บทที่ 83 หลักฐานยืนยันฐานะของนางอนุ

“เจ้าค่ะ”

จงโหย่วเยี่ยนมองเซี่ยจิ้นชิวด้วยรอยยิ้ม

เซี่ยจิ้นชิวมองตามแผ่นหลังของหลี่ซื่อกับพี่ใหญ่ที่เดินจากไปด้วยสายตาสิ้นหวังถึงขีดสุด

“ท่านพี่ พวกเรากลับห้องกันเถอะเจ้าค่ะ” สุ้มเสียงของจงโหย่วเยี่ยนแว่วเข้าหู เซี่ยจิ้นชิวหวาดกลัวจนตัวสั่นงันงก

ทว่าตนไร้วรยุทธ์ ทั้งยังถูกจงโหย่วเยี่ยนกุมตัวไว้แน่นหนา จึงจำต้องก้าวเท้าตามนางกลับเข้าห้องไปอย่างไม่อาจขัดขืน

ทันทีที่บานประตูปิดลง เสียงครางอู้อี้อย่างทรมานก็ดังแว่วขึ้นมาอีกครา

การทรมานนี้ดำเนินไปตลอดทั้งคืน

เซี่ยจิ้นชิวตาแดงก่ำ จ้องมองชายหญิงคู่หนึ่งที่หลับใหลอย่างสงบอยู่ในห้องด้านในตาไม่กะพริบ

เพิ่งแต่งงานกันได้ไม่กี่เดือน จะทรมานเขาสารพัดก็ช่างเถิด

แต่ภรรยาของเขากลับไม่เคยยอมให้เขาแตะต้องตัวแม้แต่น้อย

มิหนำซ้ำ วันนี้ยังกำเริบเสิบสาน ถึงขั้นพลอดรักกับองครักษ์เงาต่อหน้าต่อตาเขา!

เขาถูกจงโหย่วเยี่ยนมัดไว้ในห้อง ต้องทนฟังเสียงหยอกล้อหัวเราะต่อกระซิกดังมาจากห้องด้านใน ช่างทุกข์ทรมานเหลือแสน

เขาแทบจะเป็นบ้าอยู่รอมร่อ!

หิมะโปรยปรายหนักขึ้นเรื่อยๆ ทว่าท่ามกลางผืนฟ้าและแผ่นดินสีขาวโพลน กลับมีหญิงชราคนหนึ่งยืนลังเลอยู่กลางพายุหิมะ บอกว่าต้องการเข้าพบนายหญิงใหญ่

หลิวหว่านเอ่ยถามพั่นชุน “คนผู้นั้นดูเหมือนจะเป็นแม่นมชิ่งที่เคยปรนนิบัติอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าใช่หรือไม่”

พั่นชุนพยักหน้า “ใช่เจ้าค่ะ คราวก่อนหลังจากฮูหยินผู้เฒ่าถูกกักบริเวณ นางก็กลับมาที่จวน ใช้เงินติดสินบนแม่นมผู้ดูแล จึงได้งานใช้แรงงานหยาบๆ มาทำ บัดนี้มาขอพบท่าน ก็ไม่รู้ว่ามีเรื่องอันใดเจ้าค่ะ!”

เดิมทีหลิวหว่านไม่อยากยุ่งเรื่องของพวกบ่าวไพร่

แต่เด็กน้อยในอ้อมอกกลับอยู่ไม่สุขเสียแล้ว นางช้อนสายตามองผู้เป็นแม่ พลางเอ่ยปากอย่างกระตือรือร้น “พบ… พบนาง”

【ยายแก่นี่เคยช่วยยัยแก่ทำเรื่องชั่วๆ ไว้ตั้งเยอะ】

【ถ้าท่านแม่ซื้อตัวนางไว้ได้ก็ดีสิ จะได้งัดความลับสะเทือนฟ้าสะเทือนดินออกมาให้หมด!】

หลิวหว่านจึงหันไปสั่งพั่นชุน “ข้างนอกหนาว ไปเรียกนางเข้ามาเถิด”

พั่นชุนรับคำสั่งเตรียมจะก้าวออกไป แต่ถูกหลิวหว่านเรียกไว้ก่อน “เจ้าเอาเตาอุ่นมือไปให้นางสักอันด้วย”

