บทที่ 89 (ตอนพิเศษ) ขอหย่าขาด

สวี่ซินโป๋ก้าวขึ้นไปข้างหน้าแล้วเปิดผ้าขาวออก ปรากฏใบหน้าของสตรีด้านในที่ถูกของมีคมกรีดจนเละเทะ เลือดเนื้อเปรอะเปื้อน ราวกับแฝงความเคียดแค้นชิงชังอย่างถึงที่สุด

ภาพนั้นทำเอาหลายคนตกใจจนต้องเบือนหน้าหนี ไม่กล้ามองตรงๆ

สวี่ซินโป๋ยื่นมือไปกระชากชุดนักโทษสีขาวนั้นออก ทว่าบนหัวไหล่กลับไร้เงาของปานแดงรอยนั้น

"ไม่ใช่น้องสาวข้า! บนหัวไหล่น้องสาวข้ามีปานแดงอยู่ คนผู้นี้ไม่ใช่น้องสาวข้า!"

"อะไรนะ!"

เซี่ยจิ้นอันมองตามไปทันทีจนลืมแม้กระทั่งจะคิดไตร่ตรอง

เขาดีใจจนแทบคลั่ง "จริงด้วย! บนหัวไหล่ของโหรวโหรวมีปานอยู่ นางไม่ใช่โหรวโหรว โหรวโหรวยังไม่ตาย!"

เขาตื่นเต้นดีใจจนลืมไปเสียสนิทว่า เหตุใดสวี่ซินโป๋ถึงรู้ได้ว่าบนหัวไหล่ของสวี่โหรวโหรวมีปานแดง

หลิวหว่านคล้ายจะมองอะไรออก มุมปากจึงยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

นางกล่าวว่า "ตอนนี้อนุสวี่อยู่ดีมีสุข พักรักษาตัวอยู่ที่สถานทูต จ่างกงจู่แห่งแคว้นหนานเหมยดูแลเอาใจใส่นางเป็นอย่างดียิ่งเจ้าค่ะ!"

"ที่เจ้าพูดมาเป็นเรื่องจริงหรือ" ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยถาม

หลิวหว่าน "ย่อมเป็นเรื่องจริงเจ้าค่ะ"

"ดียิ่งนัก ดียิ่งนัก!"

หลี่ซื่อลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวกับฮูหยินผู้เฒ่า "ท่านแม่ ข้าจะไปสืบดูที่สถานทูตเดี๋ยวนี้ หากสิ่งที่หลิวหว่านพูดเป็นความจริง ทุกสิ่งที่เราลงแรงทำไปก็ไม่สูญเปล่าแล้ว!"

"ดี! เจ้ารีบไปเถิด อย่าให้ใครจับสังเกตได้ล่ะ!" ฮูหยินผู้เฒ่าสั่งการ ทว่าครั้นคิดดูแล้วยังรู้สึกว่าไม่รอบคอบพอ จึงเรียกให้เซี่ยจิ้นอันไปด้วยกัน

"จิ้นอันเคยเป็นขุนนางมาก่อน เขารู้จักการเข้าหาเจรจามากกว่าเจ้า พวกเจ้าไปด้วยกันเถิด!"

"ขอรับ" เซี่ยจิ้นอันลุกขึ้นยืน แล้วเดินออกไปพร้อมกับหลี่ซื่อ

ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยถามหลิวหว่าน "แล้วศพนี้เป็นใครกัน"

นางรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอยู่รางๆ

หลิวหว่านตอบเรียบๆ "เป็นคนที่สมควรตายเจ้าค่ะ!"

ไม่กี่วันก่อน นางให้แม่นมชิ่งนำป้ายหยกของท่านอาหญิงไปขอความช่วยเหลือจากอ๋องเก้า

อ๋องเก้าตอบตกลง

เขาส่งจดหมายตอบกลับมาบอกนางว่า คนของแคว้นหนานเหมยลงมือกับสตรีสามัญชนคนหนึ่ง เขาจึงส่งคนไปช่วยสตรีผู้นั้นไว้ และสังหารนางกำนัลที่เป็นคนลงมือทำร้ายเพื่อสับเปลี่ยนตัว

คนที่นอนอยู่ตรงนี้ในยามนี้

ก็คือนางกำนัลข้างกายจ่างกงจู่ที่เป็นวรยุทธ์

ส่วนคนที่อยู่ข้างกายจ่างกงจู่เวลานี้ ก็คือสายลับที่เซี่ยซือเหิงส่งไปแปลงโฉมแฝงตัวอยู่

ฮูหยินผู้เฒ่าเม้มปาก ไม่กล้าซักไซ้ต่อ

หลิวหว่านสั่งการว่า "ให้คนไปเตรียมโลงศพมา แล้วนำไปฝังเสียเถิด"

