บทที่ 80 ตาแก่สารเลวข่มขู่ท่านแม่ให้ไปช่วยนังเมียน้อย

“เพราะฉะนั้น ข้าเพียงแค่กลับไปหาหยกพกชิ้นนั้นให้เจอ อีกไม่กี่วันคณะทูตแคว้นหนานเหมยเดินทางเข้าเมืองหลวง เจ้าก็รอดแล้ว!”

สวี่ซินโป๋เอ่ยอย่างมาดมั่น เรื่องนี้ท่านพ่อเคยบอกเขา ทั้งยังเคยบอกท่านโหวกับฮูหยินผู้เฒ่าตั้งแต่ตอนที่ยังไม่ย้ายเข้าเมืองหลวง ทว่ากลับปิดบังน้องสาวเอาไว้

พวกเขาปฏิบัติต่อโหรวโหรวเป็นอย่างดีมาโดยตลอด ก็ด้วยหวังว่าวันหนึ่งข้างหน้า โหรวโหรวจะถูกราชวงศ์รับตัวกลับไป แล้วนำความรุ่งโรจน์มาสู่จวนโหว

“ที่แท้ คนทั้งจวนโหวดีกับข้า ก็เป็นเพราะชาติกำเนิดของข้าหรอกหรือ?”

สวี่โหรวโหรวทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ นางหลงคิดมาตลอดว่าเพราะตนเองอ่อนหวานรู้ความ ทุกคนในจวนโหวถึงได้รักใคร่และคอยช่วยเหลือตน

นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าทุกคนต่างล่วงรู้ฐานะของนาง มีเพียงตัวนางคนเดียวที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว

สวี่ซินโป๋ส่ายหน้า “เซี่ยจิ้นอันไม่รู้”

“ใช่ เขามันไม่รู้ คนรุ่นหลังในจวนโหวพวกนี้ไม่มีใครรู้เลยสักคน เป็นข้าที่คอยประจบเอาใจพวกเขาทีละคน พวกเขาถึงยอมช่วยข้า”

สวี่โหรวโหรวส่ายหน้า น้ำตาเม็ดโตหยดร่วงลงมาไม่ขาดสาย

มิน่าเล่า ทันทีที่นางคลอดลูก ฮูหยินผู้เฒ่าก็รับนางเข้ามาอยู่ในจวนโหวทันที นางเคยคิดว่าวันคืนอันแสนสุขของตนกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

ที่ไหนได้ กลับเป็นแผนการอันแยบยลของฮูหยินผู้เฒ่า ตราบใดที่มีไหวซานอยู่ในจวนโหว ต่อให้นางจะมีสายเลือดราชวงศ์แคว้นหนานเหมย นางก็หนีไปไหนไม่พ้น

จวนโหว ช่างคิดคำนวณได้เก่งกาจแท้ๆ

หึๆ

สวี่ซินโป๋ปลอบโยนนาง “เจ้าวางใจเถิด ข้ากลับบ้านเดิมเที่ยวนี้ จะต้องหาหยกพกมาพิสูจน์ฐานะของเจ้าให้จงได้ เจ้าจงรอคอยอย่างสบายใจ หากต้องรับโทษทัณฑ์อันใด ก็ต้องอดทนไว้ เข้าใจหรือไม่?”

สวี่โหรวโหรวพยักหน้า

นี่เป็นความหวังสุดท้ายในการมีชีวิตรอดของนางแล้ว

สวี่ซินโป๋หมุนตัวเดินจากไป สวี่โหรวโหรวมองตามแผ่นหลังของเขาพลางยิ้มขมขื่น

มิน่าเล่า ตั้งแต่เด็กนางถึงได้ใฝ่หาลาภยศสรรเสริญ ทนไม่ได้ที่จะถูกผู้อื่นเหยียบย่ำอยู่ใต้ฝ่าเท้า

นางเคยคบหากับเหล่าคุณหนูตระกูลใหญ่ แต่ก็ไม่เคยรู้สึกว่าตนต่ำต้อยกว่าคนพวกนั้นเลย เพราะลึกๆ ในกระดูกแล้ว นางรู้สึกว่าตนเองสูงส่งคู่ควร

นึกไม่ถึงว่ามีชีวิตมาถึงยี่สิบปี นางเพิ่งจะได้รู้ฐานะที่แท้จริงของตนเอง

นางหัวเราะออกมาอย่างกระหยิ่มใจ “หึๆ หลิวหว่าน รอข้าออกไปได้เมื่อไร คนแรกที่ข้าจะจัดการให้ตายก็คือเจ้า!”

