บทที่ 88 จวนโหวร้องไห้ไว้ทุกข์แล้วสิ

“เพคะ” นางกำนัลมิซักไซ้สิ่งใด รีบพายอดฝีมือเพลงยุทธ์ล้ำเลิศไม่กี่คนมุ่งหน้าออกไปทันที

“เสด็จอา ท่านเป็นอะไรไปหรือเพคะ”

เยี่ยนเอ่อร์จวิ้นจู่รีบปราดเข้าไปประคอง นางรู้ดีว่าทันทีที่พวกตนสวมใส่ยันต์ลงอาคม ก็ย่อมต้องคำสาปเข้าให้แล้ว

แต่มันไม่น่าจะกำเริบเร็วปานนี้

ใบหน้าของจ่างกงจู่บิดเบี้ยว เล็บจิกแน่นเข้าไปในเนื้อฝ่ามือ

“ตระกูลสวี่ ทำไมถึงยังไม่ตายกันไปให้หมด! อดีตฮ่องเต้แห่งต้าเซี่ย ช่างกล้าปกป้องพวกมันนัก พระองค์เอาเกียรติยศศักดิ์ศรีของบ้านเมืองข้าไปไว้ที่ใดกัน!”

ในอดีต เรื่องนี้อดีตฮ่องเต้เคยให้คำมั่นกับนางว่าจะจัดการอย่างลับๆ

แล้วเหตุใด บัดนี้จึงยังมีทายาทของตระกูลสวี่หลงเหลืออยู่อีกเล่า

พวกทายาทที่ล่วงรู้ประวัติศาสตร์อันน่าอัปยศของนาง เหตุใดจึงยังมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ได้?

นางเป็นถึงองค์หญิงผู้สูงศักดิ์แห่งแว่นแคว้น แต่ต้องมารองรับความอัปยศอดสูครั้งใหญ่นี้ยาวนานถึงสองปี บัดนี้กาลเวลาล่วงเลยไปยี่สิบปีแล้ว กลับมีคนมาบอกนางว่า คนที่เหยียบย่ำทำร้ายนางยังมีชีวิตอยู่!

นางหลงคิดว่าเมื่อได้กลับมายังแคว้นของตน ก็ลบล้างความอัปยศเหล่านั้นไปจนหมดสิ้นแล้ว

ไม่คาดคิดเลย ไม่คาดคิดเลยจริงๆ

เกือบทั้งชีวิตของนาง ต้องถูกเงามืดของรอยด่างพร้อยนั้นตามหลอกหลอนจนไม่อาจสลัดพ้น

เยี่ยนเอ่อร์จวิ้นจู่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก นางเพิ่งอายุได้สิบเจ็ดปี ย่อมมิรู้เรื่องราวในอดีตของเสด็จอาเลยสักนิด

ได้ยินเพียงผู้อื่นเล่าขานกันว่า เสด็จอาเคยเดินทางมายังแคว้นต้าเซี่ยเมื่อยี่สิบปีก่อน จากนั้นก็หายสาบสูญไปถึงสองปีกว่าจะตามตัวกลับมาได้

คาดว่า ในช่วงเวลาสองปีนั้นคงเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นมากมาย เสด็จอาถึงได้เสียสติถึงเพียงนี้

นางพยายามเอ่ยปลอบ “เสด็จอา ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาสติแตกนะเพคะ อาคมของอู๋โม่ย้อนกลับมาเล่นงานพวกเราแล้ว ท่านต้องสั่งให้เขาหาทางถอนอาคมให้ได้ มิเช่นนั้นหากพวกเราตายไปก่อน ท่านจะแก้แค้นได้อย่างไรกันเพคะ!”

