บทที่ 91 ไม่ตายก็ต้องถูกหย่า!

น้ำเสียงของนางหนักแน่นทรงพลัง แววตากระจ่างใส ทว่าสีหน้าอันเด็ดเดี่ยวแน่วแน่นั้นกลับแผ่แรงกดดันไร้รูปออกมา

สตรีที่มีทั้งความทะนงตนและสติปัญญาเลอโฉมเช่นนาง จะยอมทนแบกรับความคับแค้นใจอยู่ในจวนโหวต่อไปได้อย่างไร!

"หลิวหว่าน จวนโหวในวันนี้ไม่เหมือนวันวานอีกแล้ว เจ้าไม่ตาย ก็ต้องถูกหย่าขาด! เรื่องนี้ไม่มีอะไรให้ต้องเจรจาทั้งนั้น!" หลี่ซื่อเค้นเสียงเหี้ยมเกรียม

หลิวหว่านปรายตามองนางอย่างเย็นชา "เจ้ากล้าลงมือก็ลองดูสิ"

"เจ้าบังอาจพูดจาเช่นนี้กับข้าเชียวหรือ!"

หลี่ซื่ออยากจะลงมือตั้งนานแล้ว พอเห็นนางตกเป็นรองจึงพุ่งเข้าไปแทบจะทันที เงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าหลิวหว่านฉาดใหญ่!

"ฮูหยิน!" ชิ่งเซิงและชิ่งต้าถูกคนขวางไว้ เห็นฝ่ามือนั้นกำลังจะฟาดลงบนใบหน้าของหลิวหว่าน

ในเสี้ยววินาทีวิกฤตินั้นเอง

ลำแสงสีขาวสายหนึ่งพลันเปล่งออกมาจากระหว่างคิ้วของหลิวหว่าน ซัดมือของหลี่ซื่อกลับไป แรงกระแทกมหาศาลยังเหวี่ยงร่างของนางลอยละลิ่ว กระแทกเข้ากับผนังจนสลบเหมือด!

ทุกคนต่างหน้าถอดสี ทั้งตื่นตะลึงกับแสงสีขาวที่วาบผ่านไปเมื่อครู่ ทั้งร้อนรนรีบเข้าไปดูอาการของหลี่ซื่อ

จวนโหวพลันตกอยู่ในความโกลาหลวุ่นวายจนไก่บินหมาวายป่วงในทันใด

ทว่าหลิวหว่านกลับแย้มยิ้มบางเบา นี่คือพลังของเทพเซียนที่คุ้มครองให้นางปลอดภัยชั่วชีวิต

ไม่มีผู้ใดทำร้ายนางได้!

"พอได้แล้ว! พอได้แล้ว!" ฮูหยินผู้เฒ่าที่เดิมทีก็ลุกจากเตียงไม่ได้อยู่แล้ว ยามนี้ยิ่งเดือดดาลจนทุบเตียงไม่หยุด!

นางประหลาดใจนัก หลิวหว่านมีพลังทำร้ายคนเช่นนี้ได้อย่างไร

หากยังขืนยื้อกันต่อไปเช่นนี้ ต่างฝ่ายต่างพังยับเยิน ย่อมไม่เป็นผลดีต่อผู้ใดทั้งสิ้น!

นางร้องตะโกนลั่น "โหย่วเยี่ยน! โหย่วเยี่ยน เจ้าเป็นนายหญิงใหญ่… เจ้า…"

ฮูหยินผู้เฒ่าแทบจะขาดใจ ร่างทั้งร่างพลันซวนเซแล้วล้มพับลงไป

เซี่ยจิ้นอันบาดเจ็บ หลี่ซื่อหมดสติ ฮูหยินผู้เฒ่าแสร้งตาย

หลิวหว่านรู้ดีว่า วันนี้คงไม่อาจเอาหนังสือหย่ามาได้แล้ว

นางเห็นจงโหย่วเยี่ยนก้าวออกมา พลางส่งสายตาให้นางคราหนึ่ง "พวกเจ้า มาพานายหญิงใหญ่กลับเรือน หากไม่มีคำสั่งของข้า ผู้ใดก็ห้ามปล่อยให้นางก้าวออกไปเด็ดขาด!"

จงโหย่วเยี่ยนรู้ดีว่า หากตนไม่ออกมารับหน้าจัดการ ปล่อยให้คนมากมายรุมเล่นงานหลิวหว่านเช่นนี้ นางย่อมต้องเสียเปรียบเป็นแน่

หลิวหว่านปรายตามองอีกฝ่ายเรียบๆ สะบัดมือเรียกชิ่งเซิงและวั่งเซี่ย แล้วหมุนตัวเดินจากไปทันที!

เซี่ยจื่อมู่ที่แอบฟังอยู่หน้าประตูรีบอุ้มน้องสาววิ่งหนีไป

ในใจของเขาหนักอึ้งและปวดร้าวยิ่งนัก

เหตุใดตนถึงยังไม่มีความสามารถพอจะช่วยท่านแม่ได้นะ?

หลิวหว่านกลับมาถึงเรือน ขังตัวเองอยู่ในห้องตามลำพัง ไม่ยอมพบหน้าผู้ใด

เซี่ยหว่านหว่านยืนเหม่ออยู่หน้าประตู จุกผมกลมๆ บนหัวลู่ลงอย่างหมดเรี่ยวแรง

"ท่านแม่…"

【วันนี้ท่านแม่แกล้งหลบหนู ที่แท้ก็เพื่อจะไปเอาหนังสือหย่ามานี่เอง!】

【ยัยแก่น่ารังเกียจ พูดจาไม่รักษาคำพูด!】

【บิดาสารเลว ในใจรักเมียน้อย แต่ก็ยังละโมบอยากรั้งท่านแม่เอาไว้อีก!】

【ถ้าไม่ใช่เพราะหนูบังเอิญเห็นพี่ใหญ่แอบไปฟัง ก็คงไม่รู้เลยว่าพวกมันรังแกท่านแม่ถึงขนาดนี้!】

หว่านหว่านทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว นางรู้สึกคับแค้นใจแทนท่านแม่เหลือเกิน

หยาดน้ำตาเอ่อคลอเต็มสองเบ้าตา ทารกน้อยเงยหน้าขึ้นมองพี่จื่อมู่

"พี่หญ่าย… หว่านหว่าน… จ้วย…"

หว่านหว่านจะช่วยท่านแม่อย่างไรดีนะ!

เซี่ยจื่อมู่ย่อตัวลง อุ้มนางขึ้นมา พลางเช็ดน้ำตาบนใบหน้ากลมแป้น เอ่ยปลอบประโลม "หว่านหว่านยังเล็กนัก เรื่องพวกนี้ให้พี่เป็นคนทำเถิด!"

เซี่ยหว่านหว่านกะพริบตาปริบๆ เบะปากน้อยๆ "พี่หญ่าย… จะทำ… อะไย?"

แววตาของเซี่ยจื่อมู่พลันหม่นแสงลง เขาลูบหัวกลมทุยของเจ้าตัวเล็ก

"เจ้าว่า พี่จะสอบผ่านเป็นจวี่เหรินได้หรือไม่?"

"ด้าย… แน่นอน…"

【สอบได้แน่นอนอยู่แล้ว สติปัญญาของพี่ใหญ่ในภายภาคหน้า แค่สอบเล่นๆ ก็ผ่านฉลุย!】

เซี่ยหว่านหว่านรู้สึกสงสัย พี่ใหญ่ถามเรื่องนี้ไปทำไมกันนะ

ทั้งสองคนรอด้านนอกอยู่นาน จื่อมู่อุ้มน้องสาวพลางขดตัวพิงอยู่ข้างๆ

ชิ่งเซิง พั่นชุน และวั่งเซี่ยต่างเฝ้าอยู่ในลานเรือนด้วยบรรยากาศอึมครึม

ชิ่งเซิงที่ปกติขลาดกลัวการพูดคุยกับผู้คน กลับร่ำไห้ด่าทอคนในจวนโหวว่าใจคอโหดเหี้ยมเนรคุณ!

"พวกนางรับปากเงื่อนไขของนายหญิงใหญ่แล้วแท้ๆ กลับตระบัดสัตย์ ซ้ำยังกล้าลงมือทำร้ายนายหญิงใหญ่อีก ข้าแค้นใจนัก!"

"พี่พั่นชุน พี่วั่งเซี่ย ข้าแค้นใจตัวเองเหลือเกินที่ไม่เอาไหน ปกป้องนายหญิงใหญ่ไม่ได้เลย ฮือๆ!"

พั่นชุนดึงนางเข้ามากอดปลอบในอก

นางสะกดกลั้นน้ำตา เมื่อนึกถึงความอยุติธรรมที่นายหญิงใหญ่ต้องทนรับมาตลอดหลายปีนี้ หัวใจก็เจ็บปวดรวดร้าวเหลือเกิน

"ไม่มีใครเป็นคนดีสักคน! พวกนางถึงกับไม่ยอมให้ข้าส่งจดหมายออกไป นี่มันกักบริเวณกันชัดๆ! พั่นชุน ข้าจะไปแจ้งทางการ!" วั่งเซี่ยกัดฟันแน่น

เอาสิ สู้แลกชีวิตให้พังพินาศกันไปข้าง นางก็ยอม!

"อย่าเพิ่งใจร้อนไปเลย นายหญิงใหญ่ต้องมีวิธีแน่!" เมื่อนึกถึงหลักฐานกองโตที่ตนรวบรวมมาได้ พั่นชุนจึงเอ่ยปลอบ

ครั้งนี้นายหญิงใหญ่ยอมกลับมาที่เรือน ย่อมต้องกำลังเตรียมการครั้งใหญ่เพื่อลากจวนโหวให้เสื่อมเสียชื่อเสียงจนพินาศย่อยยับเป็นแน่!

ทันใดนั้นเอง!

เสียง "เอี๊ยด" ดังขึ้น หลิวหว่านผลักประตูห้องเปิดออกมา

เจ้านายตัวน้อยทั้งสองโผเข้าไปหาในทันที

พวกนางจึงรีบเดินตามเข้าไปด้วย

ทุกคนต่างขอบตาแดงก่ำ สีหน้าดูย่ำแย่กันถ้วนหน้า

หลิวหว่านสะกดกลั้นอารมณ์ได้แล้ว ทว่าดวงตาที่บวมช้ำเล็กน้อยกลับไม่อาจบดบังสายตาใครได้เลย

เซี่ยหว่านหว่านซอยเท้าเตาะแตะเข้าไปกอดท่านแม่ "ท่านแม่… หว่านหว่าน… แลกความชอบ…"

【หนูจะเอาความดีความชอบไปแลก ให้เสด็จลุงฮ่องเต้ออกหน้าช่วยท่านแม่หย่าขาดเอง!】

【ท่านแม่อย่าเสียใจไปเลยนะเจ้าคะ หนูเห็นแล้วปวดใจจะแย่อยู่แล้ว】

“เด็กโง่ เรื่องนี้ไหนเลยจะง่ายดายปานนั้น” หลิวหว่านอุ้มนางขึ้นมา แล้วประทับจูบเบาๆ ลงบนหน้าผาก

น้ำเสียงนั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความรักใคร่อ่อนโยน

เซี่ยจื่อมู่ขมวดคิ้ว มือทั้งสองข้างลอบกำแน่น

“ท่านแม่ รอข้าอีกสองเดือนขอรับ!”

“จื่อมู่…” หลิวหว่านมองเขา นางรู้ว่าเขาสมัครสอบระดับมณฑลไปแล้ว แววตาจึงระคนด้วยความคาดหวังและความห่วงใย

เซี่ยจื่อมู่ไม่กล้าเอ่ยอันใดมากความ ด้วยกลัวว่าจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

เขาค้อมกายคารวะหลิวหว่าน “ลูกขอตัวไปอ่านตำราแล้วขอรับ!”

ยามเดินจากไป ในใจเขาครุ่นคิดว่า… ท่านแม่ รออีกไม่เกินสองเดือน ท่านก็จะได้หย่าขาดแล้ว

ทางด้านจงโหย่วเยี่ยนนั่งไม่ติดที่ เดิมทีคิดจะไปปลอบประโลมหลิวหว่านด้วยตนเอง แต่เกรงว่าหากมีผู้ใดพบเห็นเข้าคงไม่เหมาะ

ยามนี้หลิวหว่านล่วงรู้เรื่องราวมากมาย ฮูหยินผู้เฒ่าย่อมไม่มีทางปล่อยนางไปแน่

นางจึงส่งแม่นมชิ่งไปแทน

หลิวหว่านเอ่ยกับแม่นมชิ่ง “ลำบากเจ้าแล้ว วิ่งเต้นแทนข้าตั้งหลายครา ทว่าบัดนี้ก็ยังมิอาจสมหวัง”

แม่นมชิ่งทอดถอนใจ พลางเอ่ยให้กำลังใจว่า

“นายหญิงใหญ่ อย่าเพิ่งยอมแพ้เลยเจ้าค่ะ ด้วยนิสัยของฮูหยินผู้เฒ่า ย่อมไม่มีทางปล่อยท่านไปแน่ ท่านต้องหาที่พึ่งพิง สองแม่ลูกถึงจะปลอดภัยนะเจ้าคะ!”

