บทที่ 82 ความจริงเบื้องหลังคืนที่ท่านแม่ถูกใส่ร้าย

เซี่ยหว่านหว่านยังคงขี่แมวอ้วนเล่นอยู่ในลานเรือน หลิวหว่านจึงแอบปลีกตัวออกมา มุ่งหน้าตรงไปยังเรือนฉือซ่านถัง

"สารเลวสิ้นดี! เมื่อก่อนข้ากับอู๋ฉางอันผู้ว่าการศาลต้าหลี่นับพี่ถือปองกัน ชวนไปร่ำสุราอยู่บ่อยครั้ง สองปีก่อนมีคนหยามเกียรติเขา ข้าทนดูไม่ได้จนลงมือทุบตีซื่อจื่อจวนเจิ้นกั๋วกง เรื่องราวบานปลายจนต้องติดคุกอยู่ตั้งหลายวัน"

"นึกไม่ถึงเลยจริงๆ วันนี้เพียงแค่จะไปขอให้เขาช่วยผ่อนปรนให้สักหน่อย เขากลับปฏิเสธข้าอย่างไร้เยื่อใยทันที…"

เพราะคดีวิวาทกลางถนนคราวนั้น เซี่ยจิ้นอันจึงถูกผู้คนวิพากษ์วิจารณ์อยู่นาน

ซ้ำยังถูกขุนนางในราชสำนักยื่นฎีกาถอดถอน

ไม่คิดเลยว่าสหายเก่าในวันวาน แม้แต่เรื่องเพียงเท่านี้ก็ยังแล้งน้ำใจไม่ยอมยื่นมือช่วย

เซี่ยจิ้นอันโมโหจนแทบกระอักเลือด

ฮูหยินผู้เฒ่าได้ยินเขาเอ่ยถึงเรื่องในอดีต ก็ลอบมองหลิวหว่านแวบหนึ่งด้วยความหวาดระแวง ครั้นเห็นสีหน้าของหลิวหว่านยังคงสงบนิ่ง นางจึงค่อยโล่งอก

ปีนั้นเซี่ยจิ้นอันออกจากคุกมาได้อย่างไร นางย่อมรู้กระจ่างแก่ใจยิ่งกว่าผู้ใด

เพียงแต่เรื่องนี้ นางจำต้องปิดผนึกไว้ให้มิดชิดที่สุด จะให้ใครล่วงรู้ไม่ได้เด็ดขาด

นางจึงเอ่ยขึ้นว่า "ยามปกติเจ้ามิใช่ยังมีเพื่อนฝูงขุนนางอยู่อีกมากมายหรอกหรือ"

เซี่ยจิ้นอันยิ่งเดือดดาลหนักขึ้น

"ใต้เท้าฉินแห่งที่ว่าการ เมื่อก่อนข้าไม่ได้ให้น้อยเลยสักตำลึง คราวนี้เขากลับสั่งให้คนโบยตีไล่ข้าออกมา"

สุดท้าย เซี่ยจิ้นอันก็เอ่ยด้วยความอับอายและเคียดแค้น "แถมยังตีที่ก้นข้าด้วย!"

หลิวหว่านต้องกลั้นขำจนมุมปากเกร็ง

เป็นไปตามที่นางคาดไว้ไม่มีผิด ลำพังด้วยฐานะของเซี่ยจิ้นอันในยามนี้ ย่อมไม่มีใครยอมไว้หน้าเขาอีกแล้ว

"หว่านเอ๋อร์ ถือว่าข้าขอร้องเจ้าเถอะ เจ้าช่วยไปขอร้องท่านพ่อตาให้ยื่นมือช่วยเหลือข้าหน่อยจะได้หรือไม่"

เซี่ยจิ้นอันหันมาเว้าวอนนาง

หลิวหว่านแสยะยิ้มเยาะในใจ เมื่อคืนเซี่ยจิ้นอันเพิ่งจะลั่นวาจาอะไรไว้ ลืมสิ้นแล้วหรืออย่างไร

เหอะ

"ข้าจะมีปัญญาไปทำอะไรได้ ข้าเพิ่งถูกปลดจากเกิ้งมิ่งฮูหยิน แม้แต่ป้ายเหล็กเว้นโทษตายก็ยังถูกริบคืนไปแล้ว หากสิ่งของเหล่านั้นยังอยู่ ไม่แน่ว่าอาจจะพอช่วยปกป้องอนุสวี่ได้บ้าง"

