บทที่ 93 ระเบิดหลังคาเรือนของหลี่ซื่อ

พั่นชุนถึงกับตกตะลึงตาค้าง

【ท่านแม่ขา ท่านช่างเป็นยมบาลตัวจริงเสียงจริงเลยนะเนี่ย!】

【เอาเถอะ เอาเถอะ ถ้าหนูทุบตีพระเอกจนตาย หนูคงต้องเอาแต้มบุญที่สะสมมาจากชาติก่อนไปชดใช้หมดแน่ มีกรรมก็ย่อมมีผลกรรมตามสนองนะ】

“ท่านแม่… ขะ… ฆ่าคน… ม่ายดีนะ”

เดี๋ยวจะมีเวรกรรมตามสนอง แถมยังเผาผลาญผลบุญของท่านด้วย

เซี่ยหว่านหว่านโบกมือป้อมๆ ไปมา “พะ… พวกเรา… ทาม… เรื่องมะดี… ม่ายด้าย!”

【เบื้องบนกำลังมองอยู่นะเนี่ย!】

หลิวหว่านพยักหน้า “ดูท่าเจ้าก็เข้าใจเหตุผลนี้ดีนี่!”

“คืนนี้ก็ลงโทษด้วยการงดเนื้อบดของเจ้าไปหนึ่งมื้อแล้วกัน”

สีหน้าของเซี่ยหว่านหว่านเปลี่ยนไปทันที แง้! หลงกลท่านแม่เข้าแล้ว!

แต่พอถึงเวลาค่ำ ใบหน้าน้อยๆ ที่บึ้งตึงของเซี่ยหว่านหว่านก็กลับมายิ้มแป้นอีกครั้ง

ท่านแม่เตรียมน่องไก่ไว้ให้นาง

“ฟันขึ้นแล้ว ก็สมควรเลิกกินเนื้อบดเสียที!”

เพราะกลัวว่าทารกน้อยจะแทะไม่ไหว หลิวหว่านจึงช่วยฉีกเนื้อไก่เป็นเส้นๆ ป้อนใส่ปากให้

ใบหน้าน้อยๆ ของเซี่ยหว่านหว่านยิ้มจนแก้มแทบปริเหมือนตุ๊กตานำโชค นางหรี่ตาลงอย่างพึงพอใจจนโค้งมนราวกับจันทร์เสี้ยว

อาหารเลิศรส! ในที่สุดนางก็ได้กินของอร่อยแล้ว!

หิมะที่เกาะอยู่นอกหน้าต่างละลายลง ภายในห้องอบอวลไปด้วยไออุ่น สองแม่ลูกใช้ชีวิตอันแสนอบอุ่นและผ่อนคลาย

ทว่าหลี่ซื่อกลับกล้ำกลืนความแค้นนี้ไม่ลง นางพาเซี่ยไหวซานไปฟ้องที่เรือนฉือซ่านถังทันที

หลังจากหมอประจำจวนคนใหม่ช่วยต่อกระดูกให้เซี่ยไหวซานเสร็จสิ้น แววตาของฮูหยินผู้เฒ่าก็เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ

“หลิวหว่านรู้เรื่องมากเกินไปแล้ว เจ้ามารหัวขนตัวน้อยนั่นก็ไม่ใช่ของดีเช่นกัน เก็บพวกมันไว้ไม่ได้ทั้งคู่!”

หลี่ซื่อมองนาง พลางอึกอักจะพูดแต่ก็หยุดไป “ฮูหยินผู้เฒ่า หากหลิวหว่านกับลูกตายไปทั้งคู่ จะไม่ทำให้คนอื่นสงสัยเอาหรือเจ้าคะ?”

หากเป็นเช่นนั้น ความผิดฐานรักอนุเหยียบย่ำภรรยาเอกของเซี่ยจิ้นอันก็จะต้องถูกตัดสินอย่างแน่นอน

ต่อให้เขาได้แต่งงานกับองค์หญิง ก็ต้องติดคุก และชาตินี้คงไม่มีวันได้ก้าวหน้าในเส้นทางขุนนางอีกต่อไป

ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยเสียงเรียบเย็น “ต้องใช้แผนเสี่ยงภัย หากหลิวหว่านแพร่งพรายเรื่องเหล่านั้นออกไป เจ้าคิดว่าจวนโหวจะรอดหรือ? เรื่องนี้ลงมือให้เงียบเชียบไร้ร่องรอย ใครเล่าจะจับได้?”

