บทที่ 87 คำสาปชั่วร้าย สะท้อนกลับ สะท้อนกลับ!

บรรยากาศในท้องพระโรงเงียบกริบลงทันใด เซี่ยซือเหิงมองเซี่ยหว่านหว่านด้วยแววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความคาดหวัง

ลูกสาว มองข้าสิ!

ข้าคือพ่อของเจ้านะ!

หากเจ้าเปลี่ยนมาให้ข้าเป็นพ่อ เจ้าก็จะได้เป็นท่านหญิงแล้ว!

ด้วยความตื่นเต้นจนเกินระงับ เซี่ยซือเหิงถึงกับพึมพำอธิษฐานเบาๆ "รีบบอกเสด็จลุงฮ่องเต้สิ ว่าเจ้าอยากให้ข้าเป็นพ่อ รีบพูดเข้า!"

น่าเสียดายที่สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปที่เซี่ยหว่านหว่าน จึงไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นว่าจิ่วอ๋องเซี่ยซือเหิงผู้เย็นชาสูงส่งอยู่เป็นนิจ บัดนี้กลับเผยสีหน้าที่ชวนให้เวทนายิ่งนัก

ใครจะเข้าใจเล่า

เขารักใคร่เอ็นดูลูกสาวคนนี้ยิ่งนัก หวงแหนจนสุดหัวใจ อยากจะอุ้มกลับบ้านไปหอมทุกวัน… หอมแม่ของนางด้วย

ครั้นความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัว เซี่ยซือเหิงก็ตกใจตัวเองจนสะดุ้งโหยง

พลางนึกโล่งอกในใจ โชคดีนักที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เสียงในใจของเขา

ฮ่องเต้ทรงชะงักงันไปด้วยความประหลาดใจ ตรัสถามว่า "เมื่อครู่เจ้าว่าอย่างไรนะ"

"หนู… อื้ม"

เซี่ยหว่านหว่านเพิ่งจะอ้าปาก ก็ถูกหลิวหว่านที่มือไวตาไวยกมือขึ้นปิดปากไว้ได้ทันท่วงที

หลิวหว่านตกใจจนเหงื่อกาฬไหลซึม หากมีผู้ล่วงรู้ความคิดในใจของนาง ไม่รู้ว่าสองแม่ลูกจะต้องถูกคนในเมืองหลวงนินทาว่าร้ายถึงเพียงไหน

นางจึงรีบกราบทูลฮ่องเต้ว่า "วาจาเด็กไร้เดียงสาเพคะ สามีทำให้นางโกรธ หว่านหว่านจึงประชดประชันไปเช่นนั้น"

"ฝ่าบาทโปรดทรงจดจำความดีความชอบนี้ไว้ก่อนเถิดเพคะ รอให้หว่านหว่านเติบใหญ่กว่านี้ อยากได้สิ่งใดเป็นรางวัล ค่อยให้นางตัดสินใจด้วยตนเอง"

ฮ่องเต้พยักพระพักตร์อย่างแสนเสียดาย

เซี่ยซือเหิงพยักหน้าด้วยความเสียดายยิ่งกว่าเดิม

ฝ่ายไทเฮาและลิ่งไท่เฟยที่อยู่หลังฉากกั้นก็พากันพยักหน้าด้วยความเสียดายเป็นที่สุด

"ทูลฝ่าบาท นี่คือยันต์ต่ออายุบำรุงผิวพรรณที่นักพรตแห่งแคว้นกระหม่อมจัดทำขึ้นเป็นพิเศษเพื่อทูลเกล้าฯ ถวายแด่ไทเฮาและไท่เฟยเหนียงเหนียง หากพกติดตัวไว้จะช่วยให้คงความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์ แคล้วคลาดปลอดภัย และมีพลานามัยสมบูรณ์พ่ะย่ะค่ะ"

ยามนั้นเอง นักพรตอู๋โม่สบสายตากับจ่างกงจู่ ก่อนจะลุกขึ้นถวายของขวัญอย่างเงียบเชียบ

ยันต์สีแดงพับเป็นรูปสามเหลี่ยมสามแผ่นเปล่งประกายสีทองจางๆ

ไทเฮาและลิ่งไท่เฟยที่อยู่หลังฉากกั้นเริ่มกระสับกระส่าย จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

คงความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์ มิใช่สิ่งที่สตรีทุกคนใฝ่ฝันหาหรอกหรือ

ทั้งสองต่างพร่ำบ่นในใจ 'ฮ่องเต้รีบรับไว้สิ รีบรับไว้เร็วเข้า'

'หากไม่รับ แม่จะตีเจ้าให้!'

