บทที่ 86 ตะเกียงวิเศษอะลาดิน บันดาลพรให้เจ้าได้สามประการ

เซี่ยหว่านหว่านเคาะฝาอย่างหมดความอดทน "นี่… ออกมานะ… ตาแก่เหม็น"

จอกหลิวหลีชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นก็ส่งเสียงก้องกังวานคล้ายระฆังโบราณ ราวกับกำลังแสดงความไม่พอใจ

"เร็วเข้า! รีบอุ้มนางลงมา อย่าให้นางลบหลู่จนสิ่งศักดิ์สิทธิ์พิโรธ!"

สีหน้าของจ่างกงจู่เปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง รีบสั่งให้คนรุดเข้าไปข้างหน้า

ทว่าภาพเหตุการณ์ถัดมา กลับทำให้ทุกคนตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ

ทารกน้อยผู้นั้นกลับควักซองอะไรบางอย่างที่ไม่รู้คือสิ่งใดออกมา นางฉีกซอง แล้วหยิบของที่เป็นแผ่นๆ ข้างในยัดเข้าไปตามรอยแยกของฝาจอก

"ของ… โปดที่ฉุด… มะเขือเทศทอดกอบ…"

ฝาของจอกหลิวหลีพลันเปิดอ้าออกเป็นช่องจริงๆ แล้วดูดเอาแผ่นขนมเหล่านั้นเข้าไปจนเกลี้ยง

จ่างกงจู่ถึงกับสงสัยในชีวิตขึ้นมาทันที

ตอนที่นักพรตน้อยแห่งแคว้นหนานเหมยปรี่เข้าไปจะอุ้มเซี่ยหว่านหว่านลงมา เซี่ยหว่านหว่านก็กอดฝาจอกเอาไว้แน่น

"ป๊อก!" เสียงหนึ่งดังขึ้น นางดึงฝาจอกหลุดติดมือออกมาแล้ว

นักพรตน้อยตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

เขาทิ้งเซี่ยหว่านหว่านลงทันควัน แล้วเอามือกุมศีรษะวิ่งหนีเตลิดไปราวกับเห็นผี

เซี่ยหว่านหว่านกอดฝาจอก เดินเตาะแตะโซซัดโซเซตรงเข้าไปหาฮ่องเต้ ฮ่องเต้เองก็ทรงตกพระทัยเช่นกัน พระองค์รีบลุกขึ้นจากแท่นประทับ ก้าวลงมารับและอุ้มเซี่ยหว่านหว่านขึ้นมา

"ห้ายท่าน… ต้าเซี่ย… หนูคุม…"

"แผ่นดินของหนู… หนูปกป้องเอง"

แคว้นต้าเซี่ย ข้าคุมเอง! แผ่นดินของข้า ข้าจะปกป้องเอง!

ขอบพระเนตรของฮ่องเต้ร้อนผ่าว ทรงอุ้มเซี่ยหว่านหว่านขึ้นมาหอมแก้มฟอดใหญ่ไปหลายที "หว่านหว่าน เจ้าคือความหวังของแคว้นต้าเซี่ยเราแท้ๆ!"

เซี่ยหว่านหว่านรีบเบือนหน้าหนี ใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำลาย แล้วหันไปมองท่านแม่พลางเบะปากอย่างแง่งอน!

ภายในจอกหลิวหลีค่อยๆ มีควันลอยเอ่อล้นออกมา

กลุ่มควันแผ่กระจายไอพลังวิญญาณสีม่วงอ่อน ทุกคนที่นั่งอยู่ ณ ที่นั้นต่างรู้สึกอบอุ่นโปร่งสบายไปทั้งร่าง

"สูดกลิ่นนี้เข้าไปจะช่วยยืดอายุขัย!" พอยวนทงไต้ซือเอ่ยปากเตือน ทุกคนก็พากันสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างบ้าคลั่ง

เซี่ยหว่านหว่านโบกมือปัด "ชิ… ม่ายเห็นอยากได้… ไม่ง้อหรอก ตาแก่ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!"

ไอพลังแค่นี้ ไม่เห็นจะหายากตรงไหน

ควันจากจอกหลิวหลีค่อยๆ ลอยสูงขึ้น รวมตัวกันกลางอากาศกลายเป็นร่างของชายชราผู้หนึ่ง ใบหน้าเปี่ยมด้วยความเมตตา ทว่ากลับมีรอยยิ้มแฝงความขบขัน

"สะ… สิ่งศักดิ์สิทธิ์ปรากฏกายแล้ว! พวกเจ้าห้ามจ้องมองสิ่งศักดิ์สิทธิ์ตรงๆ เด็ดขาด!"

