บทที่ 85 ไม่มีผู้ใดเปิดจอกแก้วหลิวหลีทองหยกได้

“วิชาเต๋าของแคว้นหนานเหมยล้ำลึกพิสดาร ได้รับความคุ้มครองจากทวยเทพเสมอมา และนี่ก็คือสมบัติล้ำค่าพิทักษ์แคว้นของพวกเรา จอกแก้วหลิวหลีทองหยก!”

สิ้นเสียง นักพรตน้อยด้านหลังจ่างกงจู่ก็นำจอกแก้วหลิวหลีสีทองขนาดใหญ่เท่ากระถางสำริดออกมาวางไว้กลางงานเลี้ยง

จอกแก้วนั้นโปร่งใสไปทั้งใบ สลักเสลาอย่างประณีตงดงาม ทั้งยังเป็นสีทองสลับหยก แคว้นต้าเซี่ยไม่เคยพบเห็นวัสดุเช่นนี้มาก่อน

“มีคำเล่าลือว่า ขอเพียงมีผู้ใดเปิดฝาจอกแก้วหลิวหลีนี้ได้ เทพเซียนข้างในจะปรากฏกาย มอบพรอันประเสริฐ ชโลมจิตใจปวงประชา!”

จ่างกงจู่กล่าวต่อ พลางมองทุกคนในแคว้นต้าเซี่ยด้วยสายตาดูแคลน มุมปากผุดรอยยิ้มเย้ยหยันอย่างลำพองใจ

จอกใบนี้ มีเพียงฮ่องเต้แห่งแคว้นหนานเหมยของพวกนางเท่านั้นที่เคยเปิดได้ครั้งหนึ่ง เล่ากันว่าฮ่องเต้ทรงบำเพ็ญวิชาเต๋าจนเข้าใกล้ความเป็นเทพเซียนแล้ว

เรื่องพรรค์นี้ แคว้นต้าเซี่ยย่อมไม่มีผู้ใดเทียบชั้นได้ตั้งนานแล้ว

“ท่านแม่… แจกันใหญ่”

【นี่มันแจกันใหญ่ของหนู!】

นางตื่นเต้นจนลืมไปว่านี่คืองานพิธีการ

เซี่ยหว่านหว่านไม่สนใจสายตาผู้ใด ดึงแขนเสื้อของหลิวหว่าน หลิวหว่านจึงรีบเอามือปิดปากนางไว้

เสียงของนางไม่ดังนัก ทว่าท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงัด จึงฟังดูเด่นชัดอย่างยิ่ง

จ่างกงจู่ปรายตามองนาง แคว้นต้าเซี่ยช่างสายตาสั้นดั่งหนูตัวกระจ้อยร่อยจริงๆ

“ฝ่าบาท พวกเรายินดีมอบสิ่งนี้ให้แก่แคว้นต้าเซี่ย หากแคว้นต้าเซี่ยมีผู้มีความสามารถเปิดสิ่งนี้ได้ ก็จะอัญเชิญเทพเซียนมาชโลมพรแก่สรรพสิ่ง หากไร้ผู้มีฝีมือ ฝ่าบาทแห่งแคว้นข้าก็ยินดีเสด็จมา เพียงหวังว่าฝ่าบาทจะทรงรับปากคำขอเล็กๆ น้อยๆ ของพวกเราสักข้อ”

ฮ่องเต้บนบัลลังก์ทรงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ทรงทราบดีว่าการมอบสิ่งนี้มีเจตนาแอบแฝง

ทว่าการถูกถากถางว่าแคว้นต้าเซี่ยไร้ผู้เปิดได้ พระทัยย่อมไม่สบอารมณ์เช่นกัน

“ขุนนางท่านใดจะอาสาลองดูสักครา!”