"อ้อ จริงสิ พี่ชายของอนุสวี่มิใช่ออกไปวิ่งเต้นช่วยนางหรอกหรือ ผลเป็นอย่างไรบ้างเล่า"

พอหลิวหว่านเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมา

เซี่ยจิ้นอันและฮูหยินผู้เฒ่าพลันตาเป็นประกาย

จริงด้วย พี่ชายของอนุสวี่เดินทางไปเอาหยกพก ควรจะใกล้กลับมาถึงแล้ว

เป็นไปตามคาด ผ่านไปไม่นาน หลี่ซื่อก็พาสวี่ซินโป๋ที่เนื้อตัวมอมแมมฝุ่นจับหนาเตอะกลับมา

สีหน้าของเขาย่ำแย่ยิ่งนัก ซ้ำเบ้าตายังเขียวช้ำ คล้ายกับเพิ่งถูกใครซ้อมมาหมาดๆ

เขาเอ่ยว่า "บ้านเก่าที่เมืองชายแดนถูกเจ้าพนักงานท้องถิ่นรื้อไปแล้วขอรับ คนพวกนั้นอ้างว่าที่ดินเป็นของพวกเขา ตอนข้าไปถึงก็เหลือเพียงซากปรักหักพัง ข้าคุ้ยหาในกองซากนั้นอยู่สามวันสามคืน ก็หาหยกพกไม่พบเลย!"

"เจ้าพนักงานท้องถิ่นยังพาคนมารุมตีข้าอีก…"

สิ้นคำกล่าวนี้

ฮูหยินผู้เฒ่าแทบจะหมดสติหายใจไม่ทัน หลี่ซื่อเองก็มองสวี่ซินโป๋ด้วยความปวดใจยิ่ง

"สวรรค์จะล้างผลาญจวนโหวของข้าแล้วหรือนี่!" ฮูหยินผู้เฒ่าทุบอกกระทืบเท้าด้วยความสิ้นหวัง

"ไหวซานก็ไม่รู้เป็นอะไร บาดเจ็บจนป่านนี้ยังไม่ได้สติ โหรวโหรวก็หาของแทนใจมายืนยันฐานะของตนไม่ได้ จวนโหวของเราจะต้องตกอับเช่นนี้ไปตลอดหรือ จะไม่มีวันได้ผงาดขึ้นมาอีกแล้วหรืออย่างไร!"

ฮูหยินผู้เฒ่ายิ่งร้องไห้ก็ยิ่งส่งเสียงดังโหยหวน

ท่านโหวรุ่นก่อนติดตามอดีตฮ่องเต้สร้างความชอบ กว่าจะได้เลื่อนขั้นเป็นโหว ตระกูลเซี่ยของพวกเขาจึงพลอยได้รับเกียรติยศย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองหลวง

เพิ่งจะผ่านมาได้กี่ปีกัน จวนโหวกลับต้องมาพังพินาศในรุ่นของพวกเขาเสียแล้ว

นางจะมีหน้าไปพบเหล่าบรรพชนได้อย่างไร!

"ไม่หรอกเจ้าค่ะ ต้องยังมีหนทางอยู่อีกแน่ หว่านเอ๋อร์…"

หลี่ซื่อผู้เย่อหยิ่งจองหองมาโดยตลอด จู่ๆ ก็หันสายตาไปมองหลิวหว่าน คำว่า "หว่านเอ๋อร์" คำนี้ ทำเอาหลิวหว่านฟังแล้วแทบอยากจะอาเจียน

"ข้าจะลองคิดหาทางดูเจ้าค่ะ แต่ฮูหยินผู้เฒ่าและท่านแม่อย่าลืมเงื่อนไขที่รับปากข้าไว้ก็แล้วกัน"

หลิวหว่านลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยตัดบท

"ได้ๆ เจ้าช่วยออกความคิดได้ย่อมดีที่สุด!"