“ท่านย่า…” เซี่ยไหวซานน้ำตาคลอเบ้า มองหลี่ซื่ออย่างน่าเวทนา

เดิมทีหลี่ซื่อยังกังวลอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นสายตาของเซี่ยไหวซาน นางก็ตัดใจไม่ลง

หากเจ้ามารหัวขนตัวน้อยนั่นไม่ตาย สักวันไหวซานคงถูกมันตีจนตายแน่

“เรื่องนี้ปล่อยให้ข้าจัดการเองเจ้าค่ะ!”

หลี่ซื่ออุ้มเซี่ยไหวซานกลับไปส่งให้คนดูแลก่อน จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังเรือนของนายท่านสี่ เพื่อเตรียมจะขอยาบางอย่าง!

แต่เพิ่งจะเดินเข้าไปใกล้ เสี่ยวฝูซิงที่เฝ้าอยู่หน้าประตูก็ทำท่าลุกลี้ลุกลนจะวิ่งเข้าไปข้างใน

“หยุดนะ! เจ้าจะวิ่งไปไหน?” หลี่ซื่อตวาดถาม

เสี่ยวฝูซิงมองเข้าไปข้างในด้วยความกระวนกระวาย พลางถูมือไปมาแล้วเอ่ยตอบอย่างมีไหวพริบ “บ่าวเห็นว่าฮูหยินมา จึงคิดจะรีบเข้าไปรายงานนายหญิงเจ้าค่ะ ฮูหยินมาที่นี่มีธุระอันใดหรือเจ้าคะ?”

“ข้าจะมาทำอะไร จำเป็นต้องรายงานเจ้าด้วยหรือ? หลีกไป ไม่ต้องไปบอกใครทั้งนั้น!”

หลี่ซื่อปรายตามองอย่างหยิ่งยโส จงโหย่วเยี่ยนเป็นลูกสะใภ้ของนาง นางย่อมจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ

ก็มีเพียงต่อหน้าจงโหย่วเยี่ยนเท่านั้น ที่นางจะหาความภาคภูมิใจในฐานะแม่สามีได้

เสี่ยวฝูซิงผิวปากส่งสัญญาณไปสองสามที แล้วจึงรีบเดินตามหลี่ซื่อเข้าไป

“ฮูหยินเจ้าคะ ท่านจะไปนั่งดื่มชาในห้องโถงก่อนหรือไม่เจ้าคะ?” เสี่ยวฝูซิงกลัวว่าคุณหนูของตนจะยังทำธุระไม่เสร็จ จึงเอ่ยปากถ่วงเวลา

“ไม่ต้อง กลางวันแสกๆ คงไม่มีอะไรให้ต้องหลบๆ ซ่อนๆ หรอก!”

หลี่ซื่อก้าวเท้าฉับไว จนกระทั่งมาถึงหน้าประตูห้อง ครั้นได้ยินเสียงที่ชวนให้หน้าแดงใจสั่นแว่วออกมาจากข้างใน นางถึงได้ชะงักฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน

“นายหญิงสี่เจ้าคะ! ฮูหยินมาเยี่ยมเจ้าค่ะ!” เสี่ยวฝูซิงตะโกนเข้าไปข้างใน

ผ่านไปพักใหญ่

จงโหย่วเยี่ยนถึงได้จัดแจงเสื้อผ้าอย่างไม่รีบร้อน ใบหน้ายังคงเจือสีแดงระเรื่อ ก่อนจะเปิดประตูห้องออกมา “ท่านแม่มีธุระอันใดกับข้าหรือเจ้าคะ?”

“ข้ามาหาจิ้นชิว จะมาเอาของบางอย่างแล้วก็ไป รีบเรียกจิ้นชิวออกมาเร็ว!” ใบหูของหลี่ซื่อแดงก่ำด้วยความกระดากอาย

นางรู้อยู่ว่าจงโหย่วเยี่ยนเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมา แต่ไม่นึกเลยว่ากลางวันแสกๆ ก็ยังจะเร่าร้อนถึงเพียงนี้

นางรู้สึกริษยาอยู่บ้าง แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากว่าอันใด

“ท่านแม่ เขาหมดเรี่ยวแรงจนสลบไปแล้วเจ้าค่ะ” จงโหย่วเยี่ยนเบะปากอย่างไม่สบอารมณ์

หลี่ซื่อมองนางด้วยความระแวง ก่อนจะผลักนางออกแล้วเดินเข้าไปข้างใน

แล้วก็เห็นเสื้อผ้ากระจัดกระจายเกลื่อนพื้น และชายหนุ่มร่างเปลือยเปล่าที่นอนหันหลังให้อยู่บนเตียงจริงๆ

ใบหน้าของนางพลันแดงซ่าน รีบถอยกรูดออกมาข้างนอกทันที!