พอมีพระราชดำรัสเช่นนี้ เหล่าขุนนางต่างกระซิบกระซาบ ฝ่าบาททรงต้องการกอบกู้หน้าตาของแคว้นต้าเซี่ย หากอาศัยโอกาสนี้สร้างผลงานได้ อนาคตย่อมรุ่งโรจน์เหลือคณานับ

“ฝ่าบาท กระหม่อมขออาสาลองดูพ่ะย่ะค่ะ!” แม่ทัพจงขุนนางฝ่ายบู๊ตะโกนขึ้น เขาเป็นแม่ทัพขั้นสี่ที่เคยสร้างผลงานมานับไม่ถ้วน แค่เปิดฝาจอกอันหนึ่ง ย่อมไม่ใช่เรื่องยากเย็น

ทุกคนเห็นเขาออกโรง ต่างคิดว่างานนี้คงราบรื่นแน่แล้ว

แม่ทัพจงเดินมาหน้าจอกแก้ว สองมือประคองฝาจอกไว้ แล้วค่อยๆ เกร็งกำลังแขน

หัวใจของทุกคนลอยขึ้นมาจุกถึงคอหอย

ทว่าแม้แม่ทัพจงจะทุ่มเทแรงกายจนเส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปน ฤดูหนาวยังร้อนจนเหงื่อท่วมหน้า ทว่าฝาจอกนั้นกลับไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย

เปิดไม่ออกโดยสิ้นเชิง แม้แต่รอยแยกสักนิดก็ไม่มี

แม่ทัพจงยอมแพ้ ทูลขอพระราชทานอภัยแล้วเดินคอตกกลับไปนั่งที่

เมื่อเห็นแม่ทัพจงเสียหน้า ชายชราผู้เปี่ยมพลังคนหนึ่งก็นั่งไม่ติด

เขาตบโต๊ะลุกพรวดขึ้นมา “ผู้เฒ่าขอเอง!”

“นั่นแม่ทัพเฒ่าโม่นี่!”

“แม่ทัพเฒ่าโม่เป็นถึงอาจารย์ของแม่ทัพจงเชียวนะ หากมิใช่ฝ่าบาทมีรับสั่งด้วยพระองค์เอง ป่านนี้คงพักผ่อนใช้ชีวิตบั้นปลายอยู่ที่บ้านเกิดแล้ว”

“ถึงกับต้องรบกวนให้แม่ทัพเฒ่าโม่ออกโรง ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ”

แม่ทัพเฒ่าโม่เดินมาหยุดตรงหน้าจอกแก้วหลิวหลี พบว่าสิ่งนี้ไม่ธรรมดาอย่างที่ว่าจริงๆ

เขาลูบคลำฝาจอก ครั้นหาจุดลงแรงได้แล้วก็ชักกระบี่เพชรของตนออกมางัดทันที!

ชั่วพริบตาที่สอดกระบี่เข้าไปในรอยต่อได้…

เขาก็ออกแรงงัดสุดกำลัง!

“เปรี๊ยะ!” เสียงหักสะบั้นอันคมกริบเสียดแทงแก้วหูยิ่งนัก

นี่คือกระบี่ล้ำค่าที่อดีตฮ่องเต้พระราชทาน แข็งแกร่งจนฟันสิ่งใดก็มิเคยระคาย แม้แต่หินผาก้อนยักษ์ยังผ่าออกได้สบาย

ทว่าบัดนี้กลับถูกงัดจนหักคาตาเช่นนี้หรือ

แม่ทัพเฒ่าโม่ตะลึง ฮ่องเต้ตะลึง เหล่าขุนนางต่างก็ตกตะลึงจนตาค้าง

“แคว้นต้าเซี่ยมีแต่พวกหยาบกระด้างหรือไร รู้จักแต่จะใช้กำลังเปิดเช่นนี้ มิกลัวจะลบหลู่เทพเซียนหรอกหรือ”

เยี่ยนเอ๋อร์จวิ้นจู่ส่งเสียงเย้ยหยัน แม้แต่สายตาที่มองฮ่องเต้ก็เจือแววยั่วยุอย่างเปิดเผย

ฮ่องเต้ทรงขุ่นเคือง หันไปทอดพระเนตรไต้ซือหยวนทงที่อยู่ด้านข้าง

พระภิกษุผู้บรรลุธรรม ย่อมไม่ใช้กำลังหักหาญกระมัง?

