บทที่ 92 หว่านหว่านไม่เหมือนพ่อสารเลวสักนิด

หลิวหว่านเห็นนางยังรีรอไม่ยอมไปเสียที จึงเอ่ยถาม "มีเรื่องอันใดหรือ"

แม่นมชิ่งสูดหายใจเข้าลึก เอ่ยกับนางว่า "ท่านเขียนจดหมายถึงอ๋องเก้าสักฉบับเถิดเจ้าค่ะ เขาต้องช่วยท่านแน่"

"ไฉนเจ้าจึงมั่นใจถึงเพียงนี้" หลิวหว่านกังขา หรือว่าเรื่องนี้จะมีเบื้องลึกเบื้องหลังอันใดซ่อนอยู่

แม่นมชิ่งเม้มริมฝีปากแน่น

เสียง "ตุบ" ดังขึ้น นางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าหลิวหว่าน

"เจ้ารีบลุกขึ้นเถิด! ทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกัน" หลิวหว่านรีบก้าวเข้าไปพยุง

"ไม่เจ้าค่ะ นายหญิงใหญ่ บ่าวเคยทำเรื่องผิดต่อท่าน บ่าวละอายใจต่อท่านเหลือเกิน!" แม่นมชิ่งไม่ฟังเสียงห้าม ดึงดันจะโขกศีรษะลงกับพื้นถึงสามครั้ง

หลิวหว่านจนใจยิ่งนัก

แม่นมชิ่งกล่าว "มีเรื่องหนึ่งบ่าวต้องบอกท่านเจ้าค่ะ ความจริงแล้วคุณหนูหว่านหว่านคือ…"

"จิ๊บๆ! จิ๊บๆ!"

เสียงสัญญาณนกหวีดข้างนอกพลันดังขึ้น ใบหน้าของแม่นมชิ่งซีดเผือด รีบหุบปากลงทันควัน

ดูท่าแล้ว คนผู้นั้นที่อยู่ข้างนอกคงไม่อยากให้หลิวหว่านล่วงรู้

นางค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้น ทำได้เพียงเอ่ยอย่างคลุมเครือ "เรื่องที่ฮูหยินผู้เฒ่าทำกับท่าน มิได้มีเพียงเท่านี้หรอกนะเจ้าคะ นายหญิงใหญ่ ท่านเป็นคนเฉลียวฉลาดมาโดยตลอด ลองคิดดูเถิดว่าเหตุใดอ๋องเก้าจึงคอยยื่นมือเข้าช่วยคุณหนูหว่านหว่านครั้งแล้วครั้งเล่า"

"คุณหนูหว่านหว่านกับซื่อจื่อ… หน้าตาเหมือนกันจริงหรือเจ้าคะ"

ยามที่แม่นมชิ่งหันหลังเดินจากไป ได้ทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคนี้

เพียงประโยคนี้…

กลับทำให้หลิวหว่านยืนตะลึงงันอยู่กับที่ ราวกับถูกอัสนีบาตฟาดผ่า

หว่านหว่านกับซื่อจื่อ เหมือนกันงั้นหรือ

เรื่องนี้ตามรบกวนจิตใจนางไปตลอดทั้งคืน

ยามที่บุตรสาวหลับปุ๋ย นางก็อาศัยแสงจันทร์อันเลือนรางลอบพิศดูเครื่องหน้าและคิ้วตาของเด็กน้อย

เนิ่นนานเข้า แสงจันทร์ก็ส่องลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งหัวใจ ในห้วงคำนึงพลันปรากฏภาพเด็กชายตัวน้อยที่พร่าเลือนผู้หนึ่งขึ้นมา

เด็กชายตัวน้อยที่แอบหักกิ่งเหมยหิมะ จนถูกขันทีทุบตีปางตาย แล้วเกือบต้องหนาวตายอยู่ตรงนั้น!

เหมยหิมะ…

แววตาของหลิวหว่านไหวระริก ดอกเหมยหิมะได้หยั่งรากลึกอยู่ในใจนางมาเนิ่นนาน ในวัยเยาว์นางเพียงแค่นึกสงสัย ดอกไม้กิ่งเดียวมีมนตร์วิเศษอันใดกันหนอ ถึงทำให้เด็กหนุ่มตัวน้อยผู้นั้นยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องมัน

ต่อมาเมื่อเซี่ยจิ้นอันมาสู่ขอ ในมือของเขาก็ถือช่อเหมยหิมะอยู่เช่นกัน นางถึงเพิ่งมารู้ตัวทีหลัง ว่าตนเองได้ฝังความหวั่นไหวนั้นไว้ลึกถึงเพียงนี้

ถึงขั้นเพ้อฝันว่าจะใช้เซี่ยจิ้นอันเป็นตัวแทนของคนผู้นั้น

หลิวหว่านถอนหายใจยาว นางบอกกับตัวเองว่า นั่นก็แค่วัยเด็กเคยพานพบคนผู้หนึ่งเข้า จึงยากที่จะลืมเลือนก็เท่านั้น

เพื่อชื่อเสียงของบุตรสาว นางทำได้เพียงภาวนาว่าหว่านหว่านจะไม่เกี่ยวข้องอันใดกับเรื่องนี้!