จ่างกงจู่แห่งแคว้นหนานเหมยตกใจหน้าถอดสี รีบสั่งให้ทุกคนคุกเข่าลงทันที

ฮ่องเต้ทรงนำทุกคนคุกเข่าลงเช่นกัน มีเพียงเซี่ยหว่านหว่านที่เป็นเหมือนก้อนแป้งกลมๆ ยืนเด่นอยู่ท่ามกลางฝูงชน จ้องมองตาแก่ที่คุ้นตาตรงหน้าตาแป๋ว

"ฮี่ๆ เจ้าตัวเล็ก ทำไมเจ้าถึงไม่คุกเข่าล่ะ?" ชายชรายิ้มตาหยีพลางเอ่ยถาม

"หนูเหยอ?" เซี่ยหว่านหว่านชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง "ถ้าหนูคุกเข่า… ปู่รับม่ายไหวหรอกน้า…"

ไม่คุกเข่าแหละดีแล้ว

ขืนสวรรค์ผ่าเปรี้ยงลงมาจนวิญญาณตาแก่แตกดับไปจะยุ่งเอา

【ตาแก่เหม็น ทำเป็นแกล้งจำหนูไม่ได้สินะ ระวังเถอะ ประเดี๋ยวหนูจะเอาเถ้ากระดูกปู่ไปโปรยทิ้งให้หมดเลย!】

ชายชราได้ยินเสียงในใจก็ถึงกับสะดุ้งเฮือก

นี่มันเด็กทารกที่ไหนกันเล่า

เห็นชัดๆ อยู่ว่าคือเซี่ยหว่านหว่าน ปรมาจารย์อภิปรัชญารุ่นที่สองร้อยห้าสิบผู้สืบทอดสายตรง ที่คนในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดได้ยินชื่อแล้วเป็นต้องขวัญผวาต่างหาก!

'ที่แท้ก็เจ้านี่เอง มิน่าล่ะถึงได้รู้ว่าข้าชอบกินมันฝรั่งทอด ถึงได้เอามันฝรั่งทอดมาล่อข้าออกมา'

ชายชราสื่อสารผ่านกระแสจิต ใบหน้าน้อยๆ ของเซี่ยหว่านหว่านพลันชะงักงัน

ก่อนที่นางจะทะลุเข้านิยายมา จอกหลิวหลีใบนี้ถูกวางไว้เป็นแจกันดอกไม้ในห้องหลอมโอสถของนาง ทั้งข้างในยังบรรจุเถ้ากระดูกของปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งเอาไว้ด้วย

พอนางว่างก็จะเด็ดดอกไม้มาปัก ตาแก่คนนี้ก็จะลอยออกมาคุยเล่นกับนาง

ทว่าตาแก่นี่ตะกละตะกลามเหลือเกิน เห็นนางกินขนมทีไรก็อยากกินบ้างทุกที

หลังจากนั้น เซี่ยหว่านหว่านจึงมักจะบดมันฝรั่งทอดรสเขือเทศจนละเอียด แล้วคลุกเคล้าลงไปในเถ้ากระดูกของตาแก่ ให้เขาได้ลิ้มรสจนหนำใจ

ตาแก่คนนี้ตายมาเป็นพันๆ ปีแล้ว หากยังมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้ แค่พลิกฝ่ามือเดียวก็คว่ำแคว้นหนานเหมยได้สบาย

แล้วจะไปคอยคุ้มครองให้แคว้นหนานเหมยมีลมฝนราบรื่นตามฤดูกาลได้อย่างไรกัน?

【แคว้นหนานเหมยเอาอะไรมาล่อปู่เหรอ ถึงต้องไปช่วยพวกเขาด้วยน่ะ?】

【คงไม่ใช่ว่าพวกเขาเอามันฝรั่งทอดไปคลุกกับเถ้ากระดูกปู่หรอกนะ?】

ชายชราส่ายหน้า

เซี่ยหว่านหว่านคิดต่อ 【หรือว่าพวกเขาเอาดอกไม้ไปปักบนเถ้ากระดูกปู่ด้วย?】

ชายชรายังคงส่ายหน้า

เซี่ยหว่านหว่าน: 【ไม่ใช่เรื่องดี งั้นก็เป็นเรื่องร้ายสินะ? อะไรกัน พวกเขาเอาเถ้ากระดูกปู่ไปผสมปูนโบกกำแพงรึไง?】

ชายชรา: "เพ้ย! ยายยมบาลตัวแสบ!"