ไต้ซือหยวนทงสวดพุทธภาษิตขึ้น “อมิตาภพุทธ บรรพชนแห่งวัดจินซานมิเคยสนับสนุนให้ใช้กำลัง อาตมาขอลองดูสักคราเถิด”

กล่าวจบ เขาก็ก้าวขึ้นมาเบื้องหน้า พลางนำเหล่าเณรน้อยเดินวนรอบจอกแก้วหลิวหลีพร้อมบริกรรมคาถา

แสงพุทธานุภาพสายแล้วสายเล่าพุ่งเข้าสู่จอกแก้วหลิวหลี ทว่ากลับไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวใดๆ

สวดวนเวียนเสียจนคนของแคว้นหนานเหมยพากันง่วงเหงาหาวนอน

ไต้ซือหยวนทงยื่นมือไปเปิด ทว่าก็ยังเปิดไม่ออกอยู่ดี!

เขาเริ่มหมดความอดทน “วันนี้อาตมาคงต้องตัดสินใจทำสิ่งที่ขัดต่อธรรมเนียมบรรพชนเสียแล้ว!”

เขาส่งเสียงตะโกนลั่น โยนไม้เท้าเซนทิ้ง ถกแขนเสื้อขึ้นเตรียมลงมือ

“ย้าก!” พลังอันกล้าแกร่งระเบิดออกมา เส้นเลือดที่แขนปูดโปน ในที่สุดก็เปิดออกได้รอยแยกหนึ่ง

ไอวิญญาณแผ่ซ่านออกมาเล็กน้อย ทุกคนพลันรู้สึกราวกับมีสายลมวสันต์พัดผ่าน!

“ทุกคนดูเร็วเข้า ไต้ซือหยวนทงจะเปิดได้แล้ว!”

“นี่คือไอเทพเซียนหรือนี่ ช่างปลอดโปร่งสบายใจ ราวกับรักษาโรคภัยไข้เจ็บของข้าหายเป็นปลิดทิ้ง!”

“อ่า ราวกับฤดูใบไม้ผลิมาเยือนแล้ว!”

เหล่าขุนนางพากันยินดีปรีดา

แต่ไม่ทันไร พวกเขาก็หัวเราะไม่ออก

ไต้ซือหยวนทงถูกพลังที่ทะลักออกมาจากด้านในกระแทกจนร่างลอยละลิ่ว เคราะห์ดีที่มีคนช่วยรับไว้ที่นอกตำหนัก เขาจึงกระอักเลือดออกมาก่อนจะพยุงกายลุกขึ้นยืนได้

เขาโบกมือ สื่อว่าตนเองก็หมดปัญญาแล้วเช่นกัน

คนของแคว้นหนานเหมยไม่มีผู้ใดไม่หัวเราะ โดยเฉพาะจ่างกงจู่และเยี่ยนเอ๋อร์จวิ้นจู่ สายตาดูแคลนแทบจะล้นทะลักออกมา

สีพระพักตร์ของฮ่องเต้ดำคล้ำลง ทรงตรัสถามว่ายังมีใครอยากลองอีกหรือไม่

ไม่มีผู้ใดกล้าขานรับแม้แต่คนเดียว

ภายในตำหนักเงียบกริบดั่งป่าช้า เสียงหัวเราะเยาะของคนแคว้นหนานเหมยจึงยิ่งทวีความดังขึ้น

【หนู หนูอยากลอง!】

ทันใดนั้น ฮ่องเต้ทรงได้ยินเสียงเด็กอ่อนแว่วมา จึงทอดพระเนตรไปยังทิศทางของหลิวหว่าน

เซี่ยหว่านหว่านกวัดแกว่งมือเท้า “แจกันใหญ่… แจกันใหญ่… หนูเอา…”

หลิวหว่านรีบก้มลงไปหมายจะคว้าตัวนางไว้ แต่กลับพบว่าเจ้าตัวน้อยคลานได้ไวยิ่งนัก ร่างกลมป้อมส่ายดุ๊กดิ๊กคลานปร๋อจนไปหยุดอยู่หน้าจอกแก้วหลิวหลี

