บทที่ 81 ท่านพ่อสารเลวสำนึกผิดอ้อนวอนขอให้ท่านแม่อภัย

หลิวหว่านกลับมาที่เรือนของตน วางเจ้าตัวน้อยลงแล้วคอยปลอบโยน

นับตั้งแต่ที่นางรับปากตามคำขอของฮูหยินผู้เฒ่า ใบหน้ากลมเล็กของหว่านหว่านก็ยู่ยี่ตึงเครียด ไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อย

"ท่านแม่… แบ๊บนี้… ม่ายดี"

เซี่ยหว่านหว่านผ่านคืนสิ้นปีนี้ไปก็จะอายุครบหนึ่งขวบแล้ว เริ่มพูดจาสื่อสารได้รู้ความ เพียงแต่ยังออกเสียงตะกุกตะกักอยู่บ้าง

【ต่อให้ท่านแม่อยากหย่ากับพ่อสารเลวแค่ไหน ก็จะยื่นมือไปช่วยนังเมียน้อยไม่ได้เด็ดขาดนะ】

【นังเมียน้อยนั่นร้ายจะตาย ถ้ามันได้ดีขึ้นมาล่ะก็ ไม่มีทางปล่อยท่านแม่ไปแน่】

【โธ่ ท่านแม่ที่น่าสงสารของหนู】

เด็กน้อยมองไปทางผู้เป็นแม่ ใบหน้าเล็กยังคงย่นยู่

ทว่าหลิวหว่านกลับแย้มยิ้มบางๆ "หว่านหว่านไม่ต้องกังวลเรื่องแม่หรอกจ้ะ! แม่มีแผนการของแม่เอง"

เซี่ยหว่านหว่านพยักหน้า นางพยายามคิดแทบตาย กัดนิ้วจนแทบขาดก็นึกไม่ออกว่านังเมียน้อยมีชาติกำเนิดอะไรกันแน่

【นังเมียน้อยมีฐานะอะไรกันแน่นะ ทำไมหนูถึงจำไม่ได้เลยล่ะ? ตามเนื้อเรื่องเดิม มันต้องได้เป็นนายหญิงใหญ่ก่อนไม่ใช่เหรอ ถึงจะมีคนจากแคว้นหนานเหมยมาตามหาญาติ】

【คนในจวนโหวคงไม่ได้คิดว่านังนั่นเป็นองค์หญิงแคว้นหนานเหมยหรอกนะ?】

【เฮ้ย เนื้อเรื่องเปลี่ยนไปหมดเลย ถ้าพวกคนในจวนโหวรู้ว่าตัวเองเหนื่อยฟรี จะทำหน้ายังไงกันนะ?】

ยิ่งคิด เซี่ยหว่านหว่านก็พลันคลายหัวคิ้วที่ขมวดมุ่นออก

"ท่านแม่… ม่ายต้องช่วย… มีคน…"

【ไม่ต้องไปช่วยนังเมียน้อยหรอก มันไม่ตายง่ายๆ หรอก】

หลิวหว่านพยักหน้า "แม่เพียงต้องการคำมั่นสัญญาจากฮูหยินผู้เฒ่าเท่านั้น ไม่ได้คิดจะไปช่วยนางจริงๆ เสียหน่อย"

ถึงเวลานั้น ไม่ว่าสวี่โหรวโหรวจะออกมาได้อย่างไร คำที่ฮูหยินผู้เฒ่าเคยเอ่ยไว้ ก็ต้องทำตามสัญญาให้นางทั้งสิ้น!

เจ้าตัวน้อยเอียงคอมองนาง "จิง… จิงเหยอ?"

