บทที่ 78 คนทั้งจวนโหวถูกลงทัณฑ์

“เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด!”

สวี่โหรวโหรวแทบจะร่ำไห้ นางคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจงโหย่วเยี่ยนจะใส่ร้ายป้ายสีตนเช่นนี้

เรื่องพรรค์นี้นางไม่เคยทำเสียหน่อย!

แม้แต่ผ้าไหมสู่จิ่นคือสิ่งใดนางยังไม่รู้ด้วยซ้ำ

มุมปากของจงโหย่วเยี่ยนกระตุกยิ้ม “จริงหรือไม่จริง นำขึ้นมาดูก็รู้แจ้ง!”

ในฐานะบุตรสาวคหบดีใหญ่ นางย่อมดูของมีค่าเป็นธรรมดา

วันนี้ พอได้ยินว่าซื่อจื่อก่อเรื่องจนถูกคุมตัวเข้าวัง นางก็ฉวยโอกาสอ้างเรื่องของหายในจวน นำคนไปค้นเรือนของทุกคนทันที

ตอนค้นถึงเรือนของหลิวหว่าน ชิ่งเซิงเข้ามาขัดขวาง นางจึงอธิบายด้วยเจตนาดี อีกฝ่ายถึงยอมให้นางหยิบของบางอย่างของหลิวหว่านออกมา

นางเห็นผ้าสองพับที่วางอยู่บนตู้ดูแปลกตาไม่ธรรมดา จึงนำติดมือมาด้วย

ครั้นไปค้นเรือนของอนุสวี่ ถึงได้นำผ้าออกมาแล้วแสร้งบอกว่าค้นเจอจากที่นั่น

นางรีบนำหลักฐานเข้าวังอย่างเร่งด่วน หวังว่าจะใช้สิ่งนี้ปกป้องหลิวหว่านได้

คิดไม่ถึงว่าหลิวหว่านจะเฉลียวฉลาด รับส่งบทกับนางได้อย่างไร้รอยต่อเพียงนี้

เสี่ยวฝูซิงยกผ้าสองพับนั้นขึ้นถวาย ฮ่องเต้ทอดพระเนตรเพียงแวบเดียวก็ทรงพระพิโรธจัด!

พระองค์ทรงเขวี้ยงสิ่งของในพระหัตถ์ออกไป โดนกลุ่มคนจากจวนโหวเข้าเต็มๆ ทุกคน!

เหล่าข้าราชบริพารในห้องทรงพระอักษรต่างรีบคุกเข่าลง บรรยากาศพลันอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก

เซี่ยหว่านหว่านกำลังเผือกอย่างสำราญใจ จู่ๆ ก็มีมือใหญ่ยื่นออกมาจากหลังฉากกั้นแล้วอุ้มนางจนตัวลอย

นางเงยหน้าขึ้นมองอย่างมึนงง พลันสบเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ จึงส่งเสียงอ้อแอ้เบาๆ “อา… คนชั่ว…”

เซี่ยซือเหิงยิ้มอย่างเอ็นดู ก่อนจะหยิบถังหูลู่ซานจาออกมาไม้หนึ่ง แล้วกระซิบปลอบนาง “ดูอยู่ตรงนี้ดีกว่า อย่าไปกวนท่านแม่เจ้าแผลงฤทธิ์เลย”

เซี่ยหว่านหว่านส่งเสียงฮึดฮัดพลางสะบัดหน้าหนี นางคว้าซานจาเข้าปากแทะ แล้วเอนหลังพิงอกเขา จัดแจงหาท่านั่งสบายๆ เพื่อรอเผือกต่ออย่างสบายอารมณ์

【ผู้ใหญ่ยุคนี้เลี้ยงยากจริงเชียว】

พอนางถอนหายใจจบ ด้านนอกก็มีสุรเสียงตวาดอย่างเกรี้ยวกราดของฮ่องเต้ดังลั่นขึ้นมา

“บังอาจ! นี่เป็นของที่เจิ้นพระราชทานให้แก่องค์หญิงห้า เจ้าถึงกับกล้าขโมยเชียวรึ!”

สวี่โหรวโหรวตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง นางร่ำไห้สะอึกสะอื้น “หม่อมฉันไม่ทราบจริงๆ เพคะว่านี่คือสิ่งใด หม่อมฉันไม่ได้ขโมยนะเพคะ!”

“นับว่าโชคดีที่เจ้าดูไม่ออก หากดูออก เกรงว่าคงไม่กล้าขโมยกระมัง” หลิวหว่านแค่นยิ้มเย็น

เซี่ยจิ้นอันมองสวี่โหรวโหรวด้วยแววตาผิดหวังระคนเหนื่อยล้า

“ป้ายทองก็ตกไปอยู่ในมือเจ้าแล้ว เหตุใดยังต้องโลภมากถึงเพียงนี้อีก”

เขาเหนื่อยล้าเหลือเกินแล้ว

นับตั้งแต่สวี่โหรวโหรวเข้ามาอยู่ในจวน เขาก็ไม่มีวันไหนได้อยู่อย่างสงบสุขเลยสักวัน

“ไม่ใช่ข้านะ… พี่อัน ท่านต้องเชื่อข้านะเจ้าคะ” น้ำตาของสวี่โหรวโหรวร่วงเผาะๆ ลงมาไม่ขาดสาย

นางคิดอย่างไรก็คิดไม่ตก ว่าเหตุใดจงโหย่วเยี่ยนถึงต้องใส่ร้ายป้ายสีตนด้วย

“ข้าเชื่อว่าเรื่องป้ายทองไม่เกี่ยวกับเจ้า แต่ผ้าไหมเสฉวนผืนนี้…” เซี่ยจิ้นอันอึกอักพูดไม่ออก

เขาอยากจะถามนัก ว่าฐานะอย่างสวี่โหรวโหรว มีค่าคู่ควรจะสวมใส่หรือ

เรื่องดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว ต่อให้ป้ายทองมิได้เป็นสวี่โหรวโหรวที่ขโมยมา ก็ต้องเป็นนางอยู่ดี

คราวนั้นนางเคยลั่นวาจาไว้ว่าจะแบกรับผลที่ตามมาเอง บัดนี้ก็ถึงเวลาที่ต้องทำตามคำพูดแล้ว

ใบหน้าของสวี่โหรวโหรวซีดเผือดไร้สีเลือด นางร้องไห้พลางโขกศีรษะให้ฮ่องเต้อย่างบ้าคลั่ง

น้ำเสียงสิ้นหวังจนแทบสติแตก “ป้ายทองนั้นเป็นหลิวหว่านเอาออกมาเองจริงๆ นะเพคะ หม่อมฉันไม่ได้ขโมยเลยสักนิด ฝ่าบาทต้องทรงเชื่อหม่อมฉันนะเพคะ…”

“ถึงขั้นนี้แล้ว ยังกล้าแก้ตัวน้ำขุ่นๆ อีกรึ!”

ร่างของฮ่องเต้แผ่แรงกดดันมหาศาลออกมา ไอสังหารคุกรุ่นจางๆ อยู่รอบพระวรกาย

“ถ่ายทอดคำสั่งเจิ้น สวี่โปโจรฆ่าคน ให้ประหารชีวิตทันที! สวี่อี๋เหนียงแห่งจวนโหวจิ่งอัน คุมตัวเข้าคุกหลวง ให้ศาลต้าหลี่เร่งไต่สวนข้ามคืนเดี๋ยวนี้!”

“เซี่ยจิ้นอัน ดูแลเรือนหลังหละหลวม ย่ำยีเกียรติแห่งราชวงศ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ให้ปลดออกจากตำแหน่งขุนนาง ขับกลับจวน และสั่งปิดประตูสำนึกผิด!”

“ฮูหยินใหญ่จงโหย่วเยี่ยน พบเห็นของพระราชทานสูญหายกลับปกปิดไม่รายงาน ปรับเงินสามหมื่นตำลึงเข้าท้องพระคลัง! คนในจวนโหวจิ่งอันทุกคนที่รู้เห็นเป็นใจ โบยคนละยี่สิบไม้!”

เมื่อฮ่องเต้มีรับสั่งลงทัณฑ์เสร็จสิ้น พอก้มพระพักตร์ลงก็สบสายตาเข้ากับหลิวหว่านพอดี

หากทุกคนล้วนถูกลงทัณฑ์ เหลือรอดเพียงนางคนเดียวคงดูไม่ดีนัก

พอนึกถึงตอนอยู่ที่ตำหนักซู่ฮุย พระองค์ตรัสถามหลิวหว่านว่าต้องการรางวัลอันใด หลิวหว่านกลับคุกเข่าอ้อนวอนขอให้พระองค์เพิกถอนตำแหน่งเกิ้งมิ่งฮูหยินของตน

ฮ่องเต้จึงถอนหายใจยาว “ส่วนหลิวหว่าน เก็บรักษาของพระราชทานไม่ดี ป้ายเหล็กเว้นโทษตายและหยกประจำตำแหน่งเกิ้งมิ่งฮูหยิน เจิ้นขอริบคืนทั้งหมด ทั้งให้เพิกถอนบรรดาศักดิ์เกิ้งมิ่งฮูหยินของเจ้าไปด้วย!”

สิ้นเสียงรับสั่ง

ทุกคนในจวนโหวต่างจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความสิ้นหวังอันลึกล้ำ

สวี่โหรวโหรวหมดสติล้มพับไปต่อหน้าธารกำนัลทันที

เซี่ยจิ้นอันหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริกทว่ากลับเอื้อนเอ่ยสิ่งใดไม่ออก ร่างทั้งร่างทรุดฮวบหมดเรี่ยวแรงอยู่กับพื้น

เส้นทางขุนนางและอนาคตในราชสำนักของเขา มลายหายไปเช่นนี้เอง

เขาหันไปมองหลิวหว่านด้วยความสั่นเทา

ในมือของหลิวหว่านไม่มีป้ายเหล็กเว้นโทษตายแล้ว แม้แต่บรรดาศักดิ์เกิ้งมิ่งฮูหยินก็ไม่เหลือ

จวนโหวจบสิ้นแล้วจริงๆ!

เขาเสียใจภายหลังจนเจ็บปวดเสียดแทงไปทั้งอก หากมิใช่เพราะตนคอยช่วยเหลือสวี่โหรวโหรว จวนโหวคงไม่ตกต่ำถึงเพียงนี้

หลิวหว่านก็คงไม่ต้องพลอยตกระกำลำบากไปด้วย!

ล้วนเป็นเพราะเขาทั้งสิ้น

เป็นเพราะเขาหลงอนุจนละเลยภรรยาเอก เป็นเพราะเขาหน้ามืดตามัวแยกแยะสูงต่ำไม่ออก เป็นเพราะเขาบีบคั้นให้หลิวหว่านต้องช่วยเหลืออนุภรรยา

ถึงได้ก่อให้เกิดสถานการณ์ที่ไม่อาจกอบกู้คืนมาได้เช่นวันนี้

ความรู้สึกผิดและความหวาดกลัวอันมหาศาลถาโถมซัดสาดไปทั่วสรรพางค์กาย ทันใดนั้นเขาก็กระอักเลือดออกมาคำใหญ่

ก่อนจะหมดสติล้มพับไป

“จิ้นอัน…”

“ซื่อจื่อ…”

เสียงร่ำไห้ดังระงมไม่ขาดสายภายในห้องทรงพระอักษร

ฮ่องเต้ทรงเห็นแล้วรำคาญพระทัย จึงสั่งให้คนขับไล่พวกเขาออกไปจนหมดสิ้น

หลิวหว่านเดินไปหาเซี่ยหว่านหว่าน ครั้นเห็นเจ้าตัวน้อยกะพริบตาปริบๆ นอนเคี้ยวขนมซานจาแท่งอยู่ในอ้อมอกของเซี่ยซือเหิง ถึงได้ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

นางย่อกายคารวะ “ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ทรงช่วยดูแลหว่านหว่านเพคะ ส่งเด็กมาให้หม่อมฉันเถิดเพคะ”

เซี่ยซือเหิงแย้มยิ้ม ส่งเจ้าตัวน้อยคืนให้นางพลางตอบกลับ “สมควรแล้ว!”

สายตาของหลิวหว่านหลุกหลิกหลบเลี่ยง

สมควรแล้วอันใดกัน!

พวกเขามิได้เกี่ยวดองเป็นญาติกันเสียหน่อย ไม่สมควรเลยสักนิด

ตอนที่นางยื่นมือไปรับตัวเด็ก ปลายนิ้วกลับเผลอไปแตะสัมผัสโดนความอบอุ่นสายหนึ่งเข้า

ที่แท้ก็คือมือของเซี่ยซือเหิงนั่นเอง

ใบหูของนางพลันแดงซ่านขึ้นมาทันที หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นส่ำ

นางรีบอุ้มลูกน้อยแล้วหมุนตัวกึ่งเดินกึ่งวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

เซี่ยซือเหิงหรี่ตาลงเล็กน้อย ไอเย็นยะเยือกในแววตาละลายหายไปจนสิ้น เขาทอดมองแผ่นหลังของสองแม่ลูกที่ห่างออกไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“น้องเก้า เมื่อครู่นี้เจิ้นดูสง่างามหรือไม่”

ฮ่องเต้หยิบคันฉ่องทองเหลืองบานเล็กขึ้นมา ทรงชื่นชมแววตาของตนเองอย่างยิ่งยวด

หากพระองค์ยังหนุ่มกว่านี้สักสิบปี มีหรือจะตกไปถึงมือเซี่ยจิ้นอันได้

“สง่างามแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ!”

เซี่ยซือเหิงทอดกายลง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางเกียจคร้าน แววตากลับคืนสู่ความเฉยชาดุจมองข้ามทุกสรรพสิ่งดังเดิม

ฮ่องเต้วางคันฉ่องลง ชำเลืองมองเซี่ยซือเหิงแวบหนึ่ง

ในใจพลันเกิดความไม่มั่นใจขึ้นมาทันที

ให้ตายสิ ยังดีที่พระองค์ทรงเป็นหมิงจวินผู้ขยันขันแข็งรักราษฎรเหนือกาลเวลา หาไม่แล้วคงถูกน้องเก้าบดบังรัศมีจนมิดแน่

ขณะนั้นเอง

ฮองเฮาก็พาเซี่ยเชียนหลินที่ใบหน้าเขียวช้ำบวมเป่งวิ่งโร่เข้ามาในห้องทรงพระอักษรพลางร่ำไห้ด้วยความตระหนก

“เขาเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง เหตุใดน้องเก้าถึงต้องลงมือหนักหน่วงถึงเพียงนี้ด้วยเพคะ!”

ฮ่องเต้กระแอมไอสองครา “เจ้าลองถามเขาดูเองเถิดว่าไปทำสิ่งใดมา”

เซี่ยเชียนหลินมีสีหน้างุนงงเป็นไก่ตาแตก

“ลูกแค่บอกว่า อยากแต่งกับน้องหว่านหว่านให้นางมาเป็นไท่จื่อเฟย ลูกมิได้ทำอันใดผิดเลยนะพ่ะย่ะค่ะ!”

ฮ่องเต้ “เจ้าได้ยินแล้วหรือไม่”

ฮองเฮาแทบจะกระโดดตัวลอย สุรเสียงแหลมสูงขึ้นมาทันที “เจ้าว่าอย่างไรนะ”

“เจ้า! จะ! แต่ง! กับ! ใคร!”

“น้องหว่านหว่านพ่ะย่ะค่ะ” องค์รัชทายาทตัวน้อยตอบด้วยสีหน้าแน่วแน่จริงจัง

และแล้ว

เขาก็ถูกฮองเฮาจับพาดตัก ตีก้นเข้าให้อีกยก

เซี่ยเชียนหลินทั้งร้องไห้ทั้งโอดครวญลั่น

เห็นๆ อยู่ว่าเสด็จแม่มาหาเขา บอกว่าจะพาเขามาทวงความเป็นธรรมให้กระจ่างชัด

แล้วไฉนถึงกลายเป็นเขาที่โดนตีอีกแล้วเล่า!

ฮือๆ

โดนตีไปถึงสองยก เขาก็ยังคิดไม่ตกอยู่เรื่องหนึ่ง

เหตุใดถึงแต่งกับน้องหว่านหว่านไม่ได้กัน!