พั่นชุนงุนงงเต็มประดา ทว่าก็ยอมปฏิบัติตามคำสั่งแต่โดยดี

เมื่อก้าวเข้ามาในห้องอันอบอุ่น แม่นมชิ่งก็ส่งเตาอุ่นมือคืนให้พั่นชุน ขอบตาเริ่มรื้นแดงด้วยความซาบซึ้ง

นางคุกเข่าเอ่ยกับหลิวหว่าน “นายหญิงใหญ่ บ่าวมีของสิ่งหนึ่งจะมอบให้ท่านเจ้าค่ะ เป็นเรื่องเกี่ยวกับอนุสวี่”

สิ้นคำกล่าว หลิวหว่านก็ส่งสายตาให้พั่นชุนทันที พั่นชุนรีบไปปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา แล้วสั่งให้คนคอยเฝ้าระวังไว้ด้านนอก

แม่นมชิ่งล้วงห่อผ้าแพรออกจากอกเสื้อ ยื่นส่งให้หลิวหว่านอย่างนอบน้อม

หลิวหว่านเปิดออกดู ข้างในกลับเป็นหยกมันแพะเนื้อเอก ชิ้นหนึ่งสลักเป็นรูปทรงจันทร์เสี้ยว

“นี่คือสิ่งใด” หลิวหว่านประหลาดใจเล็กน้อย

“บ่าวเองก็ไม่ทราบแน่ชัดเจ้าค่ะ มีคนให้เงินบ่าวมา วานให้บ่าวนำของสิ่งนี้มาส่งถึงมือนายหญิงใหญ่… คนผู้นั้นบอกว่าเก็บได้จากซากปรักหักพังที่ถล่มลงมาในเมืองชายแดน น่าจะเกี่ยวข้องกับตระกูลสวี่ที่เคยอาศัยอยู่ที่นั่นเจ้าค่ะ…” แม่นมชิ่งตอบตามจริง

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นคำพูดที่นางเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว จึงฟังดูสมเหตุสมผลทุกประการ

ส่วนนายหญิงใหญ่จะอยากรู้หรือไม่ว่าเป็นใคร นั่นก็เป็นเรื่องของนายหญิงใหญ่แล้ว

หลิวหว่านพลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาในใจ นางซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้แล้วกล่าวกับแม่นมชิ่ง “ครั้งนี้ขอบใจเจ้ามาก พั่นชุน ไปหยิบเม็ดทองคำมา”

แม่นมชิ่งรู้สึกปลาบปลื้มเกินคาด รีบยื่นสองมือออกไปรับ

เม็ดทองคำหนึ่งกำมือนี้ มากพอให้ครอบครัวของนางมีกินมีใช้ไปค่อนชีวิตทีเดียว

นายหญิงใหญ่ผู้นี้ใจกว้างกว่าฮูหยินผู้เฒ่าตั้งเยอะ เมื่อก่อนนางตาบอดไปได้อย่างไร ถึงได้ช่วยฮูหยินผู้เฒ่าทำร้ายนายหญิงใหญ่ได้ลงคอ

ในก้นบึ้งหัวใจของแม่นมชิ่งพลันบังเกิดความรู้สึกละอายและสำนึกผิดขึ้นมา

หลิวหว่านสบโอกาสจึงกล่าวว่า “ด้วยประสบการณ์และความอาวุโสของแม่นมชิ่ง บรรดาแม่นมผู้ดูแลในเรือนนี้ ควรจะให้ท่านเป็นหัวหน้าถึงจะถูก วันหลังข้าจะไปพูดกับนายหญิงใหญ่ ให้เปลี่ยนงานที่เบากว่านี้ให้ท่าน ท่านดูสิ มือมีแต่แผลหิมะกัดไปหมดแล้ว”

นั่นเกิดจากการซักผ้าในฤดูหนาวอันเหน็บหนาว

ต่อให้ไม่แตะน้ำเย็น ตอนกลางคืนก็ปวดจนต้องกัดฟันสะกดกลั้นอยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้นางยังต้องซักผ้าในน้ำที่กลายเป็นแผ่นน้ำแข็งอีก

แม่นมชิ่งทนกลั้นไว้ไม่อยู่อีกต่อไป

นางคุกเข่าลงต่อหน้าหลิวหว่าน โขกศีรษะลงกับพื้น “ฮูหยินไม่ถือโทษโกรธเคือง บ่าวจะสำนึกในบุญคุณของท่านไปทุกชาติภพเจ้าค่ะ”