หลิวหว่านกลับมาถึงเรือน ยืนอยู่ริมหน้าต่างแล้วจามออกมาทีหนึ่ง

วั่งเซี่ยรีบนำเสื้อคลุมตัวหนามาคลุมให้ “หิมะตกแล้วเจ้าค่ะ อากาศหนาวเย็น นายหญิงใหญ่ต้องรักษาร่างกายด้วยนะเจ้าคะ”

【ท่านแม่ มีคนด่าท่านแม่แน่ๆ เลย】เซี่ยหว่านหว่านที่นั่งผิงไฟอยู่ข้างเตา ยื่นมือน้อยๆ อวบอ้วนออกมารับไออุ่น เตาถ่านทำให้แก้มน้อยๆ แดงก่ำ

หลิวหว่านหันไปอุ้มเด็กหญิงขึ้นมาไว้ในอ้อมอก

ถอดถุงเท้าและรองเท้าของนางออก แล้ววางเท้าเล็กๆ ผิงไฟไว้ ไม่นาน เท้าคู่น้อยก็มีไออุ่นกรุ่นขึ้นมา ดูนุ่มนิ่มกลิ่นน้ำนมกระจายฟุ้ง

“ท่านแม่…หนู…หนูจะ…สะท้อนกลับ…”

【ใครบังอาจมาด่าท่านแม่ของหนู หนูจะสะท้อนกลับให้หมดเลย ชิ้ว ชิ้ว ชิ้ว】

หลิวหว่านจูบลงบนแก้มนุ่มอุ่นสีแดงระเรื่อ “หว่านหว่านวางใจเถิด แม่ไม่เป็นไรหรอก ต่อไปพวกเราก็จะได้มีชีวิตของตนเองแล้ว”

นางตัดสินใจแล้วว่าจะหย่าขาด ถึงได้ทูลขอให้ฝ่าบาททรงริบเกียรติยศทุกอย่างของนางออกไปจนหมดสิ้น

ยามนี้นางทำได้เพียงค่อยๆ รอคอยโอกาส

รอโอกาสที่จะพาลูกทั้งสามคนออกไปพร้อมกัน

ภายในห้องกำลังอบอุ่นสบาย หญิงรับใช้สูงวัยคนหนึ่งก็เดินเข้ามาข้างใน ยื่นซองจดหมายหนาเตอะในมือให้หลิวหว่าน

“นายหญิงใหญ่ บ่าวมาจากจวนองค์หญิงเจ้าค่ะ เรื่องที่วันก่อนท่านไหว้วานท่านราชบุตรเขยไว้ จัดการเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

“เรือนอยู่ตรงถนนชุนซี เป็นเรือนสามตอนหน้าหลัง ตอนนี้กำลังปรับปรุงตกแต่ง คงต้องใช้เวลาราวสองเดือนเจ้าค่ะ”

หลิวหว่านรับซองจดหมายมา เปิดดูข้างในพบจดหมายลายมือของพี่ชายและโฉนดที่ดินปึกหนึ่ง

ถนนชุนซีเป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่และผู้มีอันจะกิน การจะซื้อเรือนสักหลังที่นั่นได้ ย่อมต้องสิ้นเปลืองเงินทองและเส้นสายไปไม่น้อย

ในใจของนางรู้สึกอบอุ่นยิ่งนัก

คิดในใจว่า ขอเพียงปกป้องคนในครอบครัวข้างกายได้ ต่อให้ยากเย็นเพียงใดนางก็ต้องพยายามลองดูให้ถึงที่สุด

นางให้วั่งเซี่ยออกไปส่งแม่นม ทั้งยังตบรางวัลเป็นเงินอีกจำนวนหนึ่ง

“นายหญิงใหญ่ เหตุใดท่านถึงไปซื้อเรือนนอกจวนล่ะเจ้าคะ?” วั่งเซี่ยไม่เข้าใจความตั้งใจของหลิวหว่าน

หลิวหว่านยิ้มบางๆ “เพื่อที่ยามตกอับจะได้มีที่ไปอย่างไรเล่า”

คล้อยหลังไม่นาน แม่นมข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าก็มาหาอีก

“นายหญิงใหญ่ ฮูหยินผู้เฒ่าและฮูหยินขอเชิญท่านไปพบเจ้าค่ะ”

