บทที่ 79 ชาติกำเนิดของเมียน้อย

จวนโหวจิ่งอัน

ทันทีที่กลับมาถึงเรือนหน้า จงโหย่วเยี่ยนก็หน้าตึง ชิงลงมือก่อนด้วยการผลักหลี่ซื่อจนล้มพับลงไป!

ทุกคนต่างมองนางด้วยความตกตะลึง เซี่ยจิ้นชิวริมฝีปากซีดเผือด “จงโหย่วเยี่ยน เจ้าทำอะไรน่ะ!”

“ข้าทำอะไรน่ะหรือ? ท่านแม่ ข้ามีน้ำใจยอมรับช่วงดูแลจวนโหวที่เละเทะจนแทบดูไม่ได้ ทั้งยังต้องควักเงินจากบ้านเดิมมาคอยจุนเจือ แล้วท่านปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้หรือเจ้าคะ!”

“ตอนนั้นอนุสวี่รับปากเป็นมั่นเหมาะว่าจะแบกรับผลที่ตามมาเองทั้งหมด แต่นางกลับสาดโคลนใส่พี่สะใภ้ใหญ่คำโต เกือบจะรักษาจวนโหวไว้ไม่ได้ พวกเราเกือบจะหัวหลุดจากบ่ากันหมด ท่านรู้บ้างหรือไม่!”

“ข้าแต่งเข้าจวนโหวเพื่อมาเป็นนายหญิงใหญ่ ไม่ได้มารนหาที่ตาย! พวกท่านเอาแต่ช่วยกันปกป้องอนุสวี่คนละไม้คนละมือ หากพวกท่านไม่อยากมีชีวิตอยู่ก็อย่ามาลากข้าไปด้วย ข้าจะหย่า!”

คำตัดพ้อต่อว่าของจงโหย่วเยี่ยนเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและความหวาดผวา

ทำเอาคนตรงนั้นกระอักกระอ่วนราวกับมีหนามคอยทิ่มแทงแผ่นหลัง

เดิมทีหลี่ซื่อยังคงจมปลักอยู่กับความโศกเศร้าที่บุตรชายถูกปลดจากตำแหน่งขุนนาง ครั้นถูกจงโหย่วเยี่ยนผลักล้มลงกับพื้น

วาจาเผ็ดร้อนเหล่านั้นก็ดึงสตินางให้ตื่นจากภวังค์เศร้าโศกทันที

นางละล่ำละลักอธิบายเสียงสั่นเครือ “ไม่ใช่อย่างนั้นนะ โหย่วเยี่ยน อนุสวี่ทำตามอำเภอใจ พวกเราเองก็ไม่รู้เรื่องรู้ราวอันใดเลยนี่ ตอนนี้นางก็ถูกส่งเข้าคุกหลวงไปแล้ว พวกเรา…”

ใบหน้าของนางซีดเผือดพลางอ้อนวอนต่อ “พวกเราก็ยังรอดปลอดภัยมิใช่หรือ เจ้าอย่าได้วู่วามเด็ดขาด หากเจ้าไปอีกคน จวนโหวก็ไม่มีผู้ใดให้พึ่งพาได้อีกแล้วจริงๆ นะ”

ใช่แล้ว ยามนี้เซี่ยจิ้นอันก็หมดสิ้นวาสนาในราชสำนักไปแล้ว

หากลูกสะใภ้กระเป๋าหนักผู้นี้หนีกลับบ้านเดิมไปอีกคน จวนโหวคงถึงกาลอวสานอย่างแท้จริง

นางจะปล่อยให้จงโหย่วเยี่ยนไปไม่ได้

ไม่ได้เด็ดขาด!

จงโหย่วเยี่ยนแค่นยิ้มเยาะด้วยความโมโห “ข้าไม่เข้าใจจริงๆ อนุสวี่ก็เป็นแค่นางหัวขโมย เหตุใดพวกท่านถึงได้คอยปกป้องนางนัก ถึงขนาดยอมเอาชีวิตคนหลายร้อยในจวนโหวไปทิ้งเพื่อนางด้วย!”