นางเอ่ยเกลี้ยกล่อมอยู่อีกหลายคำ จ่างกงจู่จึงค่อยๆ ได้สติกลับคืนมา

จ่างกงจู่พึมพำ “รีบ… รีบไปเรียกอู๋โม่มา”

ยามราตรี

ภายในห้องหนึ่งของเรือนรับรองได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนา นักพรตอู๋โม่กำลังทำพิธีถอนอาคมให้คนทั้งสอง ความเจ็บปวดทรมานสาหัสสากรรจ์จนแทบจะขาดใจตายไปครึ่งค่อนชีวิต

ทว่านักพรตอู๋โม่ก็ยังไม่อาจถอนอาคมได้หมดสิ้นในคราวเดียว

เขาเอ่ยขึ้น “ลำบากองค์หญิงและจวิ้นจู่อดทนไว้สักหน่อย อาคมนี้อาจารย์ของข้าน้อยเป็นผู้ผูกไว้ จำต้องใช้เวลาสักระยะหนึ่งขอรับ”

“ต้องใช้เวลานานเท่าใด” จ่างกงจู่ตวัดสายตาคมกริบจ้องเขา พลางเค้นเสียงถาม

“คงราวๆ หนึ่งถึงสองเดือนขอรับ” นักพรตอู๋โม่ก้มหน้าลงอย่างสงบงัน ตั้งแต่เริ่มลงอาคมนี้ เขาก็มิเคยคิดเรื่องถอนอาคมมาก่อนเลย

เมื่อหลอกใช้ไทเฮาและลิ่งไท่เฟยเสร็จแล้ว หากจะตายตกตามกันไปก็ช่างปะไร

เกี่ยวกับอันใดกับแคว้นหนานเหมยของพวกเขากัน

“อะไรนะ!”

จ่างกงจู่ที่เพิ่งทุเลาลงได้เพียงชั่วครู่ พลันปวดรวดร้าวไปทั่วสรรพางค์กายขึ้นมาอีกคำรบ

ความเจ็บปวดทรมานนี้ เล่นงานจนกระทั่งถึงเช้าตรู่

พวกนางไม่กล้าคิดเลยว่า ในช่วงหนึ่งเดือนข้างหน้า ทุกค่ำคืนจะต้องทนทุกข์ทรมานเจียนตายเช่นนี้ไปตลอดได้อย่างไร

มันจะเจ็บปวดปานใดกัน

ยามเช้าตรู่เมื่อดวงตะวันเพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า จ่างกงจู่ล้างหน้าล้างตาผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่

คนกลุ่มที่ส่งออกไปก็กลับมา พวกเขาพาสตรีผู้หนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยบาดแผลและหายใจรวยรินกลับมาด้วย

“เกิดความวุ่นวายอันใดขึ้นหรือไม่”

“ไม่มีเพคะ เป็นเยี่ยนเอ่อร์จวิ้นจู่ที่ออกอุบาย ให้พวกบ่าวไปสุ่มสังหารสตรีบนถนนมาคนหนึ่ง” นางกำนัลผู้หนึ่งรายงาน “พวกบ่าวจึงกรีดหน้าสตรีผู้นั้นจนเละ แล้วโยนเข้าไปในคุกเพื่อสับเปลี่ยนตัวสตรีผู้นี้ออกมา ทั้งยังจัดฉากให้ดูเหมือนนางกลัวความผิดจนฆ่าตัวตาย ไม่มีผู้ใดจำได้อย่างแน่นอนเพคะ”

“อืม ทำได้ดีมาก”

อย่างไรเสียก็เป็นคนของแคว้นต้าเซี่ย ไม่ใช่คนของแคว้นหนานเหมยเสียหน่อย

ตายอย่างมีประโยชน์ได้ ก็นับเป็นเกียรติของนางแล้ว

จ่างกงจู่เห็นสวี่โหรวโหรวนอนกองอยู่บนพื้น จึงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันถามว่า “นางไปก่อเรื่องอะไรมาถึงได้ถูกทรมานจนมีสภาพเช่นนี้”

“ทูลองค์หญิง ได้ยินมาว่านางขโมยป้ายเหล็กเว้นโทษตายของอดีตฮ่องเต้เพื่อไปช่วยบิดา จึงถูกฮ่องเต้องค์ปัจจุบันจับขังคุกไต่สวนเพคะ” นางกำนัลตอบ

จ่างกงจู่ก้าวเข้าไปเตะนางทีหนึ่ง ก่อนจะแค่นเสียงเย็นชา

“นังโง่ บิดาของเจ้าที่เป็นเศษสวะพรรค์นั้น เจ้ายังกล้าขโมยป้ายเหล็กเว้นโทษตายไปช่วยมันอีก คนตระกูลสวี่นี่ช่างไร้ค่าเหมือนโคลนตมจริงๆ สารเลวทั้งตระกูล!”