ฮูหยินผู้เฒ่าพลันหยุดร้องไห้ทันที นางคิดในใจว่า หลิวหว่านต้องการสิ่งใดก็ยกให้นางไปเสียก็สิ้นเรื่อง

สิ่งที่สตรีปรารถนา มีหรือจะพ้นอำนาจดูแลเรือนและความโปรดปรานจากสามี เรื่องสองสิ่งนี้จัดการได้ง่ายดายยิ่งนัก

หลิวหว่านพยักหน้ารับแล้วเอ่ยลา

เมื่อเห็นนางเดินจากไป เซี่ยจิ้นอันจึงหันไปมองฮูหยินผู้เฒ่า

"ท่านย่า ข้าเพิ่งนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ขอรับ"

"เรื่องอันใดหรือ" ฮูหยินผู้เฒ่าถาม

เซี่ยจิ้นอันกล่าวว่า "สองปีก่อนคนที่ข้าลงมือทุบตีคือซื่อจื่อแห่งจวนเจิ้นกั๋วกง จวนเจิ้นกั๋วกงเป็นถึงตระกูลเดิมของฮองเฮา ท่านเกลี้ยกล่อมราชสำนักอย่างไรมิให้เอาความ แล้วช่วยข้าออกมาจากคุกหลวงได้ภายในเวลาเพียงสองวันกันแน่ขอรับ"

พอถึงวันที่สาม เขาก็ตื่นขึ้นมาในห้องของหลิวหว่านด้วยร่างกายที่ปวดเมื่อยไปทั้งตัว อีกทั้งหลิวหว่านยังนอนอยู่ข้างกาย

เขาคิดไม่ตก เชื้อพระวงศ์ที่เขาล่วงเกินในตอนนั้น ก็มิได้ต่างไปจากเชื้อพระวงศ์ที่สวี่โหรวโหรวล่วงเกินในยามนี้สักเท่าใด

ล้วนเป็นข้อหาลบหลู่พระเกียรติของราชวงศ์ทั้งสิ้น

ยามนั้นท่านย่ายังสามารถดึงตัวเขาออกมาได้ เหตุใดครานี้พอจะช่วยสวี่โหรวโหรว กลับดูลำบากยากเข็ญถึงเพียงนี้เล่า

ฮูหยินผู้เฒ่าได้ยินเขาถามเช่นนั้น ใบหน้าพลันซีดเผือดลงทันตา

นั่นสิ นางทำสิ่งใดลงไปกันเล่า

นางเพียงอาศัยความสัมพันธ์อันดีระหว่างท่านอาหญิงซู่ซู่กับจิ่วอ๋อง วางยานอนหลับหลิวหว่านแล้วส่งตัวไปยังจวนจิ่วอ๋องต่างหาก

แต่นางกลัวว่าเรื่องจะไม่สำเร็จ จึงได้วางยาปลุกกำหนัดเพิ่มลงไปอีกเล็กน้อย

เมื่อจิ่วอ๋องได้ร่วมอภิรมย์ เพื่อชื่อเสียงของพระองค์และหลิวหว่าน พระองค์จึงจำต้องช่วยลากตัวเซี่ยจิ้นอันออกมาจากคุก!

เรื่องนี้นางไม่กล้าบอกผู้ใดทั้งสิ้น แม้กระทั่งมือสังหารที่ส่งตัวหลิวหว่านไปจวนจิ่วอ๋องในวันนั้น ก็ถูกนางตัดลิ้น สั่งคนทำลายวรยุทธ์จนพิการ แล้วโยนทิ้งออกไปให้ตายเองตามยถากรรม

ยามนี้เมื่อเซี่ยจิ้นอันเอ่ยถามขึ้นมา นางย่อมไม่กล้าพูดความจริง

พวกนางยังต้องพึ่งพาหลิวหว่านไปช่วยสวี่โหรวโหรวอยู่อีก

"ยามนั้นเป็นเพราะเจิ้นกั๋วกงติดค้างน้ำใจท่านปู่ของเจ้า ยามนี้ชดใช้คืนไปหมดแล้ว ย่อมไม่มีหนทางช่วยโหรวโหรวได้อีก ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบาย พวกเจ้ากลับไปกันก่อนเถิด!"

นางจะต้องรักษาความลับนี้ไว้ให้มิดชิดที่สุด

เซี่ยจิ้นอันมิได้สงสัยอันใด ทำความเคารพแล้วเดินออกไป

เพิ่งจะก้าวพ้นประตูมา ก็เห็นเซี่ยจิ้นชิววิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยความหวาดกลัว เนื้อตัวสั่นเทาจนแทบจะล้มพับลงตรงหน้าเขา

เขาจึงยื่นมือไปประคองไว้ "น้องสี่ เกิดเรื่องอันใดขึ้น"

ใบหน้าของเซี่ยจิ้นชิวซีดเผือด บริเวณที่ถูกเซี่ยจิ้นอันสัมผัสส่งความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมาเป็นระลอก

