บทที่ 84 คณะทูตแห่งแคว้นหนานเหมย

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เรื่องการช่วยคนของหลิวหว่านไม่มีความคืบหน้าแม้แต่น้อย ฮูหยินผู้เฒ่าร้อนใจจนทนไม่ไหว มักจะมาคอยบีบคั้นรังแกนางอยู่บ่อยครั้ง

ทว่านางกลับไม่สะทกสะท้าน ไม่เพียงปากรับคำเป็นมั่นเป็นเหมาะ แต่กลับไม่ยอมลงมือทำอะไรเลย ปล่อยให้สวี่โหรวโหรวต้องทนทุกข์อยู่ในคุกมาจนถึงทุกวันนี้

หลี่ซื่อกลับมาจากการไปเยี่ยมในคุก แววตาแฝงความหวาดผวาอย่างเห็นได้ชัด คาดว่าสวี่โหรวโหรวคงโดนโทษทัณฑ์ทรมานจนสภาพน่าเวทนาเหลือทน

แต่นางก็ยังไม่ถูกปล่อยตัวออกมา

วันนี้ เป็นวันที่คณะทูตแคว้นหนานเหมยเดินทางเข้าสู่เมืองหลวง

หลิวหว่านพาเซี่ยหว่านหว่านออกมาร่วมสนุกบนท้องถนน เจ้าตัวเล็กเริ่มเดินเตาะแตะได้แล้ว จึงอยากแวะดูตรงนั้นทีตรงนี้ทีไปทั่ว

ได้เซี่ยจื่อซิงคอยจูงมือ อีกทั้งยังมีหลิวสือคอยคุ้มกันอยู่ข้างๆ หลิวหว่านจึงวางใจยอมให้พวกเขาไปเดินเล่น

ท่ามกลางฝูงชน ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาประโยคหนึ่ง "ขบวนคณะทูตแคว้นหนานเหมยมาแล้ว!"

"เพื่อต้อนรับพวกเขา ฝ่าบาททรงส่งคนไปปราบโจรป่าแถบเมืองชายแดนจนราบคาบตั้งแต่หนึ่งเดือนก่อนแล้ว"

"หา? เพราะเหตุใดรึ?"

"ยี่สิบกว่าปีก่อน องค์หญิงใหญ่แคว้นหนานเหมยเคยเสด็จมาเมืองหลวงครั้งหนึ่ง ถูกโจรป่าชายแดนดักปล้น หายตัวไปตั้งสองปีเชียวนะ"

"หากมิใช่พวกเราที่มีอายุแล้วล่ะก็ เกรงว่าคนหนุ่มสาวอย่างพวกเจ้าคงไม่มีทางรู้เรื่องนี้หรอก"

"ฝ่าบาททรงให้จิ่วอ๋องนำทัพไปปราบโจรเป็นพิเศษ เพื่อมิให้เหตุการณ์เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนเกิดขึ้นซ้ำรอย เห็นได้ชัดเลยว่าทรงให้ความสำคัญกับแคว้นหนานเหมยมากเพียงใด"

ชาวบ้านต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์พลางพร้อมใจกันถอยไปยืนเรียงสองแถว เว้นถนนให้โล่งเพื่อให้ขบวนรถม้าสัญจรผ่าน

"ได้ยินว่าคราวนี้ผู้ที่นำขบวนมาแคว้นต้าเซี่ยมีสามคนหลักๆ หนึ่งคือองค์หญิงใหญ่ สองคือเยี่ยนเอ๋อร์จวิ้นจู่ผู้เป็นหลานสาวขององค์หญิงใหญ่ และอีกคนหนึ่งคือนักพรตอู๋โม่ ผู้นำแห่งเหล่านักพรตของแคว้นหนานเหมย"

"แคว้นหนานเหมยมีชื่อเสียงด้านวิชาเต๋ามาโดยตลอด พวกเขาถึงขั้นอัญเชิญทวยเทพลงมาคุ้มครองสรรพชีวิตได้ หากสานสัมพันธ์อันดีกับแคว้นต้าเซี่ยของเรา ก็ย่อมเป็นบุญของพวกเราชาวบ้านตาดำๆ ด้วย"

"ใช่แล้ว! ใช่เลย!"