“หากครั้งนี้ พวกท่านยังคิดจะช่วยอนุสวี่ออกมาอีกล่ะก็ เช่นนั้นตำแหน่งนายหญิงใหญ่ของจวนนี้ ก็ยกให้นางไปเสียเถอะ ข้าจะไม่ยอมควักเงินจากบ้านเดิมมาให้อีกแม้แต่อีแปะเดียว!”

พูดจบ นางก็ทำท่าจะปลดป้ายหยกประจำตำแหน่งนายหญิงใหญ่ที่ข้างเอวทิ้ง

ทว่าหลี่ซื่อกลับรีบคุกเข่าลงกับพื้น โผเข้ากอดขานางไว้แน่น

“โหย่วเยี่ยน แม่ขอร้องเจ้าล่ะ ต่อไปพวกเราจะไม่สนใจสวี่โหรวโหรวอีกแล้ว เจ้าอย่าได้ใจร้อนวู่วามเลยนะ จิ้นชิว! จิ้นชิว! ยังไม่รีบมาเกลี้ยกล่อมภรรยาเจ้าอีกหรือ…”

คราวนี้หลี่ซื่อไม่สนศักดิ์ศรีหน้าตาอันใดอีกต่อไป นางร้องไห้โฮออกมาอย่างสิ้นหวัง น้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้มเป็นสายไม่ขาด

นางนึกเสียใจจนแทบกระอักเลือดแล้วจริงๆ

เสียใจที่ตนเองคอยหาเรื่องหลิวหว่านครั้งแล้วครั้งเล่า จนผลักจวนโหวลงสู่กองเพลิงซ้ำๆ

เป็นเพราะนางไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เป็นเพราะนางสายตาสั้นแท้ๆ!

หากไม่ใช่เพราะจงโหย่วเยี่ยนยื่นมือเข้าช่วยได้ทันท่วงที เงินก้อนโตของร้านเครื่องประดับนั้นนางคงไม่มีปัญญาหามาชดใช้

หากไม่ใช่เพราะครั้งนี้จงโหย่วเยี่ยนค้นเจอของกลาง จนมัดตัวสวี่โหรวโหรวได้อย่างดิ้นไม่หลุด

จวนโหวคงต้องพบจุดจบด้วยการถูกประหารล้างตระกูลไปแล้ว

ยามนี้บุตรชายต้องสูญเสียตำแหน่งขุนนาง นางเองก็หวาดกลัวจนเข้ากระดูกดำแล้วจริงๆ

กลัวว่าหลังจากจงโหย่วเยี่ยนจากไป จวนโหวจะไม่เหลือแม้แต่เบี้ยอัฐ

แล้วนางจะทำอย่างไร จะเอาหน้าที่ไหนไปพบเหล่าบรรพชนตระกูลเซี่ยเล่า

ยิ่งคิด หลี่ซื่อก็ยิ่งรู้สึกเย็นเยียบไปทั้งแผ่นหลัง เสียงสะอื้นไห้ไม่อาจหยุดลงได้

จงโหย่วเยี่ยนถีบนางออกไปอย่างเย็นชา “หวังว่าพวกเจ้าจะทำได้อย่างที่พูด!”

ว่าแล้ว

นางก็พาคนของตนสะบัดหน้าจากไป

เซี่ยจิ้นชิวริมฝีปากสั่นระริก จ้องมองหลี่ซื่อเขม็ง

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นหลี่ซื่อสิ้นหวังถึงเพียงนี้

“ข้าจะไปดูไหวซาน!”

พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินจากไป

หลี่ซื่อนั่งร้องไห้อยู่บนพื้น นางเพิ่งจะเคยสัมผัสกับความสิ้นหวังเช่นนี้เป็นครั้งแรก

สวี่ซินโป๋รีบเข้ามาประคองนางขึ้น นางจึงคว้ามือของสวี่ซินโป๋เอาไว้แน่น “ซินโป๋ ยามนี้ข้าเหลือเพียงเจ้าคนเดียวแล้ว!”