“องค์หญิง บนมือของนางเนื้อหลุดรุ่ยจนเห็นกระดูกแล้ว บนแผ่นหลังและตามตัวก็มีแต่รอยถูกทรมาน เหลือลมหายใจเพียงรวยริน เราจะจัดการกับนางอย่างไรดีเพคะ” นางกำนัลเอ่ยถาม

“ไปตามหมอมารักษา อย่าเพิ่งให้นางตาย”

ในแววตาของจ่างกงจู่ปรากฏประกายอำมหิตวาบผ่าน

ให้ตายไปตอนนี้ มันง่ายเกินไปสำหรับนาง

นางจะทำให้คนตระกูลสวี่ทุกคนต้องอยู่อย่างมิสู้ตาย

ผ่านไปไม่กี่วัน จวนโหวก็ได้รับข่าวว่าอนุสวี่กลัวความผิดจนชิงฆ่าตัวตาย

ศพถูกส่งมาถึงจวนโหว

หลี่ซื่อและสวี่ซินโป๋ช่วยกันประคองฮูหยินผู้เฒ่ารีบร้อนตามมา เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้าก็ประหนึ่งถูกอสนีบาตฟาดใส่

“เด็กโง่เอ๋ย คนจากแคว้นหนานเหมยก็เข้าเมืองหลวงมาแล้ว วันเวลาที่ดีของเจ้ากำลังจะมาถึง เหตุใดจึงต้องกลัวความผิดจนชิงฆ่าตัวตายด้วยเล่า!”

ฮูหยินผู้เฒ่าร่ำไห้จนน้ำตาแทบเป็นสายเลือด

สวี่โหรวโหรวตายแล้ว จวนโหวของพวกเขาจะต้องตกต่ำเช่นนี้ไปตลอดกาลเลยหรือไร

แผนการใหญ่ที่จวนโหวจิ่งอันวางไว้เนิ่นนานหลายปี บัดนี้ต้องมาพังทลายลงแล้วหรือ

“ท่านแม่ โหรวโหรวไม่มีวาสนาจะได้เป็นนายหญิงของจวนโหว ท่านเสียใจไปเช่นนี้ก็ไม่มีประโยชน์อันใดหรอกเจ้าค่ะ!” หลี่ซื่อเอ่ยปลอบ

“โหรวโหรวคือน้องสาวของข้า ข้าเหลือญาติเพียงนางคนเดียวแล้ว ฮูหยิน ท่านปล่อยให้ฮูหยินผู้เฒ่าร้องไห้เถิดขอรับ”

ดวงตาของสวี่ซินโป๋เปียกชื้น ทว่าสิ่งที่ฉายชัดยิ่งกว่านั้นคือความเคียดแค้นชิงชังต่อเรื่องที่เกิดขึ้น

เขากำหมัดทั้งสองแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

ทั้งที่หลิวหว่านรับปากไว้แล้วว่าจะช่วยโหรวโหรวออกมา เหตุใดโหรวโหรวยังต้องมาตายอยู่ในคุกอีก!

เป็นความผิดของหลิวหว่านทั้งหมด! ความผิดของนางคนเดียว!

เซี่ยจิ้นอันปรี่เข้ามาอย่างลนลาน ครั้นเห็นร่างใต้ผ้าขาวดวงตาก็พลันแดงก่ำ

สตรีผู้ปฏิบัติต่อเขาด้วยความจริงใจ สตรีที่มักชื่นชมความเก่งกาจของเขา และเติบโตมาด้วยกันแต่วัยเยาว์

นางตายแล้ว

เซี่ยจิ้นอันทรุดตัวคุกเข่าลงต่อหน้าร่างนั้น ยกมือขึ้นปิดหน้าร่ำไห้จนตัวสั่นเทิ้ม

เซี่ยจิ้นชิวและภรรยาตามมาสมทบ เมื่อเห็นสภาพนั้นจึงได้แต่เอ่ยปากปลอบโยนให้คลายโศก

ครู่ต่อมาเซี่ยจิ้นเจาและหลี่ตัวตัวก็มาถึง ทั้งคู่ต่างตกตะลึงกับร่างใต้ผ้าขาวผืนนั้น

หลิวหว่านตามมาทีหลัง เพื่อมิให้หว่านหว่านตกใจจึงมิได้พาทารกน้อยมาด้วย ทว่าทันทีที่มาถึง ฮูหยินผู้เฒ่าและสวี่ซินโป๋กลับพากันด่าทอนางราวกับคนเสียสติ

“บัดนี้โหรวโหรวตายแล้ว เจ้าพอใจแล้วหรือไม่!”