หลิวหว่านได้ยินเรื่องเหล่านี้ทั้งหมด มือหนึ่งจูงเซี่ยจื่อซิง ส่วนในอ้อมอกของหลิวสือก็อุ้มเซี่ยหว่านหว่านไว้

ขบวนรถม้าเคลื่อนเข้าเมืองมาอย่างช้าๆ ท่ามกลางเสียงต้อนรับอย่างอบอุ่นของเหล่าราษฎร

สตรีผู้แต่งกายสูงศักดิ์บนรถม้าปรายตามองฝูงชนที่คึกคักด้วยสายตาเฉยชา ก่อนจะปล่อยม่านลงแล้วถอนหายใจออกมาอย่างหมดความอดทน

เซี่ยหว่านหว่านในอ้อมกอดของหลิวสือส่งเสียงอ้อแอ้ขึ้นมาอย่างตื่นเต้น "ว้าว… นี่คือ… แม่ที่… นังเมียน้อย… อยากรับเป็นแม่เหรอ?"

ชาวบ้านรอบข้างคิดว่าเป็นเพียงคำพูดจาไร้เดียงสาของเด็ก จึงไม่ได้ใส่ใจ

ทว่าในหัวของหลิวหว่านกลับได้ยินเสียงเล็กๆ ก้องกังวาน

【องค์หญิงใหญ่คนนี้ดูรำคาญแคว้นต้าเซี่ยจังเลยแฮะ】

【ช่างเถอะ ยังไงพวกเขาก็ไม่ได้มาเมืองหลวงเพื่อทำเรื่องดีๆ อยู่แล้วนี่】

【หืม กลิ่นน้ำนมคุ้นจัง หรือว่านักพรตที่เคราถักเป็นเปียคนนั้น จะเป็นคนที่บงการผีม่านเฟยไปทำร้ายลิ่งไท่เฟยกันนะ?】

【อ๊ะ… คือพวกเขาจริงๆ ด้วย ที่จะทำร้ายท่านน้าไท่เฟยกับท่านน้าไทเฮา หนูจะขัดขวางพวกเขายังไงดีเนี่ย】

เสียงกรีดร้องวุ่นวายทำเอาหลิวหว่านและหลิวสือถึงกับหูอื้อไปหมด

ทันใดนั้น รถม้าก็หยุดชะงักลงกะทันหัน ไม่ว่าจะบังคับอย่างไรก็ไม่ยอมขยับ

ม้าศึกส่งเสียงร้องขู่ใส่เซี่ยหว่านหว่าน เซี่ยหว่านหว่านตกใจจนรีบกอดคอท่านน้าพลางหดตัวลีบ

เยี่ยนเอ๋อร์จวิ้นจู่ในชุดขี่ม้าสีชมพูพลิกตัวกระโดดลงจากหลังม้า นางปรายตามองเซี่ยหว่านหว่าน "ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย แค่นี้ก็ตกใจกลัวแล้วรึ?"

"เด็กใจเสาะพรรค์นี้ หากอยู่ในแคว้นหนานเหมยของเรา คงโดนคนดูถูกไปแล้ว"

หลิวสือกำลังจะอ้าปากโต้ตอบ ทว่าเซี่ยหว่านหว่านกลับชิงพูดขึ้นมาก่อน

เซี่ยหว่านหว่านชี้ไปที่นางแล้วเอ่ยด้วยเสียงอ้อแอ้ "ฟัน… เจ้า… มีผักติด"

สีหน้าของเยี่ยนเอ๋อร์จวิ้นจู่พลันแข็งค้าง นางรีบยกมือขึ้นปิดปากแล้วถลึงตาใส่เซี่ยหว่านหว่าน ก่อนจะพลิกตัวขึ้นหลังม้า

นางไม่กล้าแม้แต่จะตะโกนสั่งม้า ได้แต่รีบเฆี่ยนม้าแล้วควบจากไปอย่างเร่งรีบ

นักพรตอู๋โม่ที่อยู่ข้างๆ แอบมองเซี่ยหว่านหว่านเงียบๆ

เซี่ยหว่านหว่านชี้นิ้วไปที่รองเท้าของเขาพลางเอ่ยต่อ "โคลน… รองเท้า… สกปรก…"

【สกปรกเกินไปแล้ว ทำไมถึงมีคนไม่รักษาความสะอาดขนาดนี้นะ】

นักพรตอู๋โม่อย่างเขายังไม่ทันได้เอ่ยสักคำ ก็ถูกชี้รองเท้าด่าว่าสกปรกเสียแล้ว

เมื่อเห็นรองเท้าของชาวบ้านรอบๆ ล้วนสะอาดสะอ้าน ในใจเขาก็พลันเกิดความละอายขึ้นมาอย่างประหลาด จึงรีบซ่อนเท้าไว้ใต้ชายเสื้อนักพรต แล้วซอยเท้าถี่ๆ รีบเดินหนีไป