สวี่ซินโป๋เองก็โศกเศร้าเป็นอย่างยิ่ง เมื่อเห็นว่ารอบข้างไม่มีบ่าวไพร่แล้ว เขาจึงคุกเข่าลงตรงหน้าหลี่ซื่อ

“ฮูหยิน น้องสาวเป็นญาติเพียงคนเดียวในโลกนี้ของซินโป๋ ฮูหยินจะปล่อยนางไปไม่ได้นะขอรับ”

หลี่ซื่อโผเข้าสู่อ้อมอกของเขา พลางร่ำไห้น้ำตานองหน้า “แล้วข้าจะทำอย่างไรได้ ข้าจะทำอย่างไรได้เล่า!”

สวี่ซินโป๋ดันตัวนางออก ดวงตาแดงก่ำจับจ้องใบหน้าของหลี่ซื่อเขม็ง

“ฮูหยิน เส้นสายเดียวที่เราพอจะพึ่งพาได้ในตอนนี้ก็คือหลิวหว่าน นางเป็นบุตรสาวของซ่างซูกรมพิธีการ ทั้งยังมีสายสัมพันธ์กับกรมอาญาและกรมขุนนาง ท่านเป็นแม่สามีของนาง หากท่านไปขอร้อง นางย่อมไม่อาจปฏิเสธได้ลงคอแน่!”

“ฐานะของน้องสาวข้าไม่ธรรมดา หากสามารถช่วยน้องสาวของข้าออกมาได้ จวนโหวจะต้องได้ประโยชน์มหาศาลอย่างแน่นอน!”

เมื่อเอ่ยถึงฐานะของสวี่โหรวโหรว ดวงตาของหลี่ซื่อพลันเปล่งประกายขึ้นมาทันที

จริงสิ

นางลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร

อีกไม่กี่วันคณะทูตของแคว้นหนานเหมยก็จะเดินทางเข้าสู่เมืองหลวงแล้ว หากช่วยสวี่โหรวโหรวออกมาได้ เช่นนั้นจวนโหวก็เท่ากับได้เกาะขาทองคำของแคว้นหนานเหมยแล้วมิใช่หรือ

ยังต้องกลัวว่าจะไม่มีเงินทองและอำนาจอีกหรือไร!

นางกุมมือของสวี่ซินโป๋เอาไว้ “คนที่ข้าเชื่อใจได้ มีเพียงเจ้าคนเดียวแล้ว เจ้าต้องฉวยโอกาสก่อนที่พ่อเจ้าจะตาย ไปเอาของหมั้นหมายแทนใจที่พ่อเจ้าซ่อนไว้ออกมาให้จงได้ มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ถึงจะช่วยน้องสาวของเจ้าได้!”

สวี่ซินโป๋พยักหน้า

พ่อของเขาถูกตัดสินโทษประหารชีวิตไปแล้ว ไม่ว่าจะอย่างไรก็ช่วยไม่ได้อีก

มีเพียงการนำของแทนใจชิ้นนั้นกลับมา พวกเขาถึงจะมีโอกาสพลิกฟื้นกลับมาได้

เขารีบลุกขึ้น แล้วสาวเท้าเดินออกจากจวนโหวไปอย่างเร่งรีบ

หลี่ซื่อค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นยืน นางแหงนหน้าหัวเราะร่าใส่ป้ายหน้าประตูจวนโหว

นางไม่เชื่อหรอก… ไม่เชื่อว่าจวนโหวใหญ่โตโอ่อ่าถึงเพียงนี้ จะล่มสลายลงเพียงเพราะนางเล่นงานหลิวหว่าน!

ขอเพียงชาติกำเนิดที่แท้จริงของสวี่โหรวโหรวเปิดเผยออกมา ไหวซานก็จะเป็นยอดบุตรผู้สูงส่งล้ำค่า ถึงเวลานั้นสองแม่ลูกคู่นี้จะต้องนำพาจวนโหวของพวกเขาพุ่งทะยานสู่ฟ้าได้อย่างแน่นอน!

ภายในคุกหลวงเมืองหลวง

สวี่ซินโป๋รีบรุดมาอย่างร้อนรน เคราะห์ดีที่พกเงินติดตัวมาด้วย มิฉะนั้นคงไม่มีทางได้พบสวี่โหรวโหรว

เวลานี้สวี่โหรวโหรวนั่งคุดคู้อยู่ตรงมุมห้องขัง ครั้นเห็นพี่ชายมาถึง นางก็รีบลุกพรวดวิ่งโผเข้ามาหา ร่ำไห้ตะโกนบอกเขาทั้งน้ำตา

“พี่ใหญ่ ท่านพ่อตายแล้ว!”

ทันทีที่นางถูกคุมตัวเข้ามา ท่านพ่อก็ถูกลากตัวออกไปบั่นคอต่อหน้าต่อตา

นางตกใจกลัวจนแทบเสียสติ ทั้งร่างจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความสิ้นหวังอันมืดมิด

ตระกูลหลิวหมายจะกำจัดตระกูลสวี่ของนางให้สิ้นซาก!

“ข้ารู้แล้ว น้องหญิงวางใจเถิด ข้าจะต้องหาทางช่วยเจ้าให้ได้แน่ ตอนนี้ฮูหยินไปขอร้องหลิวหว่านแล้ว…”

“หลิวหว่านรึ!”

สวี่โหรวโหรวแผดเสียงด่าทอดังลั่น “เป็นเพราะนังแพศยานั่นริษยาที่ข้าได้รับความโปรดปรานจากซื่อจื่อ ทั้งยังให้กำเนิดบุตรชาย! นางถึงได้ลงมือสังหารท่านพ่อของพวกเรา นางแทบอยากจะยัดข้อหาทั้งหมดมาใส่หัวพวกเราอยู่แล้ว นางจะฆ่าข้า มีหรือจะยอมช่วยข้า!”

ดวงตาของนางแดงก่ำ ตะเบ็งเสียงกรีดร้องออกมาจนแทบสิ้นเรี่ยวแรง

“พี่ใหญ่ ท่านเอาอะไรไปเชื่อใจนางกัน เอาอะไรไปเชื่อ… ข้าไม่อยากตายนะ หากข้าตายไป ไหวซานจะทำอย่างไร เขาเป็นถึง…”

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ สวี่โหรวโหรวก็พลันสงบปากสงบคำลงกะทันหัน นางทั้งหัวเราะทั้งร่ำไห้

ท่าทางดูคุ้มคลั่งขึ้นทุกขณะ

สวี่ซินโป๋คาดไม่ถึงว่าอารมณ์ของนางจะปะทุรุนแรงถึงเพียงนี้

เขาจึงรีบเอ่ยปลอบ “น้องหญิงวางใจเถิด เจ้าไม่มีทางตายแน่”

“เพราะเหตุใดกัน” สวี่โหรวโหรวช้อนตาขึ้นมองเขา

หรือว่าที่พี่ใหญ่มาคราวนี้ เพื่อจะปล้นคุกช่วยนางออกไปงั้นหรือ?

“เพราะข้ากับเจ้ามิได้เกิดจากมารดาคนเดียวกัน มารดาผู้ให้กำเนิดของเจ้าทิ้งหยกพกชิ้นหนึ่งไว้ให้ ซึ่งท่านพ่อซ่อนมันเอาไว้ ฮูหยินผู้เฒ่ากับท่านโหวจำหยกพกชิ้นนั้นได้”

“มารดาแท้ๆ ของเจ้า มีความเกี่ยวข้องกับราชวงศ์แคว้นหนานเหมย!”