หลิวหว่านยิ้มพลางใช้นิ้วจิ้มหน้าผากของเด็กน้อยเบาๆ

ท้องฟ้ามืดลงอย่างรวดเร็ว หลังจากหลิวหว่านกล่อมเจ้าตัวน้อยจนหลับไปแล้ว ก็ได้ยินเสียงสาวใช้หน้าห้องเข้ามารายงานว่าซื่อจื่อมาหา

หลิวหว่านเดินออกไปยังห้องโถงด้านนอกเพื่อพบเซี่ยจิ้นอัน

เซี่ยจิ้นอันเพิ่งจะฟื้นตัว สีหน้ายังคงซีดขาวอยู่บ้าง บนไหล่มีเกล็ดหิมะบางๆ เกาะอยู่สองสามจุดโดยไม่ได้ปัดออก

ในมือของเขาถือกิ่งดอกเหมยหน้าหนาวช่อหนึ่ง เหมือนกับเมื่อหกปีก่อนยามที่เขามาสู่ขอนางไม่มีผิดเพี้ยน

"ซื่อจื่อจะมา เหตุใดจึงไม่บอกล่วงหน้าสักคำเจ้าคะ?"

สิ่งที่ต่างไปจากเดิมคือ ยามที่หลิวหว่านมองช่อดอกไม้ที่เบ่งบานเปี่ยมชีวิตชีวานั้น แววตาของนางกลับนิ่งสนิทไร้ซึ่งความหวั่นไหวใดๆ

เซี่ยจิ้นอันเห็นนางไม่ยื่นมือมารับ ทั้งยังมีสีหน้าเฉยชา จึงได้แต่ฝืนยิ้มค้าง แล้วหากระบอกแจกันแถวนั้นปักมันลงไปส่งๆ

เขาเอ่ยขึ้นว่า "หว่านเอ๋อร์ ข้าคิดได้แล้ว นับตั้งแต่มีอนุสวี่เข้ามา ข้าก็ละเลยเจ้าไป ข้าไม่ควรลำเอียงเข้าข้างนางเลย"

"เจ้าเป็นภรรยาเอกของข้า ไม่ว่าต่อไปเจ้าจะพูดอะไร ข้าจะฟังเจ้าทุกอย่าง หว่านเอ๋อร์ ให้อภัยข้าได้หรือไม่"

"ต่อไปพวกเราสามีภรรยาจะอยู่ร่วมกันอย่างปรองดอง ให้เกียรติซึ่งกันและกัน ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและมั่นคง ข้าจะพยายามเป็นพ่อที่ดี คอยอยู่เคียงข้างหว่านหว่านจนเติบใหญ่ และจะเป็นสามีที่ดี ครองคู่แก่เฒ่าไปกับเจ้า…"

ความเป็นจริงพิสูจน์แล้ว

ทุกการตัดสินใจของหลิวหว่าน ล้วนถูกต้องทั้งสิ้น

ตลอดห้าปีที่นางดูแลเรือน จวนโหวสงบสุขปลอดภัยมาโดยตลอด วันเวลาผ่านไปอย่างสุขสบายและรื่นรมย์

ทว่านับตั้งแต่สวี่โหรวโหรวเข้ามา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

เขามัวแต่กังวลเรื่องไหวซาน คอยตามใจสวี่โหรวโหรว จวนโหวถึงได้วุ่นวายโกลาหล เรื่องซวยๆ ประดังประเดเข้ามาไม่หยุดหย่อน

ครึ่งปีที่ผ่านมานี้ เขาไม่เคยได้นอนหลับสบายเลยสักคืน

ทั้งร่างกายและจิตใจเหนื่อยล้าจนแทบหมดเรี่ยวแรง เมื่อก่อนตอนที่เรือนนี้มีเพียงหลิวหว่าน ชีวิตของเขาสบายใจเพียงใด

ตอนนี้เขาอยากจะย้อนเวลากลับไปในอดีตแทบแย่ เพื่อใช้ชีวิตที่สงบสุขมั่นคงและให้เกียรติซึ่งกันและกันกับหลิวหว่าน

หลิวหว่านดีถึงเพียงนี้ เขาควรทะนุถนอมนางสิถึงจะถูก

น่าเสียดาย

หากเขาเอ่ยคำพูดเหล่านี้เร็วกว่านี้สักปี ก็คงยังทันการ

หลิวหว่านยิ้มอย่างเย็นชา สีหน้าเรียบเฉยคล้ายผลักไสผู้คนออกไปไกลพันลี้

"ซื่อจื่อไม่จำเป็นต้องพูดคำเหล่านี้หรอกเจ้าค่ะ ตราบใดที่ข้ายังอยู่ในจวนโหว เราก็ยังคงเป็นสามีภรรยากัน ท่านอยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุข แต่คนอื่นๆ ในจวนเล่า?"

"ซื่อจื่อคงยังไม่รู้ วันนี้ฮูหยินผู้เฒ่ากับท่านแม่ บีบบังคับให้ข้าใช้เส้นสายช่วยอนุสวี่ออกมา ข้าเป็นเพียงสตรีคนหนึ่ง จะมีเส้นสายจากไหนไปช่วยคนได้…"

"ซื่อจื่อ ข้าเหนื่อยเหลือเกิน…"

หลิวหว่านถอนหายใจแล้วหันหลังให้ ไม่ยอมมองเขา

เซี่ยจิ้นอันเริ่มลนลาน เขารีบก้าวเข้าไปดึงมือของหลิวหว่าน "พวกนางเลอะเลือนกันไปเอง เจ้าไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ ข้าเชื่อมั่นในการตัดสินใจของเจ้า"

ใช่แล้ว สิ่งที่หลิวหว่านเลือกทำ ย่อมไม่มีทางผิดพลาด

ทำไมท่านย่ากับท่านแม่ถึงยังไม่เข้าใจอีกนะ!

พวกนางช่างโง่เขลานัก

หลิวหว่านสะบัดมือเขาออกพลางส่ายหน้า "คนที่ถูกบีบบังคับคือข้า ท่านไม่เข้าใจหรอกว่าข้าลำบากใจเพียงใด ข้านอนไม่หลับเลยทั้งคืน…"

"แล้วจะยังมีกะจิตกะใจ มาใช้ชีวิตอย่างปรองดองกับท่านได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ"

เซี่ยจิ้นอันเห็นนางทำท่าเหมือนจะร้องไห้ ก็คิดจะเอ่ยปากปลอบโยน

แต่เมื่อคิดดูอีกที สิ่งที่เขาควรทำคือไปช่วยนางแก้ไขปัญหาต่างหาก

"เจ้าวางใจเถิด ข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องลำบากใจเด็ดขาด!"

พูดจบ เขาก็ถอนหายใจหนึ่งครา ผลักประตูเดินฝ่าลมหนาวและหิมะออกไป

ขอบตาของหลิวหว่านหายแดงในทันที สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความเย็นชาเยียบเย็น

นางเรียกวั่งเซี่ยเข้ามา "เจ้าให้หญิงรับใช้สูงวัยที่อยู่เรือนฉือซ่านถังช่วยสืบดูทีว่า ซื่อจื่อไปทำอะไร"

"เจ้าค่ะ" วั่งเซี่ยรีบตามออกไปทันที

หลิวหว่านยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะหยิบดอกเหมยในแจกันนั้นโยนทิ้งออกไป

วันรุ่งขึ้น

ทันทีที่หลิวหว่านตื่นนอน วั่งเซี่ยก็เดินยิ้มร่าเข้ามา

พั่นชุนเพิ่งเดินเข้ามาพอดี เห็นนางยิ้มกว้างเช่นนั้นจึงเอ่ยถาม "มีเรื่องสนุกให้ดูอีกแล้วหรือ?"

"ประเดี๋ยวเจ้าก็รู้" วั่งเซี่ยทำท่าทีลับๆ ล่อๆ

ทั้งสองคนช่วยกันปรนนิบัติเจ้านายทั้งสองผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า เซี่ยหว่านหว่านตื่นนอนแล้วก็ถูกพั่นชุนจับห่อตัวจนกลมเป็นก้อนแป้ง บนศีรษะมัดจุกเล็กๆ สองข้าง แขวนกระดิ่งทองเอาไว้ ดูรื่นเริงน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก

"พูด… เผือก…"

【เมื่อกี้หนูได้ยินว่ามีเรื่องเผือก】

วั่งเซี่ยรีบรายงานหลิวหว่านทันที "นายหญิงใหญ่เจ้าค่ะ เมื่อคืนนี้ซื่อจื่อทะเลาะกับฮูหยินผู้เฒ่าใหญ่โต เป็นเรื่องของอนุสวี่เจ้าค่ะ"

"ฮูหยินผู้เฒ่ายกคุณชายน้อยไหวซานขึ้นมาอ้าง แต่ซื่อจื่อกลับเห็นว่า ให้คุณชายน้อยไหวซานอยู่กับท่านเพียงคนเดียวก็ดีมากแล้ว เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดฮูหยินผู้เฒ่าถึงดึงดันจะช่วยอนุสวี่ให้ได้"

"สุดท้าย บ่าวได้ยินมาว่า ฮูหยินผู้เฒ่าบอกเรื่องชาติกำเนิดของอนุสวี่ให้ซื่อจื่อฟัง ซื่อจื่อถึงได้ยอมรามือ แล้วบอกว่าจะหาทางช่วยคนเอง จะไม่ทำให้นายหญิงใหญ่ต้องลำบากใจ ทำเอาฮูหยินผู้เฒ่าโกรธจนเป็นลมไปเลยเจ้าค่ะ"

"เฮ้อ… บ่าวล่ะไม่เข้าใจจริงๆ ว่าซื่อจื่ออยู่ฝั่งไหนกันแน่ เมื่อคืนยังทำท่าลึกซึ้งผูกพันอยู่เลย วันนี้แต่เช้าตรู่ก็รีบออกไปวิ่งเต้นหาเส้นสายเพื่อช่วยอนุสวี่เสียแล้ว"

พั่นชุนฟังจบก็มองด้วยสายตาดูแคลน "เขายังคิดอยากจะคืนดีกับนายหญิงใหญ่อยู่แท้ๆ แต่ก็ยังตัดใจจากฐานะของอนุสวี่ไม่ลง ช่างน่าขันสิ้นดี…"

เซี่ยหว่านหว่านทำหน้าสงสัยใคร่รู้ "ท่านแม่… พ่อ… เมื่อคืน…"

มาหรือ?

【โฮะๆ หนูพลาดเรื่องเผือกเรื่องใหญ่ไปอีกแล้วเหรอเนี่ย】

【ท่านแม่คงไม่ได้ใจอ่อนยอมยกโทษให้พ่อสารเลวง่ายๆ หรอกนะ โธ่ ท่านแม่สุดที่รักของหนู เวลานี้ต้องหนักแน่นเข้าไว้นะ】

【เห็นไหมล่ะ ท่านแม่ขาดหนูไม่ได้จริงๆ ด้วย】

【รู้งี้ไม่น่านอนหลับเลย ไอ้พ่อสารเลว ฉวยโอกาสตอนคนอื่นเผลอใช่ไหมล่ะ】

【ยังคิดจะช่วยนังเมียน้อยออกมาอีกเหรอ? ฝันไปเถอะ!】

หลิวหว่านทั้งขำทั้งเอ็นดู เจ้าตัวน้อยคนนี้ในใจมีเรื่องมีราวเยอะแยะอะไรขนาดนี้นะ

นางก้าวเข้าไปอุ้มเซี่ยหว่านหว่านขึ้นมา แล้วหอมแก้มยุ้ยที่กำลังพองลมด้วยความโมโหฟอดใหญ่

ก่อนจะหันไปเอ่ยกับพั่นชุนและวั่งเซี่ยว่า "ข้าไม่ได้หวังให้เขาทำอะไรสำเร็จหรอก ที่ข้าทำเช่นนี้ ก็เพื่อปฏิเสธซื่อจื่อ และถือโอกาสทรมานจิตใจยัยแก่นั่นไปในตัว ไม่ถึงหนึ่งวัน ซื่อจื่อก็คงต้องกลับมามือเปล่าแล้วล่ะ"

นางมั่นใจเป็นอย่างยิ่ง

เพราะเมื่อครู่นี้ หว่านหว่านเพิ่งจะพูดในใจว่า 【คิดจะช่วยนังเมียน้อยออกมาอีกเหรอ? ฝันไปเถอะ!】

และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

ไม่ถึงหนึ่งวัน เซี่ยจิ้นอันก็กลับมาด้วยสีหน้าที่ดูย่ำแย่อย่างยิ่ง