หลิวสือกับหลิวหว่านสบตากัน ในที่สุดก็กลั้นไม่อยู่จนหลุดหัวเราะออกมา

หว่านหว่านยังไม่ถึงขวบดีแท้ๆ ก็รู้จักวิธีทำให้คนอับอายขายหน้าเสียแล้ว

ถ้อยคำพวกนี้ ขนาดพวกเขายังนึกไม่ถึงเลย

คนกลุ่มหนึ่งพากันหัวเราะพูดคุย พลางเดินไหลไปตามฝูงชน

ขณะที่องค์หญิงใหญ่บนรถม้าทอดพระเนตรเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด จึงเอ่ยถามนางกำนัลด้านข้าง "เด็กทารกคนนั้นฉลาดไม่เบา คนกลุ่มนั้นแต่งกายดูดี เจ้าไปสืบดูทีว่าเป็นคนบ้านไหน"

"เพคะ เมื่อถึงเรือนรับรองทูตแล้ว หม่อมฉันจะรีบไปสืบให้" นางกำนัลขานรับ

องค์หญิงใหญ่หลุบเปลือกตาลงเล็กน้อย ซ่อนแววความไม่พอใจเอาไว้

การเดินทางมาที่นี่ นางมิได้มาเพียงเพื่อกิจการใหญ่ของแคว้นหนานเหมยเท่านั้น หากแต่ยังมีเจตนาส่วนตัวอีกด้วย

นางต้องตามหาทารกในคำทำนายของเทพเจ้าให้พบ ดังนั้นจึงไม่อาจปล่อยผ่านเด็กคนใดที่มีความเป็นไปได้ไปแม้แต่คนเดียว

ขบวนรถม้ามาถึงหน้าประตูวังอย่างรวดเร็ว

เหล่าขุนนางผู้สูงศักดิ์มากมายได้รับเทียบเชิญจากฝ่าบาทให้มาร่วมงาน ผู้ที่มีตำแหน่งฐานะอยู่บ้างต่างก็เดินทางมากันพร้อมหน้า

หลิวหว่านเห็นว่าไม่มีอะไรน่าดูแล้ว จึงคิดจะพาลูกๆ กลับก่อน ทว่าหลิวสือกลับอุ้มเซี่ยหว่านหว่านไหลตามฝูงชนไปจนถึงหน้าประตูวังเสียแล้ว

หลิวหว่านตั้งใจจะเดินไปเรียกให้พวกเขากลับ ทว่าในตอนนั้นเอง เมื่อหันหน้าไปก็สบเข้ากับเซี่ยซือเหิงที่กำลังก้าวลงมาจากรถม้าพอดี

เซี่ยซือเหิงมีรูปร่างสูงใหญ่ โครงหน้าหล่อเหลา ทว่าแฝงความเย็นชา บนร่างสวมเสื้อคลุมยาวสีดำขลับ ทำให้เหล่าสตรีในบริเวณนั้นไม่อาจละสายตาไปได้เลย

เขาก้าวมาหยุดตรงหน้าคนทั้งหลายแล้วเอ่ยเรียบๆ "เซี่ยเจากับหลิวเย่ก็อยู่ด้านใน พวกเขาจองที่นั่งไว้ให้พวกเจ้าแล้ว เข้าไปด้วยกันเถิด"

หลิวหว่านรู้สึกเกรงใจ จึงรีบโบกมือปฏิเสธ

ทว่าในเวลานั้น หลิวเย่กำลังประคองเซี่ยเจาเดินเข้ามาพอดี เซี่ยเจาตั้งครรภ์แก่จนท้องโต เดินเหินไม่ค่อยสะดวกนัก

ได้ยินว่าคณะทูตแคว้นหนานเหมยนำพรอันศักดิ์สิทธิ์ของทวยเทพมามอบให้ นางจึงคิดอยากมาขอพรให้ลูกในท้องปลอดภัยราบรื่น

"อ้าว น้องหญิง เจ้าก็มาพอดีเลย เมื่อครู่สามียังบอกอยู่เลยว่าเจ้าคงไม่มา เข้าไปด้วยกันเถอะ"

เซี่ยเจาจับมือนางอย่างสนิทสนม ทำให้หลิวหว่านปฏิเสธได้ยาก

เซี่ยเจาเอ่ยต่อ "พี่ชายเจ้าไม่ประสีประสาเรื่องของสตรีหรอก ได้เจ้าคอยดูแล ข้าถึงจะวางใจกว่า"

【หนูก็อยากเข้าไปดูข้างในเหมือนกัน…】

【ได้ยินว่าข้างในมีของอร่อยเพียบเลย ไก่ย่างเป็ดย่าง ขาหมูแก้ว หมูสามชั้นลายเสือ อาหารทะเลเลิศรสสารพัดอย่าง】