คืนนั้นทั้งคืน นางข่มตาไม่หลับเลยแม้แต่น้อย

บ่ายวันถัดมา

เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยที่ถูกนางจ้องมองมาทั้งคืน กำลังเดินเตาะแตะซวนเซเข้ามา

ใบหน้าของนางมอมแมมเปรอะเปื้อน ซ้ำยังทำปากยื่น เหมือนเพิ่งได้รับความอยุติธรรมมาหมาดๆ

พั่นชุนจูงมือนางพลางเอ่ยอย่างอ่อนใจ "คุณหนู ต่อไปท่านทำเช่นนี้ไม่ได้อีกแล้วนะเจ้าคะ!"

"เกิดอันใดขึ้นหรือ" หลิวหว่านอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมา พลางเช็ดคราบฝุ่นบนใบหน้าให้

พั่นชุนเอ่ย "คุณหนูออกไปเล่นที่เรือนหน้าเจ้าค่ะ แล้วไปเจอกับเซี่ยไหวซานเข้า ไม่รู้คุณชายน้อยไหวซานเป็นอะไร อารมณ์ร้ายกาจเหลือเกิน ราวกับคนคุ้มคลั่งเลยเจ้าค่ะ"

พอนึกถึงท่าทางดุร้ายเหี้ยมเกรียมของเซี่ยไหวซาน พั่นชุนก็ยังรู้สึกหวาดผวาไม่หาย

นางเคยเห็นเด็กเช่นนี้ที่สำนักคนทรงแถวบ้านเกิด เหมือนพวกเด็กที่ถูกผีเข้าไม่มีผิดเพี้ยน

【วิญญาณดวงหนึ่งของอีตาพระเอกยังไม่มั่นคง อารมณ์เลยคุ้มคลั่ง พอเห็นหน้าหนูก็จะพุ่งเข้ามาผลักท่าเดียว!】 เซี่ยหว่านหว่านคิดในใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจนัก

พั่นชุนเล่าต่อ "พอเซี่ยไหวซานเห็นคุณหนู ก็พุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง หมายจะผลักคุณหนูตกสระน้ำ ช่างน่ากลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ!"

"แล้วอย่างไรต่อ" หัวใจของหลิวหว่านหล่นวูบทันที

บุตรสาวของนางถูกรังแกถึงเพียงนี้เชียวหรือ!

"จากนั้น บ่าวคิดจะเข้าไปขวาง แต่กลับถูกหลี่ซื่อพาคนเข้ามาสกัดไว้ ซ้ำยังบอกว่าเด็กๆ ยังเล็ก ทะเลาะเล่นกันตามประสา ไม่ต้องไปห้าม!"

"พอเห็นท่าว่าคุณหนูกำลังจะถูกผลักตกน้ำ จู่ๆ คุณหนูก็ควักค้อนเหล็กอันเล็กออกมาจากที่ใดก็มิรู้เจ้าค่ะ!"

"เจ้าค่ะ ฮูหยินฟังไม่ผิดหรอก ค้อนเหล็กจริงๆ เจ้าค่ะ!"

เซี่ยหว่านหว่านตัวกะเปี๊ยกแค่นั้น แต่กลับถือค้อนเหล็กวิ่งไล่ทุบเซี่ยไหวซาน!

พั่นชุนกล่าว "คุณหนู ท่านเป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารักน่าเอ็นดูนะเจ้าคะ! จะใช้อาวุธดุดันปานนั้นได้อย่างไรกัน!"

เซี่ยหว่านหว่านฟังแล้วก็คิดว่ามีเหตุผล

ดังนั้น นางจึงเก็บค้อนเหล็กดำมะเมื่อมกลับไป

แล้วควักค้อนเหล็กอันเล็กสีชมพูผูกโบผีเสื้อออกมาแทน

จากนั้นก็วิ่งไล่ทุบเซี่ยไหวซานต่อ!

เซี่ยไหวซานถูกทุบจนแหกปากร้องไห้จ้า เซี่ยหว่านหว่านกดเขาลงไปถูไถกับพื้น ทุบไปพลางด่าเปิงด้วยภาษาทารกระดับสิบไปพลาง ช่างดุเด็ดเผ็ดร้อนเหลือเกิน

หลี่ซื่อเห็นเข้าก็รีบปรี่เข้ามาขวาง เซี่ยหว่านหว่านถือค้อนชมพูอันน้อยไม่อยู่ มันจึงหลุดมือร่วงลงไปทับหลังเท้าของหลี่ซื่อเข้าเต็มเปา!

หลังเท้าของหลี่ซื่อถึงกับเขียวช้ำไปหมด

แต่พอค้อนน้อยหลุดมือ เซี่ยหว่านหว่านกลับทิ้งตัวร้องไห้งอแงอยู่ตรงนั้น ซ้ำยังบอกว่าค้อนสกปรกหมดแล้ว ค้อนไปโดนขี้มา

แล้วจะให้หลี่ซื่อชดใช้ค้อนอันใหม่ให้หนู!