“เจ้าเคยรับปากไว้แท้ๆ ว่าจะช่วยชีวิตนางไว้ หลิวหว่าน ข้าไม่นึกเลยว่าเจ้าจะเป็นคนจิตใจคับแคบเช่นนี้!”

สวี่ซินโป๋ตาแดงก่ำ หมายจะพุ่งเข้ามาลงไม้ลงมือ

ทว่าเพิ่งก้าวเข้าไปได้เพียงก้าวเดียว ก็ถูกชิ่งเซิงยกมือคว้าจับไว้เงียบๆ จนเขาขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย

“ไม่อนุญาต… ให้เข้าใกล้… นายหญิงใหญ่” ชิ่งเซิงก้มหน้าลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

สีหน้าของหลิวหว่านยังคงสงบนิ่ง นางสั่งให้คนปิดประตูใหญ่ให้สนิท พร้อมทั้งสั่งให้บ่าวไพร่ที่ไม่เกี่ยวข้องแยกย้ายออกไป

นางกล่าวกับทุกคน “พวกท่านไม่ลองดูก่อนหรือว่านี่ใช่อนุสวี่หรือไม่”

สวี่ซินโป๋ชะงักงัน

หลิวหว่านหมายความว่าอย่างไรกัน

เมื่อเห็นว่าทุกคนยังคงยืนนิ่งอึ้ง หลิวหว่านจึงก้าวขึ้นหน้าหมายจะเปิดผ้าขาว ทว่าข้อมือของนางกลับถูกเซี่ยจิ้นอันคว้าเอาไว้แน่น

“พอได้แล้ว!”

“หลิวหว่าน! นางตายไปแล้ว เจ้ายังต้องการสิ่งใดอีก โหรวโหรวนางทั้งอ่อนหวานและรู้ความ ชาตินี้นางเพียงแค่อยากช่วยบิดาเท่านั้น เจ้าไม่เพียงช่วยนางออกมาไม่ได้ แล้วยังจะทำเช่นนี้กับนางอีกหรือ…”

ขอบตาของเซี่ยจิ้นอันแดงก่ำ จวบจนกระทั่งถึงช่วงเวลาที่สูญเสียโหรวโหรวไป

เขาถึงได้รู้ชัดว่าหัวใจของตนเองอยู่ที่ผู้ใด

เขาละโมบโลภมากเกินไป อยากได้ทั้งชาติตระกูล ความรู้กาลเทศะ และความอ่อนโยนของหลิวหว่าน ทั้งยังอยากได้แสงจันทร์ขาวผู้เป็นเพื่อนเล่นแต่วัยเยาว์ไว้เคียงหมอน

บัดนี้สวี่โหรวโหรวตายไปแล้ว นางย่อมกลายเป็นความเศร้าตรมค้างคาใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และกลายเป็นหยาดโลหิตชาดที่สลักลึกอยู่กลางดวงใจของเขา

รู้อย่างนี้ เขาไม่น่ารับนางเข้ามาในจวนเลย

ยอมเหนื่อยยากเทียวไปเทียวมาเลี้ยงดูนางไว้เป็นภรรยานอกจวน ยังดีกว่าผลลัพธ์เช่นนี้

หลิวหว่านสะบัดมือของเขาออกอย่างเย็นชา แล้วหันไปกล่าวกับฮูหยินผู้เฒ่า “ฮูหยินผู้เฒ่า เรื่องนี้ข้าทำสำเร็จแล้ว หวังว่าท่านจะรักษาสัญญา”

“รักษาสัญญาหรือ! โหรวโหรวตายไปแล้ว หลิวหว่าน เหตุใดเจ้าถึงหน้าหนาไร้ยางอายเช่นนี้…” หลี่ซื่อแผดเสียงด่าทอนาง

ทว่าฮูหยินผู้เฒ่ากลับได้สติขึ้นมาทันควัน นางยกมือขึ้นห้ามปรามทุกคน “เร็วเข้า เปิดดูซิว่าข้างในใช่โหรวโหรวหรือไม่!”