"ช่วยข้าด้วย ช่วยข้าด้วย! จงโหย่วเยี่ยนจะฆ่าข้าแล้ว ข้าทนไม่ไหวแล้วจริงๆ นางเอาฝอยเหล็ก…"

เซี่ยจิ้นอันเห็นเขาเป็นเช่นนั้น จึงรีบประคองเข้าไปในเรือนฉือซ่านถัง แล้วก็บังเอิญพบกับหลี่ซื่อเข้าพอดี

หลี่ซื่อขมวดคิ้วถาม "ท่านย่าของเจ้าไม่สบายเพิ่งล้มตัวลงนอน มีเรื่องอันใดกัน"

เซี่ยจิ้นชิวตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว "ท่านแม่ใหญ่ ท่านแม่ใหญ่ช่วยข้าด้วยขอรับ! จงโหย่วเยี่ยนนาง…"

"ท่านพี่! เหตุใดท่านถึงวิ่งมาอยู่ที่นี่ได้เล่าเจ้าคะ ทำเอาข้าตามหาเสียแทบแย่!"

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะร่าเริงของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังแว่วมาแต่ไกล เซี่ยจิ้นชิวหวาดกลัวจนร่างสั่นสะท้าน รีบถอยกรูดไปหลบอยู่ด้านหลังหลี่ซื่อทันที

"ท่านแม่ใหญ่ ท่านแม่ใหญ่ช่วยข้าด้วย นางทุบตีข้า นาง…"

ส่วนเรื่องอื่นหลังจากนั้น เซี่ยจิ้นชิวอับอายเกินกว่าจะเอ่ยปากออกมาได้

หลี่ซื่อขมวดคิ้วแน่น เอ่ยถามจงโหย่วเยี่ยน "นี่มันเรื่องอันใดกัน เหตุใดจิ้นชิวถึงบอกว่าเจ้าทุบตีเขา"

จงโหย่วเยี่ยนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พลางดึงแส้หนังเส้นเล็กออกมาจากเอว

"ท่านแม่ ท่านอายุมากแล้ว ย่อมไม่เข้าใจความรื่นรมย์ในห้องหอของคนหนุ่มสาว ข้ากับท่านพี่เล่นกันเช่นนี้มาตลอด เพียงแต่เมื่อคืนเผลอมือหนักไปหน่อยเท่านั้นเจ้าค่ะ"

"เขากลับวิ่งมาร้องเรียน ช่างน่าขายหน้าเสียจริง"

"ท่านพี่ หากท่านยังไม่หายโมโห ข้ามอบแส้ให้ท่าน ท่านมาเฆี่ยนตีข้าแทน ดีหรือไม่เจ้าคะ"

คำพูดของจงโหย่วเยี่ยนฟังดูเย้าแหย่อย่างเปิดเผย ด้วยนิสัยใจคอของนางที่ตรงไปตรงมา ไม่เหมือนสตรีทั่วไปอยู่แล้ว

คิดๆ ดูแล้ว การมีรสนิยมชอบความรุนแรงอยู่บ้างก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด

ใบหน้าของหลี่ซื่อแดงก่ำขึ้นมาทันที ส่วนเซี่ยจิ้นอันที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วนใจยิ่งนัก พวกเขาล้วนคาดไม่ถึงว่าสามีภรรยาคู่น้องสี่จะเล่นกันเปิดเผยถึงเพียงนี้

ซ้ำยังเอามาพูดให้คนอื่นฟังอีกด้วย

ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!

หลี่ซื่อทนฟังต่อไปไม่ไหว จึงเอ่ยกับเซี่ยจิ้นชิวว่า "เรื่องในห้องหอของพวกเจ้าสามีภรรยา ก็อย่าได้เที่ยวป่าวประกาศไปทั่ว ให้คนอื่นได้ยินเข้าจะนึกว่าพวกเจ้าตบตีกัน ช่างไม่รู้จักละอายใจบ้างเลย!"

ริมฝีปากของเซี่ยจิ้นชิวสั่นระริก ยังคิดจะเอ่ยปากพูดสิ่งใดต่อ ทว่ากลับถูกหลี่ซื่อตัดบทเสียก่อน

"เอาละ โหย่วเยี่ยน เจ้าพาสามีของเจ้ากลับไปเถอะ วันหน้าก็อย่าเล่นให้มันเกินเลยนัก"