คนเราตายไปแล้วก็ถือว่าสิ้นเวรต่อกัน แม้ยามมีชีวิตจะทำชั่วช้า แต่เมื่อตายไปแล้วก็ถือว่าจบสิ้นกันไป

ศพจึงถูกยกออกไป

ผ่านไปเนิ่นนาน หลี่ซื่อและเซี่ยจิ้นอันก็กลับมาด้วยความเบิกบานใจ

"ดียิ่งนักเจ้าค่ะฮูหยินผู้เฒ่า โหรวโหรวยังไม่ตาย นางได้รับการดูแลจากจ่างกงจู่ให้อยู่รักษาตัวในสถานทูต ข้าเห็นอาหารที่คนยกเข้าไปล้วนเป็นของดีเลิศทั้งนั้น ข้างกายนางยังมีนางกำนัลคอยปรนนิบัติรับใช้อีกมากมาย นอกจากแผลที่ยังไม่หายดีแล้ว อย่างอื่นก็ดีไปหมดทุกสิ่งเลยเจ้าค่ะ!"

หลี่ซื่อกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

เซี่ยจิ้นอันเองก็ไม่อาจหุบรอยยิ้มที่มุมปากลงได้ "ข้าบอกแล้ว โหรวโหรวจะตายง่ายๆ ได้อย่างไร ดูท่าแล้วจ่างกงจู่คงยอมรับนางกลับไปแน่ จวนโหวของเรามีอนาคตแล้ว ข้าเองก็มีอนาคตแล้ว!"

เมื่อข่าวนี้แพร่ออกมา ทุกคนต่างก็พากันโล่งอก

มีเพียงจงโหย่วเยี่ยนและหลิวหว่านเท่านั้นที่สีหน้าดูย่ำแย่

หลิวหว่านเอ่ยขึ้น "ฮูหยินผู้เฒ่า ถึงเวลาต้องรักษาสัญญาที่เคยให้ไว้กับหลานสะใภ้แล้วเจ้าค่ะ"

ฮูหยินผู้เฒ่ายืดตัวขึ้นอย่างไม่รีบร้อน แล้วกล่าวกับหลิวหว่าน "หว่านเอ๋อร์ ข้ารู้ว่าเจ้าอยากได้อำนาจดูแลเรือนคืน แต่ว่าน้องสะใภ้สี่ของเจ้าเพิ่งจะรับช่วงไปได้ไม่นาน เอาเช่นนี้เถิด รอให้เรื่องเงินทองมั่นคงขึ้นก่อน แล้วค่อยให้โหย่วเยี่ยนคืนป้ายหยกนายหญิงใหญ่แก่เจ้า เจ้าคิดว่าอย่างไร"

หลิวหว่านขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ ที่แท้ในสายตาคนพวกนี้ นางกลับกลายเป็นคนที่คอยจ้องจะแย่งกองขยะเน่าเหม็นนี่หรอกหรือ!

"ข้าไม่ได้ต้องการตำแหน่งนายหญิงใหญ่นี้เจ้าค่ะ!"

ฮูหยินผู้เฒ่าชักสีหน้าบึ้งตึงทันที "เจ้าจะหวังให้จิ้นอันอยู่ครองคู่กับเจ้าเพียงคนเดียว ย่อมเป็นไปไม่ได้ ตอนนี้อนุสวี่มีฐานะสูงส่ง หากนางกลับมายังจวนโหว ย่อมไม่อาจเป็นเพียงอนุภรรยาต่ำต้อยได้อีกต่อไป นางต้องเป็นภรรยาเอกเสมอกัน จึงจะคู่ควรกับสายเลือดของจ่างกงจู่!"

ขอเพียงจวนโหวได้เกี่ยวดองกับบุตรสาวของจ่างกงจู่แห่งหนานเหมย อย่างน้อยฝ่าบาทก็คงต้องแต่งตั้งจิ้นอันเป็นรองเสนาบดีกรมพิธีการทูตขั้นสอง จวนโหวจะมีทั้งเกียรติยศและชื่อเสียงจากต่างแคว้นอย่างล้นหลาม

แม้แต่ฝ่าบาทเองก็ต้องทรงปฏิบัติต่อจวนโหวเป็นอย่างดี เพื่อความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นระหว่างสองแคว้น

จวนโหวจะไม่ใช่จวนโหวที่ต่ำต้อยเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว!

หลิวหว่านกวาดสายตามองทุกคน แล้วเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "ฮูหยินผู้เฒ่า ในเมื่ออนุสวี่สามารถขึ้นเป็นภรรยาเอกได้ เช่นนั้นข้าคิดว่า สิ่งที่นางจะช่วยเหลือจวนโหวได้ ย่อมมีมากกว่าข้าแน่ ตัวข้าเองก็มิได้หวังสิ่งใดอีกแล้ว"

"ขอฮูหยินผู้เฒ่าและซื่อจื่อ ได้โปรดมอบหนังสือหย่าให้แก่ข้าด้วยเจ้าค่ะ!"