"เจ้าเปิดจอกของข้าได้ เช่นนั้นข้าจักให้พรเจ้าสามประการ!" ชายชราหันไปมองทุกคนแล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ ด้วยท่าทางเปี่ยมกลิ่นอายเซียน

【ว้าว ตะเกียงวิเศษอะลาดินชัดๆ!】

【งั้นหนูไม่เกรงใจละนะ】

เซี่ยหว่านหว่านดูดนิ้วพลางชี้นิ้วใส่เขาแล้วเอ่ย "ต๋า… คุ้มครองต้าเซี่ย…"

"ต๋า… คุ้มครองท่านแม่…"

"แย้วก้อ… หนูจาจิน…"

พอเอ่ยถึงเรื่องกิน ฮ่องเต้ก็รีบยืดตัวขึ้นมา เอามือปิดปากนางไว้แล้วกระซิบเสียงเบา

"หว่านหว่านเด็กดี เจิ้นขอร้องละ เจ้าอยากกินอะไรเจิ้นจะประทานให้ทั้งหมดเลย พรข้อที่สามนี้เจ้าช่วยขอให้เจิ้นหล่อที่สุดในใต้หล้าได้หรือไม่"

มือน้อยๆ ของเซี่ยหว่านหว่านโบกไปมา ส่งเสียงอู้อี้ประท้วง

【พรแค่นั้น หนูยังเสกให้ท่านได้เลย】

【ให้หนูกินสิ จะกินขาหมูน้ำแดง ปีกไก่เผ็ดซ่า ทางที่ดีขอมีก๋วยเตี๋ยวหลัวซือเฝิ่น กับคอเป็ดเจวี๋ยเว่ยด้วยนะ ฮือๆ】

ฮ่องเต้: บรรดาศักดิ์งั้นหรือ

ที่แท้เจ้าก็อยากได้บรรดาศักดิ์นี่เอง!

"หว่านหว่าน เจิ้นจะปูนบำเหน็จมอบบรรดาศักดิ์ให้เจ้า แต่เจ้าต้องรีบขอให้เจิ้นหล่อเหลานะ!"

เซี่ยหว่านหว่านมองเขาอย่างคลางแคลงใจ

ชายชรากลับเอ่ยขึ้นว่า "อะแฮ่ม เจ้ามนุษย์ เจ้าเสียเวลามากเกินไปแล้ว"

เซี่ยหว่านหว่านยกมือขึ้น ทันทีที่หลุดพ้นจากการเกาะกุม นางก็ตะโกนลั่น "ขอ… ข้อที่สาม…"

"ก็คือ… ขอพรเพิ่มอีก… สามข้อ!"

ออกดอกออกผลทบต้นทบดอก

แบบนี้เซี่ยหว่านหว่านก็จะมีพรให้ขอไม่มีวันหมดแล้ว

ชายชราถึงกับแข็งค้างกลายเป็นหินอยู่ตรงนั้น

หากไม่ใช่เพราะทารกน้อยตรงหน้าคือผู้สืบทอดสายตรงรุ่นที่สองร้อยห้าสิบของสำนักตนละก็ เขาคงฟาดฝ่ามือเดียวให้นางวิญญาณแตกสลายไปนานแล้ว

ได้ๆ เจ้าจะเล่นแบบนี้ใช่หรือไม่!

"พรข้อที่สาม รอข้าฟื้นฟูพลังเซียนแล้วค่อยมาทวงสัญญาก็แล้วกัน! ไปเถิด โปรดเกื้อหนุนสรรพชีวิต!"

ชายชราสะบัดแส้ปัด หิมะโปรยปรายดุจขนนกพร้อมละอองแสงสีทองอร่ามร่วงหล่นลงทั่วทุกผืนแผ่นดินต้าเซี่ย

ต้นไม้แห้งเหี่ยวพลันผลิใบใหม่อีกครา เจอน้ำทอดสะพาน พืชผลของเหล่าราษฎรค่อยๆ แตกหน่อชูช่อ โรคภัยไข้เจ็บของชาวประชาค่อยๆ มลายหาย

หากพวกเขาออกไปมองข้างนอกก็จะได้เห็นว่า ยุครุ่งเรืองแห่งต้าเซี่ย ชาติบ้านเมืองสงบสุขร่มเย็น ลมฝนตกต้องตามฤดูกาล ผืนดินอุดมสมบูรณ์พูนผล

ลำแสงสีทองสายหนึ่งลอยมาเบื้องหน้าหลิวหว่าน ก่อนจะประทับลงบนหน้าผากของนางแล้วซึมหายไปอย่างไร้ร่องรอย