【น่าเสียดายจัง ของพวกนี้ท่านป้าสะใภ้คงไม่ได้กินแล้ว】

หลิวหว่านหันขวับไปมองเซี่ยหว่านหว่านทันที เสี่ยวหว่านหว่านส่งเสียงอ้อแอ้พลางยื่นมือไปทางหลิวหว่าน "ท่านแม่… หว่านหว่าน… อยากเข้าไป…"

【ไม่เข้าไปไม่ได้แล้ว ตามเนื้อเรื่อง ท่านป้าสะใภ้จะถูกยั่วโมโหจนคลอดก่อนกำหนดในงานนี้นี่แหละ ทั้งแม่ทั้งลูกเกือบจะไม่รอด…】

ฝ่ามือของหลิวหว่านพลันชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ

เซี่ยเจาเห็นทุกคนยืนนิ่งอึ้งกันไปหมดจึงรีบถาม "ท่านอาเก้า ท่านพี่ น้องหญิง น้าเล็ก พวกท่านเป็นอะไรกันไปหรือ เข้าไปด้วยกันสิ"

หลิวหว่านจึงพยักหน้าตกลง

คนทั้งกลุ่มเดินเข้าสู่งานเลี้ยงแล้วนั่งประจำที่ หลิวหว่านประหลาดใจเล็กน้อยที่ข้างกายองค์หญิงห้ามีที่นั่งว่างเพิ่มขึ้นมาหนึ่งที่ ซึ่งจัดไว้เป็นที่นั่งคู่สำหรับแม่ลูกพอดี

ช่างประจวบเหมาะอะไรเช่นนี้

เซี่ยซือเหิงซึ่งนั่งอยู่ถัดลงมาจากฮ่องเต้ ชำเลืองมองพวกนางแวบหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจ ก่อนจะยกยิ้มน้อยๆ

คณะทูตที่เดินทางมาจากแคว้นหนานเหมยทยอยนั่งลงตามลำดับ เมื่อมองเห็นนักพรตที่ถักเคราเป็นเปียผู้นั้น ดวงตาของเซี่ยซือเหิงก็หรี่ลงเล็กน้อย

【ว้าว นักพรตที่รองเท้าสกปรกๆ คนนั้น เป็นเขานี่เองที่ปล่อยวิญญาณร้ายไปทำร้ายท่านน้าไท่เฟย บนตัวเขายังมีกลิ่นนมที่หนูทิ้งไว้อยู่เลย】

【แหวะ ผ่านไปตั้งนานแล้ว เน่าเหม็นหมดแล้วเนี่ย!】

เซี่ยหว่านหว่านเพิ่งคิดจบ กลิ่นเหม็นตลบอบอวลก็ลอยฟุ้งไปทั่วทั้งงาน ทุกคนต่างหันซ้ายหันขวาดมฟุดฟิด จนในที่สุดก็แน่ใจว่ากลิ่นนั้นลอยออกมาจากตัวของนักพรตอู๋โม่

องค์หญิงใหญ่ทนไม่ไหวจริงๆ จึงแอบสั่งความเสียงเบา "งานใหญ่โตถึงเพียงนี้ เจ้ายังซกมกอยู่อีก ไม่รีบไปอาบน้ำชำระกายให้สะอาดแล้วค่อยกลับมาหรืออย่างไร เหม็นจะตายอยู่แล้ว"

นักพรตอู๋โม่ก้มลงดมตัวเอง "แปลกจริง ข้าเพิ่งอาบน้ำไปเมื่อสามเดือนก่อนเองนี่นา จะเหม็นได้อย่างไรกัน"

เซี่ยซือเหิงมองเซี่ยหว่านหว่านพลางยิ้มด้วยความเอ็นดู ร้ายกาจจริงๆ เลยนะหว่านหว่าน

พอนักพรตอู๋โม่แอบปลีกตัวออกจากงานเลี้ยง เซี่ยซือเหิงก็ส่งคนสะกดรอยตามไปทันที

ไม่นาน งานเลี้ยงก็เข้าสู่ช่วงสำคัญ

องค์หญิงใหญ่นำสมบัติล้ำค่าพิทักษ์แคว้นของแคว้นหนานเหมยออกมา นั่นคือจอกแก้วหลิวหลีทองหยก

ทันทีที่สิ่งนี้ปรากฏ เซี่ยหว่านหว่านก็ได้กลิ่นอายปราณอันคุ้นเคยจนนั่งไม่ติดอีกต่อไป

【ขอหนูดูหน่อยสิว่าในถุงเฉียนคุนวิเศษของหนูมันทำของอะไรตกออกมาอีก?】

【กรี๊ดดด นี่มันไม่ใช่โกศกระดูกของท่านปรมาจารย์หรอกเรอะ!】