยหรือ"

ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยถาม บ่าวชายผู้นั้นรีบพยักหน้ารับ "เรื่องจริงแท้แน่นอนขอรับ บ่าวไปเฝ้าดูที่เรือนรับรองอยู่หลายวันแล้ว วันนี้องค์หญิงใหญ่ออกไปข้างนอกเพียงลำพังเพื่อไปเยี่ยมคารวะซั่วชินหวัง เมื่อครู่นี้เยี่ยนเอ๋อร์จวิ้นจู่ก็พาอนุสวี่ตามไปด้วย ทั้งสองคนดูสนิทสนมกันประหนึ่งพี่น้องแท้ๆ เลยขอรับ!"

"ดีเหลือเกิน ดีจริงๆ ดูท่าองค์หญิงใหญ่คงคิดจะรับตัวโหรวโหรวกลับไปแล้ว อีกสักพักพวกเราค่อยพาไหวซานไปรับตัวโหรวโหรวกลับมา!"

ฮูหยินผู้เฒ่าดีอกดีใจจนเนื้อเต้น

ซั่วชินหวังเป็นถึงบุคคลที่แม้แต่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันยังต้องเรียกขานว่าท่านลุง ฐานะสูงส่งปานนี้ องค์หญิงใหญ่กลับยินยอมพาโหรวโหรวไปเข้าพบด้วย

ดูท่าคงคิดจะยอมรับโหรวโหรวกลับคืนแล้วจริงๆ

มีคนที่มีภูมิหลังเช่นนี้กลับมาเป็นนายหญิงใหญ่ ย่อมคู่ควรอย่างยิ่งแล้ว!

ส่วนในงานเลี้ยง ณ จวนซั่วชินหวัง

องค์หญิงใหญ่เอ่ยพูดไปมากมาย ซึ่งก็ไม่พ้นเรื่องการร่วมมือกับซั่วชินหวังเพื่อผลประโยชน์ร่วมกันของทั้งสองฝ่าย

ซั่วชินหวังอายุกว่าสี่สิบปีแล้ว ดวงตาคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย ไม่ตอบรับและไม่ปฏิเสธ ทำให้องค์หญิงใหญ่ต้องเจรจาอย่างยากลำบากยิ่ง

องค์หญิงใหญ่แอบเหยียดหยามอยู่ในใจเงียบๆ ซั่วชินหวังตรงหน้านี้ ก็เป็นแค่จิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์แถมยังมักมากในกามคนหนึ่งเท่านั้น

ไม่นานนัก เยี่ยนเอ๋อร์จวิ้นจู่ก็พาสวี่โหรวโหรวเดินเข้ามา

สายตาของซั่วชินหวังกวาดมองสำรวจคนทั้งสอง

องค์หญิงใหญ่แย้มยิ้มบางๆ พลางเอ่ย "ท่านนี้คือหลานสาวของข้า เยี่ยนเอ๋อร์จวิ้นจู่ ส่วนอีกคนหนึ่งนั้น…"

สวี่โหรวโหรวมองนางด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความหวัง นัยน์ตาคลอไปด้วยหยาดน้ำตา องค์หญิงใหญ่เองก็ส่งยิ้มมองตอบนาง

หัวใจของสวี่โหรวโหรวอบอุ่นขึ้นมา ที่แท้มารดาของนางกลับเป็นองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ถึงเพียงนี้

ท่านแม่ของนาง กำลังจะยอมรับนางกลับไปแล้วใช่หรือไม่