พระหัตถ์ของฮ่องเต้สั่นสะท้านขึ้นมาทันควัน เมื่อในหัวพลันมีเสียงกรีดร้องลั่นของทารกน้อยดังขึ้น

【อย่าให้ท่านน้าไท่เฟยนะ! อย่าให้ท่านป้าไทเฮานะ!】

【นี่มันยันต์สาปแช่งชัดๆ!】

【ทั้งไทเฮากับไท่เฟยจะต้องตายก็เพราะไอ้สิ่งนี้นี่แหละ!】

【อย่ารับนะ! กรี๊ดดดดดดด!】

【ไสยเวทมนตร์ดำ จงถอยไป! ถอยไป! ถอยไป! สะท้อนกลับ! สะท้อนกลับ! สะท้อนกลับ!】

หากมิใช่เพราะหลิวหว่านกอดรัดตัวนางไว้แน่น เซี่ยหว่านหว่านคงพุ่งออกไปเปิดศึกซัดกับนักพรตอู๋โม่แล้ว

ไอ้คนสารเลวชาติชั่ว!

ริอ่านจะมาลงมือกับสตรีผู้สูงศักดิ์ที่สุดถึงสองคนเชียวรึ!

แถมคนหนึ่งยังเคยฝังร่างนาง ส่วนอีกคนก็เคยป้อนเนื้อให้นางกินด้วย!

นางอยากจะดวลเดี่ยวกับนักพรตอู๋โม่ใจจะขาด

พูดจริงๆ นะ

ต่อให้ทำได้แค่กระโดดต่อยหัวเข่าเขาก็เถอะ

ฮ่องเต้ทรงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตรัสถามนักพรตอู๋โม่ “ยันต์นี้ตัวเจ้าเองใช้ได้หรือไม่”

“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมย่อมใช้อยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ เชื้อพระวงศ์แคว้นหนานเหมยล้วนใช้ยันต์ที่กระหม่อมเขียนขึ้นทั้งสิ้น เกรงว่าทั่วทั้งแคว้นต้าเซี่ยคงหายันต์ที่มีอาคมแก่กล้าปานนี้มิได้อีกแล้ว”

ฮ่องเต้ทรงกวาดสายตามองเขา “เจ้าอายุเท่าใดแล้ว”

“กระหม่อมอายุเพิ่งจะยี่สิบแปดพ่ะย่ะค่ะ” อู๋โม่ตอบ

สิ้นเสียงนี้ ทุกคนต่างมองแผ่นหลังที่ค่อมงอและเส้นผมขาวโพลนไปครึ่งศีรษะของนักพรตอู๋โม่ด้วยความฉงนสนเท่ห์

พวกเขายังนึกว่าผู้เฒ่าท่านนี้อย่างไรก็คงปาเข้าไปสักหกสิบเจ็ดสิบปีแล้ว

คิดไม่ถึงเลยว่าจะเพิ่งยี่สิบแปด!