ทารกน้อยยังคงคาบจุกหลอกคาปาก สวมชุดหนาเตอะพองกลมดั่งลูกชิ้น นั่งจุ้มปุ๊กอยู่หน้าจอกแก้วหลิวหลีราวกับก้อนแป้งงาดำลูกเล็กๆ

หลิวหว่านตกใจจนเหงื่อกาฬผุดซึมเต็มแผ่นหลัง คิดจะถลันออกไปอุ้มเจ้าก้อนแป้งกลับมา ทว่ากลับถูกฮ่องเต้ยกพระหัตถ์ห้ามไว้เสียก่อน

คณะทูตของแคว้นหนานเหมยสุดจะกลั้นไหว พากันระเบิดเสียงหัวเราะลั่นขึ้นมาพร้อมเพรียง

แคว้นต้าเซี่ยถึงกับต้องส่งทารกน้อยที่อายุยังไม่หย่านมออกมาเชียวหรือ คิดจะเอาความน่ารักเข้าสู้หรือไรกัน?

“ฮ่าๆ เจ้าตัวเล็ก กลับบ้านไปกินนมแม่เถอะ ยืนขึ้นมายังสูงไม่พ้นฝาจอกเลยกระมัง”

“จุกนมยังคาปากอยู่แท้ๆ ประเดี๋ยวตกใจร้องไห้จ้าขึ้นมาจะหาว่าไม่เตือนนะ!”

เสียงเย้ยหยันดังระงมระลอกแล้วระลอกเล่าจนหลิวหว่านแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีด้วยความอับอาย ให้ตายเถอะ เหตุใดฝ่าบาทถึงทรงปล่อยให้หว่านหว่านออกไปซุกซนเช่นนั้นเล่า

จ่างกงจู่ทนดูความครึกครื้นอันไร้สาระนี้ต่อไปไม่ไหว จึงเตรียมจะเอ่ยปากตัดบท

นางหันไปทูลต่อฮ่องเต้ว่า "ฝ่าบาท หากทรงยินยอมยกเมืองชิงลี่แถบชายแดนให้แก่หนานเหมยของพวกเรา ฝ่าบาทแห่งหนานเหมยก็ยินดีจะเสด็จมาเปิดสมบัติของแคว้นด้วยพระองค์เอง เพื่อแผ่บารมีคุ้มครองแคว้นต้าเซี่ยเพคะ!"

ทั่วทั้งลานพระราชพิธีเงียบกริบลงทันควันราวกับป่าช้า

เมืองชิงลี่คือเมืองที่มั่งคั่งและอุดมสมบูรณ์ที่สุดแถบชายแดน พรั่งพร้อมไปด้วยพืชผลและแพรพรรณชั้นเลิศ ที่สำคัญคือมีชัยภูมิอันยอดเยี่ยมที่ธรรมชาติสรรค์สร้าง ง่ายต่อการตั้งรับแต่ยากจะเข้าตี เรียกได้ว่าเป็นปราการด่านแรกระหว่างต้าเซี่ยกับหนานเหมยก็มิปาน

การที่หนานเหมยอ้าปากขอเมืองชิงลี่ ย่อมไม่ต่างอะไรกับการจ้องจะเฉือนเนื้อเลาะกระดูกของแคว้นต้าเซี่ย

มีเจตนาชั่วร้ายแอบแฝงอยู่จริงๆ ฮ่องเต้มีสีหน้าเย็นชาลงทันใด ขณะกำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ ทว่ากลับได้ยินเสียงผู้คนอุทานลั่นขึ้นมาเสียก่อน

"อ๊ะ นั่น… นางปีนขึ้นไปได้อย่างไรกัน!"

ทุกคนต่างเบนสายตากลับไปยังจอกแก้วหลิวหลีใบนั้น บนยอดจอกบัดนี้มีทารกน้อยกำลังนอนพุงแปะเกาะแน่นอยู่ด้านบนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว!