บทที่ 90 จวนโหวใช้กำลัง!

"เจ้า? เจ้าว่าอย่างไรนะ?" หลี่ซื่อตบโต๊ะผึงลุกขึ้นยืน

ฮูหยินผู้เฒ่าเต็มไปด้วยความตระหนกตกใจ "หลิวหว่าน เจ้า… จวนโหวทำสิ่งใดให้เจ้าไม่พอใจกัน เจ้าถึงคิดจะหย่า?!"

แม้แต่เซี่ยจิ้นเจาและหลี่ตัวตัวก็ตกตะลึงจนตาค้าง

"พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านเป็นสตรีแท้ๆ หากไม่มีตระกูลสามีคอยคุ้มกะลาหัว หย่าขาดไปแล้วไม่กลัวคนเขาหัวเราะเยาะหรือ?"

"นั่นสิเจ้าค่ะพี่สะใภ้ ภายหน้าหากท่านคิดจะแต่งเข้าตระกูลสูงศักดิ์เช่นจวนโหวอีก ย่อมไม่มีทางเป็นไปได้แล้ว"

เซี่ยจิ้นชิวกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหย "เหอะ ข้าว่าท่านคงจะหาเรื่องเรียกร้องอะไรอีกล่ะสิ อยากได้อะไรก็พูดออกมาตรงๆ เถอะ"

หลิวหว่านหันไปมองเซี่ยจิ้นอันด้วยแววตามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว "ข้าต้องการหย่า! รบกวนท่านพี่เขียนหนังสือหย่าด้วย!"

วั่งเซี่ยมือเท้าคล่องแคล่ว รีบยกพู่กัน หมึก กระดาษ และจานฝนหมึกขึ้นมา ยื่นให้เซี่ยจิ้นอันพลางกล่าว "ซื่อจื่อ เกิดเป็นคนต้องรักษาคำพูด นี่เป็นสิ่งที่จวนโหวรับปากคุณหนูของบ่าวไว้ เขียนเถอะเจ้าค่ะ!"

จริงสิ นี่คือสิ่งที่จวนโหวเคยให้สัญญากับนางไว้

เซี่ยจิ้นอันยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ รอยยิ้มดีใจเมื่อครู่ตอนที่รู้ว่าสวี่โหรวโหรวยังไม่ตายพลันมลายหายไปจนหมดสิ้น

สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความผิดหวังเปี่ยมล้นสายตา เขาเอ่ยกับหลิวหว่าน "เจ้าริษยาโหรวโหรวถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"

ริษยา… จนถึงขั้นจะตีจากเขาไป

"หลิวหว่าน จวนโหวของพวกเราทำสิ่งใดผิดต่อเจ้ากัน เจ้าเป็นนายหญิงใหญ่มาห้าปี แค่ยกตำแหน่งนายหญิงใหญ่ให้น้องสะใภ้สี่ดูแล เจ้าก็มาแง่งอนใส่ข้า!"

"บัดนี้ข้าจะรับโหรวโหรวเป็นภรรยาเอกเสมอกัน ข้าคิดว่านี่มิได้กระทบกระเทือนต่อความรู้สึกของเราเลยแม้แต่น้อย ในใจข้าก็มีเจ้าเป็นภรรยาเพียงคนเดียวมาโดยตลอด!"

"เจ้าใจแคบถึงเพียงนี้เชียวหรือ กระทั่งโหรวโหรวคนเดียวก็ยังทนรับไม่ได้งั้นรึ?"

ในใจของเซี่ยจิ้นอันหวาดผวา ยามก่อนหลิวหว่านมักจะมอบความรู้สึกสงบสบายใจให้เขาเสมอ

ไม่ว่าจะเกิดเรื่องใดขึ้น หลิวหว่านล้วนจัดการได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เขากลับถึงเรือนก็เพียงเสวยสุขอันพึงมีในฐานะสามี

ทว่าบัดนี้ หลิวหว่านกำลังจะทิ้งเขาไปแล้ว!

เขาจะไม่ตระหนกได้อย่างไร!

ภรรยาที่เคยทำให้เขาสบายใจถึงเพียงนี้กำลังจะจากไป เซี่ยจิ้นอันรู้สึกราวกับหัวใจของตนถูกควักออกไปทั้งดวง

ดวงตาของเขาแดงก่ำ กวาดพู่กันและหมึกทั้งหมดทุ่มลงบนพื้น

เสียงดัง "เพล้ง!" สนั่นหวั่นไหว!

บรรยากาศพลันเงียบสงัดจนน่ากลัว

มีเพียงเซี่ยจิ้นอันที่จับจ้องหลิวหว่านเขม็ง แววตาเปี่ยมล้นด้วยเพลิงโทสะ "เจ้าพูดสิ! เหตุใดเจ้าถึงไม่อยากใช้ชีวิตร่วมกับข้าแล้ว?!"

หลิวหว่านปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปกล่าวกับฮูหยินผู้เฒ่า "จากกันด้วยดีเถิด เรื่องที่พวกท่านทำลงไป ยังต้องให้ข้าชี้แจงทีละเรื่องอีกหรือ หากเอิกเกริกขึ้นมา ไม่มีใครหน้าไหนได้ดีหรอก!"

ฮูหยินผู้เฒ่าหน้าถอดสีด้วยความตกใจ

นางรู้ดีว่าหลิวหว่านหมายถึงเรื่องสับเปลี่ยนทารกสายเลือดภรรยาเอกในตอนนั้น!

หลิวหว่านเอ่ยถามเซี่ยจิ้นอันอีกครั้ง "ซื่อจื่อกับอนุสวี่เป็นคู่รักวัยเยาว์ เหมาะสมกันราวสวรรค์สร้าง ข้าไม่ควรโผล่มาคั่นกลางระหว่างพวกท่านตั้งแต่แรกแล้ว ตอนนี้ขอหย่าขาด มิใช่สมใจอยากของท่านแล้วหรือไร"

เซี่ยจิ้นอันแข้งขาอ่อนยวบ ทรุดลงไปกองกับพื้น

คนหลายคนรีบก้าวเข้ามาช่วยพยุงเขาขึ้น ริมฝีปากของเขาสั่นระริก "หว่านเอ๋อร์ แต่ในใจข้ามีเพียงเจ้านะ!"

เขาผิดไปแล้ว!

นับตั้งแต่ถูกปลดออกจากตำแหน่งขุนนางคราวก่อน เขาก็รู้ซึ้งถึงความผิดของตนเองแล้ว

หลิวหว่านต่างหากคือคู่ครองที่ดีที่สุดของเขา

เขาเองก็ไม่รู้ว่าตนตกหลุมรักหลิวหว่านตั้งแต่เมื่อใด

เขารู้เพียงแค่ว่า ไม่อยากให้นางจากไป

"หว่านเอ๋อร์ คนที่ข้ารักคือเจ้า เรากลับมารักกันดีๆ เถิดนะ ข้าจะไม่แต่งโหรวโหรวแล้ว เจ้าให้อภัยข้าเถิด!"

เขาแทบจะซวนเซถลาเข้าไปตรงหน้าหลิวหว่าน จนเกือบจะคุกเข่าลงกับพื้น

ชิ่งเซิงยื่นมือออกไปคว้าตัวเขาแล้วเหวี่ยงออกไป พลางเอ่ยเสียงอ่อย "อย่า… มาแตะตัว…"

เซี่ยจิ้นอันแทบจะถูกเหวี่ยงจนชนกำแพง หลี่ซื่อและคนอื่นๆ ต่างรีบเข้าไปประคอง ถามไถ่ว่าเขาเป็นอะไรหรือไม่!

ฮูหยินผู้เฒ่ากระทุ้งไม้เท้าลงกับพื้น!

"พอได้แล้ว! เรื่องนี้ยังคิดจะก่อความวุ่นวายไปถึงไหนกัน!"

"หลิวหว่าน ตระกูลเซี่ยของเราไม่เคยมีธรรมเนียมสตรีที่หย่าร้าง มีแต่ภรรยาที่ตายจาก! เห็นแก่ที่เจ้าเคยช่วยชีวิตโหรวโหรวไว้ ข้าจะให้หนังสือขับไล่แก่เจ้าฉบับหนึ่ง!"

"จิ้นอัน เขียนหนังสือขับไล่นางซะ!"