ยันต์ของเขามันมิได้มีประโยชน์เลยสักนิดไม่ใช่หรือไร

ฮ่องเต้ทรงแย้มสรวลเปี่ยมความหมาย พลางดำริในพระทัย ‘เหอะ ตอนข้าอายุยี่สิบแปดยังหล่อเหลากว่าเจ้าตั้งเยอะ’

“เช่นนั้นยันต์นี้ เจิ้นคงรับไว้มิได้แล้วล่ะ”

“อะไรนะพ่ะย่ะค่ะ” นักพรตอู๋โม่เงยหน้าขึ้น

“เจิ้นบอกว่า ตัวเจ้ายังจำเป็นต้องใช้ยันต์รักษาความเยาว์วัยนี้มากกว่าไทเฮาและไทเฟยเสียอีก” ฮ่องเต้จงใจขึ้นเสียงสูง เพื่อให้มั่นใจว่าไทเฮาและไทเฟยหลังฉากกั้นจะได้ยินชัดเจน

“ไทเฮาและไทเฟยยังทรงพระเยาว์ยิ่งนัก ทอดพระเนตรแล้วคล้ายเพิ่งจะสิบแปดสิบเก้า จะเอายันต์ของเจ้าไปใช้ทำอันใด”

“มิสู้พระราชทานคืนให้เจ้า เจ้าก็พกติดตัวไว้เถิด!”

นักพรตอู๋โม่ถึงกับยืนอึ้ง

เขาหันไปมองจ่างกงจู่เพื่อขอความช่วยเหลือ

จ่างกงจู่หลับตาลงอย่างจนปัญญา แล้วโบกมือปัดไปทีอย่างขอไปที

นักพรตอู๋โม่จึงจำต้องกราบทูลว่า “ในเมื่อเป็นพระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาท เช่นนั้นกระหม่อมจะเก็บไว้ใช้เองพ่ะย่ะค่ะ”

“ช้าก่อน” ฮ่องเต้ตรัสรั้งไว้ “เจิ้นมีความคิดดีๆ แล้ว”

ทุกคนต่างมีสีหน้างุนงง

ฮ่องเต้ตรัสว่า “มิสู้เจ้ามอบยันต์ในมือให้จ่างกงจู่และท่านหญิงของแคว้นพวกเจ้านำไปสวมใส่ ถือเสียว่าเป็นน้ำใจจากเจิ้น ดีหรือไม่”

นักพรตอู๋โม่ตกใจจนหน้าถอดสี

ฮ่องเต้ตรัสด้วยน้ำเสียงไม่พอพระทัย “เหตุใดรึ พวกเจ้าคิดจะปฏิเสธน้ำใจของเจิ้นงั้นหรือ”

พวกเขาย่อมมิกล้าอยู่แล้ว

นักพรตอู๋โม่แข้งขาอ่อนแรง พลันหันไปเห็นจ่างกงจู่หลับตาแน่นก็เข้าใจได้ทันที หากตนไม่นำไปสวมให้พวกนาง คราวนี้แคว้นหนานเหมยคงไม่อาจหาทางลงได้อย่างราบรื่นแน่

เซี่ยซือเหิงเอ่ยสำทับขึ้นอย่างเยียบเย็น “หรือว่าในนั้นจะมีสิ่งใดที่ใช้ทำร้ายคน นักพรตอู๋โม่ถึงมิกล้านำไปสวมให้คนของตนเองเล่า”

คำพูดเพียงประโยคเดียวทำเอาคนของแคว้นหนานเหมยหน้าถอดสีทะมึน

นักพรตอู๋โม่จำต้องคุกเข่าลง นำแผ่นยันต์ไปสวมให้จ่างกงจู่และเยี่ยนเอ๋อร์จวิ้นจู่

เซี่ยหว่านหว่านฉีกยิ้มจนแก้มแทบปริ นางตบมือน้อยๆ รัวเร็วทั้งที่ในปากยังเคี้ยวอาหารเลิศรสตุ้ยๆ “อะ… อะหย่อย”

【เสด็จลุงฮ่องเต้กับท่านอารองตัวร้ายนี่ตาแหลมคมจริงๆ เล้ย】

【โชคดีที่พวกเขารู้ทันว่าในยันต์ซ่อนมนตร์ดำทำร้ายคนเอาไว้ ไม่อย่างนั้นท่านน้าไทเฮากับท่านน้าไทเฟยคงซวยแน่】

【เยี่ยมไปเลย ดีเลิศไปเลย! ในเมื่อท่านน้าไทเฮากับท่านน้าไทเฟยไม่โดนปองร้าย ท่านป้าสะใภ้ก็คงไม่โมโหจนคลอดก่อนกำหนดแล้วสิเนี่ย】