นางติดตามฮูหยินผู้เฒ่ามาเกือบทั้งชีวิต แต่กลับต้องตกอับถึงเพียงนี้

ตรงกันข้าม หลิวหว่านที่เคยถูกนางทำร้าย กลับปฏิบัติต่อนางอย่างดี ในใจจึงทั้งละอายใจ ทั้งซาบซึ้งใจ

หลิวหว่านส่งทารกน้อยให้พั่นชุนอุ้ม แล้วเดินเข้าไปประคองแม่นมชิ่งขึ้นมา

“ลุกขึ้นเถิด พื้นมันเย็น”

ตอนที่แม่นมชิ่งเดินจากไป ขอบตายังคงมีหยาดน้ำตาคลอหน่วย

ป้ายหยกถูกเซี่ยหว่านหว่านถือเล่นอยู่ในมือ ใบหน้าจิ้มลิ้มฉายแววครุ่นคิด แล้วจู่ๆ ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

“ท่านแม่… หยก… ไม่ ดี”

หยกชิ้นนี้ไม่ดี

【อ๊าๆ หนูนึกออกแล้ว!】

【ในเนื้อเรื่องเดิมมีช่วงหนึ่งเล่าไว้ว่า ตอนคณะทูตแคว้นหนานเหมยเดินทางเข้าเมืองหลวงเป็นครั้งแรก ถูกโจรภูเขาดักปล้น จ่างกงจู่แห่งแคว้นหนานเหมยพลัดตกหน้าผาแล้วได้สวี่โปช่วยชีวิตไว้ สวี่โปเลยฉวยโอกาสย่ำยีนาง…】

【ป้ายหยกชิ้นนี้นักเขียนบรรยายไว้อย่างละเอียดมาก หนูเห็นปุ๊บก็จำได้ทันทีเลย】

【ไม่ใช่ของที่จ่างกงจู่แห่งแคว้นหนานเหมยมอบให้ไว้เสียหน่อย แต่เป็นเพราะสวี่โปกักขังนางไว้นานถึงสองปี แล้วริบข้าวของทุกอย่างบนตัวนางเอาไว้ต่างหาก】

หลิวหว่านขมวดคิ้ว รับป้ายหยกมาจากมือนาง

เป็นของสูงค่าจากราชวงศ์จริงแท้แน่นอน

ทว่าจ่างกงจู่ผู้สูงศักดิ์แห่งแคว้น ถูกชายบ้านนอกกักขังและย่ำยีนานถึงสองปี จะบอกว่าไม่เคียดแค้นชิงชังย่อมเป็นไปไม่ได้

หลังจากจ่างกงจู่ได้รับการช่วยเหลือกลับไปแล้ว เหตุใดจึงยอมปล่อยครอบครัวของสวี่โปไปเล่า เรื่องนี้ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย

“ท่านแม่… ทะ… ท่านปู่… อ้อแอ้ๆ นะ”

เจ้าตัวน้อยมองมารดา พลางส่งเสียงอ้อแอ้ไม่เป็นคำ ทว่าหลิวหว่านกลับเข้าใจได้จากเสียงในใจของนาง

【ต่อมาอดีตฮ่องเต้ส่งคนไปช่วยจ่างกงจู่ คนที่ถูกส่งไปจัดการตระกูลสวี่ ก็คือท่านปู่แห่งจวนโหวจิ่งอันนั่นเอง】

【ท่านปู่สับเปลี่ยนตัวช่วยชีวิตพวกเขาเอาไว้】

ส่วนจะเป็นไปด้วยเหตุผลกลใดนั้น เซี่ยหว่านหว่านเองก็คิดไม่ออกเช่นกัน

หลังจากนั้น ตระกูลสวี่กับจวนโหวจิ่งอัน ทั้งสองตระกูลจึงไปมาหาสู่และผูกสัมพันธ์อันดีกันเรื่อยมา

ที่แท้ก็มีเบื้องลึกเบื้องหลังเช่นนี้เอง

หลิวหว่านพลันเข้าใจกระจ่างแจ้ง ว่าเหตุใดคนทั้งจวนจึงพากันเข้าข้างสวี่โหรวโหรว

นางลูบคลำป้ายหยกในมือ พลางคิดสงสัยว่า แท้จริงแล้วเป็นผู้ใดกันแน่ที่คอยแอบยื่นมือเข้าช่วยเหลือนางอยู่เบื้องหลัง?