เซี่ยจิ้นอันถือพู่กันด้วยมืออันสั่นเทา ทว่ากลับถูกวั่งเซี่ยแย่งไปแล้วโยนทิ้งลงพื้น!

"ข้าไม่ต้องการหนังสือขับไล่! ข้าต้องการหนังสือหย่า!" หลิวหว่านมีท่าทีเด็ดเดี่ยวอย่างยิ่ง!

หากหนังสือขับไล่ปรากฏขึ้น นางไม่เพียงกลายเป็นสตรีที่ถูกทอดทิ้งและเป็นฝ่ายผิดเท่านั้น

แต่เหล่าบุตรสาวที่ยังไม่ออกเรือนของตระกูลหลิว จะต้องหาคู่ครองที่ดีไม่ได้เพียงเพราะนางถูกขับไล่ออกจากจวน

อีกทั้งตระกูลหลิวก็จะต้องถูกผู้คนครหานินทาไปชั่วชีวิต!

นางไม่มีวันยอมรับหนังสือขับไล่เป็นอันขาด!

"หย่าขาดหรือ ไม่มีทาง หว่านเอ๋อร์ ข้าไม่มีวันหย่ากับเจ้าเด็ดขาด!"

เซี่ยจิ้นอันหัวเราะลั่น "หากทิ้งข้าไปเจ้าจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร หว่านเอ๋อร์ นี่ข้าหวังดีต่อเจ้านะ!"

ฮูหยินผู้เฒ่ายังคงกล่าวคำขู่สำทับ "ใช่ หลิวหว่าน ผ้าขาวปลิดชีพกับหนังสือขับไล่ เจ้าเลือกมาสักอย่าง ตระกูลเซี่ยจะไม่มีสตรีที่หย่าร้างเป็นอันขาด!"

หลิวหว่านหัวเราะ "ทางเลือกที่ท่านว่ามา ข้าไม่ต้องการแม้แต่อย่างเดียว! สันดานเช่นพวกท่าน ช่างโชคดีเหลือเกินที่ข้าเลิกเชื่อถือนานแล้ว"

พยานบุคคลและหลักฐานที่นางเตรียมไว้ ล้วนอยู่ในมือของน้องชายนางทั้งสิ้น

การมาตักเตือนในวันนี้ เพียงเพื่อมาดูท่าทีของพวกนางเท่านั้น หากจากกันด้วยดีได้ย่อมประเสริฐที่สุด อีกทั้งยังไม่กระทบกระเทือนถึงเด็กๆ

แต่หากพวกเขายังคงไม่รักษาสัญญาจริงๆ

เช่นนั้นก็อย่ามาโทษว่านางจะยอมแลกชีวิตเพื่อทำลายทุกอย่างให้พังพินาศ!

"เจ้าหมายความว่าอย่างไร" ฮูหยินผู้เฒ่าเริ่มตื่นตระหนก นางรู้ดีว่าหลิวหว่านฉลาดหลักแหลมมาโดยตลอด ย่อมไม่มีทางมาเจรจาตามลำพังแน่

ดูท่าแล้ว หลิวหว่านคงมีแผนสำรองซ่อนอยู่ หากคิดจะรั้งนางไว้ คงต้องใช้กำลังเท่านั้น!

นางร้องเรียกคนเข้ามา บ่าวรับใช้ชายจากเรือนนอกทุกคนถือไม้พลองเข้ามาล้อมหลิวหว่านและคนของนางไว้จนแน่นขนัด!

หญิงรับใช้รุ่นใหญ่อีกหลายคนก็คว้าไม้ตีผ้า กระบวยตักน้ำ และท่อนไม้สำหรับงานหยาบเข้ามา บีบบังคับให้หลิวหว่านยอมกลับเรือนไป

ชิ่งต้ากางแขนขวางอยู่เบื้องหน้าหลิวหว่าน "พวกเจ้าจะก่อกบฏหรือไร กล้าดียังไงถึงคิดจะใช้กำลังกับนายหญิงใหญ่!"