"นี่คือความสงบสุขชั่วชีวิตของเจ้า"

ขอบตาของหลิวหว่านเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตัน นางคุกเข่าโขกศีรษะให้ชายชราอย่างหนักแน่น

ไม่มีของขวัญชิ้นใดในชาตินี้จะล้ำค่าไปกว่าความอยู่รอดปลอดภัยอย่างสงบสุขอีกแล้ว

บุตรสาวของนาง คือสมบัติล้ำค่าที่สวรรค์ประทานมาให้โดยแท้

ชายชราหาวหวอดหนึ่งที แล้วลอยกลับเข้าไปในจอกหลิวหลี

ทุกคนในท้องพระโรงต่างลุกขึ้นยืน ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มชื่นบาน แค่ได้สูดไอเซียนเข้าไปเพียงนิด ก็ช่วยให้พวกตนอายุยืนยาวขึ้นได้แล้ว

งานเลี้ยงครั้งนี้คุ้มค่ายิ่งนัก!

คุณหนูน้อยแห่งจวนโหวจิ่งอัน ช่างซ่อนคมไว้มิดชิดเสียจริง คนทั้งจวนโหวล้วนตาบอดกันไปหมดแล้วกระมัง

ถึงได้คิดรักบุรุษดูแคลนสตรีเช่นนี้!

สีหน้าของคณะทูตแคว้นหนานเหมยย่ำแย่ยิ่งกว่ากลืนมูลสัตว์ พวกเขาลุกขึ้นยืนอย่างหม่นหมอง จ้องมองจอกหลิวหลีอันเป็นสมบัติประจำชาติตาไม่กะพริบ

เซียนเฒ่ายังติดค้างพรเด็กเปรตนี่อีกตั้งสามข้อ ถึงพวกเขาชิงเอากลับไปได้ เซียนเฒ่าก็คงไม่ยอมช่วยพวกเขาอยู่ดี

บัดนี้เมืองก็ไม่ได้ ซ้ำยังต้องสูญเสียสมบัติประจำชาติไปอีก!

เด็กบ้า สมควรตายแท้ๆ!

จ่างกงจู่จ้องมองเซี่ยหว่านหว่านด้วยแววตาดุร้าย ในใจแอบภาวนาว่าเด็กตรงหน้าต้องไม่ใช่ทารกเทวะจุติลงมาตามคำทำนายเด็ดขาด

หากมิใช่ นางก็ไม่มีความจำเป็นต้องไว้ชีวิตเด็กคนนี้อีกต่อไป

ก่อนจะเดินทางมา เสด็จพี่ของนางกำชับมาอย่างหนักแน่นว่าจะต้องเอาเมืองชิงลี่มาให้จงได้

ดูท่า คงต้องใช้แผนการชั่วช้าเสียแล้ว

ฮ่องเต้ทรงพระเกษมสำราญยิ่งนัก ชนจอกสุรากับทุกคนในงานจอกแล้วจอกเล่า

ตรัสกับหลิวหว่านว่า "หลิวซื่อ เจ้าช่างมีวาสนายิ่งนักที่มีบุตรสาวเก่งกาจถึงเพียงนี้ บอกมาเถิด เจ้าอยากได้รางวัลสิ่งใด? ขอเพียงเจิ้นทำได้ เจิ้นจักประทานให้เจ้าทุกอย่าง!"

หลิวหว่านมองไปยังเซี่ยหว่านหว่านที่กำลังนั่งแทะของอร่อยอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ด้านข้าง แล้วตกอยู่ในภวังค์ความคิด

กว่านางจะหาทางปลดเปลื้องเกียรติยศชื่อเสียงทั้งหมดออกไปได้เพื่อเตรียมการหย่าขาด

ใครจะไปคิดเล่าว่าบุตรสาวจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ สร้างผลงานใหญ่โตขึ้นมาอีกจนได้

หลิวหว่านครุ่นคิดอย่างหนัก นางไม่อาจหักหน้าฝ่าบาทได้

เช่นนี้จะทำอย่างไรดีเล่า?

เซี่ยหว่านหว่านเงยหน้าขึ้นมาทันใด 【ท่านแม่เอาแต่มองหนู เป็นเพราะกระดากอายที่จะเอ่ยปากงั้นเหรอ?】

นางค่อยๆ ยกมือน้อยอันอวบอ้วนขึ้นมา แล้วเอ่ยกับฮ่องเต้

"เปลี่ยน… ป้อใหม่… ห้ายหนู…"