นางโบกมือปฏิเสธพัลวัน “ข้าบอกเจ้าก็แล้วกันว่าข้าจะเอาอะไร เจ้าไปเอากุญแจห้องเก็บยาเล็กของจิ้นชิวมาให้ข้าก็พอ!”

จงโหย่วเยี่ยนเดินกลับเข้าไปหยิบกุญแจ แล้วส่งให้หลี่ซื่ออย่างว่าง่าย

“ท่านแม่ตามสบายเลยเจ้าค่ะ ตระกูลจงของข้ายังมีร้านสมุนไพรอยู่อีก ท่านเอาไปเท่าใด ข้าจะเติมคืนให้เท่านั้นเจ้าค่ะ!”

“แหม ได้เจ้ามาเป็นสะใภ้ย่อมเป็นวาสนาของจิ้นชิวอยู่แล้ว พวกเจ้าเวลาทำอะไรกันก็เพลาๆ มือหน่อยเถิด ร่างกายเขาอ่อนแอทนรับความตรากตรำไม่ไหวหรอก!”

หลี่ซื่อยิ้มกริ่มรับกุญแจมา

จงโหย่วเยี่ยนพยักหน้ารับ ครั้นเห็นอีกฝ่ายเดินคล้อยหลังไป รอยยิ้มบนใบหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาในทันที

นางหันกลับไปมองชายร่างสูงใหญ่ที่นอนอยู่บนตั่ง ชายคนนั้นไม่ใช่เซี่ยจิ้นชิว ส่วนที่นอนขดเป็นก้อนนูนอยู่ใต้ผ้าห่มต่างหากเล่าถึงจะเป็นเซี่ยจิ้นชิวตัวจริง

ยังดีที่พอได้ยินเสียงของหลี่ซื่อ นางก็ลงมือซัดเขาจนสลบแล้วยัดเข้าไปซ่อนไว้ใต้ผ้าห่มได้ทันท่วงที

นางหันไปสั่งการเสี่ยวฝูซิง “ไปดูซิว่านางเอาอะไรไปบ้าง พอนางหยิบเสร็จ เจ้าก็ให้คนแอบไปขนสมุนไพรข้างในออกมาให้เกลี้ยง”

โยนความผิดก้อนโตให้นางไปเสียเลย!

ในเวลานี้ หลี่ซื่อได้ยามาสมใจนึก กำลังเดินกลับไปด้วยความกระหยิ่มใจ คิดจะเอาไปวางยาพิษหลิวหว่าน!

ทว่าชั่วพริบตาที่ก้าวกลับเข้ามาในเรือนของตนเองนั้น!

“ตูม!”

เสียงระเบิดดังสนั่น หลังคาเรือนถูกฉีกกระจุยเป็นชิ้นๆ

ตัวนางถูกลูกหลงจากแรงระเบิดเข้าเต็มเปา เจ็บปวดจนร่างกายบิดเบี้ยว ร่างดำเป็นตอตะโกนอนแผ่อยู่บนพื้น อ้าปากพ่นควันดำโขมงออกมาคำหนึ่ง

ยาในมือก็ถูกระเบิดจนกลายเป็นเถ้าถ่านไปด้วย

นอกประตูเรือน พั่นชุนอุ้มเซี่ยหว่านหว่านขึ้นมาแล้วใส่เกียร์หมาโกยแน่บกลับไปทันที!

วันนี้คุณหนูกระตือรือร้นนัก บอกว่าจะมอบของขวัญชิ้นหนึ่งให้หลี่ซื่อ นางเป็นห่วงความปลอดภัยของคุณหนูจึงตามมาด้วย

นึกไม่ถึงว่าพอคุณหนูมาถึงก็แอบอยู่ตรงมุมกำแพง ล้วงเอากระดาษยันต์สีเหลืองไม่รู้เป็นยันต์อะไรออกมาแผ่นหนึ่ง

หลังจากพึมพำพึมพำอะไรบางอย่างที่ฟังไม่รู้เรื่องแล้ว ก็ยื่นส่งให้นาง สั่งให้นางโยนขึ้นไปบนหลังคา

พั่นชุนก็โยนไปตามนั้น

ใครจะไปนึกว่าจะระเบิดเล่า!

พั่นชุนตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง คิดว่าตนเองก่อเรื่องใหญ่เข้าให้แล้ว

นางจึงอุ้มคุณหนูทั้งน้ำตา วิ่งแจ้นรวดเดียวกลับมาถึงเรือนของหลิวหว่าน!