ชิ่งเซิงเองก็ควักกระบองเขี้ยวหมาป่าของตนออกมาเงียบๆ ยืนปักหลักปกป้องหลิวหว่านด้วยสีหน้ามุ่งมั่นไม่ยอมพูดจา

"นายหญิงใหญ่ ท่านกลับไปเถิดเจ้าค่ะ!"

"นั่นสิเจ้าค่ะนายหญิงใหญ่ ท่านอย่าก่อเรื่องอีกเลย พวกเราไม่อยากลงมือทำร้ายท่าน!"

"นายหญิงใหญ่ ความดื้อรั้นมีแต่จะทำร้ายตัวท่านเองนะเจ้าคะ!"

หญิงรับใช้รุ่นใหญ่หลายคนเอ่ยเกลี้ยกล่อมอย่างเอาเป็นเอาตาย ทว่าภาพตรงหน้านี้กลับกรีดแทงหัวใจของหลิวหว่านจนเจ็บลึก!

บ่าวไพร่ที่นางเคยคอยดูแลเอาใจใส่ด้วยตนเอง บ่าวไพร่ที่นางเคยควักเงินส่วนตัวมาแจกจ่ายเบี้ยหวัดให้!

บ่าวไพร่ที่นางแต่งเข้ามาหกปี คอยดูแลจุนเจือมาตลอดหกปี บ่าวไพร่ที่เคยคุกเข่าลงขอบคุณนางทีละคน และบอกว่าจะยอมบุกน้ำลุยไฟเพื่อตอบแทนนาง!

หนึ่งในนั้น มีบ่าวรับใช้ที่ลูกน้อยใกล้จะป่วยตายจนต้องมาทวงถามเงินเบี้ยหวัด ทั้งเพื่อนสนิทก็ยังถูกคุณชายสี่ทุบตีจนตาย ก็เป็นนางที่ควักเงินช่วยเหลือ และซื้อโลงศพทำพิธีฝังให้เพื่อนของเขา!

บัดนี้ พวกเขากลับพากันถืออาวุธและไม้พลองหันมาคุกคามนาง

นางพลันหัวเราะออกมา

"ข้าหลิวหว่าน นับตั้งแต่เกิดมาจนถึงบัดนี้ ไม่เคยทำเรื่องชั่วช้าผิดมโนธรรมแม้แต่ครั้งเดียว ในอดีตท่านโหวจิ่งอันบังเอิญช่วยชีวิตบิดาข้าไว้ ข้ารู้จักกตัญญูรู้คุณ จึงนำป้ายเหล็กเว้นโทษตายแต่งเข้ามาในจวนโหวถึงหกปี!"

"ขยันขันแข็งดูแลกิจการในเรือน ปรนนิบัติผู้อาวุโส เมตตาบ่าวไพร่ พวกเจ้าลองถามใจตนเองดูว่ามีใครไม่เคยได้รับความกรุณาจากข้าบ้าง ตัวข้าหลิวหว่านมิได้ละอายต่อฟ้าดิน และมิได้ละอายต่อพวกเจ้าเลยแม้แต่น้อย"

"แต่ถึงแม้ข้าจะทำถึงเพียงนี้ แม้ว่าข้าจะไม่แก่งแย่งชิงดีกับใคร วางตัวสง่างามสำรวมเพียงใด แล้วพวกท่านเคยคิดจะปล่อยข้าไปบ้างหรือไม่"

"ข้าเคยหลงทางและเฝ้ารออยู่ท่ามกลางความคับแค้นใจครั้งแล้วครั้งเล่า ให้โอกาสพวกท่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าเมื่อผ่านเรื่องราวมามากเกินไป จากที่ตาสว่างจนเริ่มปล่อยวาง จากความยึดติดกลายมาเป็นความกล้าหาญ ยามนี้ข้าก็เพียงเพื่อเติมเต็มให้ครอบครัวของพวกท่านมีความสุข จึงขอหนังสือหย่าเพียงฉบับเดียวเท่านั้น!"

"พวกท่านกลับคิดจะชักดาบชักไม้เข้าใส่ข้า!"

"ไม่มีผู้ใดมีอารมณ์ดีมาแต่กำเนิด หากวันนี้พวกเจ้าทำร้ายข้าแม้เพียงปลายก้อย ในวันหน้าข้าจะเอาคืนเป็นสิบเท่าอย่างแน่นอน!"