หลิวหว่านเงยหน้ามองนาง ย่อมรู้ดีว่าแม่นมชิ่งหมายถึงจิ่วอ๋อง

ทว่าจิ่วอ๋องกับตนมิได้เป็นญาติดองอันใด ซ้ำยังช่วยเหลือมามากเกินพอแล้ว แม้กระทั่งหยกพกที่ใช้ขอความช่วยเหลือก็คืนให้เขาไปแล้ว

นางจะยังมีหน้าไปรบกวนจิ่วอ๋องอีกได้อย่างไร

แม่นมชิ่งทนเห็นสีหน้าเคว้งคว้างของนางไม่ไหว จึงเอ่ยเสริมว่า

“เพื่อคุณหนูหว่านหว่านแล้ว จิ่วอ๋องต้องยื่นมือเข้าช่วยท่านแน่เจ้าค่ะ!”

“เรื่องนี้ข้าจะนำไปใคร่ครวญดู” หลิวหว่านกล่าว

นางรู้ว่าหว่านหว่านเคยช่วยชีวิตลิ่งไท่เฟยไว้ จิ่วอ๋องย่อมมิใช่คนเนรคุณ

นางตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะจรดพู่กันเขียนจดหมาย คราวนี้เขียนยาวถึงห้าหน้ากระดาษเต็มๆ

นางยื่นซองจดหมายให้แก่แม่นมชิ่ง

“นี่คือจดหมายถึงทางบ้าน หากให้คนข้างกายข้าไปส่งย่อมถูกขัดขวาง เจ้าไปจะสะดวกกว่ามาก ต้องส่งให้ถึงมือท่านแม่ของข้าให้จงได้นะ!”

แม่นมชิ่งรับจดหมายมา หลิวหว่านกลัวว่านางจะเข้าจวนซ่างซูไม่ได้ จึงมอบป้ายของหมั้นอีกหนึ่งชิ้นให้นางพกติดตัวไปด้วย

แม่นมชิ่งเห็นคราบน้ำตาของหลิวหว่านที่เปรอะเปื้อนอยู่บนซองจดหมาย

ในใจก็พลันสะท้อนใจระคนเวทนา

คราวนั้นเพื่อช่วยซื่อจื่อออกมาจากคุกใต้ดิน ฮูหยินผู้เฒ่าถึงกับวางยานอนหลับหลิวหว่านแล้วส่งตัวไปยังตำหนักจิ่วอ๋อง

สตรีผู้หนึ่งต้องสูญเสียความบริสุทธิ์ ย่อมมิต่างอันใดกับการสูญสิ้นชีวิตมิใช่หรือ

ที่น่าเวทนายิ่งกว่าคือ หลิวหว่านกลับยังไม่ระแคะระคายเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย แม้จะแตกหักจนถึงขั้นขอหย่าขาด นางก็ยังคงถูกปิดหูปิดตาอยู่เช่นเดิม

ฮูหยินผู้เฒ่ากำจัดมือสังหารที่ส่งตัวหลิวหว่านเข้าตำหนักจิ่วอ๋องไปแล้ว ทว่าถูกสั่งกักบริเวณกะทันหัน จึงหลงลืมไปว่าแม่นมชิ่งก็มีส่วนรู้เห็นในเรื่องนี้ด้วย

หากวันใดที่นึกขึ้นมาได้ ตนย่อมต้องถูกฆ่าปิดปากเป็นแน่…

คิดถึงตรงนี้ แผ่นหลังของแม่นมชิ่งก็พลันเย็นวาบขึ้นมาทันใด

ถูกต้อง มีเพียงการยืนอยู่ฝั่งเดียวกับหลิวหว่านและจิ่วอ๋องเท่านั้น จึงจะรักษาชีวิตของตนไว้ได้

นางอยากจะบอกความจริงทั้งหมดให้หลิวหว่านล่วงรู้เหลือเกิน!