【น้องสาวตัวน้อยแสนน่ารักของหนูจะได้ลืมตาดูโลกอย่างแข็งแรงสมบูรณ์แล้วสินะ! แหะๆ】

งานเลี้ยงดำเนินผ่านเรื่องราวพลิกผันมากมายจนกระทั่งสิ้นสุดลง

เนื่องจากคณะทูตเหล่านั้นพักอยู่ที่เรือนรับรอง ฮ่องเต้จึงมีรับสั่งให้เซี่ยซือเหิงนำกำลังทหารไปส่งพวกเขากลับ

ผู้คนหน้าประตูวังเริ่มทยอยแยกย้ายกันไป

หลิวหว่านจ้องมองเซี่ยซือเหิงอยู่นาน พลางครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่

นางก้มลงกระซิบกระซาบบางอย่างข้างหูเซี่ยหว่านหว่าน เด็กหญิงตัวน้อยจึงกอดป้ายหยกแขวนเอวชิ้นหนึ่งไว้แน่น แล้วเตาะแตะโซซัดโซเซตรงเข้าไปหาเซี่ยซือเหิง

“ทั่นอา… หนูจาบอกหั้ย… อันนี้ฉวยมากเยยนะ”

นางชูหยกพกในมือขึ้นมา มันเป็นหยกรูปจันทร์เสี้ยว ลวดลายมังกรที่สลักไว้เปล่งประกายแสงนวลตา

จ่างกงจู่ที่กำลังจะก้าวขึ้นรถม้า พลันเหลือบไปเห็นหยกพกชิ้นนั้นเข้า สีหน้าก็บิดเบี้ยวทันควัน นางแทบจะเป็นบ้าตายเสียให้ได้!

ความทรงจำอันอัปยศอดสูพรั่งพรูเข้ามาไม่ขาดสาย หากไม่มีคนคอยประคองไว้ นางคงพุ่งเข้าไปฉีกร่างเด็กคนนั้นเป็นชิ้นๆ แล้ว

เซี่ยซือเหิงย่อตัวลงลูบศีรษะบุตรสาว “นี่มันของอนุสวี่บ้านเจ้านี่นา ตอนนี้อนุสวี่ยังอยู่ในคุก หากหว่านหว่านว่างๆ ก็แวะไปเยี่ยมนางบ้างสิ”

เซี่ยหว่านหว่านเอียงคอสงสัยพลางยัดจุกนมหลอกเข้าปาก

นางไม่เข้าใจว่าทำไมท่านอาตัวร้ายถึงได้พูดเช่นนี้

หลิวหว่านเดินเข้ามารับตัวเด็กน้อยไปอุ้มไว้ แล้วย่อกายคารวะเซี่ยซือเหิง “ขอบพระทัยท่านอ๋อง รบกวนท่านแล้วเพคะ”

หลิวหว่านกล่าวเสริมอีกประโยค “หม่อมฉันหมายถึง ขอบพระทัยที่ช่วยดูแลหว่านหว่านเพคะ”

ทว่าเซี่ยซือเหิงกลับรู้ดีว่า หลิวหว่านมิได้ขอบคุณแค่เรื่องนี้

ด้วยความเฉลียวฉลาดของนาง คงเดาออกแล้วว่าเขาคือคนที่คอยช่วยเหลืออยู่เบื้องหลัง

เขาพยักหน้ารับเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวขึ้นม้าจากไป

ทันทีที่กลับถึงเรือนรับรองทูต จ่างกงจู่ก็ทรุดฮวบลงกับพื้น หอบหายใจอย่างเอาเป็นเอาตาย

ความทรงจำมากมายโถมซัดเข้ามาจนหัวแทบระเบิด นางดวงตาแดงก่ำ ตวาดสั่งนางกำนัลคนสนิท

“ไปสืบมา! ว่าเหตุใดอนุแซ่สวี่ผู้นั้นถึงต้องติดคุก แล้วหาทางพานางออกมาให้ได้!”