ใบหน้าของหลี่ซื่อเขียวคล้ำจนแทบจะเป็นสีม่วง อยากจะเอาค้อนทุบเด็กคนนี้คืนสักโป๊กเหลือเกิน!

พั่นชุนไปเก็บค้อนอันนั้นขึ้นมา ปรากฏว่าหนักเอาการ นางไม่รู้เลยว่าคุณหนูตัวแค่นั้นยกมันขึ้นมาได้อย่างไร!

อาศัยจังหวะก่อนที่หลี่ซื่อจะได้สติ พั่นชุนก็รีบอุ้มคุณหนูวิ่งหนีเตลิดออกมาทันที

วิ่งมาได้ครึ่งทาง คุณหนูจะขอลงเดินเอง พอนางกอดค้อนน้อยเดินเตาะแตะก็สะดุดล้มหน้าคว่ำท่าหมากินขี้

นางจึงได้แต่ทำหน้ามุ่ยคับแค้นใจมาตลอดทางจนถึงตอนนี้นี่แหละเจ้าค่ะ

เซี่ยไหวซานถูกนางทุบจนกระดูกหักไปแล้ว!

พั่นชุนบ่นนางไปสองสามคำ นางก็ร้องไห้โฮ ร้องลั่นมาตลอดทางจนถึงหน้านายหญิงใหญ่นี่เอง

หลิวหว่านฟังจบก็ทั้งขำทั้งสงสาร

เจ้าตัวเล็กพอถูกจับไต๋ได้ ก็มุดหน้าเข้าซุกในอ้อมอกของท่านแม่ทันที พลางส่งเสียงออดอ้อนนุ่มนิ่ม หวังจะเรียกร้องความสงสารจากมารดา

ทว่าเสียงในใจของนางกลับฟ้องความจริงออกมาจนหมดเปลือก

【คนไม่ล่วงเกินหนู หนูก็ไม่ล่วงเกินใคร หนูคนนี้! ปรมาจารย์เซี่ยหว่านหว่าน! ไม่เคยกลัวหน้าไหนทั้งนั้นแหละ รอให้ไอ้พระเอกนั่นโตก่อนเถอะ หนูจะไปดวลเดี่ยวกับมัน!】

【เจอหน้าครั้งไหนหนูจะซัดมันครั้งนั้น คอยดูเถอะ พอหนูจับพู่กันเขียนหนังสือได้เมื่อไหร่ จะเขียนยันต์ระเบิดไปบึ้มมันให้เละเลย!】

【หนูจะบึ้มหลี่ซื่อด้วย จะบึ้มบิดาสารเลวด้วย แล้วก็ยังจะบึ้มยัยแก่นั่นอีกคน!】

ขณะกำลังคิดอยู่นั้น มือน้อยๆ ของเซี่ยหว่านหว่านก็คลำไปมาในกระเป๋าใบเล็ก จู่ๆ ก็หยิบเอากระดาษยันต์สีเหลืองแผ่นหนึ่งออกมา

นางก้มหน้ามองดู นี่มันยันต์ระเบิดที่เคยวาดเล่นไว้เมื่อก่อนพอดิบพอดีเลยนี่นา!

【ดีจังเลย ดีนะเนี่ยที่ขยะพวกนั้นเมื่อก่อนหนูไม่ยอมทิ้ง ยัดเก็บไว้ในถุงเฉียนคุนจนหมด】

คอยดูเถอะ หนูจะแอบเอาไปบึ้มหลังคาเรือนของหลี่ซื่อให้กระจุยเลย!

แหะๆ

หลิวหว่านอึ้งไปครู่ใหญ่ พลางฟังเสียงในใจของลูกสาวอย่างไม่ค่อยเข้าใจความหมายเท่าไรนัก

ถึงกระนั้น บุตรสาวของนาง ฟังดูแล้วช่างเหมือนยอดฝีมือลึกล้ำที่ไม่ควรไปตอแยเอาเสียเลย

นางวางเจ้าตัวเล็กลงบนพื้น พลางเอ่ยสั่งสอนด้วยความใจเย็น "เจ้าทำได้ดีมาก คนเราหากถูกรังแก ย่อมลงมือตอบโต้ได้ ไม่ผิดอันใด"

"แต่ว่านะหว่านหว่าน จะตอบโต้กลับไปก็ต้องรู้จักบันยะบันยังด้วย"

"อย่างเช่น เขาผลักเจ้า เจ้าก็ผลักเขากลับ ไม่ใช่ว่าเขาผลักเจ้าทีเดียว แล้วเจ้าไปทุบตีเขาจนพิการ หากแก้แค้นเกินขอบเขตไป เรื่องจะกลายเป็นความผิดของเจ้าแทน"

"แต่หากเจ้าทุบเขาจนตายเสียเลย ต่อไปใครหน้าไหนจะกล้ามาตอแยเจ้าอีกล่ะ?"