คราวนี้พูดจาสุภาพขึ้นมากนัก เพราะที่ผ่านมาถูกปฏิเสธมานับครั้งไม่ถ้วน

เกรงว่าหากน้ำเสียงผิดไปเพียงนิดเดียว นายหญิงใหญ่จะชักสีหน้าปฏิเสธทันที

ครั้งนี้ มีเรื่องด่วนจริงๆ

“ท่านแม่…ไปด้วย…ไปด้วยกัน…” เซี่ยหว่านหว่านยื่นแขนคล้องคอท่านแม่ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

จะไปต้องไปด้วยกัน

【หนูไม่เชื่อหรอกว่าพอท่านแม่สูญเสียเกียรติยศไปแล้ว ยัยแก่พวกนั้นจะทำหน้าดีใส่ท่านแม่】

【หนูจะอยู่กับท่านแม่ จะคอยปกป้องท่านแม่เอง】

หลิวหว่านยิ้มอย่างอ่อนใจ เอ่ยกับแม่นมว่า “ประเดี๋ยวข้าจะตามไป”

ตอนที่แม่นมเดินออกไป ยังหันกลับมามองนางด้วยความกังขา วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรืออย่างไร?

หลิวหว่านจัดการผิงไฟให้เจ้าก้อนแป้งจนอุ่นสบายไปทั้งตัว แล้วสวมเสื้อนวมตัวสวยให้ ห่อหุ้มจนเด็กน้อยกลมดิกดูน่าอบอุ่น

จากนั้นจึงอุ้มนางมุ่งหน้าไปยังเรือนฉือซ่านถังอย่างวางใจ

บรรยากาศภายในเรือนฉือซ่านถังหนักอึ้ง ฮูหยินผู้เฒ่าได้รับความกระทบกระเทือนจิตใจ นอนหน้ามืดตาลายอยู่บนตั่ง แม้เตาไฟข้างกายจะลุกโชนเพียงใด แต่นางกลับยังรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว

หลิวหว่านมาถึง พอพ้นธรณีประตูก็เห็นหลี่ซื่อกำลังคอยปรนนิบัติฮูหยินผู้เฒ่า สีหน้าของทั้งสองดูย่ำแย่พอกัน

“หว่านเอ๋อร์ เจ้ามาแล้วหรือ”

น้ำเสียงของฮูหยินผู้เฒ่าอ่อนโยนอย่างยิ่ง อ่อนโยนจนหลิวหว่านต้องระแวดระวังไปทั้งตัว

นางเอ่ยถาม “ไม่ทราบว่าฮูหยินผู้เฒ่าเรียกข้ามา มีเรื่องอันใดเจ้าคะ?”

“เรื่องการลงทัณฑ์ของฝ่าบาท ข้าได้ยินมาหมดแล้ว เรื่องนี้เป็นอนุสวี่ที่ผิดต่อเจ้า นางไม่ควรบีบบังคับให้เจ้าเอาป้ายทองออกมาเลย” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยด้วยสีหน้าจริงใจ

หลิวหว่านสีหน้าเย็นชา น้ำเสียงหนักแน่น “ท่านจำผิดแล้วเจ้าค่ะ ป้ายทองนั่นนางเป็นคนขโมยไป”

【ว้าว ยัยแก่นี่ ถึงกับคิดจะหลอกล่อให้ท่านแม่หลุดปากพูดออกมา ไม่หวังดีจริงๆ ด้วย】

เซี่ยหว่านหว่านอยากจะดิ้นลงไปทุบตีนางสักยก ทว่ากลับถูกมารดาโอบกอดไว้แน่น

“อ้อ ข้าคงแก่จนเลอะเลือนไปเอง” ฮูหยินผู้เฒ่าให้หลี่ซื่อช่วยประคองลุกขึ้น กลิ่นอายคนป่วยที่นอนซมติดเตียงมาเนิ่นนานพลันตลบอบอวลไปทั่วห้อง

หลิวหว่านขมวดคิ้ว

“ตอนนี้เจ้าไม่ได้เป็นเกิ้งมิ่งฮูหยินแล้ว ทั้งป้ายเหล็กเว้นโทษตายก็ยังถูกฝ่าบาทริบคืนไป เจ้ารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจบ้างหรือไม่?”

ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยถาม

“หลานสะใภ้มิกล้าน้อยเนื้อต่ำใจเจ้าค่ะ” คำพูดนี้แฝงแง่งอนประชดประชันอย่างชัดเจน ทว่ากลับช่วยคลายความระแวงของฮูหยินผู้เฒ่าลงได้

ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มเจื่อน “ยามนี้สามีของเจ้ามีเพียงตำแหน่งซื่อจื่อแต่ไร้อำนาจ ไม่มีตำแหน่งขุนนางเป็นหลักเป็นแหล่ง ย่อมมิใช่เรื่องดี เมื่อก่อนเจ้าเคยบอกว่าจะรับอนุให้เขาสองคน เรื่องนี้ล่วงเลยมาครึ่งค่อนปีแล้ว ก็ยังไม่เห็นเป็นรูปเป็นร่างเสียที”

“ตอนนี้เขากำลังตกต่ำ เจ้าในฐานะภรรยาเอก ควรจะช่วยเขาบ้าง”

หลิวหว่านขมวดคิ้ว “ฮูหยินผู้เฒ่าหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ?”

“ข้ารู้ว่าตระกูลเดิมของเจ้ามีเส้นสายทั้งในศาลต้าหลี่และในราชสำนัก ขอเพียงเจ้ายอมยื่นมือเข้าช่วย ย่อมรักษาชีวิตของอนุสวี่ไว้ได้อย่างแน่นอน!”

“เจ้าคงไม่อยากให้จวนโหวต้องพบจุดจบประหารทั้งตระกูล เพราะการตายของอนุสวี่หรอกกระมัง?”

【ยัยแก่นี่พูดจาเพ้อเจ้ออะไรกันเนี่ย?】

เซี่ยหว่านหว่านขยำผมตัวเองพลางคิดจนหัวแทบแตกก็ยังไม่เข้าใจ

“ฮูหยินผู้เฒ่ามีเรื่องใดก็โปรดพูดมาตามตรงเถิด เหตุใดการตายของอนุสวี่ถึงจะทำให้พินาศกันทั้งตระกูลได้เจ้าคะ” หลิวหว่านสีหน้าไม่สบอารมณ์

“คนแก่อย่างข้าก็จะไม่ปิดบังเจ้าแล้ว ชาติกำเนิดของอนุสวี่เกี่ยวข้องกับราชวงศ์แคว้นหนานเหมย เรื่องนี้ผูกพันถึงสันติภาพระหว่างแคว้นต้าเซี่ยกับแคว้นหนานเหมย หากนางถูกพระราชทานความตายจนทั้งสองแคว้นแตกหัก จวนโหวจะต้องเป็นฝ่ายพินาศเป็นอันดับแรกแน่”

“ไม่ใช่แค่พวกเราเท่านั้นนะ เซี่ยจื่อมู่ เซี่ยจื่อซิง คนบ้านชิ่งต้า รวมถึงเซี่ยหว่านหว่านบุตรสาวของเจ้า… ไม่มีใครหนีพ้นสักคนเดียว!”

คำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าแผ่วเบา ทว่าแฝงไว้ด้วยการข่มขู่อย่างรุนแรง

หลิวหว่านชะงักนิ่งไปนาน นางคาดไม่ถึงเลยว่าเบื้องหลังของสวี่โหรวโหรวจะยิ่งใหญ่ปานนี้

“ฮูหยินผู้เฒ่าทราบได้อย่างไรเจ้าคะ? เรื่องนี้มีหลักฐานอันใดหรือไม่?”

ฮูหยินผู้เฒ่าหัวเราะหึๆ “ท่านโหวเคยออกศึกปราบแคว้นหนานเหมย ย่อมคุ้นเคยกับข้าวของของราชวงศ์แคว้นหนานเหมยดี ตอนพวกเราอยู่เมืองชายแดน เคยเห็นหยกพกที่มารดาของอนุสวี่ทิ้งไว้ให้นาง นั่นเป็นของสูงของราชวงศ์อย่างแท้จริง”

“เพราะฉะนั้น เจ้าลองตรองดูให้ดี หากเจ้าใช้เส้นสายช่วยอนุสวี่ออกมาได้ ข้าสัญญาว่าจะให้ทุกอย่างที่เจ้าต้องการ”

พอได้ยินสิ่งที่ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยจบ

หลิวหว่านแอบกำหมัดแน่น ส่วนทารกน้อยในอ้อมแขนก็เลิกด่าทอแล้ว มือน้อยๆ ขยุ้มผมตัวเองไว้แน่น พลางพยายามเค้นสมองนึกอะไรบางอย่าง

ไม่นานนัก หลิวหว